Original subtitles

Pułkownik Krzysztof Dowdirt, oficer wojsk elektorskich, wypowiada służbę i

licznych przygodach przybywa do Warszawy, aby ujawnić nieprawości,

dopuszcza się na ludności pruskiej namiestnik elektora von Holstein.

Jednocześnie do Polski jedzie delegacja mieszczan pruskich, aby prosić

Rzeczpospolitą jedyną siłę, która może im pomóc, o ratunek.

W ręce pułkownika dostaje się tajna lista nazwisk kilku polskich magnatów

przekupionych przez elektora.

Wszelkie wysiłki iknowania von Holstein i Margrabiego Ansbacha, którzy chcą za

wszelką cenę odzyskać tajny dokument i skompromitować Dovgirda, pozostają

daremne.

Intrygi zostają zdemaskowane.

A von Holstein ginie w pojedynku z ręki Dovgirda.

Delegacja mieszczan pruskich nie dociera do Warszawy.

Wpada w ręce bandy opryszków działających na zlecenie posła

Dowgirt z towarzyszami rusza na odsiecz, dostaje się do bandykiego gniazda w

Wilczych Dołach i po ciężkiej walce uwalnia delegatów.

Miłość dzielnego pułkownika do pięknej Anny Ostrowskiej, ulubienicy

hetmanowieskiego, spotyka się z wzajemnością. Jego oświadczyny zostają

Zaczynają się przygotowania do uroczystych rękowin.

Ale przebiegły Markrabia Ansbach knuje jeszcze jedną intrygę.

Podstępem zwabia Dowgirta do rezydencji elektorskiego posła.

Więzi go tam pobitego przez Knechtów i chce żywego uprowadzić do Prus.

Wierny wachmistrz i przyjaciel Kasper próżno szuka po całej Warszawie tego

dowódcy.

A czarny zamknięty powóz ze znakami elektorskimi gotów już do drogi.

Dziękuje wielmożnemu panu.

Stokrotnie... Już ja cię dostanę z mojej łapy!

Właść drzwi rozwalisz.

Proszę! Jego miłość pułkownika Dowgierda natychmiast!

Pana pułkownika Dowgierda nie ma.

Wyszedł.

Górze!

Wejdź, Właść, sam.

Zobacz.

Witajcie, właściwa gwizdzu! Cóż to? Na służbę do elektora wracacie?

Trzeba było wcześniej, to by was czarnym powozem zabrali. Jakim powozem? A przed

chwilą w eskorcie rajotarów odjechał.

Oba od nas się stracowali obwiezie.

Państwu dokąd?

No i patrz wasze, odjechał.

Dlaczego nie ma Krzysztofa?

Nie wiem, Aniu.

Zapytajmy pani ciotki.

Cioteczku, gdzie Krzysztof?

Duchem Świętym ja nie jestem.

Dokumenty są u mnie.

I to jest najlepszą rękoją.

Że im do wgierdowej nic nie grozi.

Proszę panów do stołu.

Proszę waszmość państwa do stołu.

Prosimy.

Pan pułkownik!

Krzysztof!

Pamiętaj się!

Porwali go! Lektorscy czarnym powozem wywieźli!

Być nie może!

Magda!

To krimen!

Spod boku króla szlachcica porwać?

Chodźcie marszałku! Aż natychmiast radziemy ludzi!

Gdzie jest Anna?

Moja krew!

Mości kapitanie!

Czy przejeżdżał tędy czarny powóz elektorski? Przejeżdżał. Co się stało?

Pułkownik Dobgirth porwany.

Mamy go.

Jadza!

Jadza!

Stań!

Z konia!

Z konia!

To gwałt! Mości panowie, to gwałt!

To poczta księcia elektora!

Oda najmocniła w rozwale!

Złożę skargę jego ekscelencji.

O, skarż się samemu diabłu.

Można jechać?

Jedź.

Na koń!

Jazda!

Gdzie Krzysztof?

Gdzie Krzysztof?

Głęboko wierzę, że miłościwy pan nie dopuści, aby w jego przytomności ludzie

elektorscy bezkarnie szlachcica porywali i więzili. To gwałt!

Rzeczypospolitej zadany! Wstyd! Halba! Halba!

Waszmościowie!

Po próżnicy gęby strzępimy! Trzeba się nam zbrojnie o imć pułkownika do wierna

upomnieć! Wojsko słać! Prędko elektor zapomniał, jak lednikiem

był! Prusy książęce do korony powrócić!

Winnych tej ohydnej zbrodni pod sąd! Pod sąd!

Pod sąd! Pod sąd!

Pod sąd! Pod sąd!

Pod sąd!

Boście panie, co się stało? Turcy całą swoją potęgą nad granicą

spadeli.

Ojczyzna w niebezpieczeństwie.

Zgody nam trzeba, panowie bracia.

I sojusznika, który by własnym wojskiem siły nasze wspomógł.

Pułkownik Dovgird dziesięciu tysięcy rajtarów nie zastąpi.

Sprawa jednego człowieka.

Nie może zauważyć o losach Rzeczypospolitej, na którą oczy całego

chrześcijaństwa są zwrócone.

Bóg mu dopomoże.

Nie o jednego człowieka tu idzie, a o Rzeczpospolitą,

która drogo za brandenburgską pomoc zapłaci.

Od sily ma korona!

aby sama potęgę otomańską rozgromić.

Nie no, żeby jej w tym nikt nie przeszkadzał.

A tam w Prusie Książęcych jest wróg, który potępnie

słabości nasze wykorzystuje.

Gwałt zadany pułkownikowi Dowgirdowi do obraza majestatu.

I całej Rzeczypospolitej. Hańba!

Już nawet pod bokiem jego królewskiej mości.

Pewnym życia i substancji być nie można. Nie ma bezpieczeństwa. Nie ma

poszanowania praw.

Widzieliśmy wczoraj pułkownika Dovgirda. Przybył do nas odebrać glejt.

Księcia elektora zwalniający twierdzy jego przyjaciela, chorążego Odrowomorza.

Pułkownik Dovgird wyszedł z naszej rezydencji.

A dokąd się udał? Bóg mi świadkiem. Nie wiem.

Wasz mościowie przyszliście to nam tłumaczyć?

Czy najistniejszemu panu?

Wielka gorycz panuje w moim sercu, że tak znakomity wódz i polityk może wątpić

szczerości naszych intencji.

Książę elektor przesyła przez nas zapewnienie.

miłościwie panującemu Michałowi Korybutowi Wiśniowieckiemu, że z całym

wojskiem w razie potrzeby u boku Rzeczpospolitej stanie.

Rozpatrzenie sprawy imć pułkownika Dowgirda na czas sposobniejszy się

prolonguje.

Czarne chmury się wzbierają nad Rzeczpospolitą.

Wasza miłość ciągle gniewa się na swojego córgę?

Chciałem obudzić na czas, bo przyjaciele czekają, a droga daleka.

Połóż z nim. Ja za.

Również pana Hetmana.

Jakże tak można nieszczęść opuścić?

Cicho, dziecko, cicho. My też radzimy, jak twemu pułkownikowi pomóc.

Żadnych nie widzi. Żadnych.

Zaprowadź jej mość, panie Anders, do swojej komnaty.

nam z naszej woli panujący król Michał o

pułkownika do Wgirdania powiecie! To my, panowie bracia,

kupą na Brandenburgach pójdziemy!

Na szaflach przybratów rozwiesiemy!

Proszę, panowie! Nie po nas wady szukać!

I do króla nie pora iść, bo nijakiego dowodu nie ma, że pan pułkownik porwany

został. Jakże to nie ma? A czarny powrót?

Wpadliśmy go z panem Tarłowskim i młodym odrowążem wbrew prawu. I nic? I nic.

I nic.

Zadałbym głowę, że jakimś pan Bładowski na rynku.

Karetę zioł.

Kto słyszał w środku, jeń i jakować.

Jak to?

Cioł.

Ażem cioł.

Bo jak opętany jechał, kram wywrócił, ludzi by poturbował.

W złości jużem ręki utrzymaj ze mnie mógł.

Zlewam go mcioł. O tak, teraz.

Tak, prawda to sam, że widział, jak znak elektorski na pół był się rozleciał.

O czym? O czym, Waśc, gadasz?

Atak! Raz!

Znak! Przesłup!

Oj, czekaj, Waśc. O elektorskim znaku na drzwiach powozu gadasz. No pewnie, że

nie o kurku nadzwonniczym.

Jezu.

Tamten znak był cały.

Sąd!

do jego mości Hetmana. A żywo, o to chodzi. Ale Hetman nikogo widzieć nie

Jak to?

Nie wiesz, że Turek u gród Rzeczpospolitej stoi i Hetman

wezwał?

Tak ja chcę swego pułkownika przed jego oblicze stawić.

Gdzie pułkownik? Nie, nie, no tyle, że drugim pomożem go wywieźli. Nie może to

być. Jako żywo, o to chodzi. Magda, teraz każda chwila droga. Ja muszę,

Hetmana widzieć. Nie, tu z rozwagą działać trzeba. Tylko imś Kalinowski

pomóc, żeby Hetman wasz mościł przez swoje oblicze dopuścił. To wołaj go.

Pamiętaj, że w naszym klasztorze zawsze przyjaciół znajdziesz.

W jakim klasztorze? Będziesz musiał, panie Jędrzeju, swe grzechy wypowiadać,

otco. A właśnie, idę nam szalnego popić, otco. Oto chodzi. Magda ma rację.

Tam w klasztorze nie tylko przyjaciół znajdziemy, ale i języka zasięgnąć

można. To jedyny katolicki klasztor, co się w Prusie książęcy hosto.

tryb odstęp.

Wszystkich nas w pole wywiódł.

Pojedziesz wejść ze starościcem i Pawłem

Odrowążem, pułkownika swego szukać.

A wasz mąż ciąg dziękuję.

Nam wasza miłość razem z imć panem kap, któremu jechać wypada.

O to chodzi, o to chodzi.

Wasza wola, ja wam teraz jedno dobre słowo mogę dać.

Ikonie, jakie mam najlepsze.

Ojczyzna w niebezpieczeństwie i no patrzeć, jak Turek w głąb

ruszy.

Półkomika swego w koronie pewno już nie znajdziecie.

A w Prusie, w Książęcych, elektor teraz twardą ręką rządzi.

Wieści dochodzą?

że dragoni księcia Bogusława w rozcypkę idą, ku koronie dążą.

Będziecie waszmościo je sami. I wtedy miłosierny Bóg, który

jedynie władzę nad nami i opiekę sprawuje, otworzy swoje dobre serce i

ci, synu.

Gdyby żył brat Józef, a nie świeć nad jego duszą.

Nie miłosiernego Boga, lecz sprawiedliwego hetmana.

wraz ze mną przebłagać by pragnął. Jeno, Bóg nami rządzi.

Jeno, Bóg, bracie Tomasu, bluźnisz.

Może mi zbłądził.

Mniemam, Jeno, że Bóg w swej dobroci wybaczy mnie, staremu żołnierzowi,

to, że nie tylko o duszę bliźniego, ale i o jego grzeszne ciało się troszczę.

Bracie Tomasu!

Nie głódźcie się.

To ci nie są dostateczne.

Nie wiadomo jeszcze, do kogo moja dusza należeć będzie.

Witam, panie lotniczu.

Widzę, że u zdrajców szuka pan gościny.

Chcą, że lektor nigdy nie przewadzi tym, którzy jego wrogowi ucieczce dopomogli?

Nie, lektor.

Bóg moje czyny sądził będzie.

Braciszkowie nie zdrajcy.

Wiernie Bogu i ojczyźnie służą.

Oficer, wszedł.

Stać! Siedź!

To mój ludzie i tylko ja im rozkazuję.

Z rozkazów księcia elektora wszystkie obce regimenty miały być wycofane z

księstwa.

Skracił pan swój oddział, panie rotmistrzu.

Tylko ci dwaj pozostali?

Do domu żołnierza rozpuściłem, bo na elektorkim żołdzie

brzuchy im do krzyżów cyrotły.

Do Rzeczypospolitej nie ma pan powrotu.

Kat czeka.

Szkoda takiego żołnierza.

Chętnie pana pod moją komendę przyjmę.

Widzicie, braciszkowie?

Nie tylko niebo o moją duszę zabiera.

Panie kapitanie, są.

Jesteśmy, kapitanie.

Dawno cię nie widziałem, Sul.

Mięć lat.

Mięć.

Otwieraj.

Nie mnie o łaskę prosić będziesz.

Czytasz?

Odnieś go!

Żywym przed elektorem stanąć musi.

To oficer!

I Szlachcic!

Kat, niechaj go wiesza!

Ale lżyć go nie pozwolę.

Dzień dobry panu.

Wiesz, braciszku, że księże elektor niechętnie na klasztor katolicki w

książęcy patrzy?

Bóg mu to wybaczy.

Nie zmierzone jest, miłosierdzie polskie.

Alej wina, pan rogi strzeli.

Za księcia elektora.

Ale pan rotmistrzu, jak dowgierda pojmali?

Zwiaczeła chciał ratować.

Sala on przyszedł.

Sam o życie starego drobą żabłagał. Teraz pościałeś do własnego ojca.

Życia byś miał oddał.

Powiem.

Gdy by żył?

Stary Odrowo z bloku umarł.

Tę wiadomość mal grabiłem mu do Warszawy, w której wiozłem.

Kto mógł przypuścić, że stary loku nie przetrzyma?

Ci rozmistrzów.

Za zdrowie księcia elektora.

Wina!

Teraz możemy się napić i poczekać, aż Margrabia w Ansbach tu zjedzie.

A do Gierda kazanem znowu związać.

Wprowadzić! Brać go!

Ich trzech było!

Dokąd tamten pojechał?

Miałe prawo.

Mów.

Mów! Pokaże ci ten pluga wyjątek wyrwać? Z mojego rozkazu odjechał!

Dokąd? Do dioba!

A my znowu razem.

Razem wisieć będziemy.

Niepotrzebnieś.

Ubanat stawiał.

Nie twoja rzecz.

Wodrowąż w leckim lochu zmarł.

Łotr.

Czytasz?

Dokąd posłałeś Grzegorza?

Lwieba jest, mistrzu.

Marek, spokój tu ma być.

Tak jest.

Kurt, koczno do piwniczki.

Może tam coś znajdziesz.

Poczekaj.

Spójdę z nim, żeby się nie podźwigał.

Dwa dwie.

Masz coś?

Kapitanie, każ pan sprawdzić posterunki.

Gdzie oni przepadli?

Pewnie się nie było derwać od wina mszalnego.

Pójdę po nich.

Wracajcie prędko.

Chodźcie no tutaj.

Kur! Gdzie jesteście?

Kur!

Kazałeś im kapitanie zanieść jakiś posiłek?

Nie zdechną.

Ci dwaj dragoni mnie nie obchodzą, ale za Dowgirda ja odpowiadam przed

margrabią.

Chodź.

Zaniesz im.

Idź za nimi.

Nie ufasz mi?

Chcesz? Wiążę ci!

Chcesz wziąć broń, kapitanie?

Zawiązałem.

Zostaw go mnie.

Jeżeli mnie zabijesz, pójdzie wolny.

Prefektarzu.

Boże, bądź miłości w nam zespół.

Bóg zapłaci.

Proszę wysiąść. Pan pułkownik czeka.

Ekscelencjo!

Jestem do pańskiej dyspozycji, pułkowniku.

Pragnę, ażeby pan zrozumiał, że ja wykonywałem

rozkazy księcia elektora.

Chociaż pan doskonale wie,

że księże elektor żąda bezwzględnego posłuszeństwa.

Wybacz, że kazano się wybrać tą burczę.

Twój?

Chyba. Ładnie to tak, miłczkiem, chyłkiem, beze mnie ze stolicy uciekać?

Pan Hetman kazał... Cicho!

Ty ze mną czy z Hetmanem do łożnicy pójdziesz, co?

Tak!

Może

święty,

większego szczęścia moje oczy nie widzieli.

Musisz się, pani, spieszyć.

Niech już jutro obie pary na ślubnym kobiercu staną.

Na Tulczynę iść nam pora.

Właśnie panie rotmistrzu!

Spraw szyki, Witoldzie.

Abyśmy godnie przed Hezmanem stanęli.

Rozkaz Krzysztofie.

Paster, dalekośmy od Warszawy.

Daleko.

Daleko. Tak, aż to już widać nasza dola, panie pułkowniku.

Gotów?