Original subtitles

Mamy teraz mamy 23°C i świeci słońce.

Dziś będzie gorąco i parno. Możliwe przelotne opady,

a nawet burza.

Muszę ruszać. Już późno.

Naprawdę sam jedziesz na to wesele?

Tak, mamo, sam.

- Kochanie. - No co? Tylko pytam.

- Wszystko w porządku, skarbie? - Lepiej niż w porządku.

Czuję się fantastycznie. Jestem przeszczęśliwy.

Kocham jeździć sam. I być sam ze sobą.

David. Bądź otwarty.

Miałbym do siebie żal, gdybym nie powiedział tego swojemu synowi.

Bądź otwarty. Wtedy życie jest lepsze.

- W stu procentach. - I częściej nas odwiedzaj.

- Dobrze. Kocham was. - Całusy.

- Muszę kończyć, pa. - Kochamy cię.

Szlag.

AGENCJA WYNAJMU SAMOCHODÓW POMAGAMY W NAGŁEJ POTRZEBIE OD 1994

W czym mogę pomóc?

- Ja... - Nazwisko?

David Longley. Wynająłem auto.

Chwilunia, kurka blada.

OK, David. Jak wcisnę brzęczyk, otwieraj.

I słuchaj mnie, bo to ważne.

Otwieraj dokładnie sekundę po brzęczyku.

Jeśli spróbujesz pół sekundy wcześniej albo później, drzwi się nie otworzą.

I będziemy musieli powtarzać cały proces. I tak w kółko, aż ci się w końcu uda.

Jasne.

David, próbuję przez to powiedzieć...

- ...że z drzwiami różnie bywa. - Jasne.

Oczywiście, rozumiem. Z drzwiami różnie bywa.

Właśnie.

- Szlag, przep... Niezupełnie... - Jeszcze raz.

Za szybko. Jeszcze raz.

Zarąbiście, David!

Halo?

Witaj, David.

AGENCJA WYNAJMU SAMOCHODÓW

Więcej chodzenia, niż myślałeś, co?

Tak.

Dobra. Do zobaczenia, kiedy tu dojdziesz.

Stań w zaznaczonym miejscu.

Padaj nazwisko do kamery.

Przepraszam, „padaj”?

Po prostu „Podaj swoje nazwisko”.

David Longley.

Twój samochód to Saturn SL z 1994 roku.

Saturn? Myślałem, że już ich nie ma.

Tutaj są.

- Tylko takie macie? - Nie potrzebujemy innych.

Co tam robi moje zdjęcie?

- Twój portret? - Tak.

- To jakiś problem? - Tak.

Dlaczego?

Bo nie pamiętam, żebym zrobił to zdjęcie.

- No i? - No i?

- No i? - No i?

- No i? - No i...

Nie jestem aktorem.

Mógłbyś to powtórzyć?

- Ale co? - To, co właśnie powiedziałeś.

- Że nie jestem aktorem? - Właśnie. Tak.

Proszę.

Nie jestem aktorem.

Myślę, że wszyscy trochę gramy.

Częściej niż nam się wydaje.

To niekoniecznie coś złego.

W grze zdarzają się chwile najprawdziwszej prawdy, czyż nie?

Pewnie.

Znaczy... może.

Czasem właśnie grając, docieramy do prawdy.

To bolesna droga, ale czasem ból nam służy.

To jest dobre. Musisz mówić to częściej, kiedy ja mówię swoje.

- Od tej chwili będę to mówić. - Dzięki, że przyjąłeś moją uwagę.

Czy chcesz GPS, David?

Nie, podepnę telefon przez USB.

W tych autach nie ma USB.

W pieprzonym Saturnie SL z 1994 nie ma USB.

To będę po prostu słuchał GPS-u w telefonie.

A jeśli ci padnie telefon?

Nie sądzę, żeby padł.

Może paść, David. I co wtedy będzie? Telefony ludziom padają. Nieustannie.

Mój nigdy mi nie padł.

Ale jeśli padnie, David?

Nie przypomnisz sobie wtedy tej rozmowy?

I nie pomyślisz wtedy: „Kurwa mać. Spieprzyłem sprawę”?

Przepraszam. Co to za miejsce?

To Agencja Wynajmu Samochodów.

Chcesz ten GPS?

Chcesz GPS, David?

Dobra.

Zarąbiście!

...co za niezwykłe uczucie.

Każdy jej najmniejszy kroczek

to ekscytująca kombinacja.

Każdy jej najmniejszy gest...

Pozostań na autostradzie przez 400 km.

Prognoza pogody na twoją podróż: słonecznie i deszczowo.

Ciekawostka: na Hawajach nazywa się to...

- Płynne słońce. - Płynne słońce.

Dotarłeś do celu.

Dotarłaś do celu.

Dzięki.

- Dzięki, że przyjechałeś. To kawał drogi. - W życiu bym tego nie opuścił.

- Piękny ślub. - Dziękuję.

To jest Sarah. Mieszkacie w tym samym mieście.

Ach, tak?

David.

Hej.

- Miło mi. - Mnie też.

Gdzie mieszkasz?

W centrum.

- A ty? - W północnej części.

- Podoba ci się? - Co?

Mieszkanie w centrum.

Tak.

Cóż, to nasz ślub... Musimy iść.

Miłego wieczoru. Bawcie się dobrze.

Masz ochotę na drinka?

Nie.

Nie, dziękuję.

Świetnie.

Dzięki.

Hej, tu David z północnej części miasta.

O mój Boże.

- Przestań. - Co?

Po prostu przestań...

silić się na bycie czarującym.

Dlaczego się mnie boisz?

- Myślisz, że się ciebie boję? - Tak.

Nie boję się ciebie.

Boję się, że cię zranię.

- Że mnie zranisz? - Tak.

Bez względu na to, jak się to potoczy, pewnie na koniec i tak cię zranię.

A jeśli to ja zranię ciebie?

- Nie pozwolę na to. - Rozumiem. Twardzielka.

Zgadza się.

Ale niekoniecznie.

OK.

A ty nie bywasz twardzielem?

- Pewnie, jasne. - A innym razem jesteś jakby...

wrażliwcem.

- Wrażliwcem? - Tak.

Nie?

Może zależy od tego, z kim jesteś.

Nie wiem.

Więc uwalniam w tobie twardzielkę?

Jak wszyscy najlepsi.

Wierzysz w małżeństwo?

- Jesteś zbyt inteligentny na to pytanie. - Spróbuj odpowiedzieć.

- OK. - Słucham.

Chyba się do tego nie nadaję.

W porządku.

A ty?

Kiedy miałem może siedem lat, kazali nam w szkole narysować,

jak wyobrażamy sobie przyszłość.

Narysowałem siebie w muszce i cylindrze.

Z trójką dzieci. To prawda.

O tym marzyłem. Żeby być ojcem i mieć żonę.

Przysięgam.

Chcesz się ze mną ożenić?

- Mówiłaś przed chwilą... - Zmieniłam zdanie.

Ożenisz się ze mną?

Musiałaś złamać niejedno serce.

Tak.

I nie raz sama miałam złamane.

Domyślam się, że skoro wciąż jesteś sam,

ty pewnie też niejedno złamałeś.

Zwłaszcza z tym akcentem.

Jest prawdziwy?

- Czy co jest prawdziwe? - Twój akcent.

Miałbym udawać akcent?

Na weselu? Tak, czemu nie?

Jestem tu od 13. roku życia. Matka Amerykanka, ojciec Irlandczyk.

Mama tęskniła za rodziną.

A ty?

Rodzice? Rodzeństwo?

- Idę potańczyć. - Jasne. Dobrej zabawy.

Dobra.

- Idziesz? - Nie tańczę.

Szkoda.

Hej.

Nie tańczę?

Nie tańczę.

Szlag by to.

Pozostań na autostradzie przez 381 km.

381 długich, męczących kilometrów.

David?

David?

Tak?

Chcesz wyruszyć w wielką, odważną, piękną podróż?

Przepraszam, czy my właśnie ze sobą rozmawiamy?

David, zadałam ci pytanie.

Chcesz wyruszyć w wielką, odważną, piękną podróż?

Tak.

Co powiedziałeś, David?

Tak. Tak, chcę.

Czego chcesz, David?

Chcę wyruszyć w wielką, odważną, piękną podróż.

Powtórz, David. Z przekonaniem.

Chcę wyruszyć w wielką, odważną, piękną podróż.

Jeszcze raz.

Z pasją, jakbyś musiał, zanim umrzesz,

dowiedzieć się, jak to jest być wielkim.

Większym niż planeta Ziemia. Bez tych bzdur, że „jesteśmy tylko pyłem”!

Chcesz wyruszyć w wielką, odważną, piękną podróż, David?!

WIELKA ODWAŻNA PIĘKNA PODRÓŻ

Świetnie. Zjedź następnym zjazdem na Kiki’s Travel Plaza

i zjedz cheeseburgera z fast foodu.

Kiki's TRAVEL PLAZA RESTAURACJA, STACJA PALIW

- Hej, Davidzie z północnej części miasta. - Hej, Sarah z centrum.

Co tu robisz?

Jem cheeseburgera.

Kiedy ostatnio jadłeś cheeseburgera z fast foodu?

- Czemu tak go nazywasz? - A jest czymś innym?

Niby nie, ale praktycznie to jest Whopper z serem.

Dobra. To kiedy ostatnio jadłeś Whoppera z serem?

Prawdę mówiąc, nie wiem.

Jakieś 20-25 lat temu.

Snob.

A ty kiedy ostatnio jadłaś cheeseburgera z fast foodu?

Jem je codziennie. Na śniadanie, obiad i kolację.

Tak?

Jesteś głodna?

A więc...

A więc.

- Mieszkamy w tym samym mieście. - Zgadza się.

Tak.

- Tak. - Tak.

Masz zamiar...

gdzieś mnie zaprosić?

Chciałabyś, żebym cię zaprosił?

Wczoraj prosiłam, żebyś się ze mną ożenił.

- Ale nie na serio. - Nie?

To jak?

Chyba się nie dowiesz.

Boże. Ten ból natychmiastowego rozczarowania.

Znany też jako „randkowanie”.

Więc się nie umówimy?

Nie warto ryzykować.

Ryzykować?

Ryzykować.

Pesymistka.

- Dobrze, że mamy to z głowy. - Tak, dzięki Bogu.

- Chcesz cebulowy pierścionek? - Poproszę.

Pycha.

To jedyny pierścionek, jaki od ciebie dostanę.

No dobra...

- Miło cię było poznać. - Miło się było pospierać.

- Wzięłaś GPS? - Tak, bo...

- ...telefon może paść. - Telefon może paść.

- No dobrze. - Tak.

Miłej podróży.

Wzajemnie.

- Cześć, Sarah. - Cześć, David.

- Sarah? - Tak?

Nie powiedziałem ci prawdy...

Lubię tańczyć.

Dotarłeś do celu.

Jestem gotowy do podróży.

Zabierz Sarah.

Nie chce odpalić.

Witajcie w podróży, Sarah i Davidzie.

Masz pojęcie, dokąd jedziemy?

Żadnego.

Dotarliście do pierwszego postoju.

- Możemy ufać temu GPS-owi? - Nie mam nic do stracenia.

Ja też.

Co to jest?

Przepraszam.

Bardzo dziwne.

Co tam jest?

Trupy!

Przestań.

Musimy przez nie przejść.

Dlaczego?

Po prostu musimy.

Jak myślisz, co tam jest?

To samo co tu.

Tak uważasz?

Nie wiem. Chodźmy.

O Boże.

- O cholera. Wiem, gdzie jesteśmy. - Powiesz mi, o co chodzi?

Jesteśmy w stojącej do dziś latarni morskiej z XIX wieku.

Gdzie?

W Kanadzie.

W Kanadzie, OK.

Byłem tu parę lat temu.

Na samotnej wycieczce.

Jesteś psychofanem latarni morskich?

- Żałuję, ale nie. - To jakieś... twoje hobby?

Niewiarygodne.

Dlaczego byłeś tu sam?

Zawsze podróżuję sam.

Ja też.

Zabawne, w najpiękniejszych miejscach czujemy się najbardziej samotni.

I po drodze zawsze trzeba wejść na górę, żeby móc spojrzeć w dół.

Większość miejsc ma coś takiego, że się tam wspinasz,

patrzysz w dal, patrzysz w dół i nagle rozumiesz,

kim jesteś... czym jest życie

i dokąd zmierzasz.

A ty wiesz, dokąd zmierzasz?

Nie, Sarah, nie wiem.

A olśniło cię, kiedy tu byłeś?

Nie.

Nic nie poczułem.

W ogóle cię nie ruszyło?

W ogóle.

A teraz?

- Czy to się naprawdę zdarzyło? - Najwyraźniej.

Czerwone drzwi w środku lasu?

Kto je tam postawił?

Następny przystanek za 127 km.

Hej, o co w tym chodzi?

Trzymajcie się wyznaczonej trasy.

Mówię do ciebie.

Trzymajcie się wyznaczonej trasy.

Zamknięte.

Tak.

- Sarah! - Vincent!

Wszystko w porządku?

Tak.

- Latarka. - Tak.

- Dzięki. - Dobrej zabawy.

- Zajrzymy tu, wychodząc. - Będę tu.

Gdzie jesteśmy?

W moim ulubionym muzeum.

Co tu robimy?

Pewnie będziemy oglądać obrazy.

Fajnie.

MAGIA MIEJSCA I CZASU

Moja mama nie żyje.

Który to obraz?

Bardzo śmieszne.

Zmarła, kiedy miałam 19 lat,

ale wcześniej przychodziłyśmy tu przynajmniej raz w miesiącu.

Vincent wpuszczał nas po godzinach.

Uwielbiał moją mamę. Po prostu uwielbiał.

Kiedy umarła, zaczęłam tu przychodzić co tydzień.

A później nie miałam czasu. I tak przeleciało.

Zdarza się.

Moja mama żyje.

Wspaniale.

Tak. Nie umarła.

Masz szczęście.

- Ale ojciec... - Nie żyje?

Owszem, żyje.

Mój chyba też żyje.

Wolałabym, żeby nie żył.

Raz mnie zabrał na wycieczkę.

- Tak? - Tak.

Pojechaliśmy do Narodowego Muzeum Baseballu w Cooperstown.

Lubisz baseball?

O nie. On lubił.

Pewnie wciąż lubi.

Pamiętam, że wziął wielką torbę niełuskanych ziaren słonecznika.

Zjadłam wszystkie i się rozchorowałam.

Nie lubisz baseballu i jeszcze się rozchorowałaś.

Tak.

Tak.

Ale...

i tak było super.

Świetnie się bawiliśmy.

Kiedy poświęcał mi uwagę, był naprawdę fajny.

Powiedz...

dlaczego jesteś sama?

- Naprawdę chcesz wiedzieć? - Tak.

Bo zdradzam.

Nawet jeśli nie chcę, i tak w końcu zdradzam.

Nawet jeśli jestem z kimś idealnym.

Jasne.

Jakby jakaś część mnie zawsze była singielką

i nie musiała się martwić o nikogo oprócz siebie.

I ta część zdradza, i zostaje przyłapana.

I wtedy cała jestem singielką.

I właściwie jest mi z tym dobrze.

Tego się nie spodziewałem.

A ty dlaczego jesteś sam?

Bo nie spotkałem tej właściwej.

Pewnie spotkałeś ją już ze sto razy.

- Chciałbym, żeby to była prawda, ale... - Co za bzdurna odpowiedź.

Powiedziałam ci cholerną prawdę.

A ty mi wyskakujesz z „jeszcze nie spotkałem tej właściwej”.

Po prostu nie podoba ci się ta odpowiedź.

Swój tekst o zdradzaniu pewnie powtarzasz wszystkim.

I to jeszcze bardziej kręci facetów.

Mam rację?

Brzmiało to jak wyuczony tekst.

Tak jak twoja gadka o widoku z latarni?

„W najpiękniejszych miejscach czujemy się najbardziej samotni”.

Cytujesz mnie. Bardzo mi miło.

Za 800 metrów dotrzecie do celu.

- O Boże. - O cholera.

- To twoja szkoła? - Tak, skąd wiesz?

Z dwóch powodów.

Po pierwsze, tak mogą wyglądać tylko drzwi do szkoły.

- A drugi powód? - Powiem ci później.

- Nie, czekaj. - Co?

Nie jestem pewien.

Co?

Chodziłem tu cztery lata.

Nie wiem kto, co i kiedy...

- Rozumiesz? - Spoko.

- Szkoła średnia. - W porządku.

Zobaczymy.

Idziemy.

To jakiś cholerny żart.

Chryste!

Cześć, David.

- David! Co ty wyprawiasz? Spóźniłeś się. - Pan Nelson.

- Nie, nie, pan nie żyje. - Co?

Byłem na pana pogrzebie. Cztery lata temu.

Może się mylę, ale niech pan przebada trzustkę.

Nie wiem, czy to jakiś twój rytuał, ale za pół godziny przedstawienie.

- Mamy pół godziny! - Ile ja mam lat?

- 15. - Mam 15 lat.

- Super. A ja ile? - Jezu.

Nie wiem, 40?

Zaraz pana zabiję.

40 lat? Też mi coś.

Masz tremę?

Tak.

- Powalisz ich na kolana. - Dzięki.

Złam nogę.

Kto to?

Cheryl Hayward.

Gra Rosemary.

Ty też grasz w tym musicalu?

Tak. Gram J. Pierreponta Fincha.

- Grasz J. Pierreponta Fincha? - Tak.

- Coś takiego! Niesamowite. - Też w tym grałaś?

Chciałabym, ale nie. Ale byłam fanką musicali.

Po jej piosence...

wyznałem jej miłość.

Ojej. Rozumiem.

A ona odpowiedziała, że kocha Clinta Whitforda. Byłem... załamany.

- Kto to Clint Whitford? - Cholerny dupek, student pierwszego roku.

Pomiata nią.

Tego wieczoru...

Czyli dziś, wracam do domu i nawet nie zdejmuję kostiumu.

Idę do bawialni, kładę się twarzą w dół na kanapie i płaczę.

Masz bawialnię?

Płaczę tak bardzo. Boże, to jakby znów się działo...

Czuję się dokładnie jak wtedy.

- A więc... - Tyle że wiem, co będzie.

Zaraz znowu złamie mi serce.

To nie mów jej, że ją kochasz.

Nie. Muszę.

Dlaczego? Przecież wiesz, co ci odpowie.

Może będzie inaczej.

Nie będzie.

- Muszę. - David?

Charakteryzacja. Już.

- Dobra. - Chodź.

Złam nogę.

Tak!

Amy Moore.

Eddie Bora?

Co tak po nazwisku?

Nie wiem.

Ale dzisiaj zrobisz to z Jennifer Hodge.

Co zrobię?

No to.

Na pewno są państwo dumni z Davida.

I to bardzo. Jest taki utalentowany.

Włożył w to dużo pracy. Zapracował na sukces.

Tak. To naprawdę wyjątkowy chłopak.

Po prostu naprawdę wyjątkowy.

I ma talent.

Tak, jest wyjątkowy.

Dobra.

Miłego oglądania.

Do widzenia.

Jak odnieść sukces w biznesie, zanadto się nie wysilając.

Drogi czytelniku, ta książeczka powie ci wszystko, co musisz wiedzieć

o naukowych podstawach sukcesu.

Załóżmy, że jesteś młody, zdrowy, bystry i bardzo pragniesz

szybko i łatwo wspiąć się na szczyt świata biznesu.

Możesz to zrobić.

Jeśli masz wykształcenie, inteligencję i zdolności – tym lepiej.

Co robisz, do jasnej cholery? Wychodź.

Nazywam się David Longley. Mam 15 lat i gram główną rolę w musicalu w liceum.

Mówisz do siebie czy do mnie?

Do nas obydwu.

Pamiętasz moment w Tożsamości Bourne’a, kiedy Jason Bourne uświadamia sobie,

że potrafi zabijać, chociaż nie pamięta, kim jest?

Kto to jest Jason Bourne?

...nieliczni szczęśliwcy. Możesz to osiągnąć.

To jest Jason Bourne.

Jak ubiegać się o pracę.

Jak awansować z recepcji.

Jak trafić za biurko.

Jak dyktować dokumenty służbowe.

Jak doskonalić swój styl zarządzania.

Jak dojeżdżać do pracy w ciasno dopiętym garniturze

ze znużonym uśmiechem dyrektora.

Ta książka to wszystko, czego potrzebuję,

żeby... żeby odnieść sukces.

Z radością odgrzeję mu obiadek,

kiedy będzie szedł do przodu i się piął.

Z radością odgrzeję mu obiadek,

kiedy zmęczony wróci z miasta.

Cheryl.

- Cheryl. Posłuchaj. - David. Przestań.

Cheryl, kocham cię.

Lubię cię, ale chcemy z Clintem dać sobie drugą szansę.

Wiem, że czasem jest okropny, ale muszę spróbować.

- Skąd wiedziałeś, że to powiem? - Cheryl? Chodź na scenę.

Za pół roku się rozstaniecie.

Może, ale to nie zmienia moich uczuć w tej chwili.

Nie „może”!

Na pewno.

To się nie uda.

J. Pierrepont Finch, czemu tak na mnie patrzysz?

J. Pierrepont Finch, czemu tak na mnie patrzysz?

On złamie ci serce.

Clint złamie ci serce. Zdradzi cię z Amy Moore w czasie ferii wielkanocnych.

David, co ty wyprawiasz?

O rety.

Wyjdziesz za Tate’a Chandlera.

A potem się z nim rozwiedziesz.

- Cheryl. - Daj mi spokój, David.

Nie kocham cię.

No patrzcie.

Jest piąta.

No proszę, wybiła piąta.

Koniec długiego dnia pracy.

I oto są obydwoje:

sekretarka i urzędnik.

Słabo się znają,

rzadko rozmawiają,

ale omal słyszę, jak ich główki pracują.

Powinienem był zrozumieć.

Ona myśli sobie:

Przepraszam, Cheryl.

Cheryl, przepraszam.

Ona myśli sobie:

Cheryl? Co się stało?

Ona myśli sobie:

A gdybyśmy pojechali tym samym autobusem.

A on myśli:

Między nami mogłoby coś być.

A ona myśli:

On jest taki kochany.

A on myśli:

Ale co z moją karierą?

A ona mówi:

Ach.

Więc on mówi:

Cóż, to był długi dzień.

Cóż, to był długi Długi, bardzo długi

To był długi dzień.

Cóż, to był długi, bardzo długi dzień.

To był długi dzień.

- Jeszcze raz? - Jasne.

Cóż, to był długi, bardzo długi dzień.

To był bardzo długi dzień.

To było cholernie... Skąd znałaś tekst?

No cóż. Prawdziwa fanka musicali zna wszystkie piosenki.

- Dzięki. Uratowałaś mnie. - Nie ma sprawy.

To drugi powód, dla którego wiedziałam, że to drzwi szkoły.

Jestem zakamuflowaną kujonką.

A ty zakamuflowanym kujonem.

- Wcale nie zakamuflowanym. - Już nie.

Liceum to cholernie ważny czas dla takich jak my.

To lata, które bardzo... formatują.

Formatują jak cholera.

Dzięki.

Proszę.

Wtedy byłeś inny.

Jak inny?

Bardzo... otwarty w sprawie uczuć.

Taki wtedy byłem. Myślałem, że...

Słucham. Co myślałeś?

Myślałem, że wszystko się ułoży po mojej myśli.

Że zdobędę to, czego chcę, i będę... szczęśliwy.

Bo jesteś taki wyjątkowy?

- Skąd to wzięłaś? - Znikąd.

Siedziałaś za moimi rodzicami.

Chyba ze trzydzieści razy powtórzyli, że jesteś wyjątkowy.

Gdybym mógł cofnąć czas, powiedziałbym sobie:

„David, gówniarzu. Wcale nie jesteś wyjątkowy. Zejdź na ziemię”.

- Naprawdę? - Tak, naprawdę bym to zrobił.

To cię przygotowuje na spektakularne fiasko.

Czego tak naprawdę chcesz, David?

O co pytasz?

Czy wciąż...

gonisz za kolejnymi Cheryl?

Od dawna nie czuję, żeby któraś była warta pogoni.

Nie gonisz za mną?

NASTĘPNY PRZYSTANEK ZA...

Bo jeśli tak, to przestań gonić.

Serio, David, tylko cię rozczaruję, jak wszystkich.

Więc po prostu się zatrzymaj.

Co robisz?

Nie miałam na myśli samochodu.

To się robi zbyt dramatyczne.

„Czasem właśnie grając, docieramy do prawdy”.

Cześć, Sarah.

- Dzień dobry, pani doktor. - Jak w szkole?

Wtedy chyba miałam romans ze swoim nauczycielem.

- Możemy przejść do rzeczy? - Oczywiście.

Twoja mama zmarła godzinę temu.

Czy była spokojna?

Była spokojna.

- Nie cierpiała? - Wcale.

- Przysięga pani? - Przysięgam.

Czy on...

Nie.

Ojca nie było tu od miesięcy.

Była sama, kiedy umierała?

Zapewniam cię, że była znieczulona.

Więc umierała w samotności.

Tak.

Chcesz ją zobaczyć?

Mogę zostać na chwilę sama?

Oczywiście.

To pokręcone, że musiałem znowu przeżyć swój szkolny musical.

Wypadłeś świetnie.

To prawda.

To nie fair, że musisz znów przeżyć chwilę, kiedy usłyszałaś, że mama umarła.

Nie przeżywam tego ponownie. To dzieje się pierwszy raz.

Nie poszłam wtedy do szpitala.

Chciałam tego uniknąć. Wiesz, dokąd poszłam?

Do muzeum?

Boże, do cholernego muzeum.

Sarah, właściwie...

to piękne. To ulubione miejsce twojej mamy.

Właściwie to piękne.

Jestem straszna.

Nic podobnego.

Po prostu mnie nie znasz.

Wręcz przeciwnie...

Jesteś magiczna. Masz cudowną, niezwykłą moc.

Posłuchaj.

- Jestem pieprzonym tchórzem. - Nie. Jesteś tutaj teraz.

- Jestem tchórzem. - Ale tu jesteś.

Tak, ale teraz się nie liczy.

- Dlaczego nie? - Bo to...

To się nie dzieje naprawdę!

To nie jest naprawdę!

Jednak to, co czujemy, jest cholernie prawdziwe.

W każdym szczególe.

David, nie byłam w muzeum, kiedy mama umarła.

To naprawdę piękne, że tak pomyślałeś.

Chciałabym, żeby to była prawda, ale...

Ja wtedy... pieprzyłam się ze swoim nauczycielem.

Taka jest prawda.

A ona umarła w samotności.

Pójdę tam.

Tata.

W tej chwili myślę tylko o dniu,

kiedy zaraz po moim treningu pływackim w telewizji leciał film Duży.

Pamiętam, że powiedziałam ci wtedy:

„Mamo, marzę tylko o tym, żeby wrócić z basenu

i jeść purée z ziemniaków oglądając Dużego”.

Wiesz, co wtedy odpowiedziałaś?

Bez wahania, śladu zniecierpliwienia,

powiedziałaś: „Oczywiście, skarbie”.

Musiałaś być bardzo zmęczona,

a jednak nie potrafiłaś odmówić.

Słowo „nie” nie przyszłoby ci do głowy.

U ciebie zawsze było: „Oczywiście”.

Zawsze dawałaś.

Z taką łatwością.

- Wszystko w porządku? - Tak. Tak.

Nie, niezupełnie.

Po prostu...

mój syn.

Mój syn... urodził się jako wcześniak.

Jestem pewien... że wszystko będzie dobrze.

Są jakieś komplikacje. Dziś rano się dowiedzieliśmy.

Komplikacje? Co się stało?

Jego serce.

Są jakieś... problemy z sercem.

To się nazywa PPT.

Przetrwały przewód tętniczy... coś takiego.

Powiedzieli, że może od tego umrzeć?

Tak może być.

Hej... on przeżyje.

Dziękuję, że pan tak mówi.

Widok synka uwięzionego w inkubatorze...

Jeśli umrze i nie będę mógł go przytulić,

nie wiem... co zrobimy.

Będzie dobrze, tato. Będzie dobrze.

Tato.

Jest pan tatą, prawda?

Zgadza się, jestem.

Bardzo długo staraliśmy się o dziecko.

W końcu daliśmy spokój.

I nagle zaszła w ciążę. W wieku 40 lat.

I zanim się obejrzeliśmy, urodził się nasz David.

Ma pan dzieci?

Nie mam.

Znajomi próbowali mi wytłumaczyć, jak to jest, ale to niemożliwe.

I wkurzające.

Ale w chwili, gdy zobaczyłem swojego synka...

cały mój świat się zmienił.

Zamierza pan...

kiedyś mu o tym wszystkim powiedzieć?

O tych komplikacjach?

Nie. Obiecaliśmy to sobie z żoną.

Jeśli przeżyje, zrobimy wszystko, żeby go chronić przed wszelkim gównem.

Przepraszam za ten język.

Nie. Nie powiemy mu.

Będzie wiedział tylko, że jest doskonały

i że jest spełnieniem naszych marzeń i pragnień. Że jest...

Wyjątkowy.

Tak, wyjątkowy.

Panie Longley, żona pana prosi.

- Idę. Dzięki, że mnie pan wysłuchał. - Jasne.

Hej.

Tak.

Jest pan dobrym ojcem.

Tylko tego chcę. Szansy.

Poznałam faceta, mamo.

Szkoda, że nie możemy o nim pogadać.

Jest tu teraz.

Myślę, że jeśli mu pozwolę, to zostanie na zawsze.

Kim jesteś?

CZEKOLADKI

Jestem gościem, który kupuje prezenty, bo nie wie, co innego mógłby zrobić.

Tamten Renoir to ulubiony obraz mojej mamy.

- Bardzo piękny. - Tak.

Lubiła nie tę dziewczynę, która gra, lecz tę, która pomaga.

Przewraca nuty.

Taki bezinteresowny gest.

Chyba fajna była twoja mama.

Wiesz, że nie zabierzemy tego ze sobą.

Och, przepraszam. Myślałaś, że to dla ciebie?

To dla mojej dziewczyny.

Och, dla dziewczyny.

Tak.

To nie jest dziewczyna odpowiednia dla mnie.

Dlatego mi się podoba.

Pieprzyć ją.

Cześć.

- Weźmiemy go. - Tak?

- Tak. - Dobrze.

Jest po prostu... idealny.

Wstrzymaj oddech.

Co?

Mama tak mówiła, gdy jeździłyśmy razem samochodem.

Wołała nagle: „Wstrzymaj oddech!”

Robiłyśmy to i sprawdzałyśmy, która dłużej wytrzyma.

Wstrzymaj oddech!

OK.

Wygrałaś.

Nie nabrałem dość...

Sarah, zaraz zemdlejesz.

I będę ci musiał robić sztuczne oddychanie.

Ona chce, żebym jej zrobił sztuczne oddychanie.

Chyba widziałam Boga.

Gratulacje, Sarah i Davidzie. Zasłużyliście na przerwę.

Za 21 minut dojedziecie do punktu widokowego.

Hura. Przerwa.

- Co się dzieje? - Przebiorę się.

- Dobra, nie podglądaj. - Oczywiście.

Poprawię tylko lusterko, żeby mieć lepszą widoczność na drogę.

I może... troszeczkę na twoją twarz.

Jest dobrze.

Nie wiem, czy mogę zaufać ustawieniu tego lusterka.

Tylko twarz. Tylko twarz.

Mogę powiedzieć, co mi przyszło do głowy?

Tak.

Nigdy nikomu tego nie mówiłem.

Kiedy byłem dzieckiem, mama nas zostawiła.

Nie, w porządku. Wróciła. Nie zniknęła na długo.

Ale najdziwniejsze, że tata nigdy o tym później nie wspomniał.

Rozumiesz? W pewnym sensie sam o tym zapomniałem.

Byłem mały i... wiedziałem, że stało się coś niedobrego.

Przykro mi.

Wiem, mówiłem, że rodzice zawsze się o mnie martwią, ale tak naprawdę

ja zawsze martwię się o tatę.

Tak.

Dziękuję, że dzielisz się tym ze mną.

Dzięki, że mi na to pozwalasz.

Myślisz, że życie jest krótkie?

Mów dalej.

Ostatnio o tym myślę, i chciałem powiedzieć to na głos.

Myślę, że życie nie jest krótkie.

Mówi się: „Życie jest krótkie, korzystaj”, ale...

Muszę powiedzieć, że przez ostatnie dziesięć lat

życie mi się cholernie dłużyło.

Masz rację.

- Naprawdę? - Tak. Życie wydaje się krótkie,

kiedy nie chcesz, żeby coś się skończyło.

Właśnie. Tak.

Dawno nie czułam czegoś takiego.

A jak...

Jak się czujesz teraz?

Może życie wydaje się odrobinkę krótsze.

Tak.

Tak.

IDŹ TYM SZLAKIEM

To ma być ta przerwa?

Czy my teraz patrzymy na siebie z góry?

Chyba tak.

To jest takie...

Piękne.

Chciałam powiedzieć „dziwne”, ale piękne też.

Pięknie dziwne.

Dziwnie piękne.

Kiedy ostatnio byłaś z kimś na weselu?

Dawno temu.

Ja też.

Jak myślisz, co by było, gdybyśmy poszli razem na to wesele?

Chyba wtedy wiedzielibyśmy, że jesteśmy razem

- ...i to dałoby poczucie... - ...komfortu.

Tak.

Nigdy nie lubiłam chodzić na takie imprezy sama.

W pewnym momencie przyniósłbyś mi drinka i...

- Tak. - Czułabym się...

Tak.

- Jak byś się czuła? - Czułabym...

- ...że ktoś dba o mnie. - I tak by było.

Tak.

Co pijesz?

Białe wino. Wytrawne. Bardzo wytrawne.

- Mineralne jak skała. - Jeszcze bardziej.

- Tańczylibyśmy na tym weselu? - Nie tańczysz na weselach.

- W tym scenariuszu bym tańczył. - No dobrze.

- Zmieniamy zasady. - Więc tańczylibyśmy.

- Świetnie się bawimy na tym weselu. - Świetnie się bawimy na tym weselu.

Nie stresuje cię to, że świetnie się bawimy?

Trochę.

- A ciebie? - Bardzo.

Ale nie przeszkadza mi to.

Dlaczego?

Bo wolę się stresować z tobą, niż nic nie czuć w samotności.

Takie proste.

Tym razem dajesz się ponieść?

Dotarliście do następnego przystanku.

- Cholera. - Znasz te drzwi?

Tak. A ty?

Tak, ciągle tam chodziłam.

Ja też.

- Nie chcę tam wchodzić. - Ja też nie chcę.

- Pas. - Dotarliście do następnego przystanku.

To chyba dobry moment, żeby ci powiedzieć, że byłem kiedyś zaręczony.

OK.

To dobry moment, żeby ci powiedzieć, że jestem cholernym potworem.

Dobra.

Tak.

Hej.

Proszę.

Tak mi przykro.

Dwoje ludzi się rozstaje i mówią, że im przykro. Nudniej już być nie może.

Jesteś pewien, że chcesz przez to przechodzić?

Tak. Jestem pewien.

Bo wiem, że możesz pomyśleć, że jestem słaba czy coś...

- Nie jesteś słaba. - Dobra.

Powiedz jedno słowo i o tym zapomnimy.

I znów włożysz mi pierścionek na palec, jakby nic się nie stało.

Będziemy razem.

Mam niespodziankę.

Dopłaciłem do lepszego pokoju.

Zobacz.

- Będzie super. - Bardzo ładny.

I zrobiłem rezerwację w twojej ulubionej restauracji.

- Super. - Tak.

I upewniłem się, że mają tu bardzo, bardzo wytrawne białe wino.

- Dziękuję. - Kwaśne jak marynaty.

Dlaczego się nam nie udało? Dlaczego się skończyło?

Po prostu...

nie było nam pisane.

Co za bzdura.

- Nie było pisane? - Wtedy tego nie powiedziałaś.

- Dlaczego przestało ci na mnie zależeć? - Tego też nie powiedziałaś.

...i wybieram ci kreację.

Dziś od ciebie odejdę.

Co masz na myśli?

Kiedy zaśniesz, odejdę od ciebie w środku nocy.

Kiedy się obudzisz, nie będziesz wiedział, gdzie jestem

i będziesz się zamartwiał na śmierć. Będziesz pisał SMS-y i dzwonił, i...

Zablokuję twój numer.

I nigdy się do ciebie nie odezwę.

Dlaczego przestało ci zależeć?

Nie wiem.

Chryste! Od kiedy dźgasz ludzi?!

Tak się za mną uganiałeś.

A kiedy już mnie zdobyłeś,

- ...co się stało? - Czułem się przytłoczony.

- Co się stało? - Czułam się przytłoczona.

- Byłem rozczarowany. - Rozczarowałam się.

- Na myśl o tobie, dostawałem... - Dostawałam wysypki.

- Nie byłem z tobą szczęśliwy. - Ani ze sobą. - Ani z nami.

Bla, bla, bla.

- Rozwiń... - Wytłumacz.

Myślałem, że wytłumaczyłem wystarczająco.

Dobrze.

Ja to powiem.

Na początku bardzo mi się podobałeś.

Myślałam, że spotkałam kogoś takiego jak ja.

Kogoś, kto chce się bawić i nie przejmować.

Kogoś, kto wie, że to wszystko bzdura,

i że to i tak nie potrwa.

A potem się zmieniłeś.

Zaczęło ci zależeć. Naprawdę zależeć.

Bo się w tobie zakochałem.

Tak! Właśnie! Ja o to nie prosiłam.

Tego było za dużo.

Za bardzo cię kochałem?

Tak. Tak.

Nie. Tak. Tak.

Więc odchodzisz ode mnie, bo cię kocham.

Nie. Odchodzę, bo...

bo kochasz jakąś wersję mnie, która nie jest mną.

A ty...

W ogóle mnie nie znasz.

Nigdy mnie naprawdę nie znałeś.

I to moja wina?

A ty?

Pas.

Ja...

Naprawdę wierzyłem, że cię mogę uszczęśliwić.

I tylko tego chciałem. Ta nadzieja jest dla mnie wszystkim.

Zdobywanie cię i sprawianie ci przyjemności jest piękne.

Wszystko ma sens, dopóki cię nie zdobędę, a potem to wszystko...

traci sens.

I znowu zaczynam być dawnym sobą.

Tym sprzed naszego spotkania.

Tylko że jestem bardziej zmęczony.

A potem pewnego ranka się budzę i...

czuję cholerną pustkę, jak nigdy w życiu.

I...

nigdy mnie nie uszczęśliwisz.

To jest bardzo okrutne.

Nikt cię nie zadowoli.

- Uwaga, jeleń. - Co?

Szlag!

No, pokaż się.

Cholera.

Cholera.

Sabotaż.

- Umiesz naprawiać rozbite auta? - Nie umiem.

A płonące auta?

Też nie.

Cóż, niszczyć to my potrafimy.

Na to wygląda.

David?

Tak?

Nie róbmy tego.

Czego?

Tego.

Nie chcę być dziewczyną z kawiarni, z pierścionkiem.

Zastanawiać się, kiedy przestało ci zależeć.

Nie chcę, żebyś był facetem, którego zostawiam w środku nocy.

Skończmy to, zanim się nawzajem zranimy.

Skąd ta pewność, że się zranimy?

Nie widziałeś, co się działo w kawiarni? Po prostu tacy jesteśmy.

Tacy byliśmy. To nie znaczy, że tacy być musimy.

Ta cała podróż...

Myślę, że to nasza szansa, żeby się otworzyć.

Życie jest lepsze, kiedy jesteś otwarty.

A co to w ogóle znaczy?

To znaczy...

że cię kocham.

Co?

Tak.

Kocham cię.

- Nie kochasz. - Kocham.

- Przykro mi, kocham. - Nie. Nie znasz mnie.

Ty...

- ...mnie nie znasz. - Znam.

Wiem, że...

czujesz się podle, że nie było cię przy śmierci mamy.

I że nigdy sobie tego nie wybaczyłaś.

Wiem, że zdradzasz, żeby nikt nie zranił cię pierwszy.

I że odchodzisz, kiedy czujesz, że ktoś kocha cię za bardzo.

Znam cię, Sarah.

Wiem też, że uwielbiasz cheeseburgery z fast foodu

i że lubisz samotnie podróżować, tak jak ja.

Widzę cię, Sarah.

Widzę cię.

I kocham cię.

Nie jakieś wyobrażenie, tylko ciebie. Kocham cię taką, jaka jesteś.

Może czujesz tak teraz, ale co będzie jutro?

Co będzie za tydzień? Za miesiąc?

Kiedy... Kiedy już mnie zdobędziesz?

Kiedy będziesz mnie mieć. Co wtedy?

Wtedy napijemy się herbaty.

Będziemy żyć prosto. Leżeć na trawie, czytać książki.

Będziemy tańczyć. Po prostu tańczyć.

- To życie, które sobie wyobraziliśmy... - To była fantazja.

- Nie zgadzam się. - Wymyśliliśmy to sobie.

Nie zgadzam się.

Bo taki właśnie jesteś. Tak już masz.

Gonisz za dziewczyną, bo myślisz, że ona cię uszczęśliwi.

A kiedy ją zdobędziesz, już jej nie chcesz.

Nie, nie, nie. Tak, było kiedyś. Teraz nie o to chodzi. Nie gonię za tobą.

Nie potrzebuję cię dla odwrócenia uwagi od własnych problemów.

Nie chodzi nawet o to, by być szczęśliwym. Tutaj...

chodzi o wiarę.

Może pierwszy raz w życiu to ona jest istotna.

Wiara, że to możliwe.

Co jest możliwe?

Dzielić ze sobą życie.

A ja myślę... że to nie jest warte ryzyka.

Przykro mi.

To znaczy, że...

W porządku.

Nie chcę cię denerwować.

W porządku.

ZAJAZD „W SAMĄ PORĘ”

KIEDY TWOJE AUTO DACHOWAŁO, A TELEFON PADŁ

I POTRZEBUJESZ NOCLEGU – MOŻESZ NA NAS LICZYĆ

Dzięki za ubrania.

A ja... naprawiłem wasz samochód.

Jak?

To się zdarza częściej, niż pan myśli.

Dlaczego pan je naprawił?

Bo jest jeszcze coś do zrobienia, prawda?

Tak.

To prezent od naszej Agencji Wynajmu Samochodów.

Przecież nie pada.

OK.

Za 34 km dotrzecie do Kiki’s Travel Plaza.

Wysadź Sarah.

Sarah, czy jesteś gotowa kontynuować wielką, odważną, piękną podróż?

Nie. Mam tego...

Mam dość. Mam dość.

Dasz radę. Za 150 metrów zjedź zjazdem 57.

Powiedziałam, że mam dość, głupia małpo! To koniec!

Sarah, daj spokój. Zjedź na następny zjazd 58-B i...

Nie.

Przeliczam trasę.

Przestań, Sarah. Dokończmy to.

Za 2,5 km zjedź na zjazd 59-A.

Zamknij się!

Zamknij się, do cholery!

Za 2,5 km zjedź na zjazd 59-A.

Dzięki, po prostu...

Muszę wrócić do domu.

Chcę tylko wrócić do domu.

Dobrze, Sarah.

Przy normalnym ruchu dotrzesz do domu

- OK. - ...za godzinę i 33 minuty.

Dziękuję.

Przeliczam trasę.

Chcę jechać do domu.

Dobrze, David.

Przy normalnym ruchu dotrzesz do domu za godzinę i 33 minuty.

Dziękuję.

Jesteś w domu.

To nie ten dom, małpo.

Szlag.

UDANEJ PREMIERY

Gdzie byłeś?

Przejść się.

Jesteś przemoczony!

On jest... na górze.

Kto?

Nasz syn.

Nasz syn?

Co się dzieje, kochanie?

„Kochanie”?

Przepraszam, ile mam lat?

Masz 57 lat.

57.

- O co chodzi? - Jestem ojcem.

Tak. I syn cię teraz potrzebuje. Ta okropna dziewczyna go zraniła.

Ona nie jest okropna, mamo.

Kochanie.

- Po prostu porozmawiaj z nim. - Dobrze.

Mamo?

Mamo?

Cześć, córeczko.

- Cześć. - Ty nie umarłaś.

Co to za głupie gadanie?

Mamo.

Cześć.

Wszystko w porządku?

Ile mam lat?

- Uderzyłaś się w głowę? - Powiedz, ile.

Masz 12 lat, głuptasie.

Twoje ziemniaczki są gotowe.

Chodźmy jeść.

Mamo?

Wiem, że jesteś zmęczona, ale...

Co się dzieje, kochanie?

Obejrzysz ze mną film?

Oczywiście.

Myślisz, że pozwoliłabym ci oglądać samej?

Jezu, jakie to żałosne.

Tato?

Tato.

Tak?

Jestem twoim... ojcem.

Czy cię rozczarowałem?

Nie.

Nie, tylko...

przykro mi, że cierpisz.

To jest do kitu.

Pamiętasz, kiedy...

mama wyjechała do Stanów?

Miałem 11 lat.

Przez miesiąc byliśmy tylko we dwóch?

Tak.

Tak.

Nigdy ci tego nie mówiłem.

Ale jednej nocy usłyszałem, że płaczesz.

Było późno, a ty szlochałeś.

Nie wiedziałem, co robić. Nigdy nie słyszałem, żebyś płakał.

Chciałem cię pocieszyć.

Ale...

Bałeś się?

Tak.

Chcę wrócić do domu.

Tęsknię za rodziną, Susan. Chcę wrócić do domu.

O Boże! Jesteś żonaty!

- Nie! - Wiedziałam, że to...

Mamo?

Słucham, skarbie?

Możemy poudawać, że jestem starsza?

- Masz do tego talent. - Tak, wiem.

Chcę, żebyś poudawała razem ze mną.

Może być zabawnie.

Ale teraz.

- Teraz? - Tak, w tej chwili.

OK.

Udawaj, że jesteś starsza.

Kiepsko mi idzie z facetami.

Naprawdę się wczułaś. Skąd w ogóle znasz takie wyrażenia?

Po prostu udawaj, dobrze?

Kiepsko mi idzie z facetami.

- Dlaczego tak mówisz? - Bo to prawda.

To tak jak mnie.

Wiem.

Dlaczego? Dlaczego tak jest?

Sama chciałabym wiedzieć.

Chciałabym wiedzieć.

Wciąż próbuję to rozgryźć.

To nic. To nic. Wiem.

Kiedy jestem smutny albo zły,

mam wrażenie, że świat się zaraz zawali.

Taki już jest ten świat. Chaotyczny i do bani.

Pełen niepewności.

Ale...

oni próbują cię przed tym chronić.

Obiecali to sobie.

Oni?

My.

My obiecaliśmy to sobie.

Na dobre i na złe.

I może...

może to pogorszyło sytuację. Nie wiem.

Rodzice bardzo cię kochają.

Tak.

DESZCZOWA PIOSENKA

Rano muszę iść.

Wiem. Idziesz do szkoły.

Wciąż udajemy.

Ach, dobrze.

Dokąd się wybierasz?

Do miasta.

Poważna sprawa.

Będę za tobą tęsknić.

Ja za tobą też, bardzo.

Boję się, że jak dorosnę, nie będę dobrą osobą.

Wiesz, skarbie,

możesz się poczuć spełniona.

Musisz tylko tego chcieć.

A szczęście?

Goniąc za szczęściem, można oszaleć.

Najpierw poczuj spełnienie.

Wybierz spełnienie.

I ciesz się chwilami szczęścia, które z niego wynikną.

Dobrze.

Możemy już przestać udawać?

Dlaczego?

Bo chcę, żebyś mnie utuliła do snu.

- Kolorowych snów. - Dobranoc.

Dobranoc, skarbie.

Pa, mamo.

O w mordę! Wciąż daję radę.

- Wygrałeś! - Od kiedy jesteś taki dobry?

- Jeszcze raz? - Nie.

Prawdę mówiąc, jestem... wykończony.

Od dawna chciałem ci coś powiedzieć.

Co takiego?

Musisz wiedzieć, że...

jesteś wyjątkowy.

Wciąż mi to powtarzasz.

Tak, wiem.

AGENCJA WYNAJMU SAMOCHODÓW

- Padł panu telefon? - Tak się stało.

A nie mówiłam? Miałby pan przesrane.

Wiele razy miałem przesrane, ale w sumie się udało.

Spotkał pan kogoś po drodze?

Czy tym się tu zajmujecie?

Wypożyczaniem aut i pieprzeniem ludziom życia?

Hej. Hej, hej.

- Pieprzymy ludziom życie? - Nie... Tak tylko...

To coś w rodzaju pośrednictwa...

w znajdowaniu bratnich dusz?

O, podoba mi się.

- Mnie też. - Piękny pomysł.

Agencja, która znajduje tę naprawdę właściwą osobę.

Życie byłoby o wiele łatwiejsze.

To prawda.

Więc nie próbowaliście mnie swatać z...

Ze Stacy Dunn? Nie. Nawet nie odebrała auta.

Co to tu wciąż robi?

- Więc Sarah to... - Pojawiła się w ostatniej chwili.

Na szczęście auto Stacy był dostępne.

Sarah okazała się dobrą dublerką.

To ci się udało!

To prawda.

Jeszcze nie wróciła? Sarah?

Nie.

Dziękuję.

Zawsze do usług.

Dotarłaś do celu podróży.

Proszę zwrócić samochód.

To jest mój cel?

To zależy, Sarah. Jakiego chcesz zakończenia?

Jak mnie znalazłaś?

GPS.

Chcę teraz coś powiedzieć i...

Długo o tym myślałam, i chcę usłyszeć, jak to zabrzmi.

Jesteś wart tego ryzyka.

Wiem, że możesz mnie zranić, i...

byłabym załamana, gdybyś mnie zostawił

albo gdybym to ja zostawiła cię pierwsza.

Wiem, że te obydwie rzeczy są możliwe, i to mnie przeraża, bardzo.

Może myślisz, że wiesz jak bardzo, ale nie wiesz.

Ale jeśli ktoś miałby się tego dowiedzieć, chciałabym, żebyś to był ty.

Myślę...

Myślę, że moglibyśmy razem osiągnąć spełnienie.

I miłość.

Bo jestem w tobie zakochana.

Masz siłę na jeszcze jedne drzwi?

- Na jeszcze jedne znajdę. - Chodźmy.

WIELKA ODWAŻNA PIĘKNA PODRÓŻ

Tekst: Agata Deka