Original subtitles

nieuwjaar

Een cadeautje, dat brengt geluk. -Dank je, wat lief.

Ik heb niets voor jou. -Het is maar een attentie.

Jammer dat ik juist nu weg moet. -Je kunt je collega's niet teleurstellen.

Het gaat niet om hen. Na kerst met jou vier ik oud en nieuw met m'n moeder.

Ga anders mee naar het bal. Dan kun je morgen mam leren kennen.

Ik ben al uitgenodigd door de jongens. En ik moet morgen vroeg weer op.

Dan niet.

Commissaris? Ik dacht dat u naar Catania ging met uw vriendin.

Nee, ik had nog wat dingen te doen. -U viert het oudejaar toch niet alleen?

Sta me toe u uit te nodigen. Ik zou het op prijs stellen.

Patern� en Catarella komen en wellicht ook m'n zoon. Hij heeft net verlof.

U komt dus ook? Het wordt een dolle boel met vuurwerk en al.

Ik had het erg leuk gevonden, maar ik kan niet.

Ik reis Mery straks achterna, naar Catania.

Het spijt me. We gaan nog even wat doen, dan sluiten we het jaar goed af.

Goedenavond, meneer. Alstublieft.

Dank u. Goedenavond.

Gelukkig nieuwjaar, Montalbano.

Heilige Calogero.

Iedereen gelukkig nieuwjaar.

De wind blaast de confetti hard in ons gezicht.

Iedereen heel erg bedankt.

Iedereen gelukkig nieuwjaar en slaap lekker.

En nu gaan we zingen.

Hallo, liefje? -Ik hou ook van u, meneer.

Wat is er, Catarella? Ik had het niet tegen jou.

Gelukkig maar. In elk geval de beste wensen en een voorspoedig nieuwjaar.

Jij ook de beste wensen. Was er nog wat?

Ja, er is een lijk op doorreis gevonden. -Hoe bedoel je, 'op doorreis'?

Het moet wel op doorreis zijn want het is in een hotel gevonden.

Om precies te zijn in Hotel Reginella. -Dat kan haast niet. Daar verblijf ik zelf.

Wie is daar?

Een moment.

Fazio. -Goedemorgen. De beste wensen.

U bent dus echt hier. Ik dacht dat u naar Catania ging.

Maar de portier zei dat u hier was. -Ik ben direct na de borrel gekomen.

Wat is er aan de hand? Catarella belde net ook al.

Hij zal wel verteld hebben dat er iemand is vermoord in dit hotel.

Het is net gemeld, we zitten er bovenop.

Waar is het lichaam? -ln kamer 22.

Zal ik even buiten wachten? -Dat is goed, ik kom er zo aan.

Kunt u me zeggen wat er is gebeurd? Ik ben meneer Panseca.

We zijn nog bezig met het onderzoek. Goedemorgen, Patern�.

Mevrouw Di Renzo heeft het lijk ontdekt. Arnone, de portier, heeft gebeld.

Ik zag de deur openstaan. Ik vroeg of ik binnen kon komen.

En daar lag hij. Al dat bloed.

Is het een gast van meneer Panseca? -Nee, het is meneer Locastro.

Dat is de man van mevrouw Rosina, de eigenaresse. Onbegrijpelijk.

Hij kon het met iedereen vinden. Zo'n goed mens.

Hij was hier trouwens nooit. Ik snap er niets van.

Weet z'n vrouw al wat er is gebeurd? -Ja. Ze kreeg een hysterische aanval.

Waarom hebt u het bureau gebeld en mij niet geroepen?

Het was automatisch, ik dacht er niet bij na. We waren nogal van slag.

Ik dacht ook dat u geen dienst had. Voor ons bent u een gast.

We gaan eens binnen kijken. -Pardon.

Goedemorgen.

Hij was waarschijnlijk net binnengekomen.

Denkt u wat ik denk?

Het gewoonlijke oudejaarsongeluk. -Precies.

Zo'n sukkel die zo nodig in de lucht moet schieten.

Hij wilde het vuurwerk bekijken en is geraakt door een verdwaalde kogel.

Ik weet het niet.

Ik ben dokter Pasquano.

Bent u hier voor de eigenaresse? U mag hier niet komen.

Denkt u soms dat ik de huisarts ben? Ik ben de lijkschouwer.

Die man is vermoord. Bij een moord bellen ze de lijkschouwer.

Leren ze jullie dat tegenwoordig niet meer op de academie?

Kom erin.

Zou ik even alleen mogen zijn?

Zoals u wilt.

Voor zover ik weet had hij geen vijanden. Waarom ook?

Hij was bijna nooit in Vigata. Hij werkte in het buitenland.

Wat voor werk deed hij? -Hij werkte in Rusland.

Meneer Panseca heeft daar een of ander handelsbedrijf.

Hij was bijna het hele jaar weg. Alleen in de zomer was hij er een dag of tien.

En met Kerstmis.

Hij was net gisteren teruggekomen.

Kunt u me dan iets uitleggen? U zei dat mevrouw Rosina hier woont...

in een appartement op de bovenste verdieping.

Waarom sliep meneer Locastro dan niet bij haar, maar alleen, in het hotel?

Wat zal ik zeggen? Ik werk hier nu een paar jaar. Het is altijd zo geweest.

Meneer Locastro heeft altijd alleen geslapen, in een van de kamers.

En z'n bagage? Die is niet in de kamer. -Dat vergat ik nog.

Hij had gisteren kamer 22 genomen.

Maar een van de gasten kwam niet opdagen en kamer 28 kwam vrij.

Daar besloot hij gebruik van te maken.

Milena, had jij de bagage van meneer Locastro niet naar kamer 28 gebracht?

Ja, hij wilde van kamer veranderen en ik heb z'n spullen daarheen gebracht.

Hij wilde liever die kamer omdat het er stiller is.

Hoe kan het dan dat hij in kamer 22 lag? -Geen idee.

Meneer Pasquano, m'n excuses nog... -Dit is geen Amerikaanse serie.

Ik kan u dus nog maar weinig bijzonderheden geven.

Maar het tijdstip van overlijden ligt tussen middernacht en twee uur.

En weet u al meer over de doodsoorzaak?

Door een kogel. Maar dat had u vast al bedacht, ondanks uw jeugdige leeftijd.

Juist, ja. Maar misschien kunt u al meer details geven?

De kogel is buiten van enige afstand afgeschoten.

Het wapen moet een geweer of pistool zijn geweest.

We moeten dit prettige gesprek nu helaas be�indigen. Ik moet nog werken.

Gegroet. -Tot ziens.

Wat een nare man. -Het schot werd dus buiten afgevuurd.

Ja, dat is duidelijk. Zou jij naar het bureau kunnen gaan?

Ga na of er mensen met geregistreerde wapens wonen tegenover het hotel.

Dat is goed. -Dank je.

Weet u, meneer Locastro heeft zich misschien vergist.

Hij was moe van de reis. Hij had ook aardig wat gedronken.

Ik denk dat hij was vergeten dat hij in de andere kamer zou slapen.

Toch is het vreemd...

Hij is het hele jaar weg en toch zit hij liever in het hotel dan in z'n eigen huis.

Goed, we kunnen gaan.

Is mevrouw Rosina al op? -Nee, ze heeft een slaapmiddel gehad.

Laat deze kamer verzegelen. En meneer Panseca?

Hij heeft een verklaring afgelegd en moest naar kantoor.

Ik zoek hem daar wel op.

Meneer Panseca, ik zou u graag even willen spreken.

Wacht je even op me?

Zegt u het maar.

Ik kan haast niet geloven wat er gisteren is gebeurd.

Dat geloof ik graag. Meneer Locastro werkte voor u, naar het schijnt.

Wat voor bedrijf hebt u? -lmport en export.

Vooral van en naar Oost-Europa. Het bedrijf heet Kokalos.

We verhandelen textiel en voedingsmiddelen.

En wat deed meneer Locastro? -Hij was m'n agent in Rusland.

Hij hield voorraden bij en handelde ontvangsten en verzendingen af.

Weet u misschien of hij de laatste tijd problemen had met iemand?

Nee, Saverio was geliefd bij iedereen.

Hoe lang werkte hij al voor u? -Al ongeveer tien jaar.

Weet u misschien of hij en z'n vrouw problemen hadden?

Was hij misschien op haar uitgekeken? -Nee, zeker niet. Hij aanbad haar.

En zij was ook dol op hem. Hij was alleen wat... rusteloos.

Hij kon nooit lang op dezelfde plek blijven.

Vreselijk, wat een ramp. Dat mij dit moet overkomen.

Rustig, Catarella. -Hoe kan ik rustig blijven?

Ze waren voor u persoonlijk van Fazio's vrouw, met complimenten.

Maak je niet druk. Ik bedank haar gewoon en dat is dat.

Kijk toch uit waar je loopt, Fazio. Die kant op.

Wat een ramp, wat een ramp. -Ik zei nog: Ik breng ze wel.

Maar nee, hij moest en zou ze persoonlijk aan u overhandigen.

Het geeft niet. Breng m'n dank over aan je vrouw. Ze zullen heerlijk zijn geweest.

Wilde je me wat zeggen? -Ja.

Tegenover het hotel wonen twee wapeneigenaars:

Achille Contratto en lgnazio Sgr�. -Laten we eens met ze gaan praten.

Pas op waar je je voeten neerzet. We kunnen er nog een paar redden.

Het was weer raak gisteravond. Twaalf mensen opgenomen met vuurwerkletsel.

In Fela is zelfs iemand gearresteerd die een kalasjnikov had afgeschoten.

Toch geloof ik niet dat dit een ongeluk was.

Waarom niet? -Er klopt iets niet met die kamerruil.

In kamer 28 was hem wellicht niets overkomen.

Zoiets. Te veel pech, te veel toevalligheden.

Ik kom eraan, een moment.

Goedendag, politie. -Heeft m'n buurman jullie soms gebeld?

Nee, hoezo? -Omdat m'n TV te hard zou staan.

Ik doe 'm wel even uit. Kom binnen. -Misschien staat hij inderdaad wat hard.

Heel fijn, dank u. -Praat wat zachter, alstublieft.

Waarom zijn jullie hier als m'n buurman jullie niet heeft gebeld?

We hebben gehoord dat u een pistool hebt. Kunt u dat laten zien?

Geen probleem. Ga maar zitten in de keuken, ik haal het even.

Dit is m'n trouwe vriend. Alstublieft.

Maar dit pistool komt nog uit de oorlog. -Zeker weten. Hij kwam goed van pas.

Het heeft nog nooit geweigerd. Beter dan dit maakten ze ze niet.

Ze wilden 'm ooit eens ruilen voor een F-35, maar dat heb ik mooi niet gedaan.

Dit pistool kan niet worden afgeschoten. -Nee, ik heb het onklaar laten maken.

Dat was veiliger, met kinderen in huis. Je weet maar nooit.

Maar wat een herinneringen. Daar kan ik uren over vertellen.

Toen ik in Albani� was gelegerd... -We moeten helaas weer verder.

Gaat u alweer? Ik wilde net vertellen over de luitenant. Dat was me wat...

Een andere keer misschien. Dank u en gelukkig nieuwjaar.

Verdorie, ze gaan ervandoor.

Dat moet het huis van meneer Sgr� zijn. -Ja.

Dat zit zowat recht tegenover kamer 22.

Wie bent u? -Politie, commissaris Montalbano.

Ik zou graag uw man spreken. -Waarom?

Wat is er aan de hand? -Meneer Sgr�, ik wil uw geweer zien.

Komt u binnen. -Dank u.

Gaat u voor.

Meneer Sgr�, dit geweer is onlangs afgevuurd.

Er is vannacht iemand geraakt door een kogel die uit deze richting is gekomen.

Dit geweer moet onderzocht worden. -Het is gewoon een jachtgeweer.

Mag een mens soms ook al niet meer op jacht?

Rustig nou maar, Teresa. Het heeft geen enkele zin om je zo op te winden.

Ik zal u alles vertellen. Ziet u...

We hebben hier gisteravond een feestje gevierd met familie en vrienden.

Ik heb wat te veel gedronken, terwijl ik eigenlijk niets mag drinken.

Om middernacht begonnen m'n zoons vuurwerk af te steken op het balkon.

Ik werd gegrepen door hun geestdrift en heb m'n geweer gepakt.

Ik heb het een paar keer afgevuurd, maar alleen in de lucht, dat zweer ik.

Niemand heeft gevaar gelopen, u moet me geloven.

Vanochtend hebben we op het nieuws gehoord wat er is gebeurd...

over die man die is overleden hiertegenover.

Teresa, m'n vrouw, wilde naar de politie gaan.

We hebben er de hele dag over nagedacht, maar...

We waren bang.

Goed. Fazio, jij blijft hier en wacht op de TR.

Bel Munno voor ballistisch onderzoek. U moet met mij meekomen.

Waarom? -Blijf alstublieft rustig, mevrouw.

Het was maar een ongelukje. Ignazio. -Maak je geen zorgen. Alles komt goed.

Maak je geen zorgen. -Rustig, mevrouw.

lgnazio.

Ik wilde je gelukkig nieuwjaar wensen.

Ik had niets meer van je gehoord, dus... -Jij ook een gelukkig nieuwjaar.

Ik was hier toevallig, dus ik wilde je een paar flessen van m'n wijn brengen.

Ik had je 'm natuurlijk graag willen laten proeven...

wanneer je langs was gekomen. -Ik weet het.

Ik zei al dat ik het druk heb. Ik heb nog niet eens een huis gevonden.

Je hebt een drukke baan. Maar maak werk van dat huis.

Er staan hier prachtige huizen. Je vindt vast wel wat moois.

Ik moet nu echt gaan.

Ik ga langs bij een oude kennis, maar ik ben al meer dan een uur te laat.

Tot� Giammuso, die herinner je je toch wel?

Nee, pa. Ik herinner me hem niet. -Nee, je was nog te klein.

Enfin, ik ga dus maar eens.

Nogmaals een goed nieuwjaar. -Jij ook. Het was leuk je te zien.

En bedankt voor de wijn. Echt. -Laat me weten wat je ervan vindt.

Goed.

Gelukkig nieuwjaar. -Dag, pa.

Gallo, Patern�, Catarella, Tortorella, komen jullie even?

Commissaris? -Present, meneer.

Zegt u het maar. -Dit is een cadeautje van m'n vader.

Het is wijn uit zijn eigen wijnkelder. Alsjeblieft.

Bedank uw vader van ons. Ik geef die van Fazio wel aan hem.

Dank u. Ook al drink ik eigenlijk niet. -Proef 'm nu maar. Deze is voor Fazio.

Heeft u zelf nu geen fles? -Deze houd ik zelf.

Nu weer aan de slag en niet drinken tijdens het werk.

Ik ben Rosina Liotta, de echtgenote van Saverio Locastro.

Ik kon u eerder niet te woord staan.

Hoe voelt u zich nu? -Dat kunt u zich wel voorstellen.

Toen ik wakker werd, kwam alles weer terug.

Ik had direct weer in slaap willen vallen. -Ik begrijp het.

Zullen we een stukje gaan lopen? Dan kunnen we even praten.

Dat is goed.

Ze zeggen dat het een ongeluk kan zijn geweest, dat er van buiten is geschoten.

Dat kan, maar het onderzoek loopt nog. -Weet u al wie er geschoten heeft?

Daar kan ik nu nog niets over zeggen.

Het voelt vreemd dat hij er niet meer is.

Ik was eraan gewend hem nooit te zien. Hij was altijd weg voor z'n werk.

Maar nu... Het voelt bijna alsof hij weer gewoon op reis is.

Alsof ik hem over een paar maanden weer zal zien.

Ik begrijp enkele dingen nog niet goed. Ten eerste...

Kunt u me zeggen waarom hij nooit bij u sliep, maar in een hotelkamer?

Sommige dingen zijn niet wat ze lijken. -Ik wil niets insinueren.

Het geeft niet, u bent van de politie. U moet dit wel vragen.

Ziet u, hoewel Saverio altijd weg was hadden we een goed huwelijk.

We hielden veel van elkaar.

Maar net zomin als hij bij mij sliep, sliep hij ooit bij iemand anders.

Hij had een erg gevoelig gehoor. Het was een echte vervloeking.

Hoe bedoelt u?

Daardoor kon hij bij niemand slapen. Hij werd wakker van het minste geluid.

Als ik zelfs maar zuchtte in mijn slaap...

was hij al klaarwakker en kon de slaap niet meer vatten.

Hij wilde kamer 28 dus, omdat... -Inderdaad.

Dat is waarom hij kamer 28 wilde. Kamer 22 zit aan de straatkant.

Met al het lawaai daar had hij de hele nacht geen oog dichtgedaan.

Kamer 28 kijkt uit op de binnenplaats. Het is daar rustiger.

Mijn man en ik waren echt erg aan elkaar gehecht.

Als u geen vragen meer heeft, ga ik nu. -Natuurlijk.

Heb je alles? Waar ga je heen? -Help, Pippo.

En jij ook. Hier komen. -En wie ben jij dan wel?

Commissaris Montalbano, aangenaam. -Man, dit is echt waardeloos.

Je weet niet half hoe waardeloos. Geef hier die spullen.

Hoe heet je? -Cirrinci�. Pasquale Cirrinci�.

Waar woon je?

Wat zegt u me nu? Wat heb je gedaan, Pasqualino?

Ik wilde het niet. Het was Pippo's idee. -Hij is nog erger dan jij. Naar je kamer.

Ik kom er zo aan, gaat u zitten.

Kwajongen. Jij en je broer worden m'n dood nog eens.

Ik heb niets gedaan. -Niets gedaan, h�?

Je blijft in je kamer. Ik wil geen woord meer horen.

Ik ben zo blij dat u het door de vingers ziet. Hoe kan ik u bedanken?

Ik ben ten einde raad. Ik ben weduwe en moet alles alleen doen.

En dan die kwajongens... -U moet ze beter in het oog houden.

Maar hoe? Ik werk de hele dag buitenshuis als dienstmeisje.

We hebben het niet breed. Wat moet ik? Ik doe wat ik kan.

Ziet u? Deze zijn voor de rotisserie hier in de buurt, om wat extra's te verdienen.

Ik begrijp het. U doet wat u kan.

Ik moet gaan. -Heel erg bedankt.

Het is niets. Tot ziens.

Nogmaals bedankt. -Graag gedaan, tot ziens.

Heilige Maria. Als ik je te pakken krijg, maak ik gehakt van je.

Is er nieuws? Hoe maakt m'n man het? -Daar kom ik niet voor, mevrouw.

Ik wil u een paar dingen vragen. -Aan mij? Waarom?

Ik heb het gevoel dat u iets voor me achterhoudt.

Als dat zo is, wil ik u vragen me alles te vertellen.

Hoezo? Hoe bedoelt u? -Dat zal ik u zeggen.

Uw man zou niet zomaar gaan schieten met een geweer.

U beschermt een van uw zoons, denk ik. -Nee, zij hebben er niets mee te maken.

M'n man heeft de schuld op zich genomen. Ik heb geschoten.

Toen m'n zoons vuurwerk afstaken. Ik jaag met m'n vader en broers.

Ik heb het van m'n vader geleerd. lgnazio kan niet schieten.

Maar het wapen staat wel op zijn naam. -We hebben het beneden gekocht.

Het leek passend om het op zijn naam te zetten. Anders krijg je maar praatjes.

Ik heb het geweer afgeschoten.

Teresa.

Wat is er gebeurd? -Uw vrouw heeft bekend. U kunt gaan.

Nee, ik was het. Ik heb geschoten. Zij heeft er niets mee te maken.

Het is goed zo. Het is een pak van m'n hart.

Gaat u mee met de agent om uw vrijlating te ondertekenen.

Zorg goed voor de jongens.

Volgt u mij?

Ik wil u wat zeggen. -Zeg het maar.

Ik heb zo vaak aan dat moment gedacht. Het kan haast niet waar zijn.

Ik jaag al sinds ik een kind ben. Ik kan heel goed omgaan met wapens.

Ik heb in de lucht geschoten. De loop was omhoog gericht.

Ik begrijp niet hoe het is gebeurd. -Ik wacht de resultaten van de TR af.

Dan zal alles duidelijk worden. Rust nu wat uit.

Dat is goed.

Goedemorgen. Dank voor uw belletje. -Onze excuses voor de overlast.

Welnee, ik was hier toevallig en zag het kapotte raam. Het was geen moeite.

Er valt hier sowieso niets te stelen. Dit is onze vakantiewoning.

We zullen u niet langer lastigvallen. -Zal ik anders even binnenkomen?

Misschien is er wat weg, dan hoeft u geen aangifte te doen op het bureau.

Dat is heel aardig van u. -Het is werkelijk niets.

Het lijkt erop dat alles er nog is. -Is daar het terras dat ik zag?

Ja. -Wat een mooi licht is er in die kamer.

We kunnen gaan, lijkt me. Alles is er, ook de TV en de stereo.

Het was vast een kwajongen die binnen wilde kijken.

Mag ik nog even op het terras kijken? Ik ben echt benieuwd hoe het er uitziet.

Waarom niet.

Commissaris, is alles in orde? -Ja hoor, alles in orde.

Ik wil u wat vragen. -Zegt u het maar.

Aan de slag, Montalbano.

Potverdorie.

Een momentje. Ik kom eraan.

M'n excuses, ik stond onder de douche.

Ik heb met het bureau gebeld en kreeg dit adres. Ik moet u persoonlijk spreken.

Het is erg belangrijk. -Kom erin, ik kleed me even aan.

Zeg het maar. -Ik ben don Luigi Barbera.

Het spijt me dat ik zo kom binnenvallen. Het gaat om een delicate kwestie.

Zeg het maar. -Ziet u...

Zeg gerust wat u op uw hart hebt.

Ik heb de biecht afgenomen bij een stervende.

Ze vertelde me dat ze iets heeft gedaan waarvoor een onschuldige moet boeten.

Ik heb haar laten praten om zich van de last te bevrijden.

Niet alleen voor God, maar ook voor de aardse justitie. Ik had over u gehoord.

Ik dacht dat u de juiste persoon was om iets met deze bekentenis te doen.

Misschien is het een misverstand. Misschien slaat ze wartaal uit.

Laat mij dit kruis niet alleen dragen.

Nou ja, zeg. Treffen we haar nog wel levend aan?

Ik heb haar net nog aan de telefoon gehad. Misschien zijn we nog op tijd.

Laten we meteen gaan. -Rustig aan, verdorie.

Waar zijn we eigenlijk? -Een verpleeghuis, het Heilige Hart.

Vertel me tenminste iets meer over die vrouw.

Hoe heet ze? -Maria Carmela Spagnolo.

Mevrouw Spagnolo. En wat heeft ze? -Ze is gewoon oud, meer dan 90 jaar.

Heeft ze een man? Kinderen? -Ik kan u niet veel vertellen.

Ze is al lang geleden weduwe geworden. Ze heeft alleen een neef in Milaan.

Ze woonde ooit in Vigata. Na de dood van haar man is ze ge�migreerd.

Vijf jaar terug is ze teruggekeerd naar Sicili� en hier opgenomen.

Is dat alles wat u weet? -Nee. Ze heeft me alles verteld.

Maar wel tijdens de biecht, dus dat is vertrouwelijk.

Laten we alsjeblieft gaan.

Deze kant op. -Een moment.

Moeten we geen dokter roepen? Zodat ze weet dat we komen.

Wat hebt u nu? -Don Luigi, stervende mensen hebben...

Ik kan daar gewoon niet goed tegen. -Ik begrijp het. Maar u moet sterk zijn.

Het is echt belangrijk. Kom.

Mevrouw Spagnolo?

Maria Carmela? Ik ben het, don Luigi.

De persoon waarover ik u heb verteld is hier.

Met hem kunt u praten.

Vertel hem alles.

Ja. -Ik ga nu weg.

Ik kom terug wanneer u klaar bent.

Mevrouw...

Bent u de juiste persoon?

De juiste persoon? Ik hoop het, mevrouw.

Het was geen vergif.

Cristina had er wel om gevraagd.

En ik gaf het haar. Maar het was geen vergif.

Ik heb zoveel kwaad aangericht...

U moet alles weer rechtzetten. -lk? Hoe dan?

U zult ervoor zorgen, toch? -Ik ga mijn best doen.

Nee, u moet ervoor zorgen. Beloof me het.

Maar mevrouw... -U moet het me beloven.

Alstublieft. -Goed, ik beloof het.

Kom tot uzelf. Mevrouw?

Ze ademt niet meer.

Ze ademt niet meer.

Ze kon me nog vertellen dat een zekere Cristina, lang geleden, vergif wilde.

Ze had haar iets gegeven, maar geen gif.

Ze voelde zich erg schuldig, ze had veel leed veroorzaakt.

Dat klopt wel zo'n beetje. -O, ja?

Heeft ze niets anders gezegd? -Nee, dat was alles.

Ik moest wel beloven dat ik alles recht zou zetten. Maar ik ben niks wijzer.

Ze heeft me heel weinig verteld.

Maar u zei zojuist dat iemand in haar plaats moet boeten.

Zit er een onschuldige in de gevangenis?

Ik kan niets meer zeggen. Ik zou u willen helpen...

Don Luigi, ze is dood. Kunt u echt niet meer vertellen over deze zaak?

Ik zou het willen, met heel m'n hart. Maar het kan niet.

Ik mag het biechtgeheim niet schenden. -Nee, vast niet.

De regels van een sacrament zijn heilig. Ik zou het habijt niet waardig zijn.

Het spijt me dat ik niet meer kan doen.

Ik heb wel alle gegevens van mevrouw Spagnolo opgevraagd.

Ik heb ze voor u op een rijtje gezet. Misschien heeft u er wat aan.

Daar zijn we dan. -Liefje, wat mooi.

Ongelofelijk, h�? Daar is de veranda. En je moet het balkon eens zien.

Hier is de keuken. -Je bent geweldig.

En dit is de woonkamer. -Fantastisch. En wat groot.

Hier zou de vitrinekast van m'n oma goed staan.

En daar m'n moeders jugendstil-buffet. Dat wil ze ons vast wel geven.

Wat een prachtig bed. De volgende keer breng ik m'n nieuwe sprei mee.

Dit is mijn favoriete plek: De veranda.

Vind je het wat? -Het is prachtig.

Hoe kan ik me aan m'n belofte houden? Ze heeft me zo goed als niets verteld.

Laat maar, dat doe ik morgenochtend wel.

Waarom kijk je niet wat er op dat papiertje staat?

Dat is waar ook, daar had ik nog niet naar gekeken.

Maria Carmela Spagnolo, geboren in Vigata, 6 september 1900.

Dochter van een advocaat, bemiddeld.

In 1920 gehuwd met Alfredo Siracusa, rijke apotheker van het dorp.

Het paar krijgt geen kinderen. Weduwe geworden in 1939.

Het jaar erop verkoopt ze alles. Ze verhuist naar Parijs...

en trekt in bij haar broer Giacomo, diplomaat. Ze volgt hem overal.

Waarom zou een vrouw uit Vigata die weduwe is geworden...

in 1940 opeens besluiten om in Parijs te gaan wonen?

En om alles achter te laten: Familie, vrienden, kennissen?

Dat is inderdaad vreemd.

Don Luigi. -Commissaris.

Ik heb geen oog dichtgedaan vannacht. -Waarom?

Ik was bang dat u zich had bedacht. Ik wil u nogmaals vragen om...

Wat? -U moet deze zaak oplossen. Alstublieft.

Ik heb een belofte gedaan en die zal ik houden.

Maar het is wel in 1940 gebeurd, dus het ligt niet zo gemakkelijk.

Heeft de overledene u dat verteld? -Nee.

Hoe weet u dat dan? -Ik ben van de politie, weet u nog?

Wilt u een kop koffie? Dan leg ik het uit.

Begin 1940 komt een zekere Cristina bij de vrouw van de apotheker.

Die is net weduwe geworden. Ze vraag haar om vergif.

De weduwe geeft iets onschuldigs mee. Ze vreest dat ze iemand wil ombrengen.

Cristina dient het toe aan degene die ze wil vermoorden, maar die blijft leven.

Als het zo is gegaan, hoefde mevrouw Spagnolo zich niet schuldig te voelen.

Het was tenslotte geen gif.

Maar daar lijkt het niet op, nu ze er pas op haar sterfbed over durfde te praten.

Klinkt dat logisch? -Ja.

Daar gaat het dus om. Het was geen gif, maar er is toch iemand doodgegaan.

En diegene is daadwerkelijk vergiftigd. -Waarom denkt u dat?

Waarom voelde mevrouw Spagnolo zich anders zo schuldig? Ik denk...

dat ze gedacht heeft dat ze per ongeluk echt vergif had meegegeven.

Alstublieft, commissaris. Ik dacht: Laat ik de traditie in ere houden.

Met Driekoningen in aantocht wilde ik u ook een sok geven.

Dank je. Maar ik ben misschien wat te oud voor een sok.

Liever oud en een sok dan een ouwe sok.

Catarella, jij hier? -Ik had een sok voor de commissaris.

Met de meringues van je vrouw erin. -Kun je nu teruggaan naar de telefoon?

Misschien belt er iemand. -Dat vergat ik nog bijna.

Er is een mevrouw uit Vicenza voor u. -Uit Vicenza?

Ik ken niemand in Vicenza. -Ken je me nog?

Juf Di Vincenzo? Hoe gaat het met u?

Dank je, je kunt gaan. Wat leuk u te zien. Hoe gaat het met u?

Goed. Ik hoorde dat je in Vigata bent en ben je meteen komen opzoeken.

Je bent nog net als vroeger op school. -Hoezo, wat deed ik dan?

En niet eens even bellen dat je er bent. -Ik weet het. Ik heb het erg druk.

En u? Hebt u van Geg� gehoord? -Al lang niet. Ook ik denk vaak aan hem.

Jullie waren onafscheidelijk. Ik herinner me het als de dag van gisteren.

Maar ik zal je niet langer ophouden. Wil je een keer komen eten?

Zegt u maar wanneer. -Is morgenavond goed?

Ik zal iets heel lekkers voor je maken. Geef me een kus, mooie jongen.

Dank u wel, juf. Tot morgenavond.

M'n oude juf.

Ik ga naar de hoofdcommissaris. We zien elkaar later, ok�?

Het is een andere kogel. Hij komt niet uit het geweer van meneer Sgr�.

Verder blijkt dat mevrouw Sgr� omhoog had moeten schieten.

Maar dat zei ze toch ook? -Jawel.

Maar Locastro is juist diagonaal vanuit een hoger gelegen punt geraakt.

Ik hoop dat u andere hypotheses hebt, want dit spoor loopt dood.

Mag ik even naar het bureau bellen?

Goedendag, meneer Munno.

Het was dus niet mevrouw Sgr�? -Munno weet er meer over.

Ik hoop dat we snel klaar zijn. Ik heb nog bergen werk in het lab.

We gaan alleen even kijken, u kunt zo weer terug naar uw laboratorium.

Voel je je niet lekker, Fazio? -Nee, het is niets.

Het komt door de feestdagen. Al die zware maaltijden.

Ik ben al twee jaar vegetari�r.

Wie bent u? -Politie. We moeten even wat bekijken.

Hoe wordt hier 's avonds afgesloten? -Met een paar planken en wat folie.

Denkt u dat hiervandaan is geschoten? -Vertelt u het me maar.

De hoofdcommissaris had gelijk. U weet waar u mee bezig bent.

Er kan dus hiervandaan geschoten zijn? -Jazeker.

Dat is kamer 22. Dit zou de schootshoek kunnen zijn.

Hij komt overeen met mijn bevindingen. -Wanneer kunt u me meer vertellen?

Ik bel m'n assistent even en laat controleren op kruitsporen.

Dat is fijn. Ik hoor het graag.

Kun je het verleden van Locastro en zijn vrouw controleren?

We moeten van voren af aan beginnen.

Saverio Locastro, Vigata, 1938, uit Rosario Locastro en Maria Lincetto.

Studeerde voor boekhouder en ging werken bij de Banca Trinacria.

Daar bleef hij tot hij naar Rusland ging om voor dat handelsbedrijf te werken.

Geen bijzonderheden over onenigheden of ruzies. Hij leidde een normaal leven.

Bij z'n vrouw vinden we al meer bijzonderheden.

Rosina Liotta, Catania, 1952, uit Giuseppe Liotta en Carmela Maggiorino.

Fazio, zijn die gegevens uit het bevolkingsregister echt van belang?

Ik hou ervan nauwkeurig te werken, dat weet u.

Op haar zestiende werd ze kamermeisje in hotel ltalia.

Na enkele jaren kreeg ze een relatie met een gast.

Namelijk met commandeur Catalisano uit Vigata.

Deze was al in de 60 en overleed drie jaar later aan een hartinfarct.

Na de begrafenis werd Rosina gebeld door een notaris, die zei...

dat ze wist waar ze mee bezig was. -Precies.

Ze erfde een flatgebouwtje hier in Vigata en een som geld van Catalisano.

Het geld werd op een rekening bij de Trinacria gestort, waar Locastro werkte.

Ze verhuisde per ommegaande naar Vigata.

Locastro hielp het onervaren meisje bij het investeren van het geld.

Hij kwam ook met het plan een hotel te beginnen in de flat.

Tussen de investeringen door ontlook de liefde en ze trouwden.

Een maand later werd hotel Reginella geopend.

Werd Locastro misschien door haar gebruikt, net als Catalisano?

Nee, ze waren kennelijk echt verliefd. Ze was ook niet blij met z'n nieuwe werk.

Maar hij wilde die baan en vertrok toch naar Rusland.

Heb je nog meer ontdekt? -Misschien.

Gaspare Arnone, de portier, kent Rosina al heel lang.

Ze waren collega's in hotel ltalia. Na een paar jaar vroeg ze hem voor haar hotel.

Waarom zou dat zijn, na al die tijd? -Dat weet ik niet.

Arnone heeft wel een strafblad. Klein bier: Een diefstal, een opstootje.

Na zijn jonge jaren was dat echter voorbij.

Wat doen we? Gaan we Rosina ondervragen?

Nog niet meteen.

Dat had ons moeten opvallen.

Een stropdas? Waarom? -Hij was wel in de juiste kamer.

Na het feestje kwam hij hier om te slapen. Hij had zijn das al los.

Maar om de een of andere reden is hij teruggegaan naar kamer 22.

U heeft gelijk, zo moet het gegaan zijn.

Maar waarom ging hij terug?

Zegt u het maar. -Met Montalbano.

Kunt u Milena naar kamer 28 laten komen?

Kom binnen.

Fijn dat ik u zie. Ik heb u niet meer kunnen begroeten toen u wegging.

Jij hebt toch de bagage van meneer Locastro hier gebracht?

Ja, dat vertelde ik u al. Waarom vraagt u dat?

Zou je alle spullen van meneer Locastro naar kamer 22 kunnen brengen?

Leg ze neer zoals je ze vond. Breng ze dan weer hier, net als op 31 december.

Moet ik dat nu doen? -Graag. Het is belangrijk.

Daar ben ik alweer.

Dank je. Sorry voor het ongemak. -Geen probleem, het is m'n vak.

Mevrouw Rosina wacht op u in de tuin. -We maken dit even af. Ik ga er zo heen.

Er is iets vreemds, meneer. Er lagen niet alleen toiletspullen in de badkamer.

Er was ook een pakje. Dat is nu weg. -Wat zou het geweest kunnen zijn?

Het was een pakje, ingepakt in vloeipapier.

Het was dichtgeplakt met plakband.

Ik ga met de eigenaresse praten. Zoeken jullie intussen dat pakje.

Goedemorgen, mevrouw. -Ik hoorde dat die vrouw is vrijgelaten.

We hebben vastgesteld dat ze niets met de dood van uw man heeft te maken.

Ik mis hem. Dat lijkt misschien vreemd aangezien hij er toch nooit was...

en niet eens bij me sliep wanneer hij er wel was.

Het is moeilijk te begrijpen. En toch mis ik hem.

U kent Gaspare Arnone al jaren, van uw eerste baan in een hotel in Catania.

Waarom heeft u hem hierheen laten komen om bij u te werken?

Hij was portier in het hotel waar ik werkte.

Na verloop van tijd werden we goede vrienden.

Tien jaar geleden nam m'n man die rotbaan in Rusland.

Ik wilde niet dat hij zo ver weg ging werken.

Ik heb van alles gedaan om hem te laten blijven.

Maar hij wilde die baan per se. Ik moest hem laten gaan.

Toen stond ik er ineens helemaal alleen voor als hoteleigenaresse.

Ik had iemand nodig op wie ik kon bouwen. Ik heb Gaspare gebeld.

Ik had hem jaren niet gesproken. Ik bood hem een hoger salaris dan hij had.

Hij ging erop in.

Waar was hij rond middernacht op 31 december?

Had hij dienst? -Waarom, denkt u soms dat...

Hij is een goed mens. -Daar twijfel ik niet aan.

Maar ik moet m'n werk doen. Ik moet het alibi van iedereen controleren.

Hij was bij ons in de grote zaal. Tegen 12 uur kwam iedereen voor de toost.

Hij was er ook. Hij bleef tot een uur of drie.

Dat was het wel voor nu. Als er nog iets is, laat ik u oproepen.

Een laatste dingetje nog.

Bleef uw man die middag in het hotel of is hij uitgegaan?

Hij is ongeveer een uur weggeweest.

Hij nam mijn auto. Hij wilde even het dorp in.

Dank u wel. Tot ziens.

We hebben de kamer ondersteboven gehaald, maar niets gevonden.

Dat dacht ik al.

Weet je misschien welke apotheek dienst deed op oudejaarsnacht?

Waarom vraagt u dat?

Die in Via Basile. Ik ben er nog langsgegaan om medicijnen te halen.

Wat voor medicijnen? -Voor de maag, vanwege het vele eten.

U weet niet wat u misgelopen bent die avond.

Gelukkig kijkt er soms nog iemand naar die foto's. Het is geschiedenis.

Deze apotheek bestaat al sinds 1875. -We zijn van de politie.

Commissaris Montalbano.

We willen u enkele vragen stellen. Kende u Saverio Locastro?

Ja, al vanaf de tijd dat hij kassier was bij de Banca Trinacria.

Ik heb gehoord van zijn dood, arme ziel. Wat een tragedie.

Is meneer Locastro hier soms geweest op de middag van 31 december?

Ja, dat klopt. Hij wilde een slaapmiddel en oordopjes.

Die kocht hij altijd wanneer hij in Vigata was.

Dank u wel.

U denkt dus dat dat pakje...

Het pakje was dat jullie niet hebben gevonden, met slaappillen en oordopjes.

Heeft het iets met zijn dood te maken? -Ja, dat kan niet anders.

Locastro verliet het feest en ging naar kamer 28.

Hij zag dat het pakje weg was. Hij dacht misschien dat Milena het was vergeten.

Hij ging dus naar kamer 22 en werd doodgeschoten.

Het pakje is dus expres weggehaald uit kamer 28 en in kamer 22 geplaatst.

Zo kon Locastro op de korrel worden genomen.

Laat me raden: U verdenkt mevrouw Rosina en de portier.

Dat zou wel het meest logisch zijn. Ze zijn allebei niet lelijk. Ze zijn even oud.

Maar we hebben geen motief. Waarom zou je zo'n echtgenoot willen opruimen?

Een man die er nooit is, die twee keer per jaar even thuiskomt?

Misschien hadden ze wel een affaire maar hij vormde geen obstakel.

Waar hebben we de sleutel van kamer 22 ook weer gevonden?

Op de grond, bij het slachtoffer. Waarom?

De sleutel van kamer 28 had hij al bij zich.

Maar om in kamer 22 te komen moest hij de sleutel halen bij de receptie.

En dan zou hij hebben verteld waarom. -Maar Arnone heeft ons niets gezegd.

Inderdaad.

Goedemorgen. Wilt u de sleutels nog even?

Nee, we willen u spreken. -Zegt u het maar.

Heeft u meneer Locastro de sleutel van kamer 22 gegeven op oudejaarsavond?

Net voor middernacht ben ik feest gaan vieren met de anderen.

Ik ben de hele nacht gebleven. De receptie was onbezet.

Na het feest ging meneer Locastro naar kamer 22 in plaats van kamer 28.

De sleutel is bij hem gevonden. Iemand moet hem die hebben gegeven.

Waarschijnlijk is hij naar de receptie gekomen en zag hij dat er niemand was.

Hij zal de sleutel zelf hebben gepakt.

Hij was tenslotte de echtgenoot van de eigenaresse, dit was ook zijn huis.

Zijn er kopie�n van de kamersleutels? -Uiteraard, we hebben een loper.

Die gebruikt Milena om de kamers schoon te maken.

Dank u wel.

Ik wil de verklaringen nog eens bekijken.

U vergeet uw etentje toch niet? U moet naar uw oude juf.

Hemel, dat was ik helemaal vergeten. -Misschien moet u een agenda nemen.

Pardon, waar vind ik een taxi? -Aan het einde van de straat.

Salvo, ben je er?

Hij was zo'n lief kind. Ik was met hem begaan, zo zonder moeder.

Arm schaap. -Hij was dol op boeken, hij las altijd.

Weet je wat hij zei toen we hem vroegen wat hij later wilde worden?

Een maffiabaas. -Ik was nog maar klein.

Ik ben blij dat u politieman bent geworden. Mag ik u wat vragen?

Wat denkt u van de zaak Notarbartolo?

Notarbartolo? -Kent u die zaak niet? Onmogelijk.

Die is beroemd. De Banco di Sicilia was erbij betrokken.

Hij speelde zich af rond 1900. -Hij lost actuele zaken op, hoor.

Hij is geen historicus. Ciccina is dol op misdaadzaken. Ze kent er zoveel.

Ontelbare zaken, ook van lang geleden. -Ja, dat klopt.

Ik ken alle Siciliaanse zaken vanaf de eenwording van ltali� tot nu.

Dat meent u niet. -Allemaal.

Herinnert u zich misschien een zekere Maria Carmela Spagnolo?

Nee, die ken ik niet. -Jammer.

Commissaris? Met Ciccina. U heeft me voor de gek gehouden.

Hoe bedoelt u? -Jazeker, voor de gek.

U heeft gevraagd naar die Spagnolo en nu kan ik de slaap niet vatten.

Ik herinner me haar, maar onder haar getrouwde naam, Siracusa.

Als u er meer van wilt weten, kom dan nu. Ik vertrek morgenvroeg weer.

Nu? Dat is goed, Ciccina. Ik kom eraan.

Ciccina? En wie mag dat wel zijn?

Hoewel er toen niet veel over misdrijven werd uitgeweid...

was er veel om te doen.

En het gebeurde dus begin 1940. -Precies.

Na de jaarwisseling van 1940 in de herenclub van Vigata...

werd de advocaat Nen� Ferlito onwel. Het was niet de eerste keer.

Maar hij bleef roken als een ketter en genieten van zijn luxeleventje.

Het was meteen duidelijk dat het dit keer ernstiger was.

Ze brachten hem thuis en belden een arts.

Die zei dat hij een aanval van angina pectoris had.

Hij overhandigde de vrouw van de advocaat, Cristina, medicijnen.

Ze was behoorlijk van streek. Hij moest haar meermaals uitleggen...

het medicijn zeer regelmatig en volgens de voorschriften toe te dienen.

Anders zou haar man eraan kunnen overlijden.

De volgende ochtend, op 1 januari 1940, kwam de arts terug.

Nen� Ferlito was zo dood als een pier. Z'n vrouw zat roerloos naast het bed.

Ze was totaal in shock.

De arts zag meteen, dat het medicijn niet eens was aangebroken.

Cristina zei, dat haar man gedurende de nacht was overleden...

kort nadat ze alleen was gebleven met hem.

Het duurde niet lang of er werd over gespeculeerd.

Nen� Ferlito was altijd een rokkenjager geweest.

De arme Cristina had het jaren moeten verdragen.

Ze had troost gezocht bij haar neef Attilio.

Het was een publiek geheim dat ze een affaire hadden.

Die duurde niet lang. Haar neef be�indigde de relatie.

Cristina wilde er niets van weten en schreef hem enkele wanhopige brieven.

Ze beloofde hem daarin dat ze haar man zou vermoorden.

Daarna zouden ze samen kunnen zijn.

Er werd veel geroddeld, heel Vigata had het erover.

De familie Ferlito raakte ervan overtuigd dat Nen�...

niet was overleden aan angina pectoris, maar was vermoord door z'n vrouw.

Het werd een schandaal, de kranten stonden er vol van.

De vader van Cristina was namelijk de machtige meneer La Blasca.

Hij was een belangrijke fascistische leider.

Hij deed er alles aan om de zaak in de doofpot te stoppen. Tevergeefs.

De zaak bleef de gemoederen bezighouden.

Cristina kon er niet meer tegen en ging naar de carabinieri.

Ze bekende dat ze haar man een gif had toegediend...

dat ze had gekregen van de weduwe van de apotheker, Alfredo Siracusa.

Hier komt mevrouw Spagnolo in beeld. Ze was al jaren bevriend met Cristina.

Ze bevestigde Cristina's verklaring dat ze haar rattengif had verkocht.

Ze had haar niet gevraagd waarvoor, dat leek haar overbodig.

Ook bij de rechtszaak hield ze haar verklaring overeind.

Cristina werd na enkele maanden veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf.

Dus als Maria Carmela's verhaal klopt was het een natuurlijke doodsoorzaak.

Cristina dacht dat ze hem had vergiftigd, maar dat was niet zo.

Maar als Maria haar het gif niet gaf, wist ze zeker wat Cristina van plan was.

Misschien wilde ze haar tegen zichzelf beschermen.

Inderdaad. Waarom hield ze haar versie dan overeind, dat het echt vergif was?

Ze had haar vriendin kunnen vrijpleiten maar liet haar veroordelen.

Allemachtig, Mery. Ik schrik me rot.

Je bent vergeten dat ik zou komen. Ik stond voor niets te wachten.

Dat is waar ook. Sorry, er is veel op me afgekomen.

Ik hoorde je aan de telefoon. Wie is die Ciccina die je 's nachts belt?

Je hebt het bij het verkeerde eind. Ze is meer dan 70 jaar oud.

Het is de nicht van m'n oude juf. -En die ga je 's nachts opzoeken.

Nogal levendig voor een oud dametje. -Ik ging erheen met een goede reden.

Ze belde me over die zaak-Spagnolo. Ze wist er veel over, van vroeger.

Maar morgen vertrekt ze, dus het kon alleen nu.

Moest je die zaak niet laten rusten? -Het kwam ter sprake bij het eten.

Ze kent bijna alle misdaadzaken. Dus ik dacht: Ik vraag het gewoon.

Ik geloof je. Maar wat voor leven is dit? Een vriend die vergeet wanneer ik kom.

Die 's nachts wordt gebeld en 's ochtends pas thuiskomt.

Dat is het leven van een politieman. -Van een vrijgezelle politieman.

Zo kan ik toch niet met je samenleven?

Nee, dat denk ik ook niet.

Goed dan.

Wacht even, zo bedoelde ik het niet. Ik ben gewoon moe.

Ik ben niet gek. Ik heb heus wel door dat het je stoort wanneer ik hier ben.

Maar het is normaal om samen te wonen met degene die je liefhebt.

Ik zie toch hoe je kijkt. Laten we er maar meteen een einde aan maken.

Wat doe je nou? -Ik ga, nou goed? Wat moet ik hier nog?

Waarheen dan? Wacht tot morgen.

Laat mij je naar de halte brengen. -Nee, bedankt. Dat is niet nodig.

Kom eruit. -Wat is er gebeurd?

Vindt u het soms normaal om in januari te gaan zwemmen?

U wordt nog ziek. -Dat kan er nog wel bij.

Wat is er dan? -Ach, relatieproblemen.

Ja, het is moeilijk, een politiehuwelijk. -Vooral als je Montalbano heet, zeker.

Het is zinloos om je hakken in het zand te zetten, neem dat maar van mij aan.

Je moet er doorheen, er is niets aan te doen.

En van man tot man: Als u het erover wilt hebben, ben ik er.

Dank je. Waarom was je trouwens hierheen gekomen?

Mevrouw Locastro belde, overstuur. Ik heb haar naar het bureau laten komen.

U nam de telefoon niet op. Daarom ben ik hierheen gekomen.

Dan ga ik me maar eens aankleden. -Dat zou ik maar doen.

Excuses voor het vroege telefoontje. -Dat geeft niets.

Zeg het maar.

Ik heb er diep over nagedacht en heb een besluit genomen.

Ik heb niets gezegd omdat ik bang was dat ze mij ook zouden vermoorden.

Vermoorden? Wie dan? Verklaar u nader.

Ziet u... M'n man had al enige tijd grote zorgen.

Het had iets te maken met de Russische maffia.

Ik weet niet precies waar het om ging. Hij zei nooit namen aan de telefoon.

Maar de laatste maanden was hij steeds bezorgder.

Sorry, maar zelfs als uw man te maken had met de Russische maffia...

lijkt het me niet aannemelijk dat ze hierheen komen om hem te vermoorden.

Dat zou de lokale maffia niet tolereren. Dat konden ze beter in Rusland doen.

En was het geen handelsbedrijf waar hij werkte? Of zat er wat anders achter?

Vindt u het niet vreemd dat hij me al die jaren niet ��n keer heeft meegenomen?

Ik heb het hem vaak gevraagd. En ik heb nooit iets gevonden...

wat met z'n werk te maken kon hebben: Een pakbon, factuur of contract.

Ik had al een tijd het gevoel dat het niet meer boterde tussen hem en Panseca.

Vincenzo Panseca, 51, afgestudeerd in economie en bedrijfskunde.

Geen strafblad en ook het bedrijf lijkt schoon.

Hij is zelfs onderscheiden voor economische verdienste.

En gefeliciteerd. -Maar nu wordt het leuk.

Die beste Panseca is getrouwd met niemand minder dan Cinzia Verbaro.

Snapt u wel? -Nee, wie is dat?

Weet u dat niet? Ze is een nichtje van don Balduccio Sinagra.

Wat heeft die te maken met de Russen? -Dat weet ik niet.

Maar sinds hij voortvluchtig is heeft z'n clan hier weinig inkomsten.

Misschien hebben ze iets anders lopen en werken ze samen met de Russen.

Stel dat dat waar is en dat Locastro een loopjongen of koerier is...

wie heeft hem dan vermoord? De Sicilianen, de Russen? En waarom?

Goedemorgen, mevrouw. We willen graag meneer Panseca spreken.

Er is een commissaris Montagnano voor u.

Daar is het. De rechterdeur.

U zou onze collega Catarella eens moeten leren kennen. Echt uw type.

Het zal wel. -Dat zou nog eens een stel zijn.

Ik had u niet verwacht. Ga zitten.

Het onderzoek naar de moord op Saverio Locastro is nog niet afgerond.

We willen twee dingen van u. Ten eerste wil ik uw bedrijfsadministratie.

En we willen mogelijk praten met enkele medewerkers van uw bedrijf.

Wat heeft m'n bedrijf met die zaak te maken?

Ik zal er geen doekjes om winden. We hebben vreemde dingen gehoord.

Over uw zaken in Rusland en uw connecties met de Russische maffia.

Wat? Dat is laster. U wilt toch niet... -Wilt u soms ontkennen dat uw vrouw...

Het was te verwachten.

U bent echt niet de eerste functionaris die naar m'n huwelijk vraagt.

Moest ik dan afzien van trouwen? Of moet iemand een oude vrijster blijven...

als ze familie binnen een clan heeft?

We onderzoeken alleen wie Locastro heeft vermoord.

En daarvoor moeten we alles weten over u, uw familie en uw medewerkers.

Wat denkt u nu eigenlijk?

M'n vrouw is maar een achternicht van Balduccio Sinagra.

Ik heb nooit iets met hem te maken gehad.

Het zal u verbazen, maar zijn familie heeft nooit iets van me gevraagd.

Ze hebben me altijd rustig laten werken. Mijn zaken zijn helemaal schoon.

Bewijst u het tegendeel maar. -Ik bewijs wat er te bewijzen valt.

Waarom wordt u eigenlijk zo boos?

Als u niets te verbergen hebt, kunt u dit toch zien als een gewone controle?

Hier krijgt u weer een goed humeur van. -Laten we het hopen, Calogero.

Ik heb de link met Sinagra waar we naar zochten.

Ik wacht wel even tot u klaar bent. -Nee, vertel me alles.

Het gaat om Milena Di Renzo, het kamermeisje dat het lichaam vond.

Ze heeft jaren voor Panseca gewerkt. Twee maanden geleden nam ze ontslag.

Het is toch vreemd dat ze na al die tijd een goedbetaalde baan achterlaat...

om bedden op te gaan maken in hotel Reginella?

Je denkt dat Panseca haar heeft gestuurd om een handlanger te hebben.

Ja. Iemand in het hotel kon van pas komen...

Zeker als Locastro onverhoopt van kamer zou veranderen.

Weet u nog wat de portier zei? Milena heeft de loper.

Zij kon dus ook dat pakje van de apotheek verplaatsen.

Ja, en zo wisten ze zeker dat hij terug zou gaan naar kamer 22.

lntussen zat er een man van Sinagra aan de overkant, klaar om te schieten.

Wat is er? Klopt er iets niet?

Ik weet het niet, Fazio. Het lijkt me wat vreemd.

Milena heeft ons zelf verteld over dat pakje. Wat voor belang had ze daarbij?

En voor een maffia-afrekening lijkt het te gecompliceerd, vind je niet?

Even met dat meisje babbelen op het bureau kan geen kwaad, vind ik.

Dan doen we dat.

Milena Di Renzo is er. -Laat haar binnenkomen.

Kom maar.

Waarom hebt u me laten komen? Gaat het nog steeds over de zaak-Locastro?

Ja en nee. Ik wil weten waarom je twee maanden geleden...

ontslag hebt genomen bij Panseca voor een baan in het hotel.

Terwijl je nu maar net de helft verdient van je eerdere salaris.

Het zit zo: Het rooster van het hotel komt me beter uit. M'n moeder is ziek.

Dit is wat een rechter ervan zou denken met al het huidige bewijsmateriaal:

Hij zou denken dat Panseca Locastro wilde vermoorden...

maar dat hij daartoe... -Wat? Vincenzo? Onmogelijk.

Ja, de rechter zou denken dat meneer Panseca...

of Vincenzo, zoals je hem noemt, zijn vriend en werknemer wilde vermoorden.

Maar dan had hij een handlanger in het hotel nodig.

Iemand die hij kon vertrouwen, iemand die hij zelf had laten aanstellen.

Zo iemand zou ook het pakje met slaappillen in kamer 22 kunnen leggen.

Zo moest Locastro daar wel heen om vermoord te worden.

Daar is niets van waar, waar heeft u het over? Ik heb u dat trouwens zelf verteld.

Ik zou niets gezegd hebben. En waarom zou ik het pas later hebben gedaan?

Maar hoe kan het dan dat je twee weken terug deze rekening hebt geopend...

waar zomaar 20 miljoen lire op is gestort? En niet door de minste.

Nee, door meneer Panseca. Hoe kan dat?

Ik moet u de waarheid vertellen.

Ik heb die baan niet opgegeven voor m'n moeder of om de reden die u zei.

Ik ben weggegaan omdat we verliefd zijn, al heel lang.

Zijn vrouw werd wantrouwig. En u kent haar familie.

Ik wil niet weten wat er had kunnen gebeuren. Ik kon daar niet blijven.

Zo vond Vincenzo die betrekking bij hotel Reginella voor me.

Hij gaf me dat geld als compensatie.

Ik geloof niet dat Vincenzo hem heeft vermoord.

Hij is een goede man en ze waren vrienden.

Deze kant op, meneer Panseco.

Je kunt gaan, maar blijf in de buurt. We kunnen je nog oproepen.

Gaat u zitten. -Kon u haar hier niet buiten laten?

Stoer hoor, een arme vrouw aanpakken. -Blijft u alstublieft kalm en ga zitten.

Nee, en ik blijf ook niet kalm. Ja, ik heb een relatie met haar. En?

Als jullie me te kakken zetten, krijg ik de familie van m'n vrouw achter me aan.

Is het trouwens een misdaad om je vrouw te bedriegen?

Is het een misdaad om van een andere vrouw te houden?

En wat zou dat met Saverio's dood te maken hebben? Wat denkt u wel niet?

We wilden alleen uw bevestiging van Milena's verklaring. Niets aan de hand.

Werkelijk?

Is er echt niets aan de hand?

Hemeltje lief.

Dat vergat ik nog. Ik zou hoe dan ook zijn langsgekomen.

Dit is een aangetekende brief van Saverio. Ik heb 'm vandaag ontvangen.

Hij is waarschijnlijk later bezorgd vanwege de feestdagen.

Misschien dat u er iets aan heeft voor het onderzoek.

Ik heb nog ��n vraag over oud en nieuw.

Heeft u een goed geheugen? -Ja.

Mevrouw, de commissaris wil u spreken.

Zeg maar dat ik hoofdpijn heb. -Heeft u hoofdpijn?

Neemt u maar een paracetamolletje want het gaat nog wel even duren.

Weet u wat dit is?

Dit is een ontslagbrief. Meneer Panseca bracht 'm me een paar dagen terug.

Wat heeft dit te betekenen? -Ja, wat?

Alles is nu duidelijk. We komen u beiden arresteren.

Arresteren? -Jawel.

Uw man wilde zijn baan in Rusland opzeggen om terug te komen.

Dat zou wel het einde van uw affaire betekenen.

Onze affaire? U maakt een grapje. -U had jaren geleden al een relatie.

Maar mevrouw verhuisde naar Vigata. Ze leerde Locastro kennen en trouwde.

Een paar jaar later ging hij in Rusland werken. Eerst vond u dat heel erg.

Maar na een tijdje werd de eenzaamheid u te veel.

Dus belde u Arnone, uw oude collega en minnaar. Uw relatie herleefde.

En omdat u nu ouder was, was het serieuzer dan voorheen, intenser.

Hoe durft u me zo te beledigen. Ik ben net weduwe geworden.

Toen besloot uw man terug te keren. Misschien vermoedde hij iets.

Er restte u maar een oplossing: Hem vermoorden. Ga alstublieft zitten.

U hebt de rol van treurige weduwe goed gespeeld. Maar dat helpt u niet meer.

Uw plan was goed doordacht. Het moest een ongeluk lijken.

Een absurde dood, die alleen op oud en nieuw had kunnen gebeuren.

Het 'ongeluk' zou op kamer 22 plaatsvinden. Maar er kwam iets tussen.

Kamer 28 kwam vrij, uw man verkaste. Om het plan niet te laten mislukken...

verplaatste u het pakje met slaappillen terug naar kamer 22.

Zo zou uw man op het juiste moment zijn teruggegaan naar die kamer.

U, meneer Arnone, stond al klaar aan de overkant met het geweer.

Ik ben steeds in de grote zaal geweest met de gasten en m'n collega's.

Dat klopt, ik was er ook. Ik zweer het. -Werkelijk?

U dacht misschien dat in het feestgedruis...

niemand uw korte afwezigheid zou opmerken. Maar helaas.

Er zijn getuigen die kunnen bevestigen dat u een half uur bent weggeweest.

U bent kort na middernacht weggegaan en een half uur later teruggekeerd.

U had zelfs een dwaalspoor gecre�erd voor het geval het plan zou mislukken.

Nadat ik die onschuldige mevrouw had vrijgelaten...

kwam u met verhalen over de Russische maffia.

Panseca is immers getrouwd met een Sinagra. Zo viel de verdenking op hem...

en op zijn minnares Milena, de stakker. Het plan zat dus goed in elkaar.

Maar deze brief gooit roet in het eten. En nog een laatste, belangrijk detail:

Nadat ik deze brief kreeg, heb ik afluisterapparatuur bij u laten plaatsen.

En wat we hoorden, bleek zeer nuttig voor de aanklacht.

Ik heb er niets mee te maken, commissaris. Ik zweer het.

Hij was het. Hij heeft alles gedaan.

Hij was het.

Ik wist niets van die verborgen microfoon. Wanneer was dat?

Nooit, Fazio. -Wat is dit dan, een strooidop?

Dit is geen Amerikaanse film, waar ze overal maar microfoons plaatsen.

Juf Di Vincenzo? Zal ik u even brengen? Stap maar in.

Geeft u maar.

Ik koop van alles, zonder eraan te denken dat ik het ook nog moet dragen.

Vandaag maak ik pasta 'ncasciata. -Heerlijk, pasta 'ncasciata.

Ik heb macaroni en mals rundvlees gekocht, tomaten voor de saus...

eieren, aubergine, kaas, salami en peterselie.

Het vlees laat ik zachtjes stoven in de tomatensaus.

De aubergines bak ik op hoog vuur.

Ik giet ze af en leg ze in de schaal. -Genoeg, juf Di Vincenzo.

U brengt me in verleiding. -Ik weet het. Kom anders eten.

Nee, ik kan niet. Ik heb een afspraak met de hoofdcommissaris.

Jammer.

Dat vond je wel lekker, h�? Ik hoop dat de gehaktballen ook goed gelukt zijn.

Ik twijfel er niet aan. Ik heb me nog eens verdiept in die zaak-Spagnolo.

Heb je iets ontdekt? -Er moet oud zeer zijn geweest.

Ik heb de kranten uit die tijd eens doorgenomen.

Maria Carmela legde haar verklaring af op 20 januari 1940.

Ze zei dat ze Cristina in november het vergif had gegeven.

Maar het was geen vergif. -Dat zei ze tenminste op haar sterfbed.

Maar het ligt voor de hand. In november waren ze goede vriendinnen.

Ze gaf haar iets onschuldigs om haar te behoeden voor stommiteiten.

Twee maanden later lag dat kennelijk anders...

en legde ze een verklaring af waardoor haar vriendin veroordeeld werd.

Er was in de tussentijd iets gebeurd. -En heb je ontdekt wat?

Ik zal het wel nooit ontdekken. -Tja.

Waar kijk je naar? -Pillen.

Voor m'n maag. Als ik ze niet neem verdraag ik helemaal niets.

Het is een speciaal recept.

Van welke apotheek? -Die van dokter De Gregorio.

Goedemorgen. Bent u er weer? -Ik vroeg me wat af.

Dit was vroeger toch de apotheek van dokter Siracusa?

Ja. Ik was net afgestudeerd en werd aangenomen als assistent.

In september 1939 kwam Siracusa om het leven bij een auto-ongeluk.

Ik vroeg z'n weduwe of ik de apotheek mocht overnemen.

Eind november was de zaak rond. Begin 1940 had ik m'n eigen apotheek.

Mijn volgende vraag is misschien wat vreemd. Weet u misschien nog...

of er tussen november en januari iets is gebeurd met de weduwe Siracusa?

lets opmerkelijks, een ruzie of zo?

Waarom vraagt u dat? -Vlak voor haar dood vertelde ze iets.

Ik wil nagaan of het klopt. -Is ze dood?

Het spijt me dat te horen. Al zal ze wel oud zijn geweest.

Maar inderdaad, er was iets wat me altijd onduidelijk is gebleven.

Begin december 1939, nadat we de overeenkomst hadden getekend...

maakte ik de inventaris op.

Achterin stond de schrijftafel van wijlen meneer Siracusa.

Ik vond een lade die op slot zat. Ik vroeg mevrouw Spagnolo ernaar.

Ze haalde de sleutels van haar man, vond de juiste sleutel en opende de la.

Hij zat vol paperassen en foto's.

Net op dat moment kwamen er mensen de apotheek binnen.

Ik hielp ze en ging na enkele minuten weer naar achteren.

Ik trof haar aan, zittend op de grond, trillend en doodsbleek.

De papieren uit de lade lagen her en der op de grond.

Twee minuten later ging ze weg. Ze nam alles uit de la mee.

Ik had haar nog nooit zo gezien. Ik wist niet wat ze had gezien op die papieren.

Maar sinds die dag heeft ze geen voet meer in de apotheek gezet.

Komt u iemand bezoeken?

Ik ben Agatino Catarella, een vriend van de neef van wijlen mevrouw Spagnolo.

Maria Carmela. God hebbe haar ziel. -Precies.

Meneer Spagnolo heeft me gevraagd een kist met haar spullen op te sturen.

De vraag is, hoe groot die kist is. -Hij zal wel in de opslagplaats staan.

Volgt u mij, meneer Catarella.

Er staan hier zoveel dingen, ik hoop dat we 'm vinden.

Kijk, daar hebben we 'm. -Is dat 'm?

Potverdorie, ik ben m'n meetlint vergeten.

Geen zorgen, ik ga even een naaimeetlint halen bij zuster Bonaria.

Dank u, zuster, dat is heel vriendelijk. -Wacht u hier maar even.

Beminde Alfredo, Ik schrijf je voor het slapengaan.

Ik kan er niet over uit dat jij je op ditzelfde moment...

wellicht te rusten legt naast die arme stakker van een Maria Carmela.

Hoe kun je toch samenleven met zo'n kwezel?

Hoe kun je niet in lachen uitbarsten wanneer je naast haar wakker wordt?

Weet je wat ze me gisteren vertelde? Dat de liefde bedrijven met jou...

voor haar altijd een kwelling is geweest.

Hoe kan het dan dat ik niets mooiers ken?

Zien we elkaar op de gewoonlijke plek, op de gewoonlijke tijd? Je Cristina.

U speelt vals. -Wat nou, vals.

Je kon 'm gewoon niet tegenhouden. Was het vals spel? Echt niet.

Er is een voetballer aan u verloren gegaan.

Ik ben zo terug. Eerlijk spelen.

Vertel eens, heeft u iets ontdekt? -Ja, alles.

Werkelijk? Hoe hebt u dat gedaan? -Ik heb brieven gevonden.

Mevrouw Spagnolo beschouwde Cristina in november 1939 als vriendin.

Om problemen te voorkomen gaf ze haar niet het gevraagde gif.

Maar toen ontdekte ze, dat Cristina een affaire had gehad met haar man.

Ze besloot wraak te nemen en een belastende verklaring af te leggen.

Zo werd Cristina veroordeeld. Klopt, h�?

Dat ik moest beloven alles recht te zetten, begrijp ik nog niet.

Het is 50 jaar geleden gebeurd, Cristina Ferlito zal wel dood zijn.

Nee, hoor. -Leeft ze nog?

Ja, ze woont in Catania bij haar dochter. Die heeft het haar vergeven.

Het adres is Via Gomez 32. -Waarom geeft u me dat adres?

U heeft het beloofd. Ik kan het als priester niet doen.

U kunt haar haar gemoedsrust teruggeven, ook al is ze nog zo oud.

U kunt haar bestaan verlichten met het licht van de waarheid.

Denkt u echt dat ze daar iets aan zal hebben na 50 jaar?

Dit hele verhaal oprakelen? -Mevrouw Spagnolo heeft 't u gevraagd.

Alleen u kunt het doen. -Ja, ja. 'lk ben priester, doe jij 't maar.'

M'n opa had gelijk: Hoed je voor monniken en priesters.

Ik ben op zoek naar Agata Ferlito. -Ze is niet thuis. Ik pas op de kleintjes.

Zijn dat haar kinderen? -Natuurlijk niet. Haar kleinkinderen.

Eigenlijk zoek ik mevrouw Cristina. Ik moet haar iets vertellen.

Is ze er? -Ik moet bij de kinderen blijven.

Ga maar naar binnen. De tweede deur links, het kan niet missen.

Mag ik binnenkomen?

Hallo?

Mevrouw?

Tot ziens. -Hebt u haar gesproken?

Ja. Tot ziens.

Heel goed, pa.

Binnen. -Neem me niet kwalijk.

Ik kom anders straks wel terug. -Nee, kom maar binnen.

Misschien heb je zin in een meringue? Het zijn die van je vrouw.

Dit is m'n zoon Giuseppe. Z'n verlof is voorbij, hij keert terug naar z'n afdeling.

Leuk je te ontmoeten. -Aangenaam, meneer.

Je vader heeft het vaak over je. -Ook over u.

Hoe is het leven als agent in opleiding? -Ik heb het erg naar m'n zin.

Wat moet je allemaal doen? -Van alles.

We moeten om half zeven opstaan. Om half acht trainen we in de fitnesszaal.

Om half negen is er les in strafrecht. En om half elf gaan we naar de schietbaan.

Na de lunch gaan we op stap met andere agenten.

Precies en punctueel. Je lijkt als twee druppels water op je vader.

Drinken jullie een glas mee? Van het landgoed Montalbano.

Graag, zeker als hij van het landgoed Montalbano komt.

Een toost op het nieuwe jaar. -Zo is het.

Dank u.

Proost.

En gelukkig nieuwjaar. -Gelukkig nieuwjaar.