Original subtitles

Pułkownik Krzysztof Dowgird, polski szlachcic w służbie elektorskiej,

nieprawościami popełnionymi w Prusach Księżęcy przez namiestnika elektora von

Holsteina, wypowiada służbę.

Pojmany przy próbie uwolnienia niewinnie skazanego mieszczanina, ucieka z pomocą

wiernego wachmistrza Kacpraj z tego byłego dowódcy Odrowąża, którego von

Holstein pod wecie wtrąca do więzienia.

Dowgird przedziera się w kierunku polskiej granicy ścigany przez swego

wroga, rodmistrza dragonów Radziwiłłotkich Zaremby i kapitana

W Starym Munie dochodzi do pojedynku Dowgirda z Zarembą.

Pułkownik zwycięża i odjeżdża z Kacprem wolno.

Nad granicznym jeziorem spotykają młodą szlachciankę, pannę Magdę Tomaracką,

której dworek rajtarzy zrewidowali w poszukiwaniu uciekinierów.

Z pomocą Magdy ukryci w furze siana przekradają się do klasztoru, gdzie

zatrzymali się również poznani wcześniej wędrowni komedianci.

W klasztorze dogania ich knotę ze swymi rajtarami.

Ale mnisi i komedianci pomagają im zmylić prześladowców.

Dovgird z Kacprem uchodzą wraz z aktorami z klasztoru i docierają do

karczmy. Tam jednak rajtarzy zastawiają pułapkę, którą wpada Kacper.

Pułkownik Dovgird dla uratowania wiernego towarzysza broni, któremu

grożą śmiercią, chce się poddać.

Ale w sukurs przychodzą im komedianci.

Ojciec aktorki.

Wasz mościowie, wojsko tu jedzie za mną, poprowadzę. Panie pułkowniku, do koni.

Ojce, byłeś wspaniały.

Ba, pani, nigdy cię nie zapomnę.

Jawać pana.

Waszmościowie, prędzej, prędzej, waszmościowie!

Prędzej! Najlepsze, panie pułkowniku, jakie znalazłem.

Julio!

Jo! Jo!

Hej, Jo! Wszystkiego najlepszego!

Pięciu pobitych. Ten tylko żyw, ale pijany jak świnia. Panowie, ja też

elektorowi służę. Ja nie chciałem zać koni.

Siłą my spoili.

Gdzie granica?

Za lasem jak jezioro. Ja poprowadzę.

Wsadźcie go na konia.

Tylko uważajcie, żeby nie spał.

Kapitanie, nie da rady. Ci jany bydle. Ja znam okolicę, poprowadzę.

Na koń!

Dziadku!

Młodzi nam trzeba!

Mieście!

Wiosła!

Niech wam Pan Bóg wynagrodził!

Spójrzcie pan, panie Rodziczu!

Trzymaj konia.

Wciąż elektor nakazuje, aby wraz ze mną udał się do Warszawy.

Marzabia Ansbach.

Rozumiem. Wiozę tajne dokumenty, które dopiero w Warszawie rezydent elektora,

pan Howerbeck, ujawnić może.

Za bezpieczeństwo. Pan odpowiada, eksperencio.

Rozkazałem najlepszych rajtarów do eskorty przydzielić.

Książę elektor jest zaniepokojony wypadkami, jakie miały miejsce w Lecku i

wyjaśnień.

Dopóki Dowgirda księciu elektorowi do nóg nie rzucę, nie będę...

Eksperencio! Eksperencio!

A, knotę. Masz go?

Dowgird nie żyje.

Sam go ubiłem, a ja go żywym chciałem mieć, rozumiesz?

Żywym! Obyś słów tych, ekscelencjo, w złą godzinę nie wypowiedział.

hmm hmm

hmm hmm

hmm

Pić będzie chciał.

Koni im trzeba.

Pozwolicie?

Bóg nas rozgrzeszy.

Ona z nimi też pojedzie.

Nie cierpię tego kraju.

Nie ma w nim żadnego porządku.

Każdy jest tu panem.

Mówią o sobie szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie.

Też dla duchani.

Zabij. O polityce tylko przy miodzie rozprawiać umieją.

A jednomyślności wśród nich nie ma nigdy.

Król szwedzki Karol Gustaw w tenże sam sposób Polaków widział.

I srodze się zawiódł.

Nie pojęte.

Cały kraj podbił.

Króla wypędził?

Polskę z mapy Europy wymazał.

A ten przeklęty naród nie padł przed nim na kolana.

Nie pojęte.

A może pismo, jakie ważność wiedziesz, uczyni wiele więcej niż

najpotężniejsza nawet armia.

Wychodzić! Wychodzić!

Ty też! No!

Wyprzęgaj! Cicho!

Cicho! Czego chcecie ludzie?

Koni! To rabunek!

Wyprzęgaj!

Jutro w Warszawie stanąć musimy!

Nikt tam na was nie czeka.

Jednego konia odstawić!

Pusta.

Pusta.

Zobaczcie, konia! Na tył karety!

W tą stronę jedziecie. Wsiadajcie!

Regnam! No!

Chodź!

Wszyscy!

Śpij, śpij.

Sam zdrowie wraca.

A ich wciąż nie ma.

Nieraz długo. Na pocztę elektorską przyjdzie czekać.

Wyjdę im naprzeciw.

Bacz pilnie na drzewa.

Podgięta kora.

Drogę przekażę.

Panie pułkowniku.

Gdzie ja jestem?

U przyjaciół.

Siadajcie, panie.

Co ze mną było?

Dwa dni, wasz moś, bez czucia leżałeś.

Matwij wasz moś si rajterską kulę z ramienia wyłuskał.

Mogłam zapłać.

Słabym bardzo.

I głodny.

A gdzie Kasper?

Żyw?

Żyw, żyw.

Jednak gdzieś w las poszedł.

Wnet go odnajdę.

Nie trzeba nikomu gadać, że to elektorskie kobyły.

Zrozumiano?

Cóż to za paradny pojazd?

Jak nowy. A co, pułkownik jako berwaniec w stolicy ma stanąć?

Złote ręce igłę trzymały.

Szwedów siła nagniętliśmy po lasach, a i Brandenburczyk kurpił się boi.

Naszemu królowi.

Michałowi Korybutowi pokońcie się od nas.

Powiedzcie, że póki kurpie w puszczy siedzą, wróg tu nie przyjdzie.

Dziękujemy wam z serca.

Za pomoc.

I gościnę.

Prowadzisz krajem puszczy.

Najbliższą drogą.

Bywajcie.

Zawsze przyjaciół znajdziecie. Bywajcie.

Za tym brodem trakt do Warszawy.

Bywajcie!

Przyda się w drodze.

Dziękuję!

Wywajcie, jedźcie z Bogiem!

Podglądałeś? Puść, bo pogryzę!

Ożenię się z tobą.

Czekaj! Kalper, za mną!

Bacz, panna!

Zostań tutaj!

Nie wiem, kim wasz mąż ten jesteś, ale wdzięczność ci winnam, żeś nas obronił.

Bać pan ranny?

Chryste, jaka piękna.

Cioteczko, cioteczko!

Dziękuję. Już myślałam, że cię usieczę. Magda, ale co ty, Magda? Co ja bym z

ciebie zrobiła?

Magda!

Magda!

To ty... Cichaj!

Masz.

Bierz to.

Co to?

Co tam dla ciebie?

Magda! Kasia!

Gdzie jestem?

Bogu niech będą dzięki.

Myślałam, że wać pan ciężko ranny.

Niedawno temu ranny dostałem, osłabłem. Wybaczcie, wielmożne panie.

Dzielnie wasz mość stawałeś.

Mój krewny, wielki hetman koronny, pan Sobieski, na pewno zechce wynagrodzić

jego odwaga. Jego mość hetman?

Pod Podhajcami z nim byłem. Wielki dowód.

Łatwo być wroga, kiedy ma się takich żołnierzy.

Pozwolą panie.

Ekspułkownik rajtarski, Krzysztof Dowgird.

Agata Astrowska. A to?

Moja bratanica, panna Anna Astrowska. Córka świętej pamięci Stanisława,

stolnika Sandomierskiego, który pod warką od szwedzkiej kuli padł.

Ulubienica. I oczko w głowie, Hetwana.

To też cioteczka opowie.

Ale dlaczego to waćman powiedziałeś? Ekt pułkowi. Właśnie. Elektorowi za służbę

podziękowałem. A to zabawne, bo drogę do stolicy odbywa z nami Margrabia Ansbach

i pan Pony Ryde, którzy w starciu z bandytami konie stracili.

Przynieśli tutaj wadź pana i... Myśmy siły nie miały.

Magda, jedź do pułkownika.

Do pomożu.

Na jedno słowo, łeb rozwalę.

Głowę postradam, ale... Tak jest!

Panie pułkowniku, szabla.

Pozwolą panie, mój wachmistrz i przyjaciel imć Kacper Piech.

A to pana Magda Domaracka.

Poznaliśmy już tę dzielną pannę.

Panowie pozwolą? Nasz wybawca, pułkownik Krzysztof Dowgird.

Margrabia Ansbach.

Pani, znamy się już od dawna. Cieszę się bardzo, że widzę pana zdrowym i całym.

Tak, ale... Pan von Rydde.

Obaj panowie dzielnie przed napaścią z Bujecką się bronili. Pan von Rydde

ręka trzech oprysków położył.

Cudowny to kraj, Polska.

Miło nam to usłyszeć.

Podczas jednej podróży można być przez Polaków napadniętym, a potem

A potem ciż sami Polacy ratują nam życie.

Takiej fantazji można pozazdrościć. Ci sami? No,

myślę o narodzie, który mając tak gorącą krew do wielkich

czynów jest powołany.

Na wieczór mieliśmy stanąć w Warszawie. Hetman będzie się o nas spokoił. Kacper,

konie!

Jaśnie, panie, pozwolą, że mój pułkownik w karecie pojedzie. Siły oszczędzać

mógł. Kacper!

Rozkaz, panie pułkowniku, ale pan ponoredy i na koniu do Warszawy

Ma pan teraz piękną okazję, aby poznać tę ziemię i tych ludzi.

Tak, ale... Mężczyzna na koniu bliższy sercu każdej kobiety. No, to droga.

Proszę, do konia.

Nie sprzedam! Nie sprzedam! Do konia! No!

Już!

Wsiadaj!

Jednego konia zostawili.

Powiadasz wachmistrzu Dobgirdza?

Tak, ekscelencjo.

Na własne oczy widziałeś, jak czarną sakwę zabrał.

Tak, ekscelencjo.

A pan von Redde?

Chciał złotem płacić.

Bodajby się nie urodził.

Wynoś się!

Lotar!

Każ niech do czarnej kary te najlepsze konie zaprzęgają. Czterech rajtarów

gotowych do drogi niech czeka. Wyjeżdżam do Warszawy. Jest, ekscelencio.

Goniec z listem do księcia elektora pojedzie.

Przyślij go zaraz.