Original subtitles

Pułkownik Krzysztof Dowgird porzuca służbę elektorską i po licznych

przybywa do Warszawy, aby donieść królowi polskiemu o nieprawościach,

sprawą namiestnika elektora von Holsteina dzieją się w plusach

Wraz z wiernym wawachmistrzem Kacprem zdobywają po drodze czarną sakwę,

przez elektorskiego kuriera.

Dowgird znajduje w niej tajną listę nazwisk polskich wielmożów opłacanych

elektora. Intryga Margrabiego Ansbacha doprowadza do uwięzienia Dowgirda.

Ma on być wydany elektorowi jako jego poddany.

W ostatniej chwili przybycie Hetmana Sobieskiego udaremnia te zamiary.

Dovgird wychodzi na wolność, ale elektorscy złusznicy dalej snują

Sfałszowane listy wysłane do Dovgirda i kuzyna Anny, Andrzeja, również

wielbiciela pięknej panny, doprowadzają do konfliktu między nimi.

Podczas pojedynku Andrzej otrzymuje skryty bójczy cios w plecy.

Pułkownik Dovgird podejrzany o zabójstwo musi się ukrywać.

Sprawa jest gardłowa.

Wiernemu Kacprowi udaje się jednak przekonać Hetmana Sobieskiego o

pułkownika i wyjaśnić mu kulis całej afery.

Na dworskim przedstawieniu pantomimy intryga zostaje zdemaskowana.

Obecni na spektaklu przedstawiciele elektora zostają publicznie

To ościertwo!

Nic nie waga elektora.

Podłe morderstwo ktoś chce ukryć pod wierotnym kłamstwem.

To prawda.

Pismo starościanki Anny było tak wierne, że dałem się zwieść.

Znad nich było samemu dać się posiekać, niż zabić młodego Tarłowskiego.

I dlatego tylko śmierć winowajcy okupić winę może.

Do waszej miłości to mówię!

Do was!

Zostałeś podszykować o zbrodnię oskarżony.

Tchórzysz, wasza miłość.

Teatrum jeszcze nieskończone.

Andrzej!

Ta sztuka dobra, co się dobrze kończy. Wasza wielmożność, ten wieczór był

naprawdę piękny.

Ekscelencjo, twój honor na ostrzu twojej szpady.

To zbrodnia i... Zaświadczę przed Trybunałem Królewskim, że stało się to

publico bono.

Da Bóg, że nie złoto nasze będzie argumentem, a dobro Rzeczypospolitej.

Wielka to szkoda, że stary pan Stenkosz zaniemukł.

On w stolicy ma wielu przyjaciół.

Wimć panu pułkowniku do wgirdziei, w chet mają nadzieję.

Ale kto ojcu pomoże?

To wszystkich drzwi kołatałem.

Jego królewką mość błagaj.

Jako wiszkonni na drodze.

Dzięki Bogu.

To pewnie pierwsze podsty królewskie.

Wyłazić! Wyłazić!

Zbawić! Zbawić!

Naprzód!

Wy kto?

Kupcy Prus Książęcych.

Delegacji do stolicy zdążamy.

A wy kto, panie?

Gdzie złoto?

To gwałt! To rozbój! Zabrać go!

Przeszukać pobóż!

Ładne.

Gdzie złoto?

Ty mi powiesz, stary.

Gdzie złoto?

Żadnego złota nie mamy.

Słyszycie? Kupcy, a złota nie mają.

Gadaj zaraz.

Bo jak sam znajdę, to wszystkich na gałęzi obwiesić każę.

Obszukać.

No.

To by.

Margrabia Karol von Ansbach.

Niech mi wasza miłość raczy wybaczyć, że niepokoję, ale ważne sprawy zmuszają

mnie do tego.

Gość w dom, Bóg w dom.

Miło mi pana powitać, pułkowniku.

Radz jeszcze gratuluje waszmości umysłu i odwagi.

A czy pamięta pan, waszmość pułkowniku, jak pan zaczął swoją przemowę w obronie

Stolpeckiego w ratuszu leckim?

Jako polski szlachcic i pruski oficer, Margrabio. Tak.

Dla mnie stała się wtedy waszmość wyrazicielem woli nie tylko szlachty,

mieszczan. w usiech osiadłych.

Skłonny byłbym temu wierzyć, Margrabio, ale służba w wojsko elektorskim

nauczyła mnie nieufności.

Gorzkie to słowa dla mnie, tym bardziej, że prawdziwe.

Czy wie pan, Margrabio, że więzienia w Prusie pełne są Polaków?

Słyszałem.

Słychałeś tylko, Margrabio, ale wiedzieć nie chcesz.

Cóż jeden człowiek może poradzić przeciwko wszystkim?

Margrabio, czy chorąże odrowąż?

Jeszcze przy życiu?

Odrowąż? Mój przyjaciel i dowódca. Razem pod panem Ketpanem służyliśmy.

Ach tak.

Von Holstan kazał go do lochu wtrącić i ściąć, ale sprzeciwiłem się w wykonaniu

wyroku.

Wysłałem lift do jego elektorskiej mości z prośbą, ażeby Odrowąża uwolnić.

Bóg da, że księże elektor przychyli się do mojej prośby.

Nalej, Karinosiu.

Stare to wino.

Hołd Pruski pamięta.

Wspaniałe.

Czasem kielich goryczy. Do dna wypić trzeba.

Jego wielebność, ksiądz Opat. Proszę, proszę.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

Na wieki wieków. Amen.

Margravia Ansbach.

Mów, że ojcze.

Co cię tu sprowadza?

Delegacja Stanów Pruskich, która do stolicy na Fejm zdążała.

W latach przedopryszków została napadnięta. Trzymają ich teraz jako

Jezus Maria, gdzie?

Nie wiem, ale przyjechał człowiek, który może wskazać drogę.

Jeżeli mu włosy z głowy spadnie, delegaci mogą przypłacić do życia.

Złoto mieli ze sobą?

Tak.

Czego to lotry żądają?

Okupu.

Okupu. Dałbym serce, ale nasz zakon ślubowo -ubóstwo.

Możemy się za nich jedynie modlić.

Ile żądają?

Akurat tyle, ile delegaci wieźli z tobą.

60 tysięcy.

Ja pojadę.

Nie, panie Krzysztofie.

Teraz twój głos tutaj, na Sejmie potrzebny. Ale tam ludzie giną, którzy w

samej sprawie, co i ja na Sejmie chali.

Nie godzi się ich bez pomocy zostawić.

Miłosierdzie przemawia ustami waszmości.

A jesteś pewien, że jeśli okup dostarczysz, Zbiry i ciebie puszczą? Bóg

świadkiem, że nigdy przyjaciela w potrzebie nie zostawił.

Gdzie ten człowiek czeka? W gospodzie pod Jeleniem. To dziadam mieszkam.

Wybacz wasza miłość. Chodźmy, księże opadzie.

Wolniej, mostanie.

Zdążysz jeszcze na sądu kwatecznym.

Kiodłaj konie!

Kiodłaj konie!

Aśka, mi panienki Anny pilnuj na kroki i nie odtemnij. Proszę, pułkowniku!

Pan Krzysztof Hetmanem od godziny rozmawia, a ja muszę się o tym od

dowiadywać? Anno! Będziesz bać, on musiał stracone chwile przejażdżką

Gorąco proszę o wybaczenie.

Serce moje to dostawiam, ale obowiązek. Jakiż to obowiązek?

Mości, pułkowniku.

Idziemy.

Andrzeju, opiekuj się Anną.

Gdzie pułkownik pojechał? Nie wiem.

Wyleciał od jego mości hetmana jak burza, potem wrzadł to na kacpra, żeby

o konie. Przygotuj mi strój do jazdy konnej szybko. Nie, Anno, mam rozkaz

opiekować się tobą. Na krok cię nie puszczę. Magda, krzyżem padnę, a jechać

pozwolę. Takie ci to odpłata za dobre serce.

Chryste, panie, co się tu dzieje?

Wróćmy do spraw niecierpiących zwłoki, które wasz mość para do mnie przywiozła.

Tak.

Nadzwyczaj delikatnej materii.

i wielkiej wyrozumiałości wymagające.

Jak w Waszej wielmożności wiadomo, w czasie podróży do Warszawy, w Onrede,

kurier elektorski i ja zostaliśmy dwa razy przez bandytów napadnięci.

Kurierowi zostało zrabowane tajne pismo, które miał doręczyć w Warszawie

rezydentowi elektora von Hoverbeckowi.

Rabunku dokonał

wachmistrz pułkownika Dowgirda. Sprzeciwnym się wówczas nadaniu rozgłosu

sprawie, mając na uwadze dobre imię pułkownika.

Dziś, gdy elektor pragnie przyjaźni z Rzeczpospolitą, prosi, aby listu nie

ujawniać.

To jest pisma znane z Waszności.

Tak.

I chcesz ważność, pan, żebyśmy nazwisk tych nie ujawniali.

Księże Fryderyk Wilhelm zdaje sobie sprawę, że

Rzeczpospolita nie może zrzec się twych praw doprócz książęcych.

Pragnie nie pogorszenia, ale polepszenia stosunków.

O, gotów jest nawet zaprosić pułkownika do Wgirda na swój dwór.

dając tym wyraz dobrej woli.

Da Bóg, że zgorza panuje.

A Dągir...

Lepiej niech u nas

zostanie.

Niech racz. Wina dawaj.

Jaką? Valery, do siebie.

Jeszcze wielmożny pułkowniku czekają na pana. Kto taki? Nie wiem, mówi, że zowie

się Walery.

Prowadź!

Wasza wielmożność wybaczy imć Walery, mówi, że tylko z wielmożnym panem

pułkownikiem chce mówić. Coś powiedział, Iku?

Jak mi, Bóg miły, nie moja to wina. Zostań to własność.

Miej oko na wszystko.

Wina! Aśka!

Prowadź wielmożnego pana pułkownika do imć pana Walerego.

Zostaw nas samych.

Złoto jest?

Nie prosisz siadać?

Czasu nie ma.

I nie na przyjęcie, no w sprawie przyszedłeś.

Więc jak?

Niech i tak będzie.

A złota nie ma.

Nie ma.

Nie ma.

Jezu, toż to istny robój!

Ty!

To niedobrze.

Złota nie ma. A kupcy? Na razie nie ma.

Jeżeli do zmierzchu nie wrócę, wszystkim gardła poderżną.

Złoto zebrać niełatwo.

Daj dzień zwłoki.

Jutro złoto będzie.

Nie.

Nieładnie.

Gości przyszedłem.

Do wieczora czas mamy.

Spytaj go, gdzie ich trzymają.

Nie wiem.

A teraz powiesz mi, mój Valery.

Co się gapisz?

Wej.

Wasza wielmożność pewnie spragniony.

Bardzo. Wina.

Pieniądze do jutra rana trzeba przygotować.

Pojedziesz w Wasz mość do imć pana Hetmana z listem.

Biuro i papier.

I do żywa!

Nie dosłyszałem.

Twój obóz?

Gdzie?

Nie powiem. Patrz, bym cię nie udusił.

Czucia w palcach nie mam.

Powiedział? Nawet kamrata sypną.

Oberżysta.

A delegaci?

W wilczych dołach.

Jeżeli do zmierzchu nie wróci, delegatów wyrżną, a obóz przeniosą.

Ilu ich jest?

Nie miałem sumienia już pytać.

Obóz trzeba otoczyć.

Wtedy miast delegatów w trumny przed królem postawimy.

Racja.

Zatem trzeba ich wykraść, ścianie odbić.

Nikomu o tym ani słowa.

Oj,

Valery, Valery.

Leży dziś każdemu nieporęcznie.

I na szkodę wyjść może.

Twoje zdrowie. Dziękuję waszej miłości.

Właść uczciwy.

Szlachetny.

Porządny.

Prawy.

Łuczki! Wasza miłość to żal!

Proszę, żal!

Panie kapitanie! Panie kapitanie! A co miałem robić,

jak uciekać chciał?

Puszczajcie do diabła!

Łazowski sum psu, braty!

Uciekł?

Nie miał prawa.

Tam w izbie.

Mój wachmistr trzyma jego kamrata.

Zabrać tamtego z izby!

Co się stało?

Złotwy chcieli znaleźć.

Jutro razem ich przesłuchamy.

Dziękuję ci.

Do jutra.

Bywaj, Krzysztofie.

Katwer, konie.

Rozkaz.

Dziękuję, wasz mościon.

Bywajcie.

Uciekać chciał?

A jego głep?

O!

Jak pan śmiał wydać takie polecenie? Mieli tych rajców ubić. Ubić?

Nie zna pan chciwości ludzkiej.

Mało im łopu. Chcą jeszcze okup dostać.

Ja ich karzę, ja ich... Teraz trzeba tylko, żeby dowgird delegatów odbił.

Szlachta na sejmie podniosłaby taką wrzapę, że nawet król z radą

Nie mógłbym jej uciszyć.

Wasza dostojność?

Każda przęgać.

Co pan postanowił, Margrabio?

Jeżeli złapią choćby jednego wspólnika, przegraliśmy.

Więc to tak, nikt mi nie chce powiedzieć, gdzie pan Krzysztof. Wszyscy

Wiem co powiesz, słyszałam to już.

Ale ja nie chcę stać tu bezczynnie.

Jemu tam może śmierć w oczy patrzy.

Ale by się pan pułkownik ucieszył. Co?

To jest to nic innego tylko kochanie.

Zamilcz. Dobrze, nie powiem ani słowa.

Ale co wiem, to wiem. Mimo jego panienka, aż się serce raduje.

A ty o swojego nie boisz się?

Niech mi panienka Kacpra nie przypomina.

Bo jak go dostanę w swoje ręce, jak za ten kudłus.

Rany boskie, już po Kacprze. Co się tutaj znowu dzieje?

Cioteczko, gdzie Krzysztof?

Obie panny miłość wyznały.

Bać panu?

Niestety, ja tu jestem niepotrzebny.

Cicho, Ania.

Cicho.

Siadaj, wadź, pan na konia. Jedź do gospody, zasięgnę z języka.

Mam rozkaz mości pułkownika, aby opiekować Anną.

No, no.

Jeszcze jego mość pułkownik mnie wszystkim w tym domu będzie rozkazywać.

Zwalniam wadź pana ze słowa.

Jedź, a wracaj szybka.

Rozkaz, cioteczko.

Cioteczka. Kicie, jak chultaj.

Każ Kalinowskiemu szabla przygotować. Ja się pani... Sza! Ruszaj!

Cicho.

Malutko.

Za co? Za co wielmożny panie? Za co?

Ja za co, panie? Ja nie chcę za co. Panie, ja czysty. Ja czysty jak łza, ja

czysty jak kryształ, jak źródlana woda.

Siedzisz tu z tydzień, sam zobaczysz jakiś czysty.

Ja za was. Ja niewinien, panowie, dam co chcecie. Panowie, panowie, ja

niewinien. Panowie, panie, panie żołnierzu, panie żołnierzu, zapłacę.

Zapłacę, dam złota, dam wszystko.

Złotem zapłacę, panowie. Dam złoto, dam wszystko, panie żołnierzu, zapłacę.

Złoto dam, ja niewinien. Ja nie chcę, ja...

Ja nic ja nie widzę, ja nie panowie, panie, ja nie...

Jakem raz drugi łupnął.

Wszystko powiem, mówi.

Wszystko. O co chama słuchać będę?

Tak jak go jeszcze raz przez łeb. O!

Pany Czerek!

Czołem, wasz mościowie!

Czołem! A witajcie, wasz mość, proszę, napijemy się.

A gdzie pułkownik, wasz mościowie? Pułkownik? A, Bóg go raczej wie.

Tu, wasz mość, masz bohatera.

Sam jeden, tym oto bukłaczkiem, całą bandę łotrzyków pojmał. Nie może to być.

Jak to nie może być?

Ja go bukłaczkiem, a on wilczodoły. On wilczodoły, a ja go bukłaczkiem.

Mów, gadaj, krzeć się proszę.

No i cóż mówił na miły błąd? A co, chaba szlachcić będzie słuchał i przez łeb.

Ja go bukłaczkiem, a on wilczodoły.

Jakobyś kupców w Wilczykdołach zatrzymali.

Pan pułkownik z drugim rozmawiał. A ja mojego bukłaczkiem sprzesłem.

O, hej, wasz mość.

A ja mojego halo.

Czy meldowano wasz mości o jakimś rozboju?

Nie, wasza miłość.

Składałem wizytę Hetmanowi Sobieskiemu, kiedy doniesiono mu...

że jacyś zbóje napadli na kupców pruskich.

Pułkownik Dowgird także był przy tym.

Pułkownik Dowgird? Wasza miłość.

Sługam, sługam wasz moci.

W gospodzie pod Jeleniem dwóch opryszków żądał od pułkownika złota. Aresztowałem

ich i oberżyste.

Ale o kupcach i napadzie pułkownik Dowgird nic nie mówił.

Trzymasz ich wasz moć we wieży?

Tak jest, wasza miłość.

Oturbowanie mocno. Spróbuj, sprowadź ich tutaj.

Radka.

Radbym szczerze dopomóc wasz mością.

Zaraz każę podać wina. Wierzę, że Rzeczpospolita za gwałt na wolnych

kupcach pruskich srogo winnych ukaże.

Może ci łoczykowie co powiedzą.

Mamy tu swoje sposoby, które niejeden zatwardział, język zmiękczyć potrafiły.

Nie, nie wiem, nie wiem. Ja nic nie wiem, nie wiem za co. Za co, za co?

nie żyje, drugi nieprzytomny, wasza miłość.

Nie, nie, ja nic nie wiem, ja nic nie wiem.

Ja, ja, panowie, ja... A ten kto?

Oberzysta! Ja nie wiem za co, za co.

Pan pułkownik kazał go zaaresztować, że wspólnik tamtych... Krzysztof, za co?

Nie wiem. Ja nic nie wiem. Wielmożny panie, ja uczciwy człowiek. Kto zabił

tamtego? To, to wachmistrz pułkownika.

Poturbował go zrodze, to i życie wyziono. Nie wiem, panowie, panowie,

Powiedzcie coś, panowie, ja niewinny, nie wiem, nie wiem, ja niewinny,

nie wiem, nie wiem. Nie wiesz, niewelmożny panie.

Nie wiem, nie wiem, nie wiem, ja nic nie powiem. Nie wiem, nie wiem, ja nie

winny. Za co, Chryste, za co? Proszę o wielmożność, pozwoli, że odejdziemy.

Ja, ja... Zabrać go.

Ja, ja, nie, nie wiem, nie wiem, nic nie wiem, nic nie wiem, nie powiem, nie

wiem, nic nie wiem. Wysyłać do rana i wypuścić.

Żegnam panów.

Wypuścić, ale każdy krok śledzić.

Trzeba było od razu mnie wziąć.

To bym bliższą drogę wskazał.

Znam te ruiny.

W tym jarze przed laty mojego dziada wilki rozszarpały.

Stąd wilcze doły.

Wejście znasz?

Jedźcie, waszmościowie, za mną.

Dobrze? Dobrze? No.

Odmiało, panienko! Tak! Tak!

O tak! Brawo!

Brawo! Jest teraz!

Koniec świata.

Tak, panienko! Uważaj! Uważaj, panienko!

Brawo! Tak!

Tak! I do przodu!

Dosyć! Mam cię, Taczka, na sztychu! Każdy nas zaprzęgać!

Każda przęgać cioteczką obchna, jak Bóg to nie wie.

Panie Mku!

Koniec świata.

Och, moja kochana, ciotu nie przyjdzie, Andrzej też nie wrócił.

Idźmy, idźmy.

No już dobrze, dobrze.

Mosik Kalinowski!

Kalinosiu! Słucham jaśnie, pani.

Każda przęgać!

Tak jest.

Nie daj Boże z babami.

Wywiemy się, gdzie ten twój Krzysztof.

Rzeczpospolita mocno ręką winna być rządzona.

O to chodzi, o to chodzi.

Potrzeba nam króla, co nie tylko na tronie siedzie.

Ale i rządzić będzie.

No to chodzi, o to chodzi.

To jak u mnie we dworze.

Czy ktoś coś powie?

Choć piśnie?

No to chodzi, o to chodzi.

Do mnie sam wojewoda z poważaniem przyjeżdża.

Siedzę ja raz, waść w wirydarzu.

Nagle widzę, jedzie.

O co chodzi, o co chodzi. Z czym jedzie, pytam się?

No bo jak nie z tym? Więc, pan pułkownik?

Nie ma.

A jego wachmistrz? Nie ma.

A starościc Berdyczowski?

Nie ma.

Nikogo nie ma.

Prawda to, bo waszmościów też nie ma.

Bardowski są.

Waszmość mi tu z familia nie wyjeżdżaj.

Bo mój pradziad z tulem Jagiello przy jednym stole jadał. Gdzie obrzeżysta?

Z łotrzykami w lochu.

Z jakimi łotrzykami?

Kupców w wilczych dołach napadli.

Oficer ich zaaresztował i do wieży wsadził.

A pułkownik gdzie?

Nie wiem.

Panie,

królewno, ja nie wiem. Dali Bóg nie wiem.

Jedziemy. Dokąd?

Zajmijcie drogi, bo wlew zdzielę.

Bacłanny, za mną.

Zawsze powiadam, babie i diabeł w drogę nie wlezie.

Alfa chodzi, Alfa chodzi.

Zaszczyt to dla mnie powitać jej mość panią. Czym mogę jej służyć?

Wasz mość widzę, przyjaciela w potrzebie zostawiłeś.

Jak to?

Tak to.

Im pan pułkownik dowgird razem z wachpistrzem i przebacz mu Boże

teraz wilczy w dołach.

Wilczy w dołach? Skąd tam pułkownik? Uwiedzionym rajcem na ratunek

Do koni. Magda, jedziemy.

Aniu!

Moja krew!

Rączka, zmień go.

Ogłuchłeś?

Ja słucham tylko starego.

Mówię ci, zmień go.

Dzięki.

Tędy nie można.

Trzeba górą przez basztę.

Snur potrzebny.

to zostaniesz tu.

I ja go naprzedam.

Gdzie Valery?

Ja już.

Gotowe? Skorzystaj.