Original subtitles

Pułkownik Dowgirt, polski szlachcic w służbie elektora, oburzony terrorem,

sieje w Prusach Księżęcych, namiestnik von Holstein, wypowiada służbę i ucieka.

Chce dotrzeć do Warszawy, aby tam powiadomić króla polskiego, jak łamane

Prusach prawo.

Omijając po drodze liczne zasadzki, uciekinierzy docierają do granicznego

jeziora, ale pogoń jest tuż za nimi.

Udaje się im wprawdzie wskoczyć do łodzi i odbić od brzegu, ale pułkownik

zostaje ciężko ranny.

Tymczasem namiestnik von Holstein wyprawia do Warszawy elektorskiego

Redego z tajnymi dokumentami.

Wraz z von Redem decyduje się jechać Markrabia -Ansbach.

Knotę sądzi, że zabił Dovgirda i radośnie komunikuje o tym von

Ale Dovgird nie zginął.

Magda z Kacprem dowożą go nieprzytomnego do leśnego obozu Kurpiów.

Stary znachor wyjmuje mu rajtarską kulę i ranny pułkownik zaczyna dochodzić do

zdrowia.

Tymczasem Kacper, aby zdobyć konie do dalszej ucieczki, napada elektorskich

wysłańców, a przy tej okazji wpada mu w ręce tajemnicza czarna satwa, płatność

Redego.

Dovgird już zdrów, a między Magdą i Kacperem zawiązuje się nic sympatii.

Na zdobycznych koniach ruszają dalej i na szlaku ratują przed napadem opryszków

podróżną karetę, w której, jak się okazuje, jedzie panna Anna Ostrowska,

ulubienica Hetmana Tobieckiego wraz ze swą ciotką.

Dovgird, urzeczony urodą panny Anny, zakochuje się od pierwszego wejrzenia.

A tymczasem von Holstein dowiaduje się o utracie czarnej sakwy.

Pomóżcie.

Żegnam wielmożne, panie.

Proszę przekazać ode mnie panu Hetmanowi wyrazy najwyższego szacunku.

Będzie nam ogromnie miło powitać wasz mościop w palacu.

Z wielką chęcią skorzystam z tego zaproszenia.

Żegnam pana, pułkowniku.

Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy.

Gdzie pan na kwaterze staje?

W oberży pod Jelenem.

Ma pan we mnie oddanego przyjaciela.

Za napad na lektorską poczce sam Dobgirt odpowie.

Złożę skargę do króla.

Za jednym zamachem odzyskamy tajne pismo i pozbędziemy się w Tomgierta.

Niech pan usiądzie.

Nie mogę.

Kurier elektorski na terenach Rzeczypospolitej został znieważony.

W czasie Sejmu taki rabunek gardłem jest karany.

A dlaczego pan poznawszy tego zbója nie powiedział się o tym Dowrydowi? Ten łot

rozsiekałby nam głowy zanim bym słowo wyrzekł.

Czy pan zdaje sobie z tego sprawę co oznacza?

Utrata tego dokumentu.

Wniesienie skargi do Rady Królewskiej nadać może całej sprawie niepotrzebny

rozgłos.

Jaka jest treść pisma?

Wiem tylko, że powinno zawierać nazwiska magnatów, na których jego lektorska

mość może liczyć.

Wielce sprzyja szczęście Dowgirdowi.

Znać nazwiska magnatów, którzy za...

naszą sprawą głosować mają, to połowa zwycięstwa. Gratuluję.

Ale... nie ma pewności, że... że

Doggird znalazł to pismo.

Wina!

Magana... Żebyś, masmoś, wiedział, jakie ona ma oczy.

Jakbyś własność spojrzał w te oczy, to tak, jak gdybyś w najlepszą... Studnie.

Co? Studnie. Bo w osowie pod sieradzem jest...

Najgłębsza studnia w całej okolicy.

Niech takich studni nie ma.

A u mnie jest.

Jest studnia taka głęboka.

Najgłębsza. Że żaden z sąsiadów takiej nie ma.

Najgłębsza. Sześciu Szwedów utopiłem. Co mówię, dwunastu.

Panienko, to ja.

Wyjdźcie po swojego wojaka, bo rychło gęśli będzie, ma oni tam pianina dole.

Idę, idę!

Ale tak, nic się nie zdarzy.

Uwaga!

Bestii!

Kacper, co to za burdy? Oj, Magdę napadli.

Wynoście się stąd, wieprze zapite!

Nie chcę mieć na karku marszałkowskiej straży!

Przepraszam waszą wielmożność.

Popili się jak świnie. No!

Kacper, co to za zakwa?

Poczty elektorskie.

Co?

A co pan Bukowiec miał?

Do Warszawy na piechotę iść? No!

Zostaję już w Gospodzie.

Miej oko na wszystko, nie za długo wrócę. Panie pułkowniku.

To rozkaz, Kacper.

Ale jakże to pan pułkownik w pojedynkę jeździć będzie?

To ci już się pokazało, że jej tutaj pilnować się trzeba. Przecież to dzień i

stolica.

Magdy pilnuj.

Rozkaz, panie pułkowniku.

Chodźcie, chodźcie.

Nawet jeśli ci pułkownik kazał, sam powinieneś wiedzieć, co masz czynić.

Rozkaz, rozkaz! Cicho!

Bo mi tym gadaniem dziurę wywiercisz. A, bez wielkiej szkody, bo i tak pewnie

pusta.

Cóż to za wachmistrz, co swego pułkownika zostawia, a sam baby pilnuje.

Żeby mu nie uciekła, co? No dobrze już!

Dobrze.

Jadę.

W razie czego ludzi zalarmujesz. Dobrze, dobrze, nie gadaj, już idź.

Daj Bóg od nich, o!

Cakwa!

Wszystkoś jak mi Bóg miły. Już go miałem w rękach i wyślizgnął mi się.

Ale sakwa jest.

Dziękuję wasz mością.

Trzosowski. Herbu Pobóg. A to mój drugi przyjaciel.

Błazowski są.

Pułkownik Krzysztof Dowgiert.

Herbu Topór.

A to mój wachmistrz i przyjaciel.

Imć. Katerpik.

Wasz mość widzę poturbowany. Cóż to się stało? Ech, jak owyś.

Łoczykowie nas napadli i w zamieszaniu sakrę porwali.

W czas sejmu pełno tego hultajstwa. Prosimy wasz mościów do kompanii.

Dziękuję. Dziękuję.

Radziliśmy wasz mościom za to trofeum z duszy podziękować.

Kasper, każ podać miodu.

Najprzedniejszego. Za pozwoleniem, wasz mościu.

My tu gospodarze.

Miodu i wina.

Wciąż jeszcze w latnym oczom uwierzyć nie mogę. Wasza miłość, ja też nie mogę

uwierzyć. Ale to prawda.

Infamity.

Przedusze.

Kalinosiu, imż pan pułkownik znowu z nami służyć będzie, przygotuj mu zaraz

patent. Pułkownik Dowgird.

Koniec świata. Miło mi, że widzę wasi w zdrowiu.

I dla mnie to radość wielka.

No, no, no, Kalinosiu, pośpieszaj.

Przecież już idę, wasza miłość.

Idę. Koniec świata.

Więc mówisz, weź pan, że to pieczęć księcia elektora. Osobista wasza miłość.

Holsztajn taki używać nie ma prawa.

Wtedy to pismo wprost od elektora do Lecka dotarło.

Par grabia ansbach?

Wszystko na to wskazuje.

Ale suponuję, że treść pisma jemu nawet wiadoma nie jest.

Wciąż elektor bałby się przedwcześnie ujawniać nazwiska magnatów, którzy na

sejmie za jego złoto głosować będą.

Nie ufa nikomu.

Woli dopiero tu, w Warszawie, z nimi rozmowy nawiązać.

Tak, tak, mości pułkowniku, ani rezydent elektora,

ani Reda, ani Ansbach.

Nikt prócz nas nie zna nazwisk magnatów, którzy miasto i czyźnie sławy

przysparzać, zdrajcami się obkazać. Bogu niech będą dzięki, że skromna ich

liczba.

Kraj, który tak się wykrwawiał, nade wszystko potrzebuje jedności.

Żal, że są jeszcze tacy, którzy prywaty nad miłość ojczyzny przekładają.

A miłościwy nam parujący Michał Korybutz.

Słaby to człowiek.

Dobrze wie o tym Kurfürst.

Celnie uderza.

W ości, pułkowniku.

Teraz nie wolno o tym nikomu ani słowa.

Tylko my wiemy, kto za Kurfürstem stoi. I to jest naszą bronią.

Jak to, wasza miłość, więc mamy czekać bezczynnie?

Mówić wszędzie o poczynaniach księcia elektora w Prusie nie

tylko można, ale należy.

Wasza miłość!

Konia na śmierć zgoniłem, ale sto polskich złotych w zakładzie wygrałem.

to, kto pierwszy z kompanii do Warszawy dojedzie.

A polowanie?

Przyjadą, obaczysz wasza miłość.

Obaczę, obaczę.

Poznajcie się, wasz mościowie.

Andrzej.

Aniu.

Cudownie wyglądasz, kuzynko.

Czemuż jestem twoim bratem?

Szanu Krzysztofowi podziękuj, że mnie widzisz cało.

Pan Krzysztof? Wczoraj życie mi uratował.

Mam pokorną prośbę do waszej miłości.

Cóż tam znowu?

Wachmistrz pana Krzysztofa przywiedł tu pannę do Maracką, która im tak dzielnie

w ucieczce dopomogła. Przez to teraz do domu wrócić się nie może.

Mogłaby ona przy mnie w pałacu ostać.

Ja bardzo proszę.

Mówił mi już im spółkownikować panny bitewnych przewagach. A chcesz tu z nami

zostać? Jeśli wasze wielmożności i panience nie zawadzą, to...

Objeżdżę ją sobie.

Pięknie dziękujemy waszej miłości.

Dzieci, bo przeszkadzamy w ważnych dyskursach.

Pana pułkownika potem do nas na pokoje prosimy.

A po południu przejażdżka.

Nie odmówi mi pan chyba swego towarzystwa.

Pani, szczęśliwy będę.

Aniu, chodź, że już.

Porywczy.

Młody, ale złote serce.

Zadrotny.

Annę kocha ponad wszystko.

Jedyną siostrę tatarzy mu mówili.

Cóż tam, Kalinosiu, patent gotowy?

Przygotowane, wasze miłości.

A to imię pan Kacper Pilch.

Właśności pułkownika, wasz ministr. To ci poznaję.

Pod podhajcami dzielnie stawałeś.

Zasłużyłeś sobie na wierze, żeś posła Lektorskiego napadł.

Ależ cenne pismo wychadł.

Wtedy przy swoim pułkowniku z nami służyć będziesz. Dziękuję, wasza miłość.

Z całego serca dziękuję.

Książę elektor w każdej potrzebie u boku jego królewskiej mości stanie.

Wasza wielmożność.

Jego eminencja ksiądz biskup kijowski byłby rad gościć dzisiaj waszą

na obiedzie.

Proszę przekazać jego eminencji moje gorące podziękowanie za tak wielki

zaszczyt.

Gratuluję, Margrabio.

Lepszego sprzymierzeńca nie mógł pan znaleźć.

O!

O!

O!

Jeszcze i miód! Zaczynaj!

Uciśnijcie się, bracia szlachet!

Ty! Ty!

Krzysztof Dołgierd, hetmana sobieskiego, żołnierz z Prus

Książęcych do stolicy przybył.

Pozwólcie na tym waszmościowie, że nasz brat z ziem północnych przemawiać

będzie.

Panowie bracia, salus republice suprema lex.

Nikt, kto umiłowanie ojczyzny ponad wszystko przekłada, nie dopuści, żeby

ziemię naszą bezkarnie uciskał.

Tam, w Prusach książęcych, wierny Rzeczypospolitej lud ufnie ku

koronie oczy obraca, wierząc...

że jego królewska mość, Michał Korybut Wiśniowiecki, za swobodami ziętych,

tyranibus przez elektora pogwałconych, ujmie się, jako że wszyscy, panowie

bracia, sąśmy jednej matki, synowie.

Wszelkie

stany

czekają tej chwili, kiedy Rzeczpospolita

wyciągnie każącą rękę, aby jeszcze raz złamać przemoc i pychę.

Od was, panowie bracia, zależy teraz, czy Sejm odda ziemię

nasze Legorowi, aby tam przemoc swą zaprowadzał, czy też Sejm ten

upomni się o swoich braci.

Polska i Prusy książęce to jedno!

Pan pułkownik w lecku w kajdany był zakuty.

Ano byłem.

I uciekł?

Wszystkie drogi, trakty obstawione elektorskimi rajtarami, a pan

pułkownik cały i zdrów do stolicy na Sejm zjechał. Czart mu, bez szkody

Rzeczpospolitej ukręcę.

Mój bakmistrz całą drogę ze mną przebył, świadczyć może.

Sługa, nic szlachcicowi po jego słowie. Sługa, lecz szlachcic, gęby sobie mną

nie wycieraj. Spokój.

A mnie się widzi, że imś pan pułkownik.

Oczernia elektora po to, aby szlachtę między sobą skłócić i udzić.

A kto panu pułkownikowi za to płaci? Nie masz się. W czas tej mokaptur za

pojedynek na gardle karze.

Tu?

Czy za morę wyjdziemy?

Tu? Na pistolety.

Stójcie, ważnościowie!

Poseł w wolnym kraju!

Nietykalny jest!

Schowajcie szable!

A gorące słowa na obrady tej mu zostawcie!

Drugi to już raz zawdzięczam panu ocalenie.

Przyrzekam, że dług ten spłacę.

Przyrzekam.

Ja za!

Miło mi gościć pana, Margrabio, pod tym skromnym dachem. Tym bardziej,

że miodościwie nam panujący król, Michał Korybut, nie wroga.

a przyjaciela w księciu Fryderyku Wilhelmie upatruje.

Wspólnotę chrześcijańską, księże elektor, wynosi ponad wszystko.

Kadał mi króla i sejm zapewnić, że Prusy księżęce w każdej

potrzebie obok Rzeczypospolitej staną.

Bogu niech będą dzięki.

Panu Zobiesyskiemu nie wstrzymać to przyrzeczenie.

Tak, sojusznika w panu Hetmanie nie znajdziesz, Margrabio.

Wielki to Ludwika XIV zwalennik. I nie po jego myśli elekcja wypadła.

Prawdę mówiąc, wszystkich nas na polu elekcyjnym ksiądz biskup Olszowski

pod kanclerzy koronny zaskoczył.

Pospólstwo herbowe takie larum za korybutem wiśniowieckim podniosło, że aż

prymas Prażmowski ponoć chory cudem wyzdrowiał.

Pod wolę zjechał.

Tedeum ze złości w fałszywie intonując.

W fałszywie.

Widać, Bóg tak chciał, aby Piast królem został.

Wciąż elektor z ukontentowaniem przyjął wybór księcia Wiśniowieckiego na króla

Polski.

Prus książęcych jest już zamknięta.

Ziemię te, księciu, elektorowie w Welawie oddane, przy nim zostaną. Sejm

traktaty potwierdzi, to już tylko formalność, pod którą my obiema rękami

podpiszemy.

I śmiałem dziś u miłościwego pana mówić w pewnej sprawie.

Wśród przyjaciół jesteś, Margraviu.

Czym to pomóc ci trzeba?

Dziękuję.

Książę elektor chcę prosić króla o ekstradycję jednego ze swoich

oddanych.

Ruszaj, durniu!

Można to było życiem przypłacić.

Wybacz, bać panna.

Co ty tu robisz?

Daruję, pan pułkownik, ale jakże mnie było w gospodzie usiedzieć. Magda

nie daje.

Pomyślałem sobie, że tak cichcem z tyłu to jej przeszkadzać nie będę, a w razie

czego przydać się mogę.

Kacper, mówiłem ci.

Stary pan Dowgierd też często mówił pilnuj Kacper, młodego pana jak oka w

głowie. Kacper.

Chudopachołek jesteś, mówił, aleś szlachcic i bądź mu bardziej

niż sługą. Kacper.

Pan wachmistrz jeno z poczciwości serca za nami pojechał.

Prawda, panie Krzysztofie? Bóg zapłać, bać, panie, za dobre słowo.

A pamięta pan, pułkownik, owo wielkie malowidło w sali rycerskiej w Lecku?

Kapitan Stober mówił, że to Diana czy jakaś inna bogini na łowach odmalowana.

Z zieleniowy zazdrościów malasz, gdyby...

Panny Annę zobaczył.

Widzę, panie wachmistrzu, że nie tylko rękę obrotną macie, ale i dowci przedni

idzie z nią w parze.

Taka napaść! Dobra za króla!

Czas obrad sejmu?

Garbem winie zapłacić! Nie może to być!

Aby warką szczęśliwie wolności zażywał!

Wielka to posobie Margrabiego niewaga.

księcia elektora.

Pozwólcie, mości panowie, aby główna persona tego dramatu powiedziała, jakiej

satysfakcji żąda.

Żadnej.

Wielebny księże biskupie.

Także to, Margrabio.

Pułkownik Dobgierd wraz z pospólstwem na karetę napada życiu twojemu grożąc. A

masz, ma chcesz go wolny widzieć?

Nie mnie sądzić pułkownika i jego czyny.

Gorącą jego krew już w Lecku poznałem, kiedy w obronie Jana Stolpeckiego

O, siła ludzi nam wtedy ubił, za co w wieży zamknięty został.

Książę elektor, wysoce dawne jego zasługi ceniąc, chciał ten postępek w

niepamięć puścić.

Jednakże pułkownik, nie bacząc na nic, umknął z Prus i pod rozkazy Hetmana

Sobieskiego się stawił. Nie przyszedł, czy godnego protektora znalazł.

który nie tylko powagą rzędu go chroni, ale także chętnie posług przeciw księdzu

elektorowi daje.

Hetman Wielki Koronny teraz na polowaniu bawi, a pod jego nieobecność

urząd stolicy marszałek nadworny sprawuje.

Winien rzecz rozpatrzeć i winnego ukarać.

Zatrzymać szlachcica?

To godzi wolność naszą. Larum się podniesie.

Szlachta burzyć się zacznie, że przywileje łamiemy. Nie zatrzymać, mości

panowie. Nie zatrzymać.

Przychylić się tylko do suplikacji księcia elektora, który miłościwie nam

panującego króla o wydanie swego poddanego prosi.

Książę lektor chce zbłąkanego żołnierza znów swe szeregi przyjąć.

Pro publico bono.

Waszmość, pan pułkownik Krzysztof Dowygiert?

Jam jest.

Kapitan Straży Zbigniew Wyszewski.

Mam rozkaz.

Odprowadzić natychmiast waszmość pana na dobasztę marszałkowskiej. Spokój.

Czy to rozkaz pana Hetmana?

Od nieobecności pana Hetmana pan marszałek nadworny w mieście władzy

Mnie mam mości, pułkowniku, że to jakaś tragiczna pomyłka.

Nie trzeba.

Table może pan zatrzymać.

Jak pan to już wie, ekscelencjo, Dowgird zmartwychwstał.

I na pewno zna treść tajnego pisma elektora.

Tej nocy jeszcze opuści pan Warszawę, panie Redet.

I złoży pan relację księciu elektorowi ze swojej misji.

Ekscelencjo.

Jeżeli Dovgird znalazł pismo, głową pan za to odpowie.

Zorganizowałem dwa napady na Dovgirda. Dwa napady?

Nie te bezskuteczne.

Dziś widziałem pułkownika.

Dowgierda w towarzystwie damy.

Na konnej przejażdżce.

A może pan nie ma złota na opłacenie ludzi, ale pewnych ludzi, którzy

się uśmiercić Dowgierda.

Musimy działać!

Jak pan tego dokonał, Margrabio? Kiedyś wspomniałem panu, że nie uznaję

przemocy.

Dowgirda osadzono w baszcie marszałkowskiej. Ma być natychmiast

w nasze ręce.

Spotkamy się znowu, panie pułkowniku.

Spotkamy się znowu.

Gdzie jego omość, pan Hep? Na polowaniu.

Stepanie.

Ratuj, panienko!

Co się dzieje? Zabrali mego pułkownika. Kto?

Strasz marszałkowska przed gospodą.

Otoczyli. Lubyk chciał mu kręcić, ale pan pułkownik nie zezwolił.

Zabrali, zabrali mego pułkownika.

Ratuj, panienko, bo tu mój łeb na nic się nie zna.

Kalinosiu, mój złociutki, każ spowód zaprzęgać. Jedź do pana marszałka

nadwornego. Pójdę już, panienko. Pan marszałek nie będzie chciał przyjąć. Do

rana trzeba czekać. Do rana? Tak, to każda chwila droga.

A z kimą godzić nie można? Cicha!

No ale... Spokoj mi tu.

Kto imć pułkownika pojmał?

Oficer, straż.

Rosły z czarną opaską na oku.

Tak.

Szabli panu pułkownikowi nie odebrał.

Każda przęgać sama pojadę. Jaśnie pani nie uchodzi.

A wolność szlachecka łamać to uchodzi? Jego mości hetmana nie ma, to głowy

podnoszą. Koniec świec. Ja z panią Dobrodziką pojadę. A ty tam po co?

Każ najlepsze konie zaprzęgać.

Cioteczka, ale czego oni chcą od pana Krzysztofa?

No, już ja się dowiem.

Mój pułkownik jak luz za czysty.

Sam nic nie poradzę!

Nic nie poradzę!

Kacper! Kacper!

W ościbach, mistrzu!

Cicha. Wieta robi.

Prowadź mnie do dowódcy.

Prędko!

Błażej!

Prędzej!

Błażej!

Ogmuchłeś, Gamoniu?

Co tam?

Nienielmożność do dowódcy!

Prowadź!

Panowie Błazowski i Trzosowski byli tu?

A byli, panie! A dokąd poszli?

Nie wiem, panie!

Musi wiedzieli, że Hetmana nie ma w Warszawie. Inaczej nie odważyli by się

to. Rodkaz brzmi.

Natychmiast wydać pułkownika Dowgirda w ręce przedstawicieli elektora.

Rozkaz, rozkaz. A któż taki rozkaz wydał, co? Taki zamach na wolność

grozi buntem, zerwaniem sejmu. A, mości oficjerze, tu nie o rozkaz idzie, ale

oknowania przeciwko Hetmanowi. Wiem to, ale rozkaz muszę wykonać. A jak się król

dowie?

I do króla to dojdzie, ale także i sam diabeł.

Nasza wielmożność wybaczy.

Nie doszuka się prawdy.

Wasz mość widza, głowa nosisz. Nie od parady.

Dziękuję.

Wasze ciny i głowie polecam, aby pułkownik Dovgird dopiero rano był

Rano?

Zawaruj mi was, mości oficerze, że pułkownik do switu pod twoja

opieka będzie.

Parol oficerskim.

Nie ma na co czekać, panienko, na koni do Hetmana.

Gdybym tylko wiedziała, gdzie to sama przez bór przelecę.

A Bóg wie, co Kasper uczyni?

Miłość do pułkownika rozumu pomiesza i gotów sam na strasz królewską uderzyć. A

wtedy i pan Hetman nie pomoże.

Chryste, panie, wczas tej mu taki gwałt.

Tumny głowy nie straci.

Same tu teraz nie poradzi.

Cioteczko, coś nie się wyjdzie.

Dwa konie kazałam kulbaczyć.

Pojedziesz z Magdą do Hetmana.

Do nóg mu padniesz, żeby jeszcze przed switem w Warszawie stać. O Jezu, lecę

stroje przygotować.

Koniec świata.

Każ wasz mość z różnikarni przynieść cztery pistolety nabite.

Koniec świata.

Za stara jestem, bo bym sama na koń skoczyła.

Oskarżył biskup Kijowski i wojewoda Wilenski o znieważenie posła

Jeszcze dziś w nocy ma być oddany w ręce pachołków elektorskich.

Sądzić go mają w królewcu.

Mogą już to uczynić.

Więc pan Dowgirt jest poddanym elektora.

Wszystko przygotowane. Konie czekają.

Prędzej, pani, to prędzej. Każda minutka droga. Tak, tak, czapka, tu buty.

Po bogę, pani.

Nie ma ich tutaj.

Napij się, żal.

Ja ojczyznę przed Szwedem obroniłem. Mamy czasu brak. Panowie, mój pan w

nieszczęciu. Trzeba pomóc. Położymy. Panowie. Wylej sam rzut.

Wypiwaj. Masz pościel. A gdybyśmy tak wszyscy razem i... Razem!

Są chowata!

Nigdy! Wej tu!

Nie ma rozkazu.

To jest rozkaz.

Rozkaz wydania więźnia.

Błażej!

Błażej!

Co tam?

Oficera budź!

Kiedy nie ma rozkazu.

Nie ma rozkazu.

To jest rozkaz!

Oskarżę się marszałkowi.

Odpowiecie mi za to!

Błażej!

Błażej!

A co tam znowu?

Oficera trzeba zbudzić!

Pan otrzał.

To budź!

Kiedy rozkazu nie ma.

Nie ma rozkazu.

Co wam, panie?

Ekscelencjo.