Original subtitles

این زیرنویس برای کم/ناشنوایان منتشر شده است حق پخش و نشر این زیرنویس بدون اجازه‌ی مترجم، ممنوع است t.me/YisFilm

گفتارنویس: آزاده کاوسی (صدای موسیقی)

ویرایش نهایی: نازنین کاوسی (صدای موسیقی)

(صدای موسیقی)

!رضا: حَوالِه رو بِدِه

!منصور: بَسته است که

!رضا: اَی بابا

منصور: نِگاه نمی‌کُنی تو؟

رضا: مَسجِد حَوالِه داده برای اینجا باز اینجا حَوالِه داده برای اونجا

منصور: بابا اصلاً زَکَریا رو بگو لَنگِ این لولِه مِسی‌ها‌ست

باید بریم کارِش رو راه بندازیم

!رضا: لولِه مِسی رو وِل کن بابا

صَلاتِ* ظُهر شد از کار و زندگیمون اُفتادیم (نماز)

رضا: بِریم بابا، بِریم به کارِمون بِرِسیم !مَنصور: خداوَکیلی یه دونه کار واسه ما نیست

!رضا: هِی... مَنصور منصور: رضا؟

(صدای موسیقی)

رضا: اِلهی به اُمیدِ تو! بُرو

(صِدای موسیقی دِلهُرِه‌آوَر)

می‌کِشیم پایین

(صدای موسیقی دِلهُرِه‌آوَر)

مرد: نکن، بِدِش رضا: آخ

منصور: رضا، رضا، رضا، رضا !رضا: آی! آی! آی

!منصور: بزن، رضا بِزَنِش !رضا بِزَنِش! رضا

‫رضا: رضا چیه؟ ‫100 بار گفتم سرِ کار اِسم نَبَر

!منصور: فَرید، آقا فَرید

منصور: آقا فَرید بِزَنِش رضا: چِرت و پِرت چِرا می‌گی؟

!منصور: بِزَنِش، بِزَنِش !رضا: بیا! مرد: آخ

!منصور: آخ رضا: مُشت کن، فوت کن

(صدای موسیقی و دَرگیری)

رضا: ناکارِه، بِریم

(صدای موسیقی)

رضا: بِریم‌. بُرو، بُرو

رضا: روشَنِش کُن، روشَن کُن

رضا: روشَن کن، روشَن

!منصور با فَریاد: آخ

رضا: این شُل شد

سَرَم هَنوز گِزگِز می‌کُنِه

بابا، من هَنوز دَست‌هام داره می‌لَرزِه

دَرد همین‌جوری می‌‌‌‌پیچِه !تازه زَده بالا، مَغزِ آدَم سوت می‌کِشِه

منصور: همه بَدَنَم اون‌جوریه اَلآن

رضا، مَردُم چرا اِنقَدر مادّی شُدَن؟

بابا، جونِت رو که نمی‌خوایم بگیریم کیفِته

منصور: بِدِه بِره، بِذار بِبَرِن

حَریص شُدَن، حَریص

!حَریص شدن، آفَرین

رضا: دیگه از ویژِگی‌های کارِ ماست دیگه

می‌دونی بعد از کارِ مَعدَن کیف‌قاپی سَخت‌ترین کارِ دنیاست

جِدی؟ - !بله -

اووف

رضا: اِی بابا !این اصلاً بَستِه نمی‌شه

آقا، اون پا دیگه پا بِشو نیست

منصور: ایشاالله این تو پول داره، دَر میارَم خودم یه دونه نویَش رو واسَت می‌گیرَم

منصور: آقا، فِکر کنم باز شُد

رضا: اِ؟

!منصور: آره آقا، باز شُد! باز شُد

رضا: چی داره توش؟

منصور: بیا آقا، اُدکُلُن آرامیس! من عاشِقِ آرامیسَم

...منصور: عاشقِ آرام رضا: پول نداره؟

!منصور: چرا دیگه رضا: چی داره؟

رضا: این‌ها چیه؟ منصور: این‌ها چیه دیگه؟ دَفتَرچِه تِلِفُنِه

یارو برای این‌ها داشت مُقاوِمَت می‌کَرد؟

یارو یه‌جوری داشت مُقاوِمَت می‌کرد من فِکر کردم 50-60 هِزار تومَن توش پولِه

به خاطِرِ این‌ها داری مُقاوِمَت می‌کُنی؟ به خاطِرِ یه مُشت کاغَذ؟

بابا شِیطونِه می‌گه زَنگ بِزَنَم !به تَک‌تَکِشون فُحش بِدَم ها

به خاطِرِ این‌ها داری مُقاوِمَت می‌کنی؟ به خاطِرِ یه اُدکُلُن داری اِنقَدر مُقاوِمَت می‌‌کنی؟

خیله‌خُب، بابا! خونِ خودِت !رو کَثیف نَکُن! وِل کُن دیگه

کارِ ما اومد-نیومد داره !یا می‌شِه یا نمی‌شِه

رضا: ایشاالله دَفعِه‌ی بَعد خدات رو شُکر کن دیگه! وِل کن

!وای رضا، تو خِیلی صَبوری

رضا: فِکرِ سَلامتی‌ات باش فِکرِ قَلبِت باش، فِکرِ مادَرِت باش منصور: چَشم

بَعد هم سَریع‌تر آمادِه شو بِریم... این مَراسِمِ ذَبیح

این ریشَه رو بزنیم خَلاص شیم

من دیشب اِنقَدر خاروندَمِش فَکَم داشت می‌زَد بیرون

رضا: این فَک‌سَگیه هست؟

(صدای موسیقی)

جَبار: بگو بینَم اِسم و شُمارِه رو به کی فُروختی؟ !مرد: نفروختم، به جون خودم نمی‌دونم

!مرد: آی! آی! آی جَبار: آدم کی هستی؟

(صدای شَلاق زدن) !مرد: آخ! آی !جَبار: دِ... بِگو دیگه لامَصَب

(صدای شَلاق زدن) !جَبار: دهنت رو وا می‌کنم !مرد: آی

(صدای شَلاق زدن و موسیقی)

آقا، دوباره از هوش رفت

حواسِت رو جَمع کن، جَبار

جَبار: دُروغ نمی‌گه، آقا

یه دَفعِه دُلارهای تَقَلُبیمون رو دُزدید ریخت تو بازار

گفتی این کارها اَزَش بر نمیاد

پدرخوانده: یه دَفعِه مُشتَری‌های مَوادِمون رو فرستاد سُراغِ غلام زَنجیر

گفتی اصلاً این‌کارِه نیست

!اَلآن داره مَدارکِمون رو می‌فروشه

...اگه بِفَهمَم دُروغ گُفته باشه، آقا

(صدای آب ریختن)

گَردَنِش رو می‌شکَنَم

جَبار: ولی اسمِ دُزدها رو هم گفت، آقا

حتی گفت یکیشون هم یه پا داشته

(صدای شَلاق زدن) به هَر حال این که نمی‌تونه از این‌جا تَکون بخوره

تو هم بَچِه‌ها رو بِفرِست بیرون

...بِپُرسَن بِبینَن

کیف‌قاپ با این مُشَخَصاتی که این می‌گه وُجود داره یا نه

(صدای شَلاق زدن) بله، آقا

پدرخوانده: جَبار

جانَم، آقا

...کیف‌قاپ رو که پیدا کردی

گوش و دماغِش خوراکِ کیلِرِ*ه (اسمِ سگ به معنی قاتل :killer)

چشم، آقا

(صدای سگ)

(صدای صَلَواتِ دسته‌جَمعی)

مرد: آقا، خوش اومدید مرد دوم: عِزَت زیاد، عِزَت زیاد

مرد: خوش اومدی مرد دوم: دست شما درد نکنه

(صدای خنده‌ی‌ همگی) !مرد: چرا می‌زنی؟ اِ

!پسرِ ذبیح با فریاد: اِی خدا

!مرد: چیزی نیست! چیزی نیست پسرِ مَرحوم بود، غَش کرد

بفرمایید

مرد: فاتِحَه مَعَ الصَلَوات

(صدای صَلَواتِ دَستِه‌جَمعی)

!رضا: وای! وای! وای! وای منصور: نُچ، نُچ، نُچ، نُچ

!منصور: واقِعاً کی فِکرِش رو می‌کرد

دیگه وَقتی این پیش‌کِسوَت‌ها ...می‌ذارَن می‌رَن

!دیگه من و تو وِل‌مُعَطَلیم که

!منصور: نِگاه کن

منصور: نُچ، نُچ، نُچ رضا: حالا حَواسِت رو جَمع کن تو این‌ها دو تا مال‌خَرِ خوب پیدا کنی

رضا: به درد می‌خوره منصور: ها! اینو فکرِ خوبی کردی! باریکَلا

رضا: برو منصور: چی؟

رضا: برو

...منصور با گریه: آقا ذَبیح! آقا ذَبیح !آقا ذَب... آقا ذَبیح

رضا: آه! نِکبَت! پَروندیم

رضا: آقا، این گُل رو کجا بدیم؟

مرد: اینجا

منصور: آقا صابِر! بابا قرار بود لباس‌های ما رو یه جای خوب بذاری

منصور: این شَأنیَت نداره آخه زیرِ گاز هم شُد جا؟

!منصور: بابا، لباس‌های ماست ها

صابِر: می‌خوای یک اُتاقِ پُرو هم براتون بزنیم؟

گفتین هر روز صُبح میایم ...این لباس‌ها رو می‌ذاریم اینجا

شب هم میایم می‌بَریمِشون

!دیگه اُردِ* اِضافی ندین (دستور)

!بلند شو برو بیرون !زندگی ما رو به هَم زدین

رضا: پس لااَقَل این لباس‌های ما رو یه جایی بذار بو تَنباکو نگیره !منصور: اِ

!رضا: آخ! آخ! ببخشید !منصور: نَزَن من رو

ببخشید

بابا، مامان شب‌ها گیر می‌ده می‌گه بو دود می‌دی، سیگار می‌کِشی؟

آقا؟

!منصور: ها، راست می‌گی رضا: آره دیگه، چیکار کنیم؟ !منصور: بو دود می‌گیریم

منصور: اصلاً حواسَم نبود !لِباس‌ها بو می‌گیره دیگه

چیه؟

منصور: کیفه هیچی نداشت حَدِاَقَل اُدکُلُن داشت

منصور: اُدکُلُن رو می‌زنیم رضا: بزن اینجا

منصور: بِزَن، بِزَن! اَصلاً 10 تا بزن !بِزَن بابا

بِزَن! بِزَن بده به من

رضا: بِدِه، من این رو می‌بَرَم

منصور: کجا می‌بری؟ رضا: می‌بَرَم خونه

منصور: چی رو می‌بَری؟ رضا: می‌‌بَرَم خونه

منصور: بِدِه من بابا! چی رو می‌‌بری؟ رضا: چرا؟

بابا 2-3 روز پیش ...کیف قِرمِزِه رو از من... اُدکُلُنِش رو

دایی من قاتِلِ اُدکُلُنِه

صبح داشتم می‌اومدم بیرون دیدم تمومِش کرده

منصور: داییت مگه زنِش نَمُردِه؟ رضا: خب؟

خب برای کی می‌زنه؟

!خب چه رَبطی داره

ما خانِوادِگی آدَم‌های تَر-تَمیزی هَستیم باید شیک بِگَردیم، بوی خوب بِدیم

منصور: اِ... هَمه‌تون؟ !رضا: بله

!رضا: باز قَندِه اُفتاد توش، اَه

!رضا: این حَسَن زَکَریا دیر شد ها

!منصور: آخ! آخ! آخ! آخ لولِه مِسی‌ها رو بریم بگیریم براش

!رضا: اَه

(صدای پخشِ نوحِه)

پیرمرد: بچه‌ها، خَستِه نباشید مرد: قُربونِت

پیرمرد: قَبول باشه

(صدای پخشِ نوحِه‌)

(صدای ترانه‌ شبِ عشق از هایده روی دورِ تُند) ♪ یه امشب، شبِ عشقه ♪ ♪ همین امشب رو داریم ♪

♪ چرا قِصه‌ی درد رو واسِه فردا نذاریم؟ ♪ ♪ یه امشب، شبِ عشقه ♪ ♪ همین امشب رو داریم ♪

(صدای موسیقی فیلم هندی)

حَسَن زَکَریا: دَمِتون گَرم دَست مَریزاد

اون قَدیم-نَدیم‌ها راست می‌گفتن که

یکی بَساطِ عَروسی خودش جور می‌شه (یکی هم بَساطِ تَقطیر (عَرَق‌گیری

!منصور: بابا، چه عَطری داره این شُلِه زَردِه !نَمالِه

منصور: بوی گُلاب و زَعفِرونِش حَیاط رو پُر کرده

(صدای پخش ترانه فیلم هندی شُعلِه) ...حَسَن: هه هه! پس تا بوش به راهه ها

سَریع اون کِشمِش‌ها رو بیار بِریز آقا تو دیگ

رضا: بله، آقا !حَسَن: اِمشَب باید یه 50 لیتری بِکِشیم ها

!نَخارون! می‌ریزه تو کِشمِش‌ها

رضا: نمی‌ریزه، مُحکَمِه

نمی‌ریزِه؟

!رضا: اِ !حَسَن: بِفَرما

!رضا: خب این‌جوری می‌ریزه که

!منصور: رضا! رضا

حسن: نمی‌خوام جِنسی که دستِ مُشتَری می‌دم ناخالِص باشه

حسن: قُربونِت بِرَم !رضا: سَخت می‌گیری، حسن آقا! سَخت می‌گیری

صدای مر‌د معتاد: آخی خدا خِیرِت بِدِه، حسن آقا اِن‌شاالله هر چی از خدا می‌خوای بِهِت بده

حسن: گرفتی؟ رضا: بله

!حسن: عاقِبَت به خِیری همینه

(نوش جونِت داشَم (داداشم

(صدای ترانه هایده خوندن مرد از دستشویی)

می‌گم یک چیزی درست کنن بِشِه خورد

چقدر فِس‌فِس می‌کُنه این حَسَن

منصور: داداش، رفته مَتاعِ* حَق بیاره دیگه (مال)

!چیزِ خوب رو که دَمِ دست نمی‌ذاره گُذاشته تو اَنبار

...بِرِه از اَنبار بیاره

!منصور: وای رضا! رضا! رضا! رضا رضا: هوم؟ ها؟

!منصور: اونجا رو! رضا، اونجا رو !رضا، اونجا رو! رضا، اونجا رو

رضا: آخ! آخ دیدم، دیدم. آروم باش منصور: رضا، رضا، رضا، رضا

!آروم باش

!دیدم! صاف وایسا

بسیجی: سلام عَلِیکُم رضا و منصور: سلام عَلِیکُم برادر

کاری دارین اینجا وایسادین؟

!نخیر

رضا: بله منصور: داریم؟ رضا: بله

منصور: اِ... چیکار داریم اینجا؟

این بِنزینمون تَموم شده

یکی از دوست‌هامون رفته بَرامون بِنزین بیاره

!آها! آره، آفَرین! آره

چهار لیتری هم هست دیگه

!منصور: آره دیگه

بسیجی: این رو بده به من رضا: بِفَرمایید

منصور: خَستِه هم نَباشید، برادر بسیجی: سَلامَت باشین

!برادر، جِسارَته چیزی شده؟

چند تا گُزارش داشتیم در مورِدِ تَهیه و توزیعِ مَشروباتِ اَلکُلی تو این مَحَل

!منصور: آقا، من می‌گَم ...رضا: نه... چی

اِجازِه بِدین من بِگَم

واقِعاً آدَم مُتِأَثِر* می‌شه (ناراحت)

!منصور: نه رضا: چرا! چرا! آدَم مُتِأَثِر نمی‌شه؟

هشت سال رفتیم جَنگیدیم قُربان ...یه عِدِه از خدا بی‌خَبَر میان دُنبالِ

رضا: مَشروباتِ اَلکُلی و نَوارِ غِیرِ مُجاز و هِزار جور کوفت و زهرِ مارِ دیگه !منصور: ها! آره، آفَرین

منصور: آره، آره

من شب‌ها تا صُبح بَعضی وقت‌ها به خدا خوابم نمی‌بَرِه از این فِکرها

نَوارِ غیرِ مُجاز رو من گفتم؟

منصور: بله

منصور: نه! نگفتن ایشون !رضا: نه! نه

منصور: فکر نمی‌کنم نه، ایشون نگفتن

مُنتِها من شنیدم که ...موقِعِ مَصرَفِ مَشروباتِ اَلکُلی

خیلی می‌طَلَبِه نوارِ غیرِ مُجاز

اِ؟

!رضا: آره، کَلِه‌ها داغ می‌شه !از خود بی‌خود می‌شَن

صدای موسیقی رو بلند می‌کُنَن اوپْ‌دیس، اوپْ‌دیس، اوپْ‌دیس، اوپْ‌دیس

!اصلاً به فکرِ همسایِه‌ها نیستن دیوونه‌ها

از کی شنیدی؟

از همین از خدا بی‌خَبَرهای خاک بر سَر دیگه

(صدای بی‌سیم) قربان، شما شُلِه زرد نخوردین

بسیجی: نه، ممنون رضا: بفرمایین بسیجی: قَبول باشه

منصور: بِزَن عمو

بسیجی: ما بریم اَطراف رو یه گَشت بزنیم بسیجی: بله، بریم رضا: بفرمایید

منصور: بیا، نمی‌خورن، بیا

بسیجی: این رو نگه دار، این رو نگه دار موتور جابه‌جا کن

رضا: تَقَبَلَ الله

منصور: خُب همین‌جوری فِریز باش خدا رو شُکر رفتن، فِریز باش

منصور: اِ... چرا وایسادَن پس؟

!بُدو به حسن بگو نیاد، بُدو

حسن: ببخشید، بچه‌ها اگه مُعَطَلِتون کردم ها !منصور: ای وای! ای وای

تابلُو نکُن، حسن !اون جا رو نگاه

!حسن: وویی

!منصور: آره! آره

[رضا: بریز این‌ها رو تو باک [موتور

!منصور با صدای آهِستِه: اِ... بابا نمی‌شه رضا: چرا؟

منصور با صدای آهِستِه: این تازه تَعمیرِه

رضا: باشه به دَرَک. بیان بگیرَنِمون خوبه؟ منصور: نمی‌شه

رضا: بِریز تو باک. بِریز تو باک منصور: خراب می‌شه

رضا: بازِش کن

منصور: خَراب می‌شه آقا، موتور خراب می‌شه

حِیفِه، رضا

اوضاع خیلی خَطَرناکِه، حَسَن

!منصور: بَه‌بَه

رضا: بریز کوفتی رو، بریز تمومِش کن !خَلاص

دستِ شما درد نکنه

حسن: سَرِ شما درد نکنه

خیلی ممنون

منصور: خیلی زَحمت کشیدین رضا: زَحمت کشیدین

حسن: خواهِش می‌کنم منصور: خیلی لطف کردین

منصور: بعداً حِساب می‌کنیم

حسن: بِفَرمایید، بِفَرمایید

رضا: بزن، برو منصور: باشه

رضا: خدا رو شُکر که حَل شد

‎(صدای موسیقی)

!شیرین: دل بِکَن آقا کامران

اون عکس رو آوردم مَحبوبه جون ببینه !نه شما

...کامران: یَعنی الان شیرین خانُم

کدوم یکی‌اش رو برای آقا رضا در نَظَر گرفتین؟

!محبوبه: بِدِه من ببینم کامران: نه، نگاه کن آبجی محبوبه: کُدومِه خواهر؟

این کوچیکه رو در نَظَر گرفتم برای منصورِ خودمون

شیرین: بزرگه رو در نظر گرفتم برای رضای شما !کامران: بهَ‌بَه

!کامران: بَه‌بَه

قیافِه‌اش بَدَک نیست تَحصیلاتِش چِقَدرِه؟

کوچیکِه سیکْل* داره اما بزرگه اولِ دبیرستان هم خونده (سومِ راهنمایی)

!کامران: عالی !محبوبه: نه، خواهر

!محبوبه: تحصیلاتِش به رضای من نمی‌خوره !شیرین: ای بابا

کوتاه بیا دیگه، آبجی خانُم

هر کی ندونه ما که می‌دونیم دیگه آقا رضا زیر دیپلُمِه دیگه

!شیرین: آره دیگه

صدای گوینده اخبارِ تلویزیون: کوپِنِ قند و شکر و پنیر اوه یا خدا -

!کوپِن‌ها رو اِعلام کردن! هیچی نگین - ...صدای مجری اخبار: از فردا صبح قابِلِ

!هیچی نگین !سُکوت! سُکوت

صدای گوینده اخبار: کوپن شماره 34 بابَتِ سَهمیه‌ی پنیر محبوبه: آقا داداش، رضا و آقا منصور ادارِه‌جاتی ‌هستن

سی و چهار پنیره ها، 34

محبوبه: گوشِ شیطون کَر روز به‌ روز هم در حالِ تَرَقی هستن

صدای گوینده رادیو: بابت سهمیه‌ی روغن به وزن 900 گِرَم محبوبه: فردایی، پس‌فردایی شدن مُعاوِن، مُدیر کُل، مردم چی می‌گن؟

صدای گوینده اخبار: کوپن شماره‌ی 49 محبوبه: می‌گن زَنِش سیکْل هست

...صدای گوینده اخبار: بابت سهمیه کَرِه گیاهی حالا شاید این‌ها هِی بخوان پیشرَفتشون - !رو بِکُنَن، نمی‌شه که بی‌زن بمونن که

اِ... حَلال‌زاده است بَچِه‌اَم

رضا: اِ... سلام علیکم شیرین: سلام رضا: با منصور اومدم، می‌خواین صِداش کنم؟

شیرین: نه جانِ من، خودَم می‌رَم

لباسِت چرا این‌جوریه چی ریختی رو لباسِت؟

رضا: شُلِه‌زردِ نَذری حسن آقا داده بود

رضا: ریخت رو لباسم کامران: ها ها ها

ماشاالله این حسن آقا !خوب حاجَت‌مَندِه ها

کامران: هِی راه به راه شُلِه زرد می‌ده شیرین: خدا همه رو حاجَت‌رَوا کُنِه

رضا: دایی، خوبین؟

مادر، بُرو حَموم لباس‌هات رو عَوَض کن

اون ریش‌هات هم بزن قلبِمون گِرِفت

!دیگه چِهِلِ هَمکارِت که تَموم شد

رضا: چَشم، خودم هم دارم خَفِه می‌شَم، خارِشِه گِرِفتَم

محبوبه: قربونِ بچه‌ام بشم حِیفِت نمیاد این دسته گُلَم رو بِدَم به این؟

رضا: دایی جون، ببخشید

عَکس رو بِهِش نِشون نمی‌دی؟

نه خواهر، بِذار تو کیفِت

!نه اینکه بِگَم بَد باشه ها

اَما هم‌سَطحِ رضای من نیست

شیرین: وا! شما دیگه خیلی مُندِتون* رفته بالا (مُد، کلاس)

چطورِه بِری خواستِگاری دخترِ صاحِب‌کارِ من؟

دُکتُر هم هست سَطحِش هم خیلی مُناسِبِه

شیرین: هم تَحصیلاتِش بالاست

رضا: مامان؟

جانَم؟

مامان، تیغ نیست

رضا جان، دایی جان گذاشتمش رو همون تاقْچِه

پایینِ آیینه‌ هست، همون‌جایِه

دایی، شما مَگِه صورتِت رو با ماشین نمی‌زَنی؟

کامران: خُب، چِرا! برای چی؟

رضا: اَه! وَسایِلِ شَخصی رو دَست نَزَنین !من با این تیغ، صورَتَم رو می‌زَنَم. اَه

!کامران: برو از خودِت خُنَک‌بازی در نیار

!بَچه سوسول

خب، نَگُفتی خوشگِلِه؟

کی؟

محبوبه: همون دُختَرِ صاحِب‌کارِتون که می‌گی دُکتُره

اگه باشَخصیت و خوش‌اَخلاق و مال ...و اَملاک هم داشتِه باشه

همین رو جور می‌کُنیم واسِه رضا

شیرین: شما خیلی خوش‌اِشتِهایی

او که با آقا رضای شما ازدواج‌بُکُن نیست

مَگِه آقا رضای ما چِشِه؟

جَوون که هست، خوش‌تیپ که هست باشَخصیت که هست

دیگِه چی می‌خواد؟

آخه اَصلاً مَسألِه !آقا رضای شما نیست

...اِ... می‌دونین

شا... شایَد اَصلاً راضی نباشه بگَم

کامران: نه دیگه، اگه راضی نیستَن شیرین خانُم، نَگین دیگه

...شیرین: آخه

...وَقتی به هَمِه گُفتَم

چرا به شماها نَگَم؟

خب بِگو

دُختَرِه با این هَمه شُعور و کَمالات ...و دانِش و پول و پَلِه

یه نَذرِ عَجیب‌-غَریب کرده که بیاد زنِ یه جانْباز بِشِه

!محبوبه: هِه... وا !کامران: هِه... نَذر

محبوبه: بَعضی‌ها هم از رو دِل‌سیری !چه نَذرهایی می‌کُنَن

!کامران: هِه... نَذر چی سادِه‌این شما آبجی جان

هِه، بابا این‌ها !همه‌ش بازار گَرْمی‌‌‌‌شه

یه خواستِگارِ پولدارِ دَندون‌گیر ...که گیرِشان نیاد

هِه... خُدا وَکیلی نَذر بی نَدر تَموم شد و رفت

اِتِفاقاً یک خواستِگارِ پَر و پا قُرص داره که پاشنِه‌‌ی دَرِ خونه‌شون رو از جا کَندِه

رضا: نُچ شیرین: باباش هم در جَریانِه

کامران: جِداً؟ !شیرین: بله

محبوبه: خب خودِ دُختَرِه‌ چی می‌گه؟

شیرین: می‌گه اِلا و لِلا از حرفی که زَدِه پا پَس نمی‌کِشَه

کامران با لهجه: ولی باز من دارُم می‌گُم یه قَضیه‌ای پُشتِ این ماجَرا هست

این آدَم پولدارها رو خُدا وَکیلی ما می‌شناسُم

تا یَک نَفعی براشون نداشته باشه !قَدَم از قَدَم بر نمی‌دارَن... آ

آقا کامران، چِرا یه چیزی می‌گین وَقتی نمی‌دونین‌ قِضاوَت می‌کُنین؟

داداشِ همین دُختَر هم رفته جَنگ شَهید شده

شیرین: یعنی اون هم به خاطِرِ نَفعِ شَخصی بوده؟

کامران: جِداً؟ !شیرین: بله دیگه

کامران: بَه! آقا رضا ماشاالله، ماشاالله

!محبوبه: وا

رضا، پس دو ساعته تو حَموم چیکار می‌کردی؟

...نزدم

یَعنی هر کاری کَردَم نتونستم بِزَنَم خیلی بِهِم میاد

!رضا: آه

(صدای موسیقی و آه و اووف کردن رضا و مگس)

رضا: سلام

سلام اِ... چرا نَزَدی پس؟

آره، یک اَمرِ خِیری پیش اومده، نَزَدَم

خب کُت‌شلوارِت رو چِرا نَپوشیدی !تیپِ اِداری باید می‌زَدی دیگه

دیشب که شُلِه زَرد ریخت روش !دیدی دیگه

اون یکی هم صُبح بیدار شُدَم داییه خوشِش اومَدِه، پوشیدِه رفته

بابا این داییت رو بِفرِست شَهرِشون

بِفرِست خونه‌ی خودِش !بابا به همه‌چی کار داره

!رضا: نه، نمی‌تونه

اصلاً هر جای خونه رو می‌بینه همه‌ش یادِ زنِش می‌اُفتِه

هر جا رو نِگاه می‌کنه زنِش رو می‌بینه بیچارِه

رضا: خیلی به هَم وابَستِه بودن ...منصور: باوَر کن

شما یک زَنِ خوش بَر و روی آجُری واسَش پیدا کنین

خاطِراتِ زنِش رو می‌شورِه، می‌بَرِه

رضا: مامانَم هَر کی رو بِهِش پیشنَهاد می‌کُنِه

می‌گه نَه، زنِ خودم خوبه

منصور: بَعضی‌ها عاطِفی‌‌اَند دیگِه

!روشَن شد

بله، دو بار باکِش رو خالی کَردَم پُرِش کَردَم. هِی شُستَم

!خُب بُرو، باید بِریم تَعقیبِ یه نَفَر

منصور: کی؟

مامانِت

مامانِ من؟

حالا بِهِت می‌گم

بُرو

منصور: نُچ، اِی بابا

...منصور: آقا

تو نمی‌خوای من رو در جَریان قَرار بدی؟ - رضا: هان؟

واسِه‌ی چی داریم می‌ریم پِیدا کنیم خونه‌ی صاحِب‌کاره رو؟

رضا: بِهِت می‌گم حالا

‫خب بِهِت می‌گم که اَلآن بگو ‫10 سالِ دیگه که نمی‌خوای بگی

رضا: می‌خوام با دُختَرِش اِزدِواج کُنَم

!هوی

یَواش برو

...اِزدِواج کُنی یا مَثَلاً حالا - بله -

ها؟ نه، اِزدِواج

دیوونه‌ای؟ سرِ کار گذاشتی من رو؟

یارو 10 تای من و تو رو می‌خَرِه می‌فروشِه

یه نَقشِه کِشیدم مو لا دَرزش نمی‌رِه

بُرو، نِگَران نباش

یعنی می‌خوای با نَقشِه اِزدِواج بکُنی؟

!رضا: اِ... اِ منصور: چیه؟

رضا: کُجا رفت؟ گُمِش کردیم

منصور: کُجا می‌ره؟ می‌ره ایستگاهِ اُتوبوس دیگه

!رضا: بُرو! بُرو! سریع برو منصور: من خودَم حَواسَم هست

خدا رو شُکر از نَظَرِ رَفت و آمَدِش من خیالَم راحَتِه

ببین، مامان‌ها واقعاً !جاشون تو بِهِشتِه ها

آره، واقِعاً

منصور: ها، بیا رضا: واقعاً همه کاری می‌کنن برای آدم

منصور: اُتوبوس هم وایسادِه دیگه سَوار می‌شه الان

(صدای موسیقی) رضا: آره

منصور: بِرَم دُنبالِ اُتوبوس دیگه؟ رضا: برو

(صدای موسیقی) ...منصور: اِ

منصور: چِرا وایْساد تو ایسْتگاه

منصور: نَرَفت چِرا؟

(صدای موسیقی) رضا: نَرَفت؟

...منصور: اِ

منصور: این ماشینِ دایی تو نیست؟ رضا: آره

منصور: چِرا وایْساد؟ ...رضا: خب فکر کنم

اِتِفاقی این‌ها آشنان دیگه دیدَتِش، شِناختِه

منصور: چِرا... چرا داره سَوار می‌شه پس؟

...رضا: خُب شاید اِتِفاقی مَسیر‌هاشون وایسا... یکیه ...منصور: چرا داره سوار

رضا: سَوارِش می‌کُنِه، اِتِفاقی می‌رسونَتِش دیگه

منصور: چرا داره می‌بَرَتِش؟ !رضا: اِتِفاقیه دیگه، نِگَران نباش

!منصور: آقا، بُردِش رضا: بُرو، بُرو

آقا کامْران، مُناسِبَتِ این گُل‌ها چیه؟

بابا، دستِ شما دَرد نَکُنِه، شیرین خانُم

خانُم‌ها که معمولاً تو این چیزها وارِدتَرَن

!اِمروز مَثَلاً ماهْگَردِ آشنایی‌مونه دیگه بابا

شیرین: ماهْگَرد !کامران: ای بابا

!کامران: نُچ... عَجَبا

شیرین: بِبَخشید، یادَم نبود کامران: اِختیار دارین

...شیرین: از وَقتی مَحرَم شُدیم کامران: آخی شیرین: حِسابی اِستِرِس گِرِفتَم

اِی بابا! قَبلاً اِستِرِکْس* هم نداشتین حالا گِرِفتین؟ (اشتباه تلفظ می‌کند)

اَما خودِمونیم ها تازِگی‌‌ها خوش‌تیپ‌تر شدین

!کامران: اِختیار دارین

خوش‌تیپی از خودِته چِشم‌هاتون خوش‌تیپ می‌بینه

...می‌دونین شیرین خانُم، ما از جَوونی

خیلی روی لِباس و مَخصوصاً اُدکُلُن و این‌ها خیلی حَساسَم، ها

عاشِقِ این طَرزِ لِباس پوشیدَنِتونم عِینِ جوون‌ها

!کامران: اِختیار دارین !شیرین: وای! این بوتون، این بو

آهان، ببینین آرامیکْسِه

شیرین: آدَم رو آروم می‌کُنِه می‌گَم آهَنگِ جَدید ندارین؟

چرا، اَگه با اِحتیاط دَرِ داشْبورد رو وا کنین ...یه نَواری

کامران: یَواش شیرین خانم! بابا چیکار می‌کنین؟ !شیرین: وای، تَرسیدَم

!اِی بابا! داشْبورد رو پیاده کردین که

به جای اینکه سَرِ من داد بِکِشین بگین قَضیه رو چه‌جور به بَقیه بِگیم

!اِی بابا! بِبَخشید ما ناراحَت رفتُم ها این رو ماشین حَساسُم یه‌ کَم

شما هم همون‌جوری که با هم حرف زدیم با بچه‌ها صُحبَت بکنین، حَلِه دیگه ان‌شاالله

هُل کَردَم، پَنکِه رو باز کنین آروم شَم، گُر گِرِفتَم

این پَنکِه راستِش دِکوریه، شیرین خانم

!شما هم همه‌چیتون دِکوریه

کامران: نه بابا، حالا نِگاه کن می‌گم دِکوریه

بادِ خوب می‌زَنِه، نِگاه کن

خواستیم یه حالی بِهِت بِدُم

!حال چیه؟ یه بادِه دیگه

کامران: حالِش رو بِبَر

(صدای موسیقی)

!منصور: اِ! اِ! اِ رضا: چی شد؟

!دو هفته هست به من صُبحونِه نمی‌ده

منصور: می‌گم مادرِ من چِتِه؟ می‌گه دردِ تَنهاییه، مادر ...رضا: خُب می‌دونی

پَنج روز یه دستش بُریده می‌گَم چَسب بزن اون رو

می‌گِه با چه اُمیدی چَسب بِزَنَم مادر به این دستم

!منصور: نگو همه‌ش نَقشِه‌ست رضا: نَقشِه چیه بابا؟

چرا گُناهِ مَردُم رو می‌شوری؟

من داییم از وَقتی زنِش مُردِه اَفسُردِگی گِرِفتِه بَدبَخت

!منصور: آره! دارَم می‌بینَم، آره

!برو حالا گُمِشون نکنی

منصور: گُمِشون می‌کنم‌ با این سُرعَت؟ رضا: برو

این‌ها دو ساعَتِ دیگه هم به مَقصَد نمی‌رِسَن گُمِشون می‌کنم این‌ها رو؟

(صدای پخش موسیقی شاد از ماشین)

کامران: آها، بفرمایید

خیلی مُراقِبِ خودتون باشین، شیرین خانم

!رضا: بیا، بِفَرما

نگفتم همه ‌چی اِتِفاقیه؟

مامانِت رو رِسوند مَحَلِ کارِش بعد هم خُداحافِظ، خُداحافِظ تموم شد، رفت

منصور: چی؟ چیه؟ اون چیه؟ گُلِه دَستِشِه؟ رضا: گُلِه

گُل چرا دَستِشِه؟

...رضا: گُلِه

منصور: گُل چرا به مادَرِ من داده؟ رضا: گُل اِتِفاقی تو ماشین بوده

رضا: این کارهاش هم اِتِفاقیه دیگه، هان؟

منصور: بذار، من باید برم اونجا !رضا: نه! نه! وایسا! وایسا

منصور: من باید برم اونجا !من باید برم اونجا... اِ

رضا: وایسا! این نَقشِه زندگیمون رو عَوَض می‌کُنِه

!آروم باش

من داییم رو چند وقتِ دیگه دَک می‌کُنَم بِرِه شَهرِستان

قربونِت بِرَم، جُبران می‌کُنَم

چه‌جوری... چی رو می‌خوای جُبران کنی؟ !مادَرَمِه ها

(صدای پخش موسیقی از ماشین)

ببخشید خانُم اگه می‌شه اون در رو نَبَندین

شیرین: چشم، چشم اُمید: ممنونم

شیرین: ای مُردِه‌شورِ اون ریختِ سیریشِت* رو بِبَرَن (کسی که می‌چسبه و وِل نمی‌کنه)

دایی داری تو؟

!نه دیگه، هَمون رو ندارم دیگه

!امید: اِ

تو اینجا چیکار می‌کنی؟

(صدای گربه) (صدای آبِ حمام)

لا اِله اِلا الله

(صدای گربه و آب حمام)

پدرِ الهام: اِلهام جان، باز این بیچاره رو داری می‌سابی

!بابا جان، گُناه داره، گُناه

الهام: این تَموم شد

پدر: بِدِه به من این بَدبَخت رو، اَه الهام: بگیرینِش

(صدای گربه) بیچاره‌ی بَنده خدا

!بابا، این اِنقَدر شُستَن نمی‌خواد که

الهام: پدر جان، اون وقتی بیرونه اِنقَدر شُستَن نمی‌خواد

شما میارینِش تو خونه، باید تَمیز باشه موهاش می‌ریزِه همه‌جا

مَگه تو مو گُذاشتی به تَنِ این زَبون‌بَسته بمونِه؟

تو رو خدا !بِبین چی بود، چی شد

!نگاه کن! فَلَک زده

بِبین چی بود، چی شد؟

این پَشمَک بود، الان شده چی؟ عِینِ سیرابی... اَه

بابا، این یادِگارِ برادَرِ خدا بیامُرزِتِه

الهام: بی‌خودی پای رامین رو وَسَط نَکِشین ها

اون تو بالکُن بِهِش غَذا می‌داد ...شما آوردینِش تو

!من مَجبورَم بِشورَمِش

ببین این رِژیمِ تو که پدرِ منِ بَدبَخت رو در آورده

دیگه این زبون‌بَسته‌ی بَدبَخت رو وِل کن بِذار راحَت باشه

...الهام: خوب شد گفتین، پدر جان

اِتِفاقاً من می‌خواستَم در مورِدِ این رژیمِتون هم باهاتون صُحبَت کنم

مرد: ماشینِ خوبیه

شاید خودم بِخَرَمِش از اَصلانی

مرد: رَنگ که نداره؟

!چی‌چی خودم بِخَرَمِش (گِروییه (اجاره‌ای

من خودم پولِ اَصلانی رو می‌دم

‫40 میلیون تومَن برای عموی من ‫پولِ خُردِه

فَقَط کافیه تو 2-3 روز از اَصلانی وقت بگیری تا من بتونم دخترش رو بگیرَم

مگه کَفتَرِه که دو روزه بگیریش؟

امید: دختر عموی من از بَچِگی عاشِقَم بوده

یه‌ذَرِه بِهِش روی خوش نِشون بدم تمومه

مرد: ببین، اَصلانی چِکِت رو داده !دستِ شَرخَر* ها (کسی که با قُلدُری چک را پاس می‌کند)

اون‌ها عَمو و دختر عَمو و عِشق و عاشِقی !حالی‌شون نیست‌ ها

بِگیرَنِت... بایَد تو گونی مراسِمِ عَقد رو بَرگُزار کنی

مرد: فِعلاً

باکِش هم که خالیه

پول نداری بِنزین بزنی؟

آمْپِرِش خَرابِه

بُرو جونِ مادرت، تا یکی نیومَدِه !بُرو دیگه

پدر: خب که چی؟

الهام: خب که چی؟

!یک نِگاه به سَر و وَضعِتون بِندازین

پدر: مگه چِشِه؟

الهام: پدر جان، این‌ها برای شُما مِثلِ سَم می‌مونِه

...من برای اینکه هَوَس نکنین

مُدَت‌هاست لَب به غَذای چَرب و شیرینی نَزَدَم

بعد شما این‌ها رو قایِم می‌کُنی تو شومینِه

!بابا، این‌ها که مالِ خیلی قَبلِه

این چیه؟ پُشتِ لباس‌شویی پِیداش کردم

این ظَرفِش قَشَنگ بود برای دِکور گِرِفتَم

هنوز گوشت‌کوبیدِه چَسبیده بِهِش

پدر: ببین، اگه اون‌ها ظَرف‌ها رو بَد شُستَن سین-جیمِشون رو من باید پَس بِدَم؟

به جای اینکه به زَمین و زَمان بَند کُنی بُرو الان دَمِ دَر

پِسَر عَموت هم تِلِفُن کرده الان می‌رِسِه

الان اومدنِ پِسَر عَموم چه رَبطی به رفتنِ من داره؟

!پدر: اِنقَدر این بچه رو اَذیت نَکُن

اگه اون میاد اینجا برای اینه که عاشقِ توئه

می‌خواد جَوابِ مُثبَت بِگیرِه

الهام: من و رامین و اُمید از بَچِگی با هم بُزُرگ شدیم

‫اَلآن می‌خوام بِدونَم این چی شُدِه ‫4-3 ماهِه به من علاقِه‌مَند شُدِه!

بعدش هم شما کُلاً !نَذرِ من رو یادِت رفته ها

پدر: ببین واسِه اون نَذرِ 5 سالَت ...کَفارِه‌اش رو من می‌دَم

برای اینکه تو دِل‌چِرکین نباشی

!نمی‌شه من اون کار رو اَنجام می‌دَم

!هر روز هم مُطمِئن‌تَرَم الان هم بِرَم، دیرَم شده

شیرین: اِ... سلام

شِنیدم داشتین با پدرتون خُصوصی صُحبَت می‌کردین

گفتم مُزاحِمِ حَریمِ خُصوصیتون نَشَم

اِ... آقا اُمید هم دَمِ دَر وایسادَن مُنتَظِرَن

الهام: اِ؟ شیرین: آره

الهام: آقا اُمید هم چقدر پُر رو شده !گُل فِرِستادِه واسه من

شیرین: اِ... گل

!این‌ها رو جاساز کرده، شیرین خانُم مواظِبِش باش

...گُل

سلام عَلِیکُم

پدر: این دختره هم که فقط بَلَدِه حِرص و جوش بخوره

عَصبی می‌شَم، فِشارَم می‌اُفتِه

اِ... سلام دختر عمو

الهام: آقا امید امید: جانَم

الهام: تا حالا چَند بار گفتم راضی نیستم شما من رو برسونید؟

!خودَم ماشین دارم

!الهام: این هم خِدمَتِ شما امید: اِ

!نه به اون هارْت و پورتِش !نه به این گُل دادَنِش

!دیوونه‌ست

(صدای پرنده و هَمهَمه افراد)

(صدای آواز مرد - شعر از صائب تبریزی) هر که گردد پاک طینَت مَرحَمِ دل‌ها شود

هر که گَردَد پاک‌طینَت

مَرحَمِ دِل‌ها شود

نِی که در خون صاف گَردَد

قابِلِ مينا شَوَد

هر که گردد پاک طینَت مَرحَمِ دِل‌ها شود

قابِلِ مينا شَوَد

...بی‌‌ کمالی‌ها

...بی‌ کمالی‌های !اِ

مرد: ها

مرد: آها

...ناصر با لهجه‌ی یزدی: بِرو

مُسابِقاتِ جانبازانِ بولینگِ شهید عَباسی رو

با گُزارِشگَری و داوَری من اِدامِه می‌دیم

ناصر: آقا، دو تا، دو تا

سعید: چیکار کردی بابا دو تا دو تا؟

آقای ناصر، برادرِ من اگر نمی‌تونی داور واینَسا، داداش

!چِرت و پِرت نَگو

من از وَقتی چِشم‌هام این‌طوری شده !عَقلَم رفته تو گوش‌هام

ناصر: گفتم دو تا، دو تا هاشم: ناصر ناصر: بله؟

هاشم: باز مَن رفتم دو رَکعَت نَماز بخونم شما این پای من رو دُزدیدین؟

!ناصر: نه، ما بازی می‌کنیم با پات

!سعید: هاشِم، آقا ریا نکن بابا !این پای شما

!هاشم: بِدِه من‌، بابا

کرامت: جونِ من هَمکاری کن بِذار بازی کنیم

هاشم: چرا پای من؟ کَپسولِت رو بِذار کمالی: علی آقا، قرص‌هات رو بخور دیگه

کمالی: بابا، دکترت گفته اگه نخوری به عباسی می‌گم ها

!کمالی: عَجَب رویی داری تو !عجب رویی داری! اِ ...علی: بابا از اخلاقِ خوب آدم

!علی: سوءِ اِستِفاده نکنین دیگه، اِ !کمالی: چه اَخلاقِ خوبی؟ اَخلاقِ خوب

کمالی: شما دارین چیکار می‌کنین؟ سعید: ما داریم بازی می‌کنیم

بازی؟ مَگه اینجا جای بازیه؟ !بفرمایید تو اتاقِتون

ناصر: من داورم، بازی نمی‌کنم

کمالی: بیا پایین شما، شما بیا پایین هاشم: برای چی؟

!کمالی: دو نفر نمی‌کِشِه. شما بعداً بیا !هاشم: اِی بابا

!کمالی: اِ

!اَعصاب واسه آدم نمی‌ذارین که

(صدای کلاغ) (ترانه کَفتَرِ کاکُل به سر - معین) ♪ !کَفتَرِ کاکُل به سر، وای! وای ♪

♪ !این خبر از من بِبَر، وای! وای ♪

♪ بگو به یارَم، نَکُن آزارَم ♪

♪ بگو برگرده، چشم به‌ راهِشَم من ♪ مرد: اَی

♪ خاطِر خواهِشَم من ♪

♪ چشم به‌ راهِشَم من ♪ ♪ خاطِر خواهِشَم من ♪

!عَباسی! عَباسی

(صدای موسیقی)

♪ همه از دِل بود ♪ ♪ بگو به یارَم، نَکُن آزارَم ♪

♪ بگو برگرده، چشم به‌ راهِشَم من ♪ ♪ خاطِر خواهِشَم من ♪

♪ چشم به‌ راهِشَم من ♪ ♪ خاطِر خواهِشَم من ♪

!بچه‌ها

!عَباسی! عَباسی

!عَباسی، به خدا اومد! اومد

(صدای ترانه مُعین)

سعید: کِرامَت پس توپ رو چرا نبردی؟ کِرامَت: بدو بدو

!سعید: کِرامَت وایسا، کرامت

کسی که پاش نَجِسِه بازی نمی‌تونه بکنه، آقا سعید

آقا کِرامَت؟

(صدای گفتگوی مردها‌ به زبان تُرکی)

آقا سعید، آقا کِرامَت کجا هستین؟

!نکُنِه خانم عباسی اومده

(صدای همهمه‌ی افراد)

هاشم: حمید جان، نَکِش دیگه !کِرامَت: بِجُنب بابا، بِجُنب

سعید: برو کنار حمید، برو کنار حمید: کرکَس

مرد: عباسی اومد. بدو، بدو !آقا، بلند شو! بلند شو

حمید: بِسم الله الذی اَرجُ اِلّا فَرَج

کمالی: سلام خانم، کجایین شما قربونت برم الهام: سلام

کمالی: اینجا رو گُذاشتِه بودَن رو سَرِشون

الهام: پس شما اینجا چیکار می‌کردین؟

کمالی: من چیکاره‌ام؟ من چند نَفَر رو می‌تونم پوشِش بدم؟

الهام: خانم کَمالی؟ کمالی: بله؟

الهام: کَفِ اینجا چرا انقدر کَثیفِه؟ ...کمالی: کَفِ اینجا دو بار تِی

الهام: 100 دَفعِه گفتم مُحیطِ آسایِشگاه باید ایزولِه* باشه (مُجَزا، قَرَنطینِه)

بله چَشم! ولی این‌ها نمی‌دونین !چیکار کَردَن! گول نخورین ها

کمالی: این‌ها تا اَلآن داشتَن قیامَت می‌کردن !الهام: هیش

الهام: یا الله

(صدای تَلاوَتِ حمید)

(صدای تَلاوَتِ حمید) !کمالی: اِ... اِ... اِ

(صدای تَلاوَتِ حمید)

(صدای خُر و پُف) (پخشِ نوحِه یاران چه غَریبانِه از کویتی‌پور)

♪ یا حسین ♪ - ♪ یاران چه غَریبانِه ♪ هیس! خوابَن -

♪ رفتند از این خانه ♪ - حمید: یا ذَل عفو و رِضوان مِنَ الظُلمِ

♪ هم سوخته شمعِ ما ♪ - اِ... با مَ... من -

♪ هم سوخته پروانه ♪ - وَل عُدوان -

اِ... تمامِ این‌ها زیر سَرِ ایشونه

حمید: خواهر کمالی، شما چرا فقط گیر دادین به این اُتاق؟

بی‌خود هم برای خواهر عباسی ذِهنیَت دُرُست می‌کنین

!آقا، اینجا آدَم خوابیده ها

...ذِهنیَت نیست

هر روز داره از این اُتاق به من گُزارِشِ مَنفی می‌رِسِه

(خواهر عباسی، بُهتونِه (بُهتان هَمه‌ش بُهتونِه

ناصر: برادرها اینجا هستین؟

برادرها شنیدین موقِعیتِ کَرکَس رو؟

خانم عباسی تو آسایِشگاهِه

!حمید با فریاد: ناصِر! ناصِر

برادر حَمید، برادر حَمید این رو بذار همون‌جا که سیگارِت رو قایِم می‌کنی

من... من... من... جایی قایِم نمی‌کنم

ناصِر: تو جاسازِت دیگه

حمید: جاساز کُدومه؟ شوخی می‌کُنِه

نه، من با هیچکی شوخی ندارم

!ببیند دستِ من شَر می‌شه ها

حمید: حالِت خوبه، ناصِر؟ بابا من سیگار نمی‌کِشَم

ناصر: سیگار نمی‌کِشی؟

!به این زودی سه تا پاکَت رو تَموم کردی

من گفته باشم خدا رو شُکر

یک باکس تو دَریچِه کولِرِ اتاقمون ...قایِم کردیم

وگرنه بی‌سیگار چی چی می‌کِشیدیم؟

!کرامت: هیس... ما که از این چیزها بی‌خَبریم

نکنه اون‌ها رو هم کشیدین تنها خور‌ها؟

من گفته باشم ...اگه اینطوری پیش بِرِه

به جونِ خودم می‌رَم همه‌ چی رو می‌ذارَم کفِ دستِ خانمِ عباسی

اونم خُب می‌دونین چه اَخلاقِ خاری* داره‌ (در لهجه‌ی یزدی به معنی زشت)

من سیگارَم رو خودم قایِم می‌کُنَم

ناصر: بِدِه من خودم قایِم می‌کُنَم

خودم قایِم می‌کنم - بیا -

خدایا، چرا ما از قافِلِه‌ی شُهَدا جا موندیم؟ الهام: خانم کمالی؟

کمالی: بله

بگین بیان همه‌ی دَریچِه‌های کولِرها رو باز کنن

کمالی: چشم

من برای این که گَرد و خاک ...برادرهای شیمیایی رو اَذِیَت نکنه

هر روز اون کَریمِ بدبخت رو مَجبور می‌کُنَم پوشال‌ها رو بِشوره

بعد شما سیگار می‌کِشین تو آسایِشگاه؟ اونَم اِنقَدر؟

این صدای خانمِ عباسی نبود؟

بله

سلام - عَلِیکِ سلام -

...الهام: برادرها

ناصر: بیا قایِم کن این ر‌و

الهام: برنامه‌ی ویژِه دارَم بَراتون

ناصر: ممنون

الهام: خانم کمالی کمالی: بله؟

بچه‌ها رفت

می‌گم ها خانمِ عباسی ازش بوی خَشی* می‌داد، دیدین؟ (خوش و خوب)

ناصر: برای همین یک تا نخ سیگار بِدِه

خدا رو شکر فقط سیگارها لو رفت، نه؟

من مونده بودم اگه می‌فَهمیدن ب... برامون بد بود

!نه... نه... نه

منصور: آدرِس رو که پیدا کردیم

منصور: نَقشِه‌ای هم داری؟

منصور: آقا، می‌گَم نَقشِه‌ای هم داری؟ رضا: بله، مَعلومِه

منصور: خُب رضا: می‌خوام باهاش اِزدِواج کنم

...منصور: خیلی ممنون

اون‌وقت جُزئیاتِ بیشتری رو نمی‌خوای مُنتَشِر کنی از نَقشِه‌ات؟

رضا: نَخِیر! جُزئیاتِ اِزدواجِ من به شما چه رَبطی داره؟

منصور: من گفتم مثلاً خدای نَکَردِه ...فِکر نمی‌کنی خدای نَکَردِه یک آدمِ

خَرپولِ کارخونه‌دار دخترش رو نخواد به یک آس و پاسِ جیب‌بُر بده؟

رضا: به یک جیب‌بُر آس و پاس رو ...نمی‌دونم ولی مامانِت می‌گفت

دختره نَذر کرده با یک جانباز اِزدِواج کنه

منصور: با جانباز اِزدِواج کنه؟

...رضا، رضا

جانباز باید جِبهِه دیده باشه جِبهِه رفته باشه

(صدای اذان) بابا تو آخَرین اِرتِباطِت با جِبهِه کیفِ همون بَسیجیه بود که زدیم

قربونِت، سَعادَت نداشتیم بریم جِبهِه !بَدِمون که نمی‌اومَدِه

من اگه موقِعیتِش پیش می‌اومَد با کَلِه می‌رَفتَم

...رضا، تو 8 سال موقِعیتِش رو داشتی

!نرفتی

(صدای اذان) کِی موقِعیتِ پیش اومد؟

!رضا، تو اولین مَفقود‌الاَثَرِ جِبهِه‌ای

روزِ اَوَلِ جنگ گذاشتی رفتی غِیب شدی یه گوشِه

!آقا جان، من نمی‌دونَم

من باید از این پا پول در بیارم

!تَموم شد رفت !وِل کن دیگه

!اِ

منصور: بابا این همه از بیمِه پول گرفتیم

این همه این و اون رو تَلَکِه کردی بابت این پائه

وِل کن! کار ما کَم‌درآمَدِه ...می‌دونَم

ولی عَوَضِش سَرِمون رو راحَت شب می‌ذاریم رو بالِش

!وِل کن این کارهای گُندِه‌گُندِه رو

!رضا: بُلَند شو! بُلَند شو بابا

رضا: بسه منصور: گوش کن، رضا

رضا: خیلی هم نَقشِه‌ی خوبیه

...*الان هم می‌ریم پیش این غلام مال‌خَر (خَریدار اجناسِ دزدی)

طَلَبِمون رو بگیریم من به سَر و وَضعَم بِرِسَم

!بُلَند شو

!رضا: بُلَند شو دیگه !بُلَند شو

شنیدی دیگه می‌گن سَهمیه رَزمَندِگان ...سَهمیه جانبازان

!مرد: بَچِه‌ها اومدن !جَمع کنید، برید

منصور: یه ذَرِه به‌ هم ریخته نیست؟

رضا: چرا... چی شده؟

رضا: سلام منصور: سلام

مرد: خیلی کارِتون دُرُستِه ها

منصور: سلام رضا: خسته نباشید

رضا: چاکِرِ آقا غُلام

!بَه‌بَه! آقایونِ تَک‌خور !از این طَرَف‌ها

رضا: تَک‌خور چیه؟ چرا مَتَلَک می‌اندازی؟

منصور: چی شده اینجا؟ رضا: چه خَبَرِه؟

غلام: شما دیروز تو کوچه‌ی شافِعی یک کیفِ قَهوه‌ای نزدین؟

رضا: نه منصور: آره

رضا: آره منصور: نه

!رضا: اِ منصور: نه! آخه درست داره می‌گه

منصور: آقا، این همه هَمکار داره اینجا رَفت و آمد می‌کنه رضا: بله

منصور: چرا ما باید این کار رو کرده باشیم؟

غلام: دو ساعت پیش یه مُشت مَأمورِ لباسِ شَخصی ریختن اینجا

رضا: مَأمور؟ منصور: مَأمورِ چی یعنی مَأمورِ واقِعی؟

غلام: آره، مَأمورها نِشونه‌ی شما رو هم می‌دادَن

از من می‌شنوین اینجا نمونین

رضا: بُلَند شو بریم، بُلَند شو

غلام: خونه هم نَرین

...منصور: آره، خونه هم رضا: پس چیکار کنیم ما؟

این‌هایی که من دیدم هر جوری هست پیداتون می‌کنن

غلام: یه چند روزی برین یه طَرَفی تا آب‌ها از آسِیاب بیُفته

چاکِرِ آقا غلام

منصور: نه دیگه، اون چیزه رو بگیر دیگه !رضا: بیا، بریم

منصور: نه دیگه، این اومدی پول بگیری این‌ها

رضا: آها! آقا غلام، دستِت دَرد نکنه یه کم پولِ نَقد داری به ما بدی؟ لَنگیم

پولِ نَقد که ندارم

منصور: همین طلبِمون

...ولی بِذار این خِرت و پِرت‌هاتون رو بِدَم

!غلام: برین شَرِتون رو کَم کنید رضا: آره، خیالِتون هم راحَت شه

منصور: آخ! آخ! آخ! خیلی بودن؟

غلام: ها؟

رضا: زیاد بودن؟

منصور: نه، تِعدادِشون رو می‌گم تِعدادِشون زیاد بود؟

!ایناها دیگه !شاهکارِتون رو ببینین دیگه

غلام: این آقا... آ... آ

منصور: حَتماً زیاد بودن این‌جوری هم کردن دیگه اینجا

منصور: چیزی هم نمی‌گه صد درصد زیاد بودن غلام: اینَم اون اَنگُشتَرِتون

...رضا: آها، اینم منصور: آها اینم... چیز

منصور: آره

رضا: آها، اونم می‌دین؟ اون دو لَبه‌هه رو ...منصور: چیزِ دیگه‌ای

رضا: دستِ شما درد نکنه !غلام: دیگه ما با شما حِسابی... نداریم

نداریم - نداریم، آره -

غلام: تا تَکلیفِ این مَأمور بازی‌هاتون هم !مُشَخَص نشده، این‌وَرها آفتابی... نمی‌شین

آره، اصلاً - نمی‌شیم، بله -

غلام: هَمدیگرَم... نمی‌شناسیم

عِزَت زیاد

رضا: قُربونِ شما. خداحافظ منصور: عِزَت زیاد

غلام: برو بابا منصور: خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ

ببین چند تا وَرَق کاغَذ !چه دَردِسَری شد ها

آقا ولی خوب شد آدرسِ خونه جدیده‌ی ما رو هیچ کَس نداره غِیر از تو

رضا: آره

!منصور: وای! وای! رضا رضا: اَنعام؟

رضا: بیا، اینم خِدمَت ِ شما !منصور: رضا! رضا! رضا

باید مامان و دایی رو هم یه‌جوری ...بفرستیم چند روز شهرِستان

این دور و بَرها نباشَن

مامان چیه؟ - مامانِ من -

یعنی مامانِ تو و داییت؟ - آره -

نوار] کاسِت رو چرا دادی بهش؟]

بابا، این بَرِکَتِ کاره دیگه

رضا: ببخشید خانم، دفترِ مُدیریت کجاست؟ زن: مُستَقیم، دستِ چَپ

رضا: ممنون

من رو با این همه وَسیله کِشوندِه تو اتاقِش هی توبیخَم می‌کُنه

اِنگار من سیگار کِشیدم

خدایا دیگه خَستِه شدم !یه نِشونی بَرام بِفرِست دیگه

(صدای برخورد) !رضا: آی

(صدای موسیقی)

رضا: آی خدا! این از کُجا اومد؟

!اِی وای

!اینم نِشونی‌ام

جانَم؟

...دَقیقاً مِثلِ فیلم‌ها

دُختَر پِسَرها به هم می‌خورَن بعد با هَم چشم تو چشم می‌شَن

کمالی: الان چه حِسی دارین؟

!حِس می‌کنم قَطار خورده بِهِم

رضا: بفرمایید

رضا: اتاقِ مُدیریَت همین‌جاست؟ کمالی: بله

رضا: ببخشید

رضا: آه

خدایا شُکرِت

مرسی که نِشونی‌ات رو بَرام فِرِستادی

می‌گَن به تارِ مو می‌رِسِه ولی پارِه نمی‌شِه

عَرض کردم آقا‌ خِدمَتِتون

ما نیرو به اَندازه‌ی کافی داریم نیاز به کُمَک نیست

رضا: خانم، خواهِش می‌کنم

رضا: من نه پولی می‌خوام نه اِنتِظاری دارم

رضا: من فقط یه نَذر دارم می‌خوام اون نَذر رو اَدا کنم

رضا: من اِنگار دارِه خواب‌هام تَعبیر می‌شه خواهِش می‌کنم

چه خوابی؟

واقِعیتِش من یه چند وَقتِه خواب‌ می‌بینَم توی آسایِشگاه دارَم کار می‌کُنَم

و الان که اومدَم اینجا اِنگار واقِعاً همین‌جاست

...همه چیش

دَر و دیوارها، آدم‌ها، این آقا

رضا: آقا، شما یک پیرهَنِ چهارخونِه نداری؟

قِرمِزِه؟

رضا: بله، قِرمِزِه

خَیاطی پِیمان دوخته؟

دیگه حالا من پُشت یَقِه‌اش رو نگاه نکردم ولی دارین دیگه؟

آره

!بِفَرمایین

من اصلاً نه ایشون رو دیدم نه می‌شناسمِشون ولی خوابِشون رو دیدم

خب، این‌ها نِشونِه است دیگه خواهِش می‌کُنَم قَبول کنین

من واقعاً دَرک می‌کُنَم شما چی می‌گین اَما ما اینجا کارِ زیادی نداریم

نه، خواهِش می‌کنم. این چه حَرفیه؟ ...فِکر می‌کنین

اینجا ظاهِرِش تَمیزِه ...ولی خُب ببینین مثلاً این

الهام: تَمیزِه رضا: آره، این تَمیزِه

...خب، این

!الهام: آقا، دست نزنین

رضا: یک لَحظه !الهام: لُطفاً! لُطفاً! آقا

رضا: می‌خوام بِهِتون ثابِت کنم اینجاها رو آدم یادِش می‌ره

الهام: آقا... آقا، دَست نزنین رضا: این چیه؟

الهام: اون رو بَر نَدارین دیگه بِدین به من اون رو

رضا: تهِ لیوان‌ها رو مَعمولاً دیدین ...دست می‌کِشین

حَواسِش نیست

این هم تَمیز بود

رضا: ببخشید، من یه‌ جای کَثیف پِیدا می‌کنم

...نه، اینم زیرِ گُلدونَم

...رضا: آها

ببخشید

چیکار می‌کنین، آقا؟

رضا: اوهوم

!بیا

!بفرما

پُشت کِبِرِه بَستِه، خانم !آقا، ببین

من نمی‌خوام غِیبَت کنم ...ولی نیروی خَدَماتی اینجا

هرکی که هست آدمِ دُرُستی نیست از اون مارمولَک‌هاست

به هَر حال از ما گفتن

الهام: می‌بینی، آقا کَریم؟

هر کَس میاد می‌فَهمِه شما از زیرِ کار دَر می‌ری

!خب، نه مُهِم نیست

خب ایشون هم دَست‌تَنهاست هر کی، هر کی که هست دَست‌تَنهاست

شمایین؟

و یه نَفَرِه نمی‌شه اینجای دَرَندَشت رو تمیز کرد، بِالاَخَرِه یه کُمَکی می‌خواد

اِصرارِ خود من هم برای همینه می‌گَم من رو قَبول کنین

!خواهِش می‌کنم ...این‌جوری فِکر می‌کنم

کسی که اینجا خَدَماتیه دیگه دَست‌تَنها هم نیست

خیله‌خُب، حالا که اِصرار می‌کُنین مُشکِلی نیست

!رضا: آخ

فَقَط اِدامِه‌ی هَمکاری شما به نَظَرِ مُستَقیمِ آقا کَریم رَبط داره

خواهِش می‌کُنَم من نوکَرِ آقا کَریم هم هستم

رضا: قُربونِش بِرَم

از کِی شُروع کنیم؟

...آقا کَریم

بفرمایین

از کُجا شُروع کنیم؟

کَریم: خیلی کار داریم

رضا: الان شُروع کنیم؟

الهام: بفرمایین

!کامران: بَه، آقا منصور !پسَرِ گلِ گُلاب، پسرِ خودم

منصور: حالِ شما خوبه؟

کامران: چِطوری دایی جان؟ الحمدالله منصور: دَمِ شما گَرم

کامران: مامان خانمی چِطورَن؟ خوبَن؟

منصور: بد نیست، خیلی مَمنون !کامران: اِلهی شُکر

کامران: واقِعاً مادرِ خوبی داری منصور: لا اِلا اِلی الله کامران: جداً می‌گَم بِهِت، دایی

!کامران: قَدرِش رو بِدون

کامران: بسیار آدمِ خوب پاک، تمیز

کامران: جِدی می‌گم

منصور: دایی جان، دایی جان، دایی جان کامران: جان؟

این بِلیط‌ها رو رضا داد بیارم خِدمَتِتون

...شما و مَحبوبِه خانُم اِمروز برای کارَوانِ مَشهَدِه

همین اِمروز حَرِکَت کنین بِرین سَمتِ مَشهَد

اِی بابا! برای چی اَلآن می‌گی دایی جان !خُب چه بی‌خَبَر می‌گه این رضا

کامران: نِگاه کن! می‌بینی کارهاش رو، دایی؟

چرا؟ چی شده مگه؟

خب بابا، آدَم می‌خواد بِرِه سَفَرِ زیارَتی دایی جان

بِالاَخَرِه باید یه بار و بَندیلی بِبَندِه

چَمِدونی جَمع کنه بِرِه از عَزیزانِش بِالاَخَرِه حَلالیتی بِطَلَبِه

کامران: ای بابا! بذار اینجا دایی جان

ببخشید دیگه دست‌های من کَفیه، دایی ببخشید

منصور: من بذارم؟

کامران: قربونِ دست و پَنجِه‌ات بذار اینجا

بذار، دایی

کامران: چِرا خودِش نیاوُرد، دایی؟

منصور: دیگه خودش شِرکَت کار داشت دیگه باید می‌رفت یک جا قَرارداد بنویسه ...کامران: نه، یعنی می‌گم

کامران: تو برای چی؟ برای چی زَحمَت داد به تو؟

منصور: اِختیار دارین، زَحمَت نیست

واقِعاً من تو رو دوست دارم، دایی جان

واقِعاً تو پسرِ خوبی هستی

همیشه، همیشه دِلَم می خواست یک پِسَری مِثلِ تو داشته باشم

یه لحظه خاموش کن، دایی یک لَحظِه خاموش کن

یک چیزی یادم اومد یک لَحظِه خاموش کن، دایی

ببخشید، دوباره این‌ها رو در بیار

دَر بیار دایی جان، ببخشین ها

کامران: در بیار! دست‌هام کَفیه دیگه در بیار، نگاه نکن

ببین تهِ این بلیط‌ها رو تو همین بلیط‌ها ‌‌ نداده بِهِت؟ نگاه بکن

خب از خودِ من بپرسید نه، این تو نیستش

!خب برای چی نداده؟ اِی بابا

چرا؟ مگه چی شده؟

کامران: بابا، آدرِسِ این ایران‌پِیما رو می‌خواستم

شماره تلفنِش رو می‌خواستم

!کامران: نگاه کن! کار‌های این رو نگاه کن منصور: پُشتِش نیست؟

کامران: پُشتِش؟

اِ... چرا پشتشه !ماشاالله به این هوشِت

!ماشاالله

واقعاً از یک همچین مامانی یک همچین پسری به دنیا میاد

!آفَرین! باریکَلا بذار اینجا، دایی

واقعاً بِهِت اِفتِخار می‌کنم

کامران: من همیشه دوست داشتم یک پسری مثل تو داشته باشم

منصور: لا اله الا الله

کامران: جِدی می‌گَم ها منصور: لا اله الا الله کامران: جِدی می‌گم

کامران: خدا به هَمراهِت خدا به هَمراهِت

سلام بِرِسان به مامان خانُمی

حِیوانِ بارکِش؟

رضا: بله؟

حِیوانِ بارکِش؟ 4 حَرفِه

رضا: نمی‌دونم، الان تَمَرکُز ندارم

!یِ» اولش دَر اومَدِه ها»

رضا: نمی‌دونم

یابو

رضا: خودِتی

(صدای سُرفِه کردن رضا) رضا: وای... این چیکار می‌کنن اینجا

(صدای سُرفِه کردن رضا) جا نَفَس نمی‌ده لامَصَب

رضا: اینجا واقعاً هَفته‌ای سه بار تَمیز می‌شه؟

هَفته‌ای سه بار

!رضا: شُما خَستِه نشی یه وَقت

نه، خَستِه نیستم فَقَط یه کَم سَرگیجِه دارم

رضا: غِلظَتِ خون داری؟

نمی‌دونم، فکر کنم غِلظَتِ خون هم داشته باشم

رضا: می‌خوای برات بادکِش کنم؟

!کریم: نَمَکِش نکن! به کارِت برس

الهام: آقا کریم؟ ...رضا: یه کمکی

حمید: بفرمایین خانم الهام: نوشِ جان

کریم: بله، خانم؟

الان داری این‌ها رو می‌بَری؟

مَگه قَرار نبود دیروز این مَلافِه‌ها رو بشوری؟ چرا هنوز کَثیفَن؟

خانُم، این مِس‌مِس می‌کُنه روز اولشه

داره مَسخَرِه‌بازی دَر میاره وَقتِ مَنَم گِرِفتِه

دُرُستِش می‌کنم خیالِتون راحَت راهِش می‌اَندازَم

خَسته نباشی

از چه جایی هم شُروع کردین روزِ اولی

رضا: اِشکال نداره، خانم. مُهِم نیست

جاش مُهِم نیست

ما که لیاقَت نداشتیم با این برادَرها تو مَنطَقِه بجنگیم

حَدِاَقَل یه جوری دِینِمون رو اَدا کنیم

خوش به سَعادَتِتون

رضا: خواهِش می‌کُنَم

باوَر کنین من اگه به مَوادِ شویَندِه ...چِشمَم حَساسیَت نداشت

با همین مُژِه‌هام کفِ اینجا رو بَراتون تَمیز می‌کَردَم

به قولی تو لِباسِ نوکَری عِشق هر کاری لِذَت پادِشاهی رو داره

من دارَم لِذَت می‌بَرَم

!چه جُملِه‌‌ی زیبایی گفتین

اِجازِه می‌دین بگم بچه‌ها بِنویسَن بِزَنَنِش رو تابلوی اِعلانات؟

واقِعاً؟

(صدای موسیقی) بله

رضا: خواهِش می‌کنم

صاحِب اِختیارین

(صدای موسیقی)

رضا: این تابلو اِعلاناتِتون کجاست؟

!کریم: برو تو، تُلَمبِه‌اَت رو بِزَن ببینم !رضا: اِ! اِ

منصور: مامان؟

مامان؟

شیرین: اینجام عزیزِ دِلَم

(مادر زیر لب آواز می‌خواند)

سلام

شیرین: سلام عزیزم

منصور: بوی اُدکُلُنِ مَردونه چیه میاد؟

...اِ

...اِ... این

...تاکسی که برگشتَنه من رو آوُرد

...این رانَندِه‌‌اش فکر کنم

اُدکُلُنِ مردونه زده بود

این بویَش پیچیده بود مَنَ... مَنَم بو گِرِفتَم

(صدای خنده مادر) منصور: ههِ

از این به بعد جایی خواستی بری ...با تاکسی نمی‌خواد بری

خودم با موتور می‌رسونَمِت

شیرین: حالا دَمِ رَفتَنی تَلخی نکن

(صدای موسیقی)

کجا؟

شیرین: طَلَبیدِه شدم می‌خوام بِرَم پابوسِ اِمام رِضا

اِ؟

اون وقت با کی؟

مادر: اِ... مَحبوبِه جون زَنگ زد

با بَرادَرِش آقا کامران می‌خوان بِرَن مَشهَد

دستِ بر قَضا یک بلیطِ اِضافه دارن

بَعد به من گفتن بَعد قِسمَت رو می‌بینی؟

!لازِم نَکَردِه

وَقتِش شد خودَم می‌بَرَمِت

شیرین: طَلَبیدِه شدم، می‌فَهمی؟ طَلَبیدِه شدم

شیرین: اصلاً بابات دیشب اومده بود به خوابم

گفت حالا که دِلِت پوسیده ...بلند شو برو زیارَت

پابوسِ اِمام رضا، دلت وا شِه

مامان، همین که بِهِت گفتم !مَشهَد بی مَشهَد

رو حرفِ بابات هم حرف می‌زَنی؟

!دیگه بِهِم بر می‌خورِه ها

وقتِش شد خودم بِلیط می‌گیرَم خودَم هم می‌بَرَمِت

!شیرین: اَه !اِه

!شیرین: اِه

(صدای هَمهَمِه‌ی افراد)

آقا کریم؟

(صدای هَمهَمِه‌ی افراد)

!رضا: آه

(صدای هَمهَمِه‌ی افراد)

آقا کریم؟

چیه هی کریم، کریم، کریم، کریم، کریم؟

آقا، اول... جایش رو پیدا می‌کردین

بَعد این رو می‌انداختین روی دوشِ من

!دارم می‌گَردَم خَبَرَم جاش رو پیدا کنم دیگه

هولی چرا؟

خب همین‌جا که جا هست بیا بذاریم همین‌جا

نه، تو مِثلِ اینکه می‌خوای سَمبَل کنی بِرِه ها

من بِرَم به خانمِ عباسی بگم تو این‌کاره نیستی

کریم: تو مُخلِص نیستی، بابا !رضا: نه! نه

کریم: خانم عباسی؟

رضا: آقا کریم

هان؟

آقا، اِمروز مگه روزِ نِظافَت نبود؟

اِمروز نِظافَت بوده تَمیز کردنِ اَنباری بوده شُستَنِ مَلافِه‌ها بوده

!وای

هَردَمبیل که نیستش که !هر روز یه بَرنامِه‌ای داره

بله

شَنبه‌ها می‌ریم ساختِمونِ اِداری رو تَمیز می‌کنیم

یکشنبه‌ها می‌ریم باغچِه رو تَمیز می‌کُنیم

دوشنبه‌ها می‌ریم آشپزخونه رو تَمیز می‌کنیم

رضا: خیله‌خُب، حالا نمی‌خواد بَرنامِه‌ی ماهیانه رو مُرور کنی

!دارم حَرف می‌زَنَم

...خب حرف... اِ... اِ

بیا، بیا، بیا

کریم: چِتِه؟ رضا: بیا، بیا یک لحظه

ببخشید

!کریم: خاک بر اون سَرِت کنن !بذار زَمین این رو ببینم

!گُم شو بیا برو بیرون !نِکبَت

!اَه! اَه! اَه

!چِندِش

(صدای پخش ترانه پُل - عباس قادری)

رضا: منصور ♪ می‌تونیم دستامون رو ♪ -

♪ برای هم پُل بکنیم ♪ - رضا: منصور

منصور: هوم؟

♪ ...می‌تونیم به شوقِ هم ♪ - رضا: بیا

!منصور: اِ

♪ جون بگیریم گل بِکُنیم ♪ - رضا: این رو یه جا قایِم کن، مامانِت نبینِه

منصور: سیگارِ گِرون‌گِرون، آقا رضا

منصور: بابا از کُجا آوردی این‌ها رو؟ رضا: از آسایِشگاه کِش رفتم

!ولی منصور، رُسَّم* رو کشیدن ها (انرژی‌)

رضا، اگه این کاره جواب نده چی؟

جواب می‌دِه

!منصور: ما چِشم پشتمون زیاده ها رضا: اوهوم

منصور: پُشتِمون رو از دست بدیم چیکار باید بکنیم؟

...اِنعِطافِ دستمون رو از دست بدیم

مَهارت‌هامون رو از دست بدیم چیکار باید بکنیم؟

نه، نگران نباش. چیزی نمی‌شه !من کارَم رو بَلَدَم

امروز یک جُملِه گفتم فوراً زدن رو تابلو اِعلانات

منصور: این‌ها هیچی از تو نگرفتن مثلاً مُعَرِفی بکنن؟

رضا: هوم؟

یه نَفَر بیاد مثلاً مُعَرِفی بکنه بگه آقا مثلاً این رو من می‌شناسَم

ضِمانَت‌نامه‌ای باشه ...یه مُعَرِفی‌نامه‌ای

!رضا: قُربونِت برم !عِینِ یابو دارَن اَزَم کار می‌کِشَن

تو یه نفر عینِ یابو برات کار کنه اَزَش مُعَرِفی‌نامه می‌گیری؟

منصور: نه دیگه، سَوارِش می‌شدم دیگه

رضا: شدن دیگه

منصور: مامان، جایی می‌ری؟

شیرین: نه !رضا: آخ

شیرین: سلام، آقا رضا

رضا: سلام علیکُم

شیرین: جای مادر و دایی خالی نباشه

رضا: ببخشید، من دِراز کِشیده بودم

شیرین: اِختیار دارین، خونه‌ی خودتونه رضا: سَلامَت باشید

شیرین: مادر و داییتون خیلی به گَردَنِ ما حَق دارن

رضا: لُطف دارین، ممنون منصور: مامان

جانَم

منصور: جایی می‌خوای بری؟

!مادر: نه

منصور: این رو بِدِه پایین

مادر: چی؟

عروسی دَعوَتیم؟

شیرین: بَعد از ظُهر که خوابیدِه بودم منصور: خب

...باز خوابِ بابات رو دیدم

شیرین: به من گفتش که ...حالا که قِسمَت نشُد بری

یه دَستی به سَر و روت بِکِش دِلِت نپوسِه

(صدای زنگِ در)

!مادر: اِی وای یعنی کی مُمکِنِه باشه؟

مادر: من بِرَم در رو باز کنم

!منصور: شما وایسا

من خودَم می‌رَم

(صدای زنگِ در)

!منصور: اِ !دایی: اِ

کامران: سلام دایی جان، خوبی؟ سَلامَتی، بابا‌؟ مامان‌خانمی خوبن؟

نرفتین شما مَشهَد؟

نه، دیگه قِسمَت نشد، دایی جان !می‌دانی

منصور: اِ ...کامران: ها

اصلاً باید بِطَلَبِه تا بِری

کامران: بعدش هم می‌دونی همین بعد از ظهری یه خوابی قِیلولِه* کردم (خواب نیم‌روزی)

این زن‌دایی خدابیامرزِ آقا رضا ...اومَد تو خوابُم

گفتش اَصلاً به خِیر و صَلاح نیست که شما بِری به این سَفَر

منصور: اِ... خواب چِقَدر زیاد شده !کامران: ها

کامران: ها! خیلی خواب زیاد رفته، دایی

!مالِ فَصل هم هست ها

کامران: خیلی به فَصل رَبط داره منصور: مال اونم هست کامران: خیلی، خیلی، خیلی

بعد مَحبوبِه خانُم هم نرفتن؟

کامران: چرا دیگه! ایشون که رَفتَن دیگه منصور: ایشون رفتن

من هم سَریع رفتم بِلیطَم رو دادم به یکی از هَمسایِه‌ها که

کامران: با هَمدیگه بِرَن. هَمسَفَر داشته باشه منصور: آها، آها

کامران: این حُبوباتَم داد که من بیارم بِدَم ...به مامان‌خانمی شما

یَک آش پُشتِ پای مَشتی براشون دُرُست کنه دیگه

!کامران: با اِجازِه! یاالله منصور: ایشون که نیستَن مُتِأَسِفانِه

کامران: نیستن؟ منصور: نَخِیر

کُجایَند؟

یعنی چی کُجایَند؟ تَشریف نَدارَن، خونِه نیستَن

کامران: اِی بابا! قَرار نبودِه که، نُچ منصور: اِ؟

پس دیگه چارِه‌ای نیست باید مُنتَظِر بِمونَم تا بِیان دیگه

(صدای سُرفِه‌ی مادرِ مَنصور)

!کامران: با اِجازه! یاالله! یاالله منصور: دایی جان! دایی جان؟

کامران: بِدَم دَستِ خودِش دیگه منصور: اَصلاً اِحتیاجی به این کار نیست

کامران: نه، آخِه تَأکید کرد خواهر جان خودشون ...منصور: تَشریف ندارن

آقا شما بِدِه به من، من می‌رِسونَم دستِشون وقتی اومَدَن ...کامران: تعارف نکن

زَحمَت نشه می‌گم یعنی

منصور: زَحمَت چیه؟ این حرف‌ها چیه؟ من اصلاً به شما فِکر نمی‌کُنَم

کامران: یَعنی می‌گَم تَعارُف نکُنی، دایی جان منصور: تَعارُف نمی‌کنم

کامران: خیله‌خُب، پس سلامِ مَخصوص به مامان‌خانمی برسونین ها منصور: سلامت باشید

کامران: واقعاً مامانِ خوبی دارین

کامران: فَقَط یک چیزی، دایی جان ...مَعذِرَت می‌خوام

شما از آقا رضا خَبَر نَدارین؟

...منصور: چِرا، رِضا برای شِرکَت از طرفِ شِرکَت رفتن یه مَأموریَتی

‫3-2 روزی پِیداشون نمی‌شه

کامران: جِداً؟ منصور: بله

!کامران: 2-3 روز؟ اِی بابا! نُچ منصور: چی شد؟

کامران: باز می‌بینی؟ من باید باز 2-3 روز تنها بمونم خانه

!کامران: نُچ، اِی وای، نُچ! اِی وای منصور: بِبَخشید دیگه

این سِتاره‌ی بَخت و اِقبالِ ما رو دایی جان، می‌بینی؟

خوابیده، بُلَندَم نمی‌شِه دایی جان !منصور: آخ! آخ! آخ

منصور: تازه این بَخت و اِقبال خوابیدِه !کامران: ها دیگه

کامران: حالا تَوَکُل به خدا دیگه منصور: دستِ شما دَرد نکُنِه

منصور: زَحمَت کشیدین. لُطف کردین کامران: ببینیم چی می‌شه

کامران: خیلی سلام برسونین واقعاً سلام برسونین

منصور: زحمت کشیدین ها

(صدای بسته شدنِ در)

!شیرین: وای

شیرین: [کامران] کوشِش؟

منصور: چی کوشِش؟

شیرین: یعنی کی بود؟

منصور: یکی از دوست‌هام بود ...بِهِش پول داده بودَم داره می‌رِه بازار

یک سِری خِرت و پِرت بگیره که گرفته آورده

!شیرین: مَسخَرِه‌بازی دَر نیار می‌گم کی بود؟

!منصور: مَسخَرِه‌بازی چیه

!می‌گم یکی از دوست‌هام بود دیگه

شما مُنتَظِرِ کسی بودی؟

من نه! مُنتَظِرِ کی بودم؟

!ای وای

بِبین بَساطِ کارِ خِیر !چه‌جوری جور می‌شه

...شیرین: می‌خواستَم واسه این‌هایی که رَفتَن

آشِ پُشتِ پای نَذری بِپَزَم

!وای چه عَطری هم داره

شیرین: آخِی

مامان، نُخود چه عَطری داره؟

شیرین: ها؟ منصور: نُخود عَطر داره؟

...شیرین: اِ

برو از تو کیفِ من پولِش رو بردار نمی‌خوام تو بِدی

شیرین: می‌خوام خودَم تو ثَوابِ سَفَرِشون شَریک بِشَم

شیرین: برو دیگه! وایسادِه بِر زده !تو چشم‌های من نگاه می‌کنه

!شیرین: اِ... بِهِت می‌گم برو، برو دیگه

!وای بویَت رو بِرَم

(صدای موسیقی)

دوره‌گرد: نمکیه منصور: سلام، آقا اِسی اسی: سلام

منصور: ببخشید من یک سِفارشِ کار داشتم خِدمَتِتون

اسی: وَقت ندارم، سَرَم خیلی شُلوغِه ...منصور: آقا اِسی

خب یه کاریش بکنین برای ما دیگه، کارَم رو اَنجام بِدین

از وقتی غلام‌ تیزی ...و جاوید شَرخَر رو گرفتن

فشارِ شَرخَری مَنطَقِه اُفتادِه رو من

می‌دونَم اگه بِشِه لای این‌ها ...کارِ ما رو هم اَنجام بدین

من خیلی ممنونِت می‌شَم دستِت درد نکنه

...اسی: می‌گم وَقت ندارم، ببین

اسی: همه‌ش پُرِه منصور: بله

تا هفته‌ی دیگه جای نَفَس ندارم

منصور: خب یه‌ دونه اینجا خالیه

!اسی: دستِت رو بِکِش

ببخشید، من یک لَحظِه حِس کردم یه جای خالی دارین اون وَسَط

حِس کردم باید می‌گفتم عُذرخواهی می‌کنم

اِسی: اون رِزِروِه! باید چِکِ بچه پولدارِ پُر رو نَقد بشه

!آخ! آخ! می‌دونم ...من یه دونه‌ام بوقِ بِنزی آورده بودم

بچه‌ها از ژاپُن آورده بودن ...بندازین رو ماشینتون

حالِ صِداش رو ببرین که خِدمَتِتون تَقدیم بکنم

حال کنین دیگه

اِسی: تو کَتی نباشه؟

به شَرطِ اِمتِحان

اسی: خیله‌خُب، ببینم چیکار می‌تونم واسَت بکنم منصور: دستتون دَرد نکنه

ببینم جات رو با این پسره می‌تونَم عوض کنم

دستِ شما دَرد نکُنِه ...این عَکسِشِه

آدرسِش هم پُشتِشِه

هِه‌هِه، هِه‌هِه، هِه‌هِه

اِسی: چرا این ریختیه؟

!منصور: آره دیگه من هم برای همین دارَم می‌گم دیگه

خیله‌خُب، اُفقیش کنم؟

!منصور: این رو... نه

مثلاً تو گونیش بکنین تا 2-3 روز نِگَهِش دارین

بعد تَهدیدِش کنین که بِرِه شَهرِ خودشون از این شَهر بِرِه

اسی: فقط همین؟ منصور: آره، همینه دیگه

اِسی: خیله‌خُب، برو

دستِت درد نکنه آقا اِسی جُبران کنم

منصور: دستِت درد نکنه اسی: برو بابا، برو. برو بابا، برو

منصور: نه؟ دَمِت گرم، ممنون

مرد: یک، دو، سه الهام: انقدر اذیت نکن

مرد: یک، دو، سه

الهام: شش، غُر نزنید

مرد: یک، دو، سه الهام: هفت

مرد: یک، دو، سه الهام: هشت

...مرد: یک، دو، سه

کمالی: سلام، آقا رضا رضا: سلام علیکُم

کمالی: خسته نباشید رضا: ممنون

یه کَم اون‌وَر وایسید

...کمالی: گفتم خسته‌این

براتون ساندِویچ دُرُست کردم

نه، من نمی‌خورَم. ممنون

کمالی: نمی‌خورین؟

رضا: نه کمالی: چرا؟

!رضا: بزرگ هم هست

این اولین ساندویچِ مُشترکِمونه

رضا: شما این‌ها رو جِدی می‌گین؟ کمالی: بله

چی بگم

!آقا رضا

دارین چیکار می‌کنین؟

کمالی: اَه! باز اومَد رضا: برو اون‌وَر

رضا: برو !کمالی: آی! آی

پَرَندِه‌ها کار خَرابی کردن رو ماشین من دارَم تَمیز می‌کُنَم

رضا: ببخشید

شما نیروی خَدَماتی آسایِشگاهین

نباید کارهای شَخصی مَن‌ رو اَنجام بدین

خانم، آقا رضا دارن برای بِهداشتِ مُحیط کار می‌کُنَن

ببین ماشینِتون رو !چیکار کردن پَرَندِه‌ها

من از شما سُوال کردم؟

بِفَرمایین سَرِ کارِتون

کمالی: می‌خوری؟ رضا: برو

این اِتِفاق تَقریباً هر روز می‌اُفتِه

من نمی‌دونم چرا هر جایی تو آسایِشگاه ...ماشینَم رو پارک می‌کُنَم

بازَم پَرَندِه‌ها روش کارِ خَرابی می‌کنن

بله

حمید: پَرَندِه‌ان دیگه، خواهر عباسی

اون بالا مَشغولِ جَهَت‌یابی‌ان حَواسِشون به پایین نیست

تو حَرِکَت کارِشون رو می‌کُنَن می‌رَن

الهام: شما برای چی اومدین دُنبالِ من؟

حمید: وَرزِش تَموم شد دیگه

رضا: آقا، این بیچاره‌ها چه گُناهی کردن

اون‌ها کار خَرابی کردن

به این‌ها چه مَربوطِه؟

!درست صُحبَت کنین باهاشون ببخشید ها می‌گم

ناصر: برادرها، اینجا هستین؟

(صدای سُرفِه‌ی هَمِگی)

من رو فرستادین دنبالِ نُخود سیاه

...ماشینِ خانم عباسی که تو پارکینگ

(صدای سرفه‌ی همگی)

ماشینِ خانُمِ عباسیه؟

!حمید: ناصر !سعید: ناصِر

حمید: آقای ناصِر بدبخت شدیم

نَریز قُربونِت، نَریز

ناصر: به شما رَبطی نداره حمید: ناصر، چیکار می‌کنی؟

باغچِه اون‌وَره

اِشتِباهی داری می‌ریزی رو ماشینِ خانمِ عباسی

ناصر: نه، دُرُست می‌ریزم

مگه نگفته بودی بریز رو ماشینِ خانمِ عباسی که

کَفتَرها، چوغوروک*‌‌ها بیان خَرابکاری کنن (در گویش یزدی: گنجشک)

حمید: من کِی هَمچین حرفی رو زدم؟ من اصلاً به تو این‌طور چیزی رو گفتم؟

ناصر: نکنه قَضیه‌ی بُلَند کردنِ سیگارها از اُتاقِ خانمِ عباسی لو رفته، ها؟

...حمید: من... من... مَ... من

ناصر: فدای سَرِت! آدم که با یک بار شِکَست که قاطی نمی‌کُنِه حمید: جونِ مادرت آروم باش

ناصر: مگه به اینکه موتورخونِه رو ...خَراب کردین، کیسِه نَکِشیدین

سعید: برادرها، صَلَوات بفرست

(صدای صَلَواتِ دَسته‌جَمعی)

حمید: تموم شده دیگه

ناصر: این رو بگیر

قَضیه‌ی لُو رفتن داروها هر چی که گفته‌ بِنداز گَردنِ من، خب؟ بریز

من خو (خب) از خانمِ عباسی نمی‌ترسم

جانباز: کاش اون تَرکِش می‌خورد تو دَهَنِش

اِلهی

برادرها

الهام: به نَظَر می‌رِسِه برای رسیدن ...به یک هَمزیستی مُسالِمَت‌آمیز

به زَمانِ بیشتری اِحتیاج داریم

الهام: کجا، آقا ناصِر؟

ناصر: دارم می‌رم نماز ساعَت رو نمی‌بینی؟

...دو ساعت دیگه

ماساژور توی اتاقِ ماساژ مُنتظرِ تَک‌تَکِتونِه

شما هم لطفاً اون شیرِ آب رو ببند

چشم، چشم

آقا، ببند آب رو

آقای مدیری، ببند آب رو

کامران: ها، ها، ها

(صدای موسیقی)

اِسی: بَه‌به! بَه! چه ماشینِ خوشگِلی

کامران: ماشاالله‌اش رو بگو، داداش

!کامران: نه اِسی: هِه هِه

کامران: داداش، دایی جان، یک ساعته دارم آستَر می‌کُنُم خدا شاهِدِه اِسی: ها

لَک می‌ره خب حِیفِه

!چه آقای گُلی

!کامران: چه پسرِ خوبی

اِسی: آقا کامران تویی؟

کامران: من دایی کامرانم. جانَم؟

اِسی: آقا، کامرانه !مرد: بیا برو تو بینَم

!کامران: آخ! آخ! یواش چیکار می‌کنید من‌ رو؟

!اِسی: ببند در رو

کامران: آقا، چیکار می‌کنین؟

!اِسی: بیا بشینیم، برو

کامران: آقا باز کن یعنی چی این کار؟

!کامران: باز کن

‫الهام پای تلفن: چی می‌گی برادرِ من؟ 8 ساله هر چی میام هی می‌گین شهرهای جدید

کمالی: اِ... با من کار داشتین؟

رضا: نه، با خانمِ عباسی

(صدای بلند حرف زدن الهام پای تلفن) کمالی: چیکارِش داری؟

رضا: کارِش دارم دیگه

الهام پای تلفن: مرغِ شما هم یه پا داره کمالی: چیکار؟

رضا: بابا، می‌خوام بگم برادرها رو شستم

الهام پای تلفن با صدای بلند: نه، شما گوش کن کمالی: اِ... خسته نباشی! تمیز شستی؟

(صدای بلند حرف زدن الهام پای تلفن) رضا: بله، بله، بَرقِشون هم انداختم

کمالی: خب برو اِستِراحَت کن رضا: حالا بِرَم؟

کمالی: برو اِستِراحَت کن دیگه رضا: کارِش دارم

!کمالی: مگه نمی‌بینی عَصبیه؟ اِ

!رضا: کارِ خصوصی دارم، برو کِنار

کمالی: مگه نمی‌بینی عَصبیه؟ الهام: خیلی ممنون، خداحافِظ

!رضا: اِ !کمالی: حَواسَم به تو هست ها

الهام: اون‌جوری نیاین تو، لطفاً برین روکَفشی بپوشین بعد بیاین !رضا: ها! آخ

!رضا: آخ! بله، بله، ببخشید

(صدای سوتِ کمالی)

کمالی: رضا... نگاهَم کن رضا: برو کمالی: ببین

(صدای سوتِ کمالی)

خوبه؟

بله، خوبه بفرمایید

رضا: خانم، چی شده بود؟

صداتون تا توی حَمام می‌رسید

(صدای سوتِ کمالی) !عَصَبانی بودین

چی بگم؟

الان یه مُدَتِه درخواستِ دارو ...و ویلچِر کردیم

هی می‌گَن رِسیدِگی می‌کنیم هیچ خبری هم نیست

!الهام: اَعصابِ من رو خُرد کردن

!نِگَران نباشین

ان‌شاالله خدا خودش وَسیله‌سازِه !جور می‌شه

(صدای سوت کمالی) ...شما فقط اسمِ !اِی بابا

اسمِ اون داروها رو به من بگین خیلی ممنون می‌‌شَم

مگه شما از دارو سَر دَر میارین؟

رضا: نه، ولی خب... یه جُو تَوَکُل از هزار جور تَخَصُص بهتره و مُهَم‌تر

حرف‌ها و رَفتارهای شما همیشه من رو آروم می‌کُنِه

رضا: خواهِش می‌کنم

الهام: دَقیقاً مثلِ موقع‌هایی که شاملو* می‌خونَم (شاعر مُعاصِر)

الهام: شِعرهاش رو که می‌شناسین؟ رضا: کی؟

خیلی شِعرهای خوبی داره

آها... اِ... ویگِن*... بله، می‌شناسَم (خواننده ایرانی)

رضا: مگه کتاب نوشته؟

!باریکَلا

خیلی شِعرهاش‌ رو دوست دارم

...یه... شِعر داره

قَد و بالای تو رَعنا رو بِنازَم

تو گُلِ باغِ تَمَنا رو بِنازَم

...تو که با عِشوِه‌گَری از همه

یه‌ دونه جَدیدَم داره اون خیلی قشنگ‌تره

راجِع به پیریه‌ خیلی با مَفهومِه

...می‌گه

می‌خوام بیست ساله باشَم

می‌خوام سی ساله باشَم

...می‌خوام وقتی بَهارِه گلِ

شوخی می‌کنید دیگه؟

بله، شما یه دَرصَد فکر کنید من ویگِن گوش کنم

قِناس، شیش و هشته اصلاً گُناه داره

من فقط عَکسِش رو دیدم می‌شناسَم

منصور: باز خوب جَمعِش کردی بابا رضا: هوم

منصور:آخه با خودت نگفتی اون رو چه به ویگِن؟

رضا: نمی‌شناسَمِش که

مامان‌ این‌ها خبری نشد؟ رسیدن؟ نرسیدن؟

بابا اون‌ها دیگه اَلآن دَرگیرِ زیارت کردن و خَرید کردن و این چیزهان دیگه

!منصور: یادشون نمی‌مونه زنگ بزنن که

(صدای بازی ویدیویی)

منصور: آقا، یه دقیقه بازی رو نِگَه دار رضا: چی شد؟

منصور: من دَستِه‌ام کار نمی‌کنه

رضا: خب، بیا با دَستِه من بازی کن منصور: آقا، دَستِه‌ام کار نمی‌کنه دیگه

!رضا: بیا با این بازی کن. بِدِه من !منصور: آقا، این دَستِه اصلاً کار نمی‌کنه

منصور: دو نفری اصلاً درست نیست !رضا: بده من بابا! شُلوغ نکن دیگه

!بچه‌بازی

رضا، از کار بیکار شدیم

!به دَرَک

فکر می‌کنی واقعاً این کارِه جواب می‌ده؟

آره بابا، دارَم روش کار می‌کنم

دخترِ خیلی خوبیه

!این کار می‌کنه که

منصور: خوشِت اومَدِه اَزَش؟ رضا: نه

!منصور: خوشِت اومَدِه رضا: نه، برای چی؟

منصور: خَفِه شو بابا! خوشِت اومَدِه رضا: نه

!خَفِه شو بابا !خَفِه شو

!رضا: تو خَفِه شو !خوشِت اومَدِه! خوشَم نیومَدِه

کارهاش جالِبِه دیگه

یه حَساسیتِ خاصی رو جانبازها داره

...امروز برای دو تا ویلچِر و یه مُشت دارو

رضا: داشت همه رو می‌زَد. پَریده بود به همه منصور: همه‌شون دیوونَن، بابا

دیروز مامانِ من می‌گفت ...کُلِ این ساختِمونِه رو

بابای همین این داده به این‌ها

!رضا: اِ منصور: کُلِش رو

پس صاحِب‌مِلکِه

!اونجا رو حرفش حرف نمی‌زَنَن ها

من نمی‌دونِستَم

!رضا: آها، پس اینِه

رضا، خدا پول رو به کی داد؟ !رضا: چی بگم

منصور: به کی داد پول رو، رضا؟

از این همکارهاش کسی نیست ...نَذر کرده باشه

با یک جیب‌بُر اِزدِواج بکنه؟

منصور: زِندگی ما از این دست‌اَنداز بیاد بیرون

برای خودِت می‌خوای؟

منصور: آره دیگه

رضا: نه

رضا: آهان، یکی هست اَلبَتِه منصور: خب؟ اِ... خب همین رو جُور کن

...رضا: یک خانمِ کمالی هست ...منصور: اِ

منصور: خب همین رو جُور کن برای من دیگه ...رضا: ببین

این رو می‌تونی بندازی جِلو اصلاً جادِه رو برات صاف می‌کُنِه

منصور: خب همین رو جور کن !رضا: سَرتاسَری هست، ها

آره، همین رو برای من جُور کن

نمی‌تونی یه کاری کنی فردا بیام ببینمش؟

رضا: نه

نمی‌تونی فردا بیاریش اینجا ببینمش؟

نه، موقِعیتِش اَصلاً نیست اَلآن موقِعیتِش نیست

...اَلآن اون مُخِ ناقِصِت رو به کار بِنداز

ببینیم چه‌جوری این ویلچِرها رو جور کنیم برای این جانبازها

الهام: آقا امید امید: جان؟

الهام: من چند بار بگم خوشَم نمیاد شما بلند می‌شین میاین مَحلِ کارِ من

امید: بابا مگه یادِت نیست ...خودِت قَبلاً می‌گفتی

دِلَم می‌خواد هَر جا می‌رَم امید باهام باشه

دِلَم می‌خواد هر جا می‌رم امید جلوی چِشمَم باشه

الهام: اون موقِع 17-18 سالَم بود امید: آره، آره

الهام: خَر بودم !امید: اِ

الهام: اِ... خدا رو شُکر

چی شد رِضایَت دادَن فِرِستادَن این‌ها رو؟

!کریم: چه می‌‌دونم، خانم !از کَت و کول افتادم

حسن: والله از تَهِ دل هم رِضایت داد

از خوشحالی هم ها به پَهنای صورتش اَشک می‌ریخت

الهام: کی؟ قیاسی بود یا مُعاوِنِش؟

حسن: من که این‌ها رو نمی‌شناسَم

اما خودِش گفت که می‌خواد ناشِناس بمونه

!الهام: وا !راننده: والله

الهام: از این اَخلاق‌ها نَداشتَن

رِئیسِ بُنیاد عَوَض شده؟

حسن: خانم، من بُنیاد-مُنیاد نمی‌دونم چیه

من این‌ها رو از شَخص تَحویل گرفتم

کریم: پارا اُلَمپیکِه* مگه، این همه ویلچِر گرفتن؟ (اُلَمپیکِ ویژِه‌ی مَعلولین)

!امید: هیس

امید: بابا چقدر حرف می‌زنی! بنداز پایین حسن: حالا اگه اجازه بدین ما مُرَخَص شیم

الهام: آقا، شما یه سِری وَسیله آوردین برای من

!باید مُشَخَص بشه از طَرَفِ کیه

!من نمی‌تونَم بگم که از طَرَفِ کیه

...شما اَصلاً فکر کنین از طَرَفِ یه خَیِّر

...یه فِرِشتِه

حسن: یه مردِ کامِل

آقا؟

...حسن: به قولِ خودش

«یه جُو تَوَکُل بهتر از صَد تا تَخَصُصِه»

آهان

فَهمیدَم کی رو می‌گین

حسن: جِدی می‌گی؟ الهام: بله

می‌شناسی؟

خواهِش می‌کنم این رو از طَرَفِ من به اون بِدین... حَلالِیَت بِطَلَبین

برای چی؟

حسن: اون تَمامِ داراییش رو داد دَوا خرید و این ویلچِرها رو

نِصفِ کِرایه‌ی بار هم این اَنگُشتَر داد

حسن: گفتِش که این یادِگارِ بابابزرگِشِه

!خاک بر سَرِ من که گرفتم

!آخِی

دستِتون دَرد نکنه

کریم: بگیر دیگه این‌ها رو !می‌بینی دارِه می‌ره

!هیس

کریم: خانم، دو تا از این دست و پا دارهاش رو می‌فرستادین یه کُمَکی بکنن به ما

به خاطرِ چهار تا دونه ویلچِر دَرب و داغون اِنقَدر خوشحالی؟

به خودم می‌گفتی 50 تا نویش رو می‌ریختم اینجا

الهام: تو می‌خوای بگیری که ...خودِت رو نِشون بدی

خودِت رو مَطرَح کنی

ولی اونی که این‌ها رو گرفته حَتی نمی‌خواد اِسمی ازش بیاد

(صدای موسیقی)

اون یک فرشته است

یک مردِ واقِعی

خدا می‌دونه برای جور کردن این‌ها !چه کارهایی کرده

(صدای موسیقی)

(صدای کوبیدن پا به زمین)

(صدای کوبیدن پا به زمین)

ببخشید، قربان

گُزارش شده تمامِ ویلچِرهای ...تیمِ مِلّی بَسکِتبالِ مَعلولین رو

از وَرزِشگاهِ شیرودی دُزدیدَن

مأمور: یه مورِد هم زورگیری داشتیم *از داروفُروش‌های ناصِرخُسرو (خیابانی در تهران و محل فروش داروهای قاچاق)

افسر: این دُزد‌ها هم بی‌وِجدان‌تَر شدن ها

به ویلچرِ مَعلولینِ هم رَحم نمی‌کنن

ببینم... سرِ نَخی، چیزی تونستی اَزَشون بگیری یا نه؟

اِتِفاقاً قُربان، با کُمَکِ ایشون چِهرِه‌نِگاری‌های اَوَلیه اَنجام شده

مأمور: اینم عَکس‌هاشون، خِدمَتِ شما

شما مُطمَئِنید این‌ها خودِشونَن؟

!بیا

بله قُربان، 100 دَرصَد

حمید: برادرها همه تو یک صَف تو یک خَط وایسید

حمید: ناصِر، تو اون‌جا چیکار می‌کنی؟

ناصر: دارم داوَری می‌کنم

!حمید: بابا بازی این‌وَرِه، مُسابِقِه این‌وَرِه

ناصر: کور که نیستم، من خودم می‌بینم

...حمید: آقا، با شُما... با شُمارشِ سه من

سه رو که گفتم حَرِکَت می‌کنید

حمید: می‌گم با شُمارشِ من !سه رو من نگفتم

[حمید: ای بابا! عَجَب گِرِفتاری [شدیم

حمید: باز دو تا ویلچِر دیدین !فَرماندِه فَراموش شد دیگه

مجید: حمید، داری چیکار می‌کنی؟

!آسایِشگاه رو گُذاشتی رو سَرِت، برادرِ من

تو اینجا چیکار می‌کُنی؟

!خب تو هم پاشو برو پایین دیگه

بِرَم پایین چیکار؟

بریم دوبارِه گَند بزنیم به ماشینِ خانمِ عباسی؟

یا بریم دوباره موتورخونه رو خَراب کنیم؟

حمید: نُچ

حمید جان، تو موندی اینجا چیکار؟

تو که هم وَضعِت خوبه ...هم جا داری

هم یکی رو داری ازت مُراقِبَت کنه

‫37-36 تا تِرکِشت هم در آوُردَن

ماندی اینجا جانِ من رو بِکَنی؟

!مَجید

اون بیرون دیگه مالِ ما نیست

!مَجید: پس لااَقَل اینجا کمتر اَذیت کن

چه به خِیرِت می‌رسه اینجا رو کردی دیوونه‌خونه؟

حمید: مجید، ناسَلامَتی !تو خودِت هم تو جِبهِه بودی ها

این بچه‌ها از وَسَطِ بُمب و نارِنجَک و خُمپارِه و بِزَن و بِکوب اومَدَن اینجا

الان تَنها مَسئَله‌شون اینه که تَختِ خوابشون آنکادر* باشه (مُرَتَب)

من اگه کاری می‌کنم به خاطِرِ اینه که بَچه‌ها کِز نَکُنَن تو خودِشون

...حَواسِشون رو پَرت می‌کنم

که هر روز اینجا بودن یادِشون بِرِه

حمید: اونجا رو نگاه کن

جای اون عَصای سفید دستِ ناصِر دوربین بود

آرش از پشتِ تانک اومده نِشَستِه رو ویلچِر

...اون کِرامَت

یَلِ لَشکَر بود

الان چی؟

...یک لَحظِه اون ماسکِ اُکسیژِن

!حمید: چی بگم آخه

حَلالِمون کن، حمید جان

خودِت هم از پُشتِ تیربار اومدی نشستی پُشتِ سیگار

اینَم برای بالا بردن روحیه‌ی بچه‌ها می‌کِشی؟

نه این رو برای بالا بردن روحیه‌ی خودَم می‌کِشَم

جانِ حمید، بذارِش کِنار

اَذیتِت می‌کُنه؟

مجید: جانِ حمید

باشه

به‌ خاطِرِ تو

یه پُکِ آخَر رو بزنم، بعد

هوم؟

!خاک تو سَرِت کنن !شَهید نشی

از شنبه

(صدای بازی و کَل‌کَلِ جانبازها)

کرامت: من تو نَفَربَر نشستم این تو نمی‌تونم بشینم

سعید: نَفَربَر رو با ویلچر یکی می‌کنی؟

سعید: ناصر، بیا داوَر وایسا ناصر: داور؟

سعید: آقا، اصلاً بیا شما

سعید: بیا عصات هم بِدِه من ناصر: من عصام رو به کسی نمی‌دم

!سعید: باشه آقا، بشین! بشین

رضا: سلام علیکُم الهام: سلام

الهام: آقا رضا؟ رضا: بله؟

چرا اِنقدر بی سَر و صِدا؟

رضا: بِرَم به کارها برسم با اِجازه‌تون

دیدین ویلچِرها چقدر بچه‌ها رو خوشحال کرده؟

رضا: بله، خدا رو شکر

دستِ بچه‌های بُنیاد دَرد نکنه ببخشید

الهام: آقا رضا؟ رضا: بله

الهام: این روی میز جا موندِه بود !رضا: وای

ببخشید، مالِ من نیست

نمی‌خواد اِنکار کنین

رازِتون پیشِ من مَحفوظ می‌مونِه

نمی‌خواستَم این‌جوری بشه

کمالی: اِ... آقای نیازی؟

رضا: ببخشید با اجازه‌تون الهام: خانم کمالی کارِتون دارن

رضا: عِیب نداره، پدرمون رو در آورده کمالی: آقای نیازی؟

رضا: ببخشید

رضا: چیه؟ کمالی: بیا

رضا: چیه؟

!کمالی: بیا دیگه! اِ

کمالی: چرا می‌تَرسی؟ رضا: چیه؟ چی شده؟

این دختره چیکارِت داشت؟

رضا: خانمِ عباسی؟ کمالی: آره

رضا: همین رو می‌خواستی بپرسی؟ !کمالی: آره دیگه

رضا: می‌خواست بِهِم اَنگُشتَر بِدِه

!بی‌خود کرده !من اول دیدمت

!رضا: اَنگُشتَرِ خودمه، خانم !کمالی: بازَم بی‌خود کرده

!اِی بابا

!کمالی: باز خوب شد نِجاتِت دادم... اِ رضا: این چیه؟

رضا: نِجاتَم دادی؟ کمالی: چی؟ آره

من نخوام نِجاتَم بدی چیکار باید بکنم؟

!اِ

...ببین اگه رفتی رفتی؟

رضا: رفتم

...کمالی: ببین آقای نیا

!رضا: نیا دُنبالَم! می‌تِرِکونمِت ها کمالی: آی... باشه

(صدای موسیقی فیلم)

نمی‌دونی امروز راجِع به من چه‌جوری حرف می‌زد

منصور: اِ؟ رضا: آره

رضا: بُغض چَسبیدِه بود این‌جای گَلوش منصور: اِ؟

چشم‌هاش پُرِ اَشک آره

فکر می‌کنم خیلی به هَدَف نَزدیک شدیم

...منصور: آقا

منصور: خُب چرا فِس‌فِس می‌کنی

!همون‌جا تیرِ خَلاص رو می‌زَدی دیگه

رضا: نه زوده، هَنوز کار داره

...بابا داشتیم با هم حرف می‌زدیم

یِهو اون کمالی سیریش اومَد همه چیز رو خَراب کرد

...بابا، نگو این‌جوری دیگه، اِ - ...اِ -

منصور: بابا، اصلاً سیریش یعنی چی؟ رضا: تو چرا حَساس شدی رو کمالی؟

رو کمالی چیه؟ اصلاً اون کیه؟

من کاری با آدمِش ندارم به آدم‌ها نگو سیریش

منصور: یهو بِهِشون اِهانَت نکن

منصور: پس‌فردا آشنا می‌شی باهاشون

منصور: چشمت تو چشمِشون می‌خوره !رفیقِت باهاش آشناتر می‌شه

منصور: اون‌وقت تو چی بهش گفتی؟ !گفتی سیریش

رضا: زِر نزن یه دقیقه

!منصور: این زشته! این بَدِه

!منصور: پس‌فردا خِجالَت می‌کِشی، روت نمی‌شه !رضا: آخ! آخ

!رضا: دمت گرم منصور: چیه؟

!رضا: منصور! منصور منصور: هوم؟

!راهِش اینه

منصور: راهِش اینه؟

!مَصَبِت رو شُکر»* بابا» (دیالوگِ معروف بهروز وثوقی)

دقیقاً همین الان که داریم ...راجِع بهش حَرف می‌زنیم

باید فیلمِ «گَوَزن‌ها»‌ رو ببینیم

!اَی خدا! قُربونِ بزرگیت برم

داداش، ما یک شب در میون داریم ...گَوَزن‌ها رو می‌بینیم

چه رَبطی به قِسمَت داره؟

جانباز: خوبه، پاس، پاس، پاس

جانبازِ دوم: پاس بِدِه، پاس بِدِه

جانباز: پاس بده، بنداز

!خسته نباشین برادرها !خدا قُوَت

ممنون برادر آقا، اینجا رو نمی‌خواد جارو کنی

برو جای دیگه گَرد و خاکَم نکن، برو

چیه؟ دِلخورین از ما؟

حمید: دِلخور برای چی؟

سه تا هم‌سَنگَرِ قَدیمی خَلوَت کردیم

داشتیم خاطِراتِ جِبهِه و جنگ رو می‌گفتیم - رضا: اِ؟

من عاشقِ خاطِراتِ جِبهِه‌ام

منم بیام؟

کجا بیای؟

کرامت: برادرِ من، برو

من بعداً میام برات تَعریف می‌کنم !برو بابا وِلِمون کن

!بابا یه خاطِرِه‌ست دیگه !واقعاً از من دِلخورین انگار ها

حمید: نه بابا، دِلخور نیستیم سعید: از شما چه دِلخوری داریم؟

رضا: یه خاطِرِه‌ست، چی می‌شه؟ کرامت: عجب سیریشی هستی، برادر

کرامت: می‌خوای بدونی چرا دست‌های من این‌جوری شد؟ !رضا: بله... بله

یه روز صبح پشتِ سَنگَر ...اومدم خَمیازِه بِکِشَم

دست‌هام رو بُردم بالا

بعد یه تَک‌تیراَنداز زِرت‌زِرت زد، رفت

!رضا: آخ... آخ !کرامت: اینم آقا از خاطِرِه، برو وِلِمون کن

همون تَک‌تیراَنداز، زِرت پای منم زد

همون تَک‌تیراَنداز، برادرْ حمید هم زِرت زد

(صدای ماشین) !سعید: آقا، برو دیگه ...رضا: اِ

خب این زِرت‌زِرت شماها رو می‌زَدِه هیچ‌کاری نکردین؟

(صدای بوقِ ماشین)

کرامت: برادرها، برادرها، مُوقِعیتِ کَرکَس سعید: ها! اوه، اوه، اوه

!کرامت: یا اِمام رضا

حمید: ببخشید کرامت: مُوقِعیتِ کَرکَس

مجید: بیا، بیا، بیا، بیا، بیا رضا: نه، نه

حمید: مگه نگفتی می‌خوای خاطِرِه بشنوی

بیا، من الان خاطِرِه رو کامِل واسَت بگم

حمید: ببین، اون روزی که ...این‌ها حَملِه کردن و

اِ... زدن زِرت‌زِرت این‌ها رو

اِ... من تَک‌تیراَندازشون رو زدم

بِذار برات بگم

حمید: نه، ببین من رفته بودم ...برای شِناسایی

...حمید: رفته بودم خطِ مُقَدَم برای شِناسایی رضا: اوهوم

حمید: اونجا بود که دیدم این‌ها دارن تَک‌تیراَندازهاشون رو آمادِه می‌کنن

...حمید: تا برگردم به برادرها اِطِلاع بِدَم

حمید: دیگه اون‌ها زودتر مثلِ اینکه رِسیده بودَن مجید: زِرت‌زِرت زدن

حمید: شُروع کردن آره دیگه ...همین‌جوری زِرت‌زِرت زدن

...حمید: بعد توی عَمَلیاتِ بَعدی ما رضا: اوهوم الهام: سلام

همه: سلام علیکُم

حمید: سلام رضا: خسته نباشین

الهام: برادرها یه نیروی کاری هم که داریم شما بگیرینش به حرف

!رضا: لُطف دارین، نه

از خاطِراتِ جِبهِه و جَنگ می‌گفتن

الهام: واقِعاً؟ رضا: جاتون خالی بود

چی می‌گفتین؟

حمید: اِجازه بدین من تو راه بَراتون تَعریف می‌کنم ...رضا: از زمانی که زِرت‌زِرت

مجید: اِ... سیگارِه !سعید: آخ! آخ

سعید: آخ! سیگارِه، سیگارِه

حمید: سیگار رو من تَرک کردم نمی‌دونم چرا این سیگار من رو تَرک نمی‌کنه

...از اون بالا

الهام: می‌گم چرا هَر هَفته همین موقِع میاین اینجاها می‌پِلِکین

نگو قَرارِ تَحویل دارین

برادرها، بازی بَدی رو با من شُروع کردین

خودتون می‌دونین که بِهداشت و نِظافَت !خَطِ قرمزِ منه

...الهام: از امروز رضا: اِجازِه بدین، خانم

به برادرها تُهمَت نزنین

این دو تا باکْسِ سیگار مالِ منه

رضا: این سه تا باکْس

رضا: این‌ها

!شما که سیگار نمی‌کِشین

رضا: مُتاسفانه گاهی اوقات می‌کِشَم بقیه: نُچ، نُچ، نُچ

!الهام: واقعاً شانس آوردین

!بفرمایین

رضا: بفرمایین الهام: برادرها بفرمایین همگی: بله، بله

سعید: نکِش، آقا رضا. خوب نیست

حمید: اونم این همه؟

کرامت: نُچ، نُچ، نُچ

خانمِ عباسی - هیچی نگین، آقا رضا -

...من می‌دونم شما می‌خواستین با فَداکاریتون

اون‌ها رو از کارِ زِشتی که کردن شَرمَندِه کنین

الهام: شما واقعاً برای من مِثلِ یک کتاب می‌مونین که

هر روز دارم یه صَفحِه‌ی تازه‌ای اَزَش می‌خونَم

!خدا

لطفاً یه‌‌جوری این‌ها رو از بِین ببرین

رضا: بله

رضا: اینم از بِین می‌بَرَم

نَنداز، نَنداز

کامران: آقا؟

دایی جان؟

!جانِ مادرت بیا در‌ رو وا کن

بابا، به‌ خدا غَلَط کردم !اصلاً اومدم به تهران

نگاه کن، وِجداناً در رو وا کنی !سه‌سوته غِیب مِرُم

!خدا شاهده

دایی، غَلَط کردم هر چی نابدتر رو خوردُم

!بابا چه غَلَطی کردم

زندانِ سِکَندَر رو با چشمم ندیده بودم که دیدم

بابا این غذای کوفتی رو دادی خوردُم

الان دستشویی دارم خب، چیکار کنم؟

(صدای موسیقی)

الهام: آقا رضا؟

(صدای بوقِ ماشین)

رضا: اِ... شمایین؟ الهام: سلام

نشنیدم صدای ماشین رو

بیاین تا یه جایی بِرِسونَمِتون

!رضا: ببخشید، من مُتِوَجِه نشدم

می‌گم بیاین تا یه جایی بِرِسونَمِتون

نه، ممنون من پیادِه می‌رم خوبه

خب مَسیرِمون یکیه اَذیَت می‌شین تو این طوفان

اگه پای آدم نَلَرزِه، طوفان هم مثلِ نَسیم می‌مونه برای آدم

!یا حَق

شما بفرمایید، بفرمایید

الهام: بفرمایید، آقا رضا

ببخشید، بشینم تو ماشین؟

رضا: این رو چیکار کنم؟

الهام: با اون دَستِه شیشه رو بِدین بالا

رضا: بفرمایین

جای قشنگیه، نه؟

الهام: من اِنقدر درگیرِ آسایشگاه شدم

یادَم نیست آخَرین بار کِی بیرون بَستَنی خوردَم

رضا: آخِی

الهام: شیکه

رضا: آره، شیکه ولی من بیشتر آرامِشِش رو دوست دارم

هر موقِع میام اینجا آروم می‌شَم

رضا: الان آروم شدم

الهام: یعنی یه جورایی پاتوقِتون هست رضا: بله، بله

!الهام: جای گِرونی به نَظَر میاد

رضا: خب، من خیلی تو قِید و بَندِ پول نیستم

!برام مُهِم نیست

خوبه، تَمیزه

اینجا آب‌هَویج بَستَنی‌هاش خیلی خوشمَزِه‌ست

بخورین عاشِقِش می‌شین

آقا؟ آقا؟

اِ... حَواسِش... اِهِه

!اووه

!رضا: بیا

بیا عزیزم، کجاست حَواسِت؟

رضا: سلام علیکُم الهام: سلام

دو تا از همون همیشگی، لطفاً

ببخشید من شما رو می‌شناسم؟

چیه، یادِت نیست من رو؟

بابا، ما مُشتَری همیشِگی هستیم

میام اونجا می‌شینم زیرِ عکسِ اون آقاهه اسمش چیه؟

گارسون: هِمْفْری بوگارْت*؟ (بازیگر معروف آمریکایی)

اَفری... اَفری بوگارت

گارسون: به هر حال در خدمتم بفرمایید

لُطف کنید دو تا آب‌هویج بستنی

رضا خطاب به الهام: بزرگ دیگه؟ رضا خطاب به گارسون: بزرگ

گارسون: امرِ دیگه؟

یه سه تا هم خودت بخور !چشمت مُشتَری رو ببینه

!گاگول رو گذاشتن گارسون

الهام: ولی اینجا واقعاً جالبه ها رضا: آره، منم خیلی دوست دارم

پُرِ عکس‌های بازیگرها و قَهرَمان‌های فیلم‌های سینمایی

الهام: شما اسمِ چندتاشون رو بلدین؟

تقریباً، اون که هَمفری بوگارته

اینم که هیتلِرِه چیزه... چارلی چاپلینِه

...اون

نمی‌دونم من به نَظَرَم این‌ها قَهرَمان نیستن

این‌ها قَهرَمان‌های کاغَذی‌اَن رو دَر و دیوار

رضا: از نظرِ من قَهرَمان‌های واقِعی اون آدم‌هایی هستن که

ما هر روز داریم تو اون آسایِشگاه می‌بینیم

من واقعاً هر روز یه درسِ تازِه اَزَشون می‌گیرَم

الهام: می‌دونی منم امروز از شما یه درسِ بزرگ گرفتم

رضا: نه، این حرف رو نزنید خواهِشاً

آخه من هَمیشِه عادَت داشتم ...در موردِ تَخَلُفاتی مثلِ سیگار

خیلی سَخت بَرخورد می‌کردَم

خب، این درست نیست دیگه

...الهام: بله ولی می‌دونین امروز

شما با رَفتارِتون اِنقَدر شَرمَنده‌شون کردین که

تا الان حتی یه مورِد بوی سیگار گُزارِش نشده

همه جا‌ رو گَشتَم !نیست که نیست

آقا، اِنگار تُخمِش رو مَلَخ خورده، رفته

حمید: مگه می‌شه تو آسایِشگاه به این بزرگی !یه نخ هم سیگار پیدا نشه

چرا نمی‌شه؟

مگه خودِت ظُهر ندیدی همه‌ی مَحمولِه کَشف و ضَبط شد

وقتی نیست، نیست دیگه برادرِ من

خب، این خواستِ خداست دیگه

خدا رو شُکر

...من فکر می‌کنم

خدا من رو یه وَسیله‌ی کوچیک قَرار داده برای سَلامتی برادرها

کوچیک؟

رضا: آره، کوچیک تَعارُف که نداریم

!حالا اون‌قَدر کوچیک، نه

...مثلاً نه اِنقدر بزرگم نه

نمی‌دونم، به اَندازه‌ی خودم به هر حال

رضا: اَصلاً اَندازه‌اش مُهِم نیست

!نه، نه. این‌جوری نیست، آقا رضا

ببینید، وقتی یکی داوطَلَبانه میاد تو آسایِشگاه کار می‌کنه

رضا: اوهوم

الهام: بعد با جیبِ خالی برای جانبازها ...ویلچِر تَهیه می‌کنه

رضا: اوهوم

با رَفتارِش همه رو تَحتِ تَأثیر قرار می‌ده

به نظرِ شما یه همچین آدمی آدمِ بزرگی نیست؟

مرسی، شما لُطف دارین نَظَرِ لُطفِتونِه

چی شد که تَصمیم گرفتین بیاین آسایشگاه؟

کسی مگه چیزی گفته؟ - نه -

رضا: هیچی؟ الهام: هیچی

رضا: پس چرا می‌پرسین؟ رضا خطاب به گارسون: دستِ شما درد نکنه

الهام: خیلی ممنون

رضا: چیزی نشده پس

نه، همه ‌چی که گُفتَنی نیست

اَما می‌دونین، من فکر می‌کنم که ...پشتِ یه همچین کارِ داوطَلَبانه‌ای

الهام: بایَد یه دَلیلِ زیبا وُجود داشته باشه

...هوم

دَلیلِش خب واقِعاً زیباست دَلیلِش که واقِعاً زیباست

می‌دونین، همون‌طور که خودتون مُعتَقِد هستین ...من فکر می‌کنم

...همین‌جوری

چه‌جوری بگم؟

این یه چیزیه بینِ من و اون بالایی دوست ندارم زیاد عَلَنی بشه

...الهام: بله، خب رضا: راحَت‌تَرَم نگم

خب، شما یه کم از خودتون بگین از خانواده‌تون

خانمِ عباسی، از دستِ من ناراحَت نشین

واقعاً ببخشید

ولی... غِیر از شما هر کَسی بود ...این سُوال رو می‌پرسید

نوکَرِش هم بودم همه چیز رو بِهِش می‌گفتم

...رضا: مُنتِها... الان دوست ندارم ...چه‌جوری بگم

ای خدا! این چه کاریه با من می‌کنی؟

...الان دوست دارم

همین‌جوری یه خادِمِ بی‌نام و نِشون بمونم

رضا: این‌جوری راحتَ‌ترم

ببخشید

"زیباترین حرفَت را بگو"

رضا: هوم؟ چی؟

الهام: "شِکَنجِه‌ی پِنهانِ سُکوتَت را آشکارِه کن

و هَراس مَدار که بگویند" تَرانه‌ای بیهودِه می‌خوانی

الهام: "چرا که تَرانه‌ای بیهودِه نیست

*"چرا که عشق بیهودِه نیست" (قسمتی از شعرِ شَبانه‌ی احمد شاملو)

(صدای هورت کشیدن)

تموم شد؟

الهام: اوهوم !رضا: خیلی تَأثیرگُذار بود

رضا: نخوردین شما؟

(صدای موسیقی)

من انقدر دوست دارم ...تَهِ این لیوان رو بِلیسَم

از بچگی

!منصور: اوناهاشَن

تَحویلِ شما

دیگه هر گُلی زدی سرِ خودت زدی دیگه، داداش

مرد: خیالِت راحَت

اینم ماشینِشه

مرد: اینه؟ منصور: دیگه سِپُردِه دستت مرد: باش

!منصور، قولِت یادت نره ها

دو تا شُلِه زَرد پیشِ من داری دیگه

منصور: حَواسَم هست مرد: ایوَل، دَمِت گرم

صندوقدار: خدمت شما مرد: ممنونم، بفرمایید صندوقدار: قربان شما

رضا: در خِدمَتیم قربان

الهام: آقا رضا، لُطفاً اِجازه بدین من حِساب کنم

رضا: نه! نه! خواهِش می‌کنم ...منم اگه اِجازه بدم

آقا جواد اِجازه نمی‌دن درسته آقا جواد؟

صندوق‌دار: بَهادُر هستم رضا: بَهادُرِه اِسمِت؟

صندوق‌دار: بله مُشتَری: آقا، عُذر می‌خوام

رضا: آقا جواد دیگه اینجا نمیان؟ صَندوق‌‌‌دار: جواد نداریم

مُشتَری: آقا مَعذِرَت می‌خوام، خانم ببخشید رضا: خواهِش می‌کنم

رضا: شما برین کنارِ ماشین، من خِدمَت می‌رِسَم مُشتَری: من فکر می‌کنم کیفَم رو گُم کردم یا جایی گذاشتم

مشتری: اِمکان داره من مَبلَغِش رو فردا تَقدیمِتون بکنم، اگه اِشکالی نداره

رضا: آقا مُشتَری: جان

...مُشتَری: اگه اِشکال نداره رضا: ببخشید، این باشه خدمتِ شما ...مُشتَری: آقا... آقا

مشتری: آقا تو رو خدا؟ آقا خواهش می‌کنم، شَرمَنده‌ام !رضا: نه، نه، خواهِش می‌کنم. هیس

رضا: جِلوی خانِوادِه خوب نیست

مُشتَری: دست شما درد نکنه، خیلی لطف کردین رضا: قابِلی نداره، خواهش می‌کنم. بفرمایید، بفرمایید

خدایا خودت قبول کن

آقا رضا

ای وای! شما هنوز اینجایین؟

(صدای موسیقی)

...من فقط

(صدای موسیقی)

رضا: حِسابِ ما چقدر شد؟

شونزده تومن

رضا: آقا جواد دیگه واقعاً نمیان، نه؟

نداریم

(صدای سوت زدن مرد)

آقا؟

!اِنگار رو ماشینِ من نشستین ها

مرد: ماشینِ توئه؟ الهام: بله

مرد: کی به تو تَصدیق داده، ضَعیفِه؟ !الهام: درست حرف بزن، آقا

مرد: اگه درست حرف نزنم کی می‌خواد حرف بزنه؟

من

اینجا

!اِی بابا! من! من! اینجا

!داری با دُمِ شیر بازی می‌کُنی، بچه

مرد: تو دُمِ شیری؟ رضا: نه، من خودِ شیرَم

رضا: شما بشین توی ماشین

رضا: بیا پایین الهام: آقا رضا؟

!رضا: بفرمایید شما توی ماشین، گفتم

!بفرمایید

!بیا پایین دیگه

!رضا: آقا دَمِت گرم خیلی خوب داری پیش می‌‌ری

مرد: اِ؟ رضا: آره

!رضا: اوه! اوه! چه خَبَرِه !آی! نَزَن! نَزَن آقا

!از تو ماشین نمی‌بینه !بریم یه جای خوب

مرد: خب نبینه، من برای دلِ خودم می‌زَنَم

!رضا: اوی

رضا: مگه باهات هَماهَنگ نشده؟

رضا: تو مگه گَوَزن‌ها رو ندیدی؟ مرد: نه، ندیدم

رضا: «مَمَل آمریکایی»* رو چی؟ !مرد: نه، اونَم ندیدم (فیلم ایرانی قدیمی با بازیگری بهروز وثوقی)

اصلاً «بهروز وُثوق»* حال می‌کنی؟ (بازیگر معروف قدیمی)

*«مرد: خیلی! فیلم فقط «قِیصَر (فیلم ایرانی قدیمی با بازیگری بهروز وثوقی)

(صدای موسیقی) !رضا: آخ! آخ! آخ

منصور: آقا، تو به من گفتی ...یه آدم قَوی ‌هِیکَل هَماهَنگ کن

بیاد جلوی یارو یه دَعوای صوری* راه بندازه (ظاهِری)

منم هَماهَنگ کردم الان اِشکالِ من چیه؟

آقا، من به شما گفتم یه نفر بیاد من جِلو دختره بزنمش

اگه قَرار بود کُتَک بخورم نیاز به هَماهَنگی بود؟

ها؟

منصور: بذار این ر‌و بزنم رضا: هَماهَنگی می‌خواست، بگو؟

چرا فیلم رو ندادی بهش؟

...منصور: نُچ، فیلم رو که بابا رضا: فیلم‌ رو چرا ندادی بهش؟ ...منصور: آقا

...رضا: هی نگو فیلم رو منصور: آقا، تو چرا همه‌ش با من یه جوری رفتار می‌کنی که اِنگار خودِت عَقلِ کُلی؟

رضا: داری مَغلَطِه می‌کنی دیگه منصور: تو الان اون‌ها رو حِفظی؟

رضا: چیا رو؟ ...منصور: آره... این

منصور: این عَمَلیات‌ها رو حِفظی؟ رضا: بله، حِفظَم

...رضا: اِ

!پات رو بِکِش

عَمَلیات‌ها رو حِفظی؟

الان به عنوانِ مِثال فَتْحُ‌المُبین کجا اِتِفاق اُفتاد؟

...عَمَلیاتِ فَتْحُ‌المُبین... توی

!فَک؟ آخ! ای بابا

خودِ فَکِه دیگه، اصلاً نداره عَقَب، جِلو نداره فَکِه

رضا: نه، یه جای دیگه هم هست

رضا: دَشتِ ابوالفَضل منصور: دَشتِ عباس

رضا: ابوالفَضل منصور: آقا، دَشتِ عباس

رضا: هر دوش که یکیه !منصور: آقا دَشتِ عباس، تو یه لُطفی به من بکن

اَصلاً جزئیاتش رو حِفظ نکن

فقط اسمِ خودِ عَمَلیات‌ها رو حِفظ کن

منصور: این‌جوری به خدا راحَت‌تره رضا: آقا، یه سُوالی

منصور: هوم ...رضا: اِ... اون روزی این رو مُطالِعِه کردم

این سِتارِه‌دارهاش چیه؟

منصور: آخ! رضا، این‌ها خیلی مُهِمِه ها رضا: چرا؟

منصور: این‌ها عَمَلیات‌هاییه که ما پیروز شدیم رضا: آها

...منصور: یعنی اگه جایی بگی من تو این عَمَلیاتِه بودم رضا: این با کِلاسِه

منصور: خیلی کِلاسِ داره رضا: اوهوم

منصور: خیلی کِلاسِ داره رضا: خیلی با کِلاسِه

منصور: اصلاً کِلاسِش به همین‌هاست

فقط من موندم به دختره !چه‌جوری می‌خوای جانبازی رو بگی

!اون که حَلِه بابا ...جِلوی دختره می‌خورَم زمین

اینَم که به پِخی بَندِه دیگه شُلِه کَندِه می‌شه

!باریکَلا ...ببین من چه زِرَنگی کردم

یه چیز درست و حسابی واسَت نگرفتم

!نه... خیلی زِرَنگی کردی

!منصور: به کارِت اومده دیگه

منصور: الان اینجا به کارِت اومد !رضا: آره! آره! آره

نُچ، نُچ، نُچ می‌دونی به چی فکر می‌کنم؟

دختره بفهمه... این لَنگیدنِ من به خاطرِ نِقرِس نیست

!به‌ خاطِرِ جانبازیه، چه حالی می‌شه

!منصور: وای رضا

من از الان دارم تو لباسِ دامادی می‌بینَمِت

!وای رضا

خانمِ کمالی هم میاد وا! میاد دیگه؟

رضا: میاد، میاد !منصور: وای! وای

دَعوَتِش کنیم، میاد دیگه

منصور: وای! وای! دَعوَت کنیم ها

!اِسی: بَه، آقای مهندس امید: سلام

ببینم چرا چِکِ اَصلانی رو هنوز پاس نکردی؟

!آقا اِسی، نوکَرِتَم

این ماشین اَمانَتِه این رو بذار سَرِ جاش

اِ... چرا زودتر نگفتی؟ بفرما (صدای شکستن آینه‌ی ماشین)

!من پول می‌خوام !پولِ من رو بِدِه

!باشه، باشه

من که گفتم همین روزها چِک‌ها رو پاس می‌کنم، سودِش هم می‌دَم

ببین، من خیلی به هَدَف نَزدیکَم

!ببند دهنت رو

اون موقِع هم که واسِه من بُلوف می‌زدی ...رسیدِ دیگرون رو می‌خوندی

!جونِ عمه‌ات به هَدَف نَزدیک بودی

اسی: من بودم 40 میلیون رفتم زیر؟ !امید: نه، نه، نه

ببین الان خیلی فَرق می‌کنه

!من الان نزدیکِ یه مالی‌اَم که تَمومی نداره

اِسی: ببین مهندس، سَعی کن وَقتِ من رو نگیری

من سَرَم خیلی شلوغه

...الانم که اینجا نشستم

سفارشِ یه مُشتَری دیگه تو اَنبار تو گونیه

(صدای شکستن) امید: آقا

کامران: آقا؟

آقا، کجا رفتین دایی جان؟

(صدای پَر زدن پرنده‌ها) بابا، بیاین غلط کردم

مگه خُفاش گرفتین این‌جوری بالا وِلِمون کردین خب

کُمَک

کُمَک، دایی جان بیا این‌وَری

(صدای پَر زدن پرنده‌ها)

بابا، برای چی مِثلِ دام با ما رَفتار می‌کنین خب؟

...اِسی: الو، لو، لو... یک، یک، یک ...دو

صدا واضِحِه؟

امید: بله اسی: پس خوب گوش کن ببین چی می‌گم

اگه تا چند روز دیگه پولِ چِک رو دادی که دادی

!اگه ندادی من می‌مونَم و تو و این

(صدای موسیقی دلهره‌آور)

!نگاهِش کن

!خوب نگاهِش کن می‌خوام یادت بمونه

...امید: ببخشید یه لَحظِه من !اِسی: دستِت رو بِکِش

اِسی: اِنگار خیلی عَجَلِه داری باهاش آشنا بشی

اگه تا چند روز دیگه چِکِ اصلانی پاس نشه

کُلِش رو می‌کُنَم تو چشمِت

اسی: حالیتِه؟ امید: بله

اِسی: ماشین هم پیش ما می‌مونه تا حسابِت صاف شه

!هِری

!اِسی: بیا، بشین بابا! بشین بریم

اِسی: روشَن کن، بریم

(این فیلم در قسمت دو ادامه دارد)

(صدای موسیقی)