Original subtitles

HUTNIK SZKŁA

Cicho, cicho, spójrz na tę rzeźbę...

Niesamowite, te kolory...

To chyba impresjonizm, prawda?

Ale poza tym jest idealnie.

Więcej tajemnicy...

Słyszałaś, skarbie?

Nasz syn chce tajemnicy.

Kiedyś to ja dawałem ci wskazówki, Vincencie.

Wracaj do pracy.

Vincencie!

Pociąg odwołany.

Patrz i ucz się, synu.

Bierzesz mokry pędzel. Odrobinę farby i masz przezrocze.

Jak szkło!

Wtedy nakładam kolor.

Twoja matka nigdy nic nie namalowała.

Wszystkie projekty trzymała w głowie.

No to do dzieła.

- I jak ci się podoba? - Bardzo!

No to patrz teraz.

Teraz zatopię w bezbarwnym.

Proste. Widzisz?

Twoja kolej. Z całych płuc.

- Ale to przecież parzy. - Tylko drugi koniec. Dmuchaj, synu.

Masz w sobie krzepę. Moja krew.

Odetchnij. Dobra robota.

Słyszysz mnie, dżinie?! Jesteś tam?!

Chyba jesteś dziś nie w sosie! Co cię ugryzło?

Tym razem z nami nie wygrasz!

Nie chwal dnia przed zachodem słońca!

Nie wiem, co cię ciągnie do tych chłopców.

Nie jesteś taki, jak oni.

Może gdybym poszedł do szkoły...

A po co marnować czas na szkołę?

Jedyne, co musisz wiedzieć, to jak robić szkło,

umieć czytać, pisać, liczyć i znać się chemii.

- Ale chciałbym... - A tego wszystkiego uczę cię ja.

Vincent?

Vincent.

Tak, tato?

Szkice i projekty, które chcesz wystawić...

Posegreguj je.

Galeria musi sporządzić katalog.

No tak. Zaraz się za to wezmę.

Nie ma wstydu.

To dżin.

Drogi Vincencie. Mam nadzieję, że masz się dobrze.

Wiem, że nie odeszłam w najlepszym tonie.

No i proszę. Zawsze mam w głowie muzykę.

Nigdy nie zapomnę tego dnia w miasteczku nad wodą

kiedy po raz pierwszy trafiłam do sklepiku ze szkłem.

Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś równie pięknego.

To było magiczne.

Czy to nie dziwne?

Nogi zaniosły mnie do pracowni w samą porę,

by uratować kryształowy kwiat... i spotkać tam ciebie.

- Można by to nazwać przeznaczeniem. - Przeznaczeniem.

Alliz! Alliz!

Gdzie ta dziewucha?

To nie czas na zabawy!

Proszę.

Mam tu coś dla pana! Zapraszam!

Tato, kupisz mi gulaab jamun?

Tato, opowiedz, jak poznałeś się z mamą?

Znasz tę historię już chyba lepiej niż ja.

- No proszę. - Skoro muszę.

- Twoja matka pracowała... - ...w hucie szkła.

Zgadza się, Vincent.

- Zgłosiła się do twojego... - ... mojego dziadka...

...dziadka szukając nowej pracy. Nigdy wcześniej nie spotkał...

- ...kobiety, która dmuchała szkło. - Zgadza się.

Nie miał zamiaru jej zatrudniać...

...dopóki nie pokazała mu na co ją stać. To było najpiękniejsze szkło na świecie.

Tak, ale to ja miałem opowiedzieć tę historię.

Kontynuuj.

Twoja matka była urodzoną artystką,

a twój dziadek był na tyle mądry, by to rozpoznać, dlatego...

Tatko został wysłany na prowincję, w razie gdyby wojna ruszyła na południe.

Wszyscy spodziewali się po nim wielkich czynów.

Ale niełatwo jest być córką pułkownika.

Wszystkie oczy były skierowane na nas.

Wynocha! Nie chcemy tu waszej wojny!

Won z naszego miasteczka!

- Ty! Może byś tak przestał ujadać? - Trochę szacunku dla wojska!

Wielki Wąwóz od zawsze był ziemią sporną.

Skrywa bogactwo złóż minerałów i jedne z najżyźniejszych gleb.

My rościmy do niego prawa, oni także więc idziemy na wojnę.

Idiotyzm.

Ale czyja jest to ziemia?

Synu, jedyna ziemia, o którą się martwię

to ta, na której stoi nasza huta.

I pobliska plaża...

z najdrobniejszym piaskiem...

I co, znalazłeś coś?

Prosiłem, żebyś to wrzucił to do pieca.

W tym piecu topię tylko szkło.

Tatko mógł wybrać służbę w wielkim mieście.

Podczas jednego z wojskowych objazdów odkrył małe miasteczko nad wodą.

Mówił, że był w nim... kojący, gościnny urok.

Tam właśnie postanowił nas sprowadzić.

Mnie bardziej przyciągnęło coś innego, kademia muzyczna.

Pułkownik Amano z rodziną! Jak cudownie znowu państwa gościć!

Dzień dobry, pani dyrektor. Miło znowu panią widzieć.

Mam nadzieję, że nie jesteśmy za wcześnie.

Ależ bynajmniej. Nie toleruję w szkole spóźnialskich.

A to pewnie Alliz. Witaj w naszej szkole, skarbie.

Dziękuję, pani dyrektor Bhatti.

O, jest i nasz mistrz od muzyki, profesor Ansari.

Witaj, Alliz. Nie mogę się doczekać, aż usłyszę ten talent.

Kim ona jest?

Nigdy wcześniej jej tu nie widziałam.

To chyba ta córka pułkownika.

- Naprawdę? - Tak, to ona.

Moja matka mówi, że dzięki wpływom ojca dostała stypendium muzyczne.

Moja matka mówi, że twoja matka wie wszystko.

Jak przestaniesz mielić jęzorem, to może usłyszysz jaka jest dobra.

Jest niesamowita.

Dżinie? Czy to ty?

Czy ty mnie śledzisz?

Myślałem, że twoje skrzypki to lament dżina w jaskini.

- Brzmiało, jakby miał niestrawność. - To są skrzypce, a nie skrzypki,

a jeśli ktoś ma tutaj niestrawność to chyba ty!

Teraz to na pewno był dżin.

Nie bardzo wiem, co to jest.

Że dżin?

Hej!

Dżiny to dusze powstałe z bezdymnego ognia.

Mają wyjątkowe moce.

Co to za wyjątkowe moce?

Dżiny mogą przechodzić ze swojego świata do naszego.

Potrafią przemieniać się w zwierzęta, a czasami nawet w ludzi.

Kiedyś myślałem, że kot listonosza to dżin,

bo widziałem, jak z pyska wydostaje mu się dym.

A to była tylko kulka sierści.

Co za ohyda.

Niektóre dżiny są dobre, inne są złe.

W każdym mieście jakiś żyje.

Nasz dżin wybrał sobie na dom tę jaskinię.

A tutejszy dżin jest dobry czy zły?

Cały czas usiłuję się dowiedzieć.

Tak czy siak, dzięki niemu ludzie trzymają się z daleka

od tej plaży i jej piasku, więc ma plusa.

A co takiego jest w tym piasku?

Co takiego jest w tym piasku?!

To przecież najlepszy piasek na świecie!

Serio?

To dla niego mój praprapradziadek wybudował tutaj hutę szkła.

To piasek kwarcowy. Dlatego jest tak biały.

A co ma huta szkła do piasku?

To ty nie wiesz, że szkło robi się z piasku?

Jakim cudem okulary, butelki i róże powstają z czegoś takiego?

Oj, Alliz...

Znasz moje imię?

Piasek topi się z innymi surowcami.

Proporcje trzeba dokładnie odmierzać, inaczej szkło pęknie.

- Zmyśliłeś to. - Jak chcesz, mogę ci udowodnić.

Muszę uciekać.

Pa, Vincent!

Też znasz moje imię.

Ale pycha

To prawda.

Jeśli umiesz upiec piasek, to upieczesz wszystko.

Tato?

Córka pułkownika Amano nie wierzy,

że szkło wyrabia się z piachu i pomyślałem, żeby...

Chcesz tu zaprosić córkę pułkownika Amano?

Co ci strzeliło do głowy?

Pomyśl, co będzie, jeśli się oparzy...

albo wejdzie jej w dłoń drzazga.

Jej ojciec nas rozstrzela! Tak właśnie robią wojskowi.

Dobrze, tato.

Tak więc profesor Ansari ma mi pomóc nadrobić zaległości,

bo w mojej poprzedniej szkole...

Zachowuj się.

Nie myślałaś o przerzuceniu się na flet?

Chciałabym, ale na strychu znalazłam to coś i nie miałam wyboru.

Ojciec mówi, że jak instrument jest wyższy...

Vincent!

Alliz!

Co ty tutaj robisz?

- Dostarczam coś dla taty. - Twój tata ma pracownię szkła, prawda?

Penni, poznaj Vincenta...

Miło cię poznać, Penni.

On uważa, że szkło wyrabia się z piasku, a ja mu nie wierzę.

Ma mi to udowodnić i zabrać do huty szkła ojca.

Kiedy mogę wpaść?

Teraz? Jutro? Za tydzień?

W piątek. Przyjdź w piątek.

Mogę pójść z tobą?

Lepiej nie, Penni. Raczej cię to nie zainteresuje.

- Jakby mieszkało tu samo słońce. - Gdy byłem mały, tak właśnie myślałem.

Jest tu tak gorąco, a i tak muszą minąć wieki,

żeby wszystko się roztopiło a bąbelki zniknęły.

Widzisz? Pierwsze już się pojawiły.

Zrób coś dla mnie.

Nigdy wcześniej nie robiłem niczego sam, ale chyba mogę spróbować.

Oparzysz się!

Nie, jeśli będę ostrożny.

Mówimy, na nie "fantazje”. Robimy je dla zabawy.

Fantazje...

Vincent, wyszło wspaniale!

Wróciłem! Vincent, już jestem!

- Vincent! - Przecież miał wrócić później!

Gdzie jesteś? Wróciłem.

Halo?

Słyszysz mnie, synu?!

Córka pułkownika Amano...

Alliz. Jak się pan miewa, panie Oliver?

Wybacz, ale poproszę cię, żebyś już sobie poszła.

Mam iść do swojego pokoju?

A jak myślisz?

Wstydu nie ma.

A co on tutaj robi?

O, masz tu coś dla mnie, szklany chłopcu?

- Zobaczmy. - Cześć, Vincent!

To Alliz.

- Cześć Alliz! - A ja to co? Niewidzialna?

Mówiłaś coś, Penni?

To... ty go znasz?

Vincent to mój pierwszy przyjaciel w tym miejscu.

Znamy się szmat czasu.

Chodźmy. Mam ochotę na gulaa bjamun.

- Czemu nie? Idziemy! - Wiem, gdzie są najlepsze w mieście.

Na razie, chłopcy!

Pa, Tariq!

Kader! Na Veed! Czekajcie!

Widać w nim tysiące światów.

Kiedyś zrobię dla niebie coś naprawdę pięknego, obiecuję.

Tysiące światów.

A teraz dajcie z siebie wszystko! Wczujcie się!

Malik!

Szklanki, nagle to one są szczytem ludzkich pragnień.

Dodałeś innego barwnika.

Skończyła nam się miedź.

Wojsko wszystko sobie zawłaszcza.

Może więc zacznę robić szklanki?

Robiąc szklanki niczego się nie nauczysz.

I co? Naprawdę ci się podobało?

A jakże inaczej?

Ile bym dał, żeby grać tak jak ty. Niestety to niemożliwe, bo...

Jak twierdzi twój ojciec, generał, żołnierze nie mają czasu na muzykę.

Dokładnie, tak jak mówisz, Nadio.

A teraz najwyższa pora iść do łóżka.

To tatko zaraził mnie miłością do sztuki i muzyki.

Ciężko pracował, żeby nas chronić.

Zrobiłabym wszystko, by go uszczęśliwić.

Zawsze byłam z niego dumna.

Nawet gdy na froncie traciliśmy ludzi i wróg przejął kontrolę,

robił wszystko, by utrzymać morale wśród armii.

Lewa, lewa, lewa, marsz, lewa...

Lewa, lewa, lewa, marsz...

Brygada baczność!

Reza, przejmij dowodzenie.

Tak jest! W tył zwrot!

Pani Amano!

Spójrz tylko kto to, Alliz.

Dzień dobry, pani Amano. Cześć, Alliz.

Dzień dobry, Malik. Bardzo ci do twarzy w mundurze Młodszej Straży.

Czyż nie wygląda przystojnie, Alliz?

Właśnie miałyśmy iść na herbatę.

Może się przyłączysz? Nalegam.

Byłem jednym z pierwszych ochotników,

gdy Młoda Straż zaczęła prowadzić werbunek.

- Szlachetny z ciebie młodzieniec. - To prawda.

- Za cel postawiłem sobie... - Pani Amano, tort morelowy.

Świeżo upieczony dziś rano. To z niego słyniemy w okolicy.

- Na koszt kawiarni, ma się rozumieć? - Oczywiście!

To dla mnie zaszczyt gościć żonę i córkę pułkownika Amano.

I słusznie. Wygląda pysznie, Pani Popalazi.

Dziękujemy za ten miły gest.

Pani Popalzai. Mam dostarczyć szklanki od taty.

Vincent?

Uwaga! Spójrzcie na niego!

To syn tego pacyfistycznego tchórza!

To ten syn pacyfisty.

Co za wstyd dla miasteczka.

Tacy jak on nie są tu mile widziani.

Tato, to była twoja ulubiona!

Z sentymentu nawet nie chciałeś jej nikomu sprzedać!

Potrzebujemy barwników do pracy.

Ta Młodzieżowa Straż...

Co z nimi?

Większość chłopców w mieście do niej wstąpiła.

Bo ich rodzice to ignoranci.

Tak tęskniłyśmy!

Alliz, mam dla ciebie prezent.

Coś, co rozwinie twój talent.

To bardzo wyjątkowe skrzypce.

Pewien ważny generał też ich pragnął,

ale pokonałem go w partyjce bilarda.

Wygrawerowano tam męskie imię.

Alliz, ten instrument to wojenny łup.

Tak wspaniałe skrzypce trafiają się rzadko.

Nie ma o czym rozmyślać. Po prostu bądź wdzięczna.

Kiedy tatko wracał do domu, każda chwila stawała się świętem.

Dzisiaj rozumiem, że wojna to nie święto.

To zaraza...

która rozprzestrzenia się i zaraża wszystkich.

...19 435 odjąć 1419 równa się...

Co u diabła?!

Pani Oliver, proszę otworzyć.

Już, idę! Idę! Pali się, czy co?!

Pułkowniku Amano, nie ma pan prawa nawiedzać mnie...

Mam wszelkie prawa. Przyszedłem omówić interesy.

Tak się składa, że nie robię interesów z wojskiem.

Milczeć!

Jeszcze nie...

Dobrze ci radzę, byś mnie wysłuchał, Tomasie.

Proszę.

Może nie mieszajmy w to młodzieży?

Nie mam przed synem tajemnic. I nigdy mieć nie będę.

- Co to jest? - Pierwszy raz widzę coś takiego.

Może dlatego, że to tajna broń.

Tak zwany prostownik rtęciowy.

Ma pomóc zasilać nasze nowe wojskowe sterowce amfibijne.

Jak pan widzi, szkło w osłonach jest uszkodzone.

Mistrz szklarskiego rzemiosła, jak pan, potrafiłby temu zaradzić.

Nie będę pomagać w budowie narzędzi wojny!

I niczym nie zdołam pana przekonać, panie Oliver?

A jak pan uważa?

Łapy precz, wy bezmyślne mięsa armatnie!

Puśćcie go!

- Vincent, nie! - Nawet o tym nie myśl, mały.

Zostaw! Puszczaj mnie!

Tomasie Oliver, zostajesz wysłany na szkolenie w Armii Narodowej,

a stamtąd od razu trafisz na linię frontu.

Nie... Nie zrobisz tego!

Zostawcie mnie!

Vincent nie może tu zostać sam!

Nie ma nikogo oprócz mnie!

Sam nie jest w stanie zająć się hutą!

A najlepszym wyjściem z tej sytuacji jest...

Zgodzę się.

Ale chcę coś w zamian.

Myśli, że może stawiać warunki.

Potrzebuję materiałów, żeby mój syn mógł ukończyć egzamin czeladniczy.

Narzędzia, odczynniki...

Z moich badań wynika, że w piecu może być przetapiany

tylko jeden rodzaj szkła naraz.

Tworzenie rzeźb i fanaberii spowolni produkcję!

Jak rozumiem, szkło do osłonek ma wyjątkową recepturę.

To tajne przedsięwzięcie?

Do tego zmierzałem.

A te prostowniki, gdyby wpadły w ręce wroga,

byłyby dla nich ogromnym zyskiem?

W rzeczy samej.

Handlując nimi jak dotąd, tworzylibyśmy dobrą przykrywkę, prawda?

Wszystko, co potrzebne do wytwarzania osłonek zostanie dostarczone.

Razem z tym, o co prosiłeś.

Teraz też w tym siedzimy. Wybacz mi, synu.

- Widziałem coś! - Co to było?!

Co to? Atakują nas?

Spójrzcie! Widzicie te ślady?!

Wszystko w porządku. To nasi.

Moje gratulacje, panie Oliver,

Vincencie...

Wasze osłony do prostowników rtęciowych

zostały zaakceptowane przez inżynierów Wielkiej Armii.

Vincent nie ma z tym nic wspólnego.

Widzę, że od mojej ostatniej wizyty zapełniły się półki.

Pozwolę sobie się rozejrzeć.

Tylko proszę niczego nie stłuc.

Jest w nim coś kojącego. Wspaniały dobór barw.

Jak uzyskać taki efekt?

Błękit bierze się z miedzi, a zieleń z żelaza.

Gratuluję talentu, panie Oliver. To dzieło sztuki.

Nie ja je zrobiłem, tylko mój syn.

Ma talent po mamie.

- Muszę to mieć. - Najpierw musi pan zapłacić.

Naturalnie.

Jak mogłeś kupić to od tego pacyfisty?

Najdroższa, ciężko nazwać czternastoletniego chłopca pacyfistą.

Vincent.

Rzeźba to prezent dla was obydwu, wszak przynoszę niepokojące wieści.

Wojna nie układa się dobrze.

Nasz garnizon jest wyczerpany, a wróg zdążył się przegrupować.

W rezultacie ja i mój batalion ruszamy na północ.

Wyjeżdżam już jutro.

Jedziesz do Wielkiego Wąwozu?

Część Młodej Straży jedzie z nami pełnić funkcję ordynansów i gońców,

wśród nich jest twój przyjaciel, Malik Khan.

Cisza! Posłuchajcie mnie! Mam ważny komunikat!

Obywatele,

przybywam tu jako żołnierz, podziękować wam za ofiarę jaka ponosicie

oddając nam swoich synów, braci, mężów i ojców, by...

I córki!

Oczywiście, i córki, by ruszyli na wojnę.

Wróg jest zdeterminowany.

Ale nie może lekceważyć naszej miłości do ziemi ojczystej.

Obiecuję, że dołożę wszelkich starań, by wasi bliscy wrócili cało i zwycięsko!

Na mnie już czas.

Niemal ci zazdroszczę, że się stąd wyrwiesz.

Nie teraz.

- Alliz, robię to dla ciebie. - Niby co takiego?

- Idę na wojnę. - Dla mnie? Nie bądź niemądry!

Jeszcze kiedyś cię zdobędę.

Zdobędziesz?

- Tatko! - Czas ruszać!

Tato, błagam, nie leć tam. Nie zostawiaj mnie!

Bądź dzielna, córeczko. Bądź dzielna.

Tato...

- Wspaniała robota, synu. - Dzięki, tato.

Ja pójdę.

Zaczerpnę powietrza.

- Alliz? - Cześć, Vincent.

Na pewno chcesz się tu pokazywać? Nie jesteśmy tu lubiani.

Ile tu pięknych przedmiotów.

- Ty je robiłeś? - Skąd zgadłaś?

Nie zgadywałam.

To też?

Mój ojciec kupił jedną z twoich prac.

Jedną z nielicznych, które udało się sprzedać.

Pracujesz nad czymś teraz? Mogę popatrzeć?

Ostatnim razem wyrzucono mnie z pracowni.

To niemożliwe.

Na sekundę.

Tato! Mamy gościa!

Spójrz, kto nas odwiedził. Alliz Amano.

Ja...

Dzień dobry, panie Oliver.

Panno Amano.

Napije się pani z nami herbaty?

...a wtedy pani dyrektor chciała go złapać!

Nie mogła otworzyć okna, żeby go wypuścić?

Otworzyła, ale nie zauważył!

Potem przeleciał jej nad głową,

a gdy spojrzała w górę... zgadnij co!

- Nie gadaj! - Otóż to!

Trochę szacunku.

Nie powinniście tego oglądać. Nikt nie powinien.

Zaraz godzina policyjna.

Lepiej wracajcie już do domów.

Alliz tędy!

Vincent!

Czysto.

Poczekajmy na sygnał.

Tak nas uczono w szkole.

Bałem się.

Też się bałam.

Nigdy wcześniej nie widziałam bomby.

Ojciec pewnie się o mnie martwi.

I moja matka.

Na rynku cisza.

Nie pogardziłbym gulaab jamun.

Malik zawsze powtarza, że tęskni za gulaab jamun od pani Abbasi.

Malik?

Musi być mu bardzo ciężko z dala od domu...

- i z dala od... - Jak to "zawsze powtarza”?

Co? A, tak, pisze do mnie czasem. Choć od miesięcy nie dał znaku życia.

Tak samo jak tatko.

- Od jak dawna za sobą piszecie? - Ostatnio wcale.

Bardzo tęsknił za domem i tata poprosił, bym do niego napisała.

I pewnie kiedyś za niego wyjdziesz?

Co ci strzeliło do głowy?

Może bomba w ciebie trafiła?

Wyjdziesz za Malika Khana i zostaniesz żoną żołnierza.

Tak jak twoja matka.

A co w tym złego?

Mój ojciec jest mężnym człowiekiem!

Tak jak Malik, który walczy na wojnie, nie jak...

Jak kto? No, powiedz to.

Nie będziesz mi mówił, co mam mówić ani kogo mam poślubić!

Nie będę niczyją żoną.

Zostanę wielką skrzypaczką.

Choćbyś miała największy talent muzyczny,

to nigdy nie będziesz artystką.

Nigdy nie będę artystką? Dlaczego tak mówisz?

Ty tylko odgrywasz, to co ktoś napisał.

Nie tworzysz.

To, co ja robię, jest moje własne. Pochodzi z mojej wyobraźni.

Wkładam w grę na skrzypcach całe serce.

Obiecano mi miejsce w konserwatorium w stolicy,

jak tylko skończę szkołę.

Alliz, to cudowne wieści.

Może jesteś artystą,

ale za jaką cenę dla twojego kraju?

Myślisz, że jestem tchórzem?

Możesz to sobie wziąć.

Alliz, żołnierze wszędzie cię szukali!

Już dobrze, mamo. Jestem z tobą.

Alliz, tragiczne wieści.

Twój ojciec zaginął w akcji.

Uznano, że poległ.

Nie...

Dzień dobry, Vincencie. Słyszałem o twojej wystawie.

- Moje gratulacje. - Dzięki, Khizer.

Wybieramy się z żoną do stolicy, specjalnie po to, by ją zobaczyć.

- Jesteśmy tacy dumni, Vincent! - Dziękuję, proszę pani.

Na koszt firmy. I na cześć sukcesu.

Dziękuję, Khizer.

Nie mogłam uwierzyć, że tata odszedł.

Zawsze, ilekroć wyjeżdżał, wracał do domu.

Zawsze czekał aż dla niego zagram.

Więc grałam dalej ― dla niego.

Wspaniale. Jeszcze trochę, a będziecie gotowi na recital.

Planujemy też jeden występ solo.

Ze względu na wyróżniający się talent wybrałem Alliz Amano.

Dziękuję, profesorze Ansari.

Gratuluję, Alliz.

"Wiele bym dał, żeby móc grać, tak jak ty.”

"Choćbyś miała największy talent muzyczny,

nigdy nie będziesz artystką”.

Dzień dobry, Tomasie.

Dzień dobry, Dom.

Jeśli to rachunki, możesz od razu wyjść.

Jestem tylko posłańcem.

- Kto pisze do Vincenta? - Coś jest na rzeczy...

Alliz zaprosiła mnie na recital!

Zarezerwowała dla mnie miejsce!

"Wejście tylko za okazaniem zaproszenia”

Klasa.

"Kiedyś zrobię dla ciebie coś naprawdę pięknego. Obiecuję!”.

-Vincent? - To niemożliwe!

Skończyło się złoto? Z czego teraz zrobię korpus i zapięcie?

Może jest tam z tyłu?

Nie ma! A może tutaj?

Też nie?

Spokojnie synu, coś wymyślimy.

Tu jest sporo złota.

Nie stopiłbyś ozdoby mamy.

Z tak słabymi płucami nigdy nie powinna była dmuchać szkła.

Ale znała swój dar

i swoje przeznaczenie.

Chciałaby, żebyś to zrobił.

Tę marynarkę łatano już jakieś naście razy...

Może znajdę coś innego?

Poza starą suknią twojej matki, to najlepsze co mamy.

Wyglądasz przyzwoicie.

Vincent?

Nie zapomniałeś o czymś?

Dzięki, tato.

Przeżyj coś, co zapamiętasz na zawsze.

- Stać! - Proszę! Spieszę się!

- Ani kroku dalej. - Nie słyszałeś o godzinie policyjnej?

- Służysz w wojsku? - Nie, ja...

Mamy doniesienia o żołnierzach grasujących w okolicach miasta.

Dezerterzyposzukiwani przez obie strony.

Są niebezpieczni i zdesperowani. Mamy rozkaz, by ich wypatrywać.

Jesteś jednym z nich?

Co? Nie. Dostałem zaproszenie na recital.

Hej, poznaję cię! Jesteś synem tego wariata.

Niby kto zaprosił ciebie na recital?

Alliz Amano, córka pułkownika.

Zaprosiła cię córka pułkownika?

Proszę spojrzeć. Tutaj.

Coś ty tam wyciągnął? Zobaczmy.

Aż skręca mnie w brzuchu.

- Ostrożnie! - Oddaj mu to, Sharif!

- Najpierw sprawdzę, co tam jest. - Oddaj mu to!

Dobra. Możesz odejść.

Mógłbym odzyskać swoje zaproszenie?

Masz na myśli to zaproszenie?

Śmiało. Weź je sobie.

Co w ciebie wstąpiło, ty idioto?

Co we mnie wstąpiło?

Pomyśl tylko, jak ktoś taki jak on mógł dostać zaproszenie na recital?

To tchórz, jak jego ojciec. A to pewnie fałszywka.

- Co, jeśli się mylisz? - Tego nie wziąłem pod uwagę.

Dobry wieczór. Przybyłem na recital.

- Spóźniony! - Mogę to...

Dopiero się zaczął. Może mogę cię wpuścić tylnym wejściem.

Zaproszenie?

Strażnicy zatrzymali mnie przy stacji. Zabrali mi je.

Bez zaproszenia nie ma wstępu.

W okolicy kręcą się dezerterzy. Musimy być ostrożni.

- Jestem przyjacielem Alliz Amano. - Bez zaproszenia nic z tego.

- Zaprosiła mnie osobiście! - Bez zaproszenia nie...

Nic z tego. Rozumiem.

Tutaj jest. Pani Amano, proszę przemówić jej do rozsądku.

Alliz? O co chodzi? Czas wyjść na scenę.

Dajcie mi chwilę.

Pomyśl o wszystkich, którzy czekają, by cię usłyszeć.

Córkę pułkownika Amano.

- Chyba nie chcesz ich zawieść? - Nie chcę.

Ani taty.

Zatem wyjdź tam, Alliz i zagraj dla ojca.

Pani i panowie, po występach naszych młodych muzyków,

jestem pewien, że się zgodzicie się: przyszłość muzyki jest w dobrych rękach.

A teraz przed wami nasza gwiazda wieczoru, Alliz Amano.

Kiedyś ktoś...

Kiedyś ktoś mi powiedział, że nie jest się artystą,

póki samemu się nie tworzy.

To napisałam sama.

Dezerterzy?

Pułkownik Amano?

Tatko...

Na pewno słyszałeś powieści o bohaterstwie Malika,

które wszyscy znali z gazet...

Były tylko cieniem prawdy.

Batalion mojego ojca,

wyczerpane po latach walk i przegranych,

ruszyły na ostatni szturm o Wielki Wąwóz.

Był on celem, którego żadna ze stron nie zamierzała oddać.

Odwagi, żołnierze, takiej, jaką mieli ci, co polegli przed nami!

- Wygórowane żądania. - Łatwo powiedzieć.

Pułkowniku.

Pułkowniku! Jestem. Mam pana.

Synu, a ludzie?

Naveed! To Kader!

To Malik przyprowadził tatę do domu.

Byłam mu to winna.

Przyjrzyj się, skarbie, tak wygląda bohater.

W lustrze takiej nie zobaczysz.

Penni! Tariq!

- Jak się masz, Vincent? - Alliz... Gdzie ona jest?!

Wyjeżdża z miasta z rodziną.

I z Malikiem.

- Alliz! - Co u licha?

- Muszę porozmawiać z Alliz. - Nie ma jej tutaj!

A pułkownik? Mogę z nim porozmawiać?

To absolutnie wykluczone.

Muszę ją zobaczyć! Proszę.

Zostawcie mnie! Łapy precz! Alliz! Alliz!

Puśćcie mnie!

Wynoś się stąd!

Mamo? Słyszałam krzyki.

Nie ma się czym martwić, skarbie. Żołnierze przeganiali jakiegoś kundla.

Mam nadzieję, że nie przestraszyłeś się hałasu.

Chciałbym ci pomóc.

Niby w czym?

Alliz... Straciłem ją przez tę wojnę.

Chcę, by się skończyła.

Musimy zwiększyć produkcję.

Już o tym mówiliśmy. Nie chcę twojej pomocy.

Poza tym masz własne obowiązki.

W takim razie ucieknę i wstąpię do armii.

Wrzuć to do partii prostowników.

To pomoże wzmocnić szkło.

Łup wojenny. Tak jak ja.

Co się stało z rzeźbą markura?

Sprzedałem ją Domowi.

Listonoszowi? Po co mu coś takiego?

Na prezent. Chyba dla matki.

Alliz?

Jak się pan czuje, panie Oliver?

Mogę ci w czymś pomóc, moja droga?

- Cóż... ja... - Przykro mi, ale Vincenta nie ma.

Ostatnio zachowuje się trochę dziwacznie.

Nie szkodzi.

Mógłby mu pan to przekazać?

Wyjeżdżam. Dzisiaj.

Rozumiem, skarbie.

Dam mu to jutro rano. Dziś mamy pilne dostawy...

Dziękuję panu. Za wszystko.

Zawsze jesteś tu mile widziana.

Wy! Trochę szybciej! Zagęścic ruchy!

Ostrożnie! Trzymaj!

Vincent! Co w ciebie wstąpiło, dzieciaku?

Co tam się dzieje? Musimy uciekać!

Ty, Oliver! Opuść tę zakichaną skrzynię!

Co się z tobą dzieje? Możesz mi powiedzieć!

Oni i ta ich wojna... Wszyscy patrzą na nas z góry.

Pokażę im. Jeszcze ja im pokażę.

Vincent, co ty zrobiłeś?

Wprowadziłem parę zmian w ich ukochanych prostownikach.

Vincent, wiem, że było ci ciężko,

ale nie pozwól by ta nienawiść cię pochłonęła!

Musimy być ponad to!

Chciałem tylko uniemożliwić im start.

Co tam się, u diabła, dzieje?

Do góry!

- Oddajcie to! - Co wy sobie myślicie?

Co ja zrobiłem?

Przepraszam, tato. Tak bardzo przepraszam.

Synu mój...

To jakiś absurd

Wiej! Musimy stąd uciekaj!

Tato! Zrzućmy skrzynię! Zniszczymy ich!

Nie!

Vincent! Poczekaj!

Tęsknię za tobą, Vincencie.

Nie chciałam ci sprawiać przykrości.

Nigdy nie byłeś tchórzem.

I miałeś rację, prawdziwy artysta musi tworzyć,

bo bez sztuki i muzyki,

co nam pozostaje w świecie pełnym wojen?

Żałuję, że nie było cię na moim recitalu.

Miałam dla ciebie niespodziankę.

Gdy to przeczytasz, będę już daleko,

ale chcę żebyś wiedział, że czekam na ciebie.

Kocham cię, Vincent.

Panie i panowie!

Nadeszła pora na kilka słów wprowadzenia o naszym artyście...

moim synu, Vincencie Oliverze.

Wielu z was pewnie nie wie, że szkło powstaje z piasku.

Trzymaliście kiedyś piach w dłoni, patrząc na pojedyncze ziarnka?

Gdybym wam powiedział, że nie ma dwóch identycznych ziaren piasku?

A skąd to wiem?

Nie wiem.

Musiałbym obejrzeć każde ziarenko na tej planecie.

A czasu już mi na to nie starczy.

Poza tym: starość i wzrok już nie ten.

Ale jedno wiem na pewno:

jest tylko jeden Vincent Oliver.

Jeden człowiek z taką wyobraźnią, talentem, pasją do szkła...

i z pokładem nieskończonych możliwości.

Vincencie, wymagałem od ciebie wiele, byś rozwinął skrzydła.

Mam nadzieję, że dało ci to trochę szczęścia.

- Powiedz coś, Vincencie!! - Przemowa!

Cieszę się, że jesteście tu dzisiaj.

Tato, dziękuję.

Mój mistrzu, mój ojcze, opiekunie...

mój przyjacielu.

Szkło zawsze było całym moim życiem.

Moja matka, Meher, także był dmuchaczką.

Pewnego dnia przyszła do huty szkła dziadka, szukając pracy.

Jej dzieła były jednymi z najlepszych, jakie kiedykolwiek widział...

- Zaparzę nam herbaty. - Wspaniale.

Jakby mieszkało tu samo słońce.

Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland