Original subtitles

Pułkownik Dowgirt, były oficer wojsk elektorskich w Prusach Księżęcych,

po licznych przygodach do Warszawy, aby ujawnić nieprawość, jakich dopuszcza na

ludności pruskiej namiestnik elektorski von Holstein.

Jednocześnie jedzie do Polski delegacja mieszczan pruskich, aby prosić

Rzeczpospolitą o pomoc i interwencję.

W ręce pułkownika dostaje się czarna sakwa elektorskiego kuriera, w której

ukryta jest lista nazwisk polskich wielmożów przekupionych przez elektora.

Holstein i przebiegły dyplomata Margrethe Ansbach Knunią kolejne

Dowgierda skompromitować i zabić, jako zbyt niebezpiecznego dla elektorskiej

władzy. Ale pułkownik wychodzi cało z wszelkich najprzemyślniejszych pułapek.

Publiczne ujawnienie jednej z intryg doprowadza do pojedynku von Holsteina z

Dowgierdem. Namiestnik elektora ginie.

Markrabia Ansbach próbuje w rozmowie z hetmanem sowieckim załagodzić skandal i

nie dopuścić do publikacji haniebnej listy.

Tymczasem w drodze do Warszawy delegacja mieszczan bruskich... Napad mięta

zostaje przez oprysków działających na zlecenie psła elektorskiego i uwięziona.

Na wieść o tym Dowirt zbiera przyjaciół i rusza na pomoc do Wilczych Domów.

Gniazda bandytów.

Po karkołomnej wspinaczce wśród ruin Starego Zamczyska dostają się do lochów.

Kto nam tu każe siedzieć?

Uby nadstawiać.

Walery może wróci.

Może nie wróci.

A my tu siedzimy jak barany.

I czekamy. Nie wiedzieć na co.

A złoto nasze.

Nie.

Jeno staremu trzeba zabrać.

Uczcie się, żeby Walery wrócił rychło.

Coście tak powstawali, he?

Kupców trzeba wyrżnąć i złotem się dzielić.

Głupiś ty, czarny.

Może tam i głupi.

Ale swoje wiem.

My tu wszyscy uchwalili.

Uchwalili?

Coś się tam uchwalili, co? Nie ruszaj się, ja ani parę zgęby.

Wszelki duch.

Jak będzie?

Jak będzie?

Tak będzie!

Mały!

No!

Który jeszcze? Który?

No! Dalej!

Dalej, ty mały!

Sznury wyrzuć.

Pomóż.

O grę wyjdziemy. Pan Korzycki, słabo. To śmierć dla niego.

Uciekajcie sami.

Za mną!

Kuba, chodź tu!

Kuba!

Oknem uciekli!

Okrążyć zamek!

Łapać iż!

Prawdzie meloche!

Nie, tu to!

Panie pułkowniku!

Koni!

Bądź innego wyjścia nie ma, jeno.

Cznurami w górę.

Ja idę pierwszy za mną, a on tutaj. Potem pana Korzyckiego wyciągniemy i

Mościusz.

Kacper z Pawłem wyjście pilnują.

Zostaniecie tutaj.

Do baszty.

Wykurzymy ich stamtąd za mną.

Ja poprowadzę.

Za męgieł! Chodźcie na nie!

Rzucić broń!

I wracać do lochu!

Bo was jak szczury wydusimy!

Chodźcie!

Nie trzeba.

Bałam się o Ciebie.

Bałam się okrutnie.

Już jak żebym Cię po raz pierwszy ujrzał.

Wiedziałem, że ani ułatwy będę.

Jeszcze dziś o Ciebie.

Panu Wefmanowi, panu panu.

Chcesz?

Dziękuję waszej wielmożności.

Dziękuję waszej wielmożności.

No już cię tu nie ma.

I tak na to całe życie za pułkownikiem uganiać się będziesz, co?

Cichaj, Basiu. Która to białogłowa wytrzyma, która? Bo ja na pewno nie.

Wczoraj delegacją z opresji ratujesz, a dziś rany letysz.

A jutro na tatarzyna pójdziesz, a pojutrze do Turka całych będziesz

Cichaj, Basiu, przecież tam chciałeś.

Tak.

Cichaj, Basiu, przecież rana nie głęboka, jedno skóra zdarta.

A przecież opaczyć trzeba, prawda?

A gdyby wczoraj straż spory nie przyjechała?

To by właśnie nie płód, no było potrzebne jeno krzyż.

Co, boli?

Pęka.

Łeb. Łeb?

Od wrzasku.

Cóż to, na szable z Magdą wojujesz?

Nie, tam.

Ale pan pułkownik ślicznie wygląda.

Jak to braska.

Co tam, do inż pana hetmana jadę.

A panna stareścianka, towarzyszy mości już od rana czeka.

A skąd ta sakwa znowu tutaj?

Magda przyniosła, panie pułkowniku.

Tylko, że w niej już nie elektorskie papiery, jeno moje, uzbierane talary, co

w godne ręce chcę złożyć.

Posadź mi szykuje, jakbym się miała za niego wydać. Cicho.

Ciężka póki co, schowa ją głęboko. Licho nie śpi.

Byłeś u delegatów?

Tak, z samego rana.

Odpoczywają utrudzeni wczorajszą przygodą.

Młody...

Odrowąż był tutaj. Czego chciał?

Żeby mu wasza miłość u hetmana Sobieskiego posłuchanie wyjednał.

Jaka ładna.

Idź do delegatów i powiedz, że będę u nich przed południem.

No, bywajcie.

Ale jak z obrazka.

Kiedy wczoraj pan pułkownik o rękę panienki prosił...

To tak jakoś mi się na sercu zrobiło, jakby... A panienka rękę mu podała,

pobłogosławił. A jej moś pani ciotka co i raz tą zychuską wycierała. Pan Hetman

sprasza gości dzisiaj na piesiady.

Zaręczy nową.

Ja tam przednikiem na kolana padać nie będę, a... i tak za żonę cię wezmę.

A co?

A wasz taki pewien, że nie odmówię?

A nie odmówisz.

A właściwie to się całkiem we mnie przewróciło. A przewróciło.

A właściwie myślisz, że innych chłopaków na świecie to już nie ma? Nie ma!

Magda! Nie ma!

Magda!

Przewiastam zaraz do pułkownika.

Nie!

Do dowódcy straży.

Dziękuje.

Będziesz musiał waszmość twojego wachmistrza z cuto złotem obdarować.

Wisło przez niego wzięte wielką w tej chwili wartość dla Rzeczypospolitej

posiada.

Jutro król jegomość przyjmuje delegację miast pruskich.

My zaś ze swej strony ujawnimy listę magnatów, którzy

elektorską politykę popierają.

Kazałem im, panu Kalinowskiemu, pismo to głęboko schować.

Młody pan Odrowąż o posłuchanie prosi. Niech wejdzie.

Dokument ten Idland Bacha teraz wielką wartość przedstawia.

Wasza miłość.

Paweł Odrowąż.

Syn wielce oddanego mi przyjaciela.

Pamiętam.

Pamiętam twojego ojca, chłopcze.

Wasza wielmożność.

Stań, chłopcze.

Jutro audycja u króla. Pójdziesz z nami.

Sam królowi twoją boleść przedłożę.

Jutro? Lepszego protektora mieć nie możesz.

Słyszałem, że Margrabi Ansbach list do elektora z prośbą o ułaskawienie twojego

ojca wysłał.

Mój ojciec lochu nie przetrzyma.

Razem z nim wtrąceni zostali bracia Remowscy, Geziusz, Redke.

Wszyscy waszmość pułkownika przyjaciele. Oni liczą na nas. Nie możemy ich

zawieść. Cóż, Azan, myślisz, że my tu w stolicy z zalożonymi rękami czekamy? O

sobie myśląc tylko.

Wybacz wasza wielmożność, ale żal zmysły miesza.

A gdybym ja sam stawił się u Margrabiego Ansbacha?

Ojciec mówił, że to człowiek mądry.

Każda droga dobra, która do celu wiedzie.

Wiedź, chłopcze.

Powiedz, że ja cię przysyłam.

Dziękuję waszej miłości.

Gorąca głowa.

Ale rozumiem, że serce pęka.

Gdyby mógł coś dla nich uczynić, to i sumienie byłoby spokojniejsze.

Uspokój wasz mość sumienie, bo tu rozdwaga, a nie porywczość potrzebna.

Rozmawialiś mać pan z delegatami? Przed południem stanę u nich w gospodzie.

Wtedy prosi wasz mość na twę ze starościanką

zaręczyny.

Droga wolna!

Sierwo! Od samej Warszawy za mną jechał.

Czekam tutaj do rana. Ruszaj!

Tak jest!

Runga Schmidt, za mną!

A wy, uchyć trupa, konia przyprowadzić!

Jazda!

Mówią, żeś mu kark skręcił.

Nie może to być.

Nie może to być.

Wrzucono go do wieży i tam skonał.

Pewnikiem za dużo wiedział.

Ja tak sądzę.

A ten drugi?

Czy głupi, nic nie powie.

Obeżysta też nic nie powie.

Może. To dlaczegoś wasz moś kapitanie z wieży go wypuścił.

Wyślij dwóch na grodką.

Ale nie samego.

Mój strażnik oka z niego nie spuszcza.

Dosiadał konia, jakby nie boberża, a na wojaczce lata spędził.

No, na dwutek jeden karcer, co lepiej w kulbace się trzymał niż niejeden dramat.

Cicho, Magda, jak na pannę Magdę napadli, to wiedział, był.

I o fałszywych listach do pana pułkownika też wiedział. A teraz te

coś mi tu elektorskim ściernem cuchnie.

Czarny powóz? Tutaj?

To poczta elektora do jego rezydenta w Warszawie.

Nie troszcz się, mości wachmistrzu. Powiedz mości pułkownikowi, że oberżysty

dobrze pilnujemy.

Chciałbym ci z serca pomóc, młodzieńcze.

Sam mam ojca, którego kocham nad życie.

Pojmuję twą boleść.

Kawa, cóż to za wspaniały napój.

Jeszcze prawie nieznany w Europie.

Mój bankier z Niderlandów przysłał mi ją w podarunku.

Orzeźwiam.

Pobudza do życia.

Spróbuj młodzieńcze.

Ojciec jest ciężko chory.

Twój wiek sędziwy i trudy wojenne sprawiły, że... Spróbuj młodzieńcze.

I trudy wojenne sprawiły, że może Chryste uchowaj. Tej męki nie wytrzyma.

Wasza miłość mnie nie słucha.

Wybacz mi, chłopcze.

No cóż.

Czekam.

Czekam na pocztę od elektora, której spodziewam się otrzymać odpowiedź na

pismo w sprawie twojego ojca.

Ufam, że wysłucha mojej prośby.

Hetman Sobieski przyszedł mi wyjednać widzenie u króla.

Jeszcze będąc w Lesku, wszędzie kołatałem, ale Holstein wielce był na

ojca zawzięty.

Eryk von Holstein nie żyje.

Książę Elektor do dziś śmierć jego opłakuje.

Pułkownik Dowgird wiele twemu ojcu zawdzięcza.

Tak, wasza miłość.

Bądź dobrej myśli, chłopcze.

Poczta z Królewca, wasza miłość.

Zaczekaj chwilę.

Jesteś młodzieńcze synem chorążego Odrowąża.

Tak, panie.

Rozumiem. Czy coś się stało?

Margrabia list od księcia elektora utrzymał. Ojciec żyje.

Żyje. A miły Bóg, wasza miłość chce wiedzieć prawdę. Co z moim ojcem?

Książę elektor.

Wstrzymał egzekucję. Boku niech będą dzięki.

Ale pod jednym warunkiem. Czego żąda?

Życie twojego ojca w rękach pułkownika Dowgirda spoczywa.

Czy potrafisz dochować tajemnicy?

Tak.

W zamian za życie twojego ojca...

Książę Elektor żąda zwrotu pewnych dokumentów, które teraz znajdują się w

posiadaniu pułkownika Dowgirda.

Zrozum, chłopcze.

Książę Elektor żąda tylko swej własności.

Doręczy pułkownikowi ten otto list.

Jego mość pułkownik dowdził tu siebie?

Nie, wasza miłość, u delegatów.

Ojciec żyje i może być wolny.

Bogu niech będą dzięki.

Wybaczcie, wasze mości.

Muszę z panem pułkownikiem na osobności rozmawiać.

Zaczekaj w mojej izbie.

Wierzmy, że król jutro nas wysłucha.

A dzisiaj spotkacie na obiedzie przyjaciół, których głos w

jeszcze się liczy.

Ufajmy, że pomogą naszej i próż sprawie.

Bywajcie, wasz mościowie.

Oby ta wieść o imć panu Odrowążu dobrym znakiem dla naszej sprawy była.

Daj to, panie Boże.

Panie pułkowniku, Mark Grabia prosił, żebym powiedział, że... Mów.

Że życie mojego ojca w waszej miłości rękach spoczywa.

Polecił, żebym to pismo doręczył.

Wasza miłość jest nadzieją?

Mark Grabia serdecznie ze mną rozmawiał. To człowiek szlachetny, chce pomóc,

przyrzekł.

Jedź z delegatami do Hetmana.

Tam się spotkamy.

Podpisz się, Gamoniu!

Wnet goście zaczną zjeżdżać.

Powiedz, żeby lawy wyniesli.

I jak je kobiercami okryć.

Ach, mosty dobrodziejów. Za moich czasów na Litwie obiad, kochaciu, trwał

pięć dni.

A jak go podżbogu się poklonił i pozwoleństwo niebio dostał, to jeszcze

dni ucztowali. Tylko potem ciężko na konia wsiąść. Ach, wzdurawaś zgadasz. Z

krużganka na konia skakali.

Jedno kobyla jęknie i pod ciężarem się ugnie, a jeździc ją kolanami wcisnie i

sąsiada na druga uczta galopem leci.

Koniec świata. Jej mość dobrodziejka mojego pułkownika nie widziała? A cóż to

ja, ślubowała ty temu pułkownikowi? Netu się zjawi ten twój pułkownik. To ja

idę, wybaczcie. Nigdzie was nie idziesz. Nie dość, żeś mi Magda cały ranek

zajmował, to jeszcze sam od roboty chcesz się wymigać. Siła gości na

rąk do pracy mało.

Wać panna do panienki, bo czeka.

A wać...

Więc panu Kalinockiemu pomożesz.

Koniec świata.

Napije się pan wina?

Przyniosłem dokument, o którym pan pisał, Margravio.

Wiem. Czym panowie zaręczą, że po zwróceniu dokumentu chorąże Odrowąż

i jego towarzysze wyjdą na wolność?

Pan stawia warunki?

Podobnie jak panu, Mark Grabio.

Ja warunek spełniłem.

Stawiłem się tu osobiście.

To był jedyny warunek.

Nie rozumiem.

Eryk von Holstein, którego pan zabił, chciałby na pewno być

teraz tutaj i tutaj rozmawiać z panem.

Pani pochlebia, Mark Grabio.

A ja pragnąłbym nadal pana podziwiać.

Ale Bóg mi świadkiem nie mogę.

Skończmy tę rozmowę.

Warunek spełniłem.

Słucham teraz, co pan mi za to ofiaruje.

Pan jest nieodrodnym synem swojej ojczyzny.

W służbie elektorskiej niczego pan się nie nauczył.

Polak gotów jest wszystko rzucić dla ratowania przyjaciela, który być może

żyje.

Któryś to inny naród ma tyle fantazji?

Mój warunek jest taki.

Wrócę dokument chwilą, kiedy chorąży Odrowąż i jego towarzysze znajdą się w

Warszawie. Ręczy pan to słowem szlacheckim?

Szlacheckim i oficerskim.

A dlaczegoż pan nie daje wiary mojemu słowu?

Tego właśnie nauczyłem się w elektorskiej służbie.

Chciałbym pana pułkowniku przekonać, że dotrzymuję

słowa.

Bóg da, że będę miał ku temu okazję.

Dałem słowo księciu elektorowi, Fryderykowi Wilhelmowi, że stanie pan

żywy przed jego majestatem.

Daleka droga.

Powóz przygotowany.

Przewidziałem to.

Zakwa jest pusta.

Tajne pismo u Hetmana.

I ja to przewidziałem.

Nie pisma, chcemy tylko ciebie.

Hetman Sobieski i jego królewskie mości to pismo o karze?

I publicznie ogłosi.

Wtedy będziesz już daleko.

Brodź go!

Zaszczyt to dla nas być goszczonymi w tak świetnym domu.

Przyjmij pani ten skromny dar naszej pruskiej ziemi.

Gdzie pułkownik? Jeszcze go nie ma. Jak to nie ma? List od Margraviego Ansbacha.

W sprawie mojego ojca z rezydencji przyniosłem.

Kazał tu przyjechać.

Żyje wasza dostojność, tylko nie przy domu.

Wasze szczęście.

Związać go.

Wstrzymaj konia!

Gdzie pułkownik? Dobra?

Nie, wyszedł.

Sam? Sam.

Najpierw z młodym paniczem gadali, a potem poszli do waszej komnaty. Gdzie?

waszej komnaty, panie.

Pana pułkownika!