Original subtitles

Jest koniec kwietnia 1939 roku.

Na śląskim pograniczu ze szczególną ostrością występują napięcia, które

sytuacja polityczna panująca w Europie.

Hitlerowskie Niemcy realizują swe zaborcze plany.

Zagarnęły już Austrię, Czechosłowację, Kłajpedę.

Wysyłają terytorialne żądania wobec Polski.

Mimo iż tak zwana konwencja genewska, chroniąca wiele praw mniejszości

niemieckiej, już od dwóch lat nie obowiązuje, Niemcy nadal zajmują

postawę. Ich nieustannym prowokacjom przeciwstawia się mężnie ludność polska,

a zwłaszcza ta jej część, która jest zrzeszona w różnych organizacjach

społecznych, takich jak Związek Powstańców Śląskich, Organizacja

Powstańczej, Związek Harcerstwa Polskiego.

Towarzystwo Gimnastyczne SOKÓŁ, Towarzystwo Matek Polek i inny.

W rodzinie Pasterników do głosu dochodzi następne pokolenie.

Najstarszy syn Tomasza i Pauliny, Bolek, pracuje w fabryce. Ma 23 lata, jest

podharcmistrzem i komendantem chówca.

Dwudziestoletni Zygmunt znalazł pracę w kopalni.

Najmłodszy Zbyszek chodzi do ostatniej klasy szkoły powszechnej.

Gustek, syn Teresy i Roberta w dalszym ciągu nie ma stałego zajęcia, ale

mu się nieźle.

Marysia wyszła za mąż i wyjechała z mężem do Częstochowy.

Rysiek, wyuczony ślusarz, pracuje w hucie.

Córeczki Wandy i Henryka chodzą do szkoły powszechnej.

Synowie Irmy i Jerzego studiują w Niemczech. Często odwiedzają rodziców.

Po okresie kryzysu bezrobotni Tomasz i Robert znaleźli pracę. Tomasz w kopalni,

Robert w fabryce porcelany.

Henryk jest nadal prawą ręką wojewody, a Jerzy prawą ręką Belszego.

Paulina, Teresa, Wanda

i Irma nie pracują, zajmują się domem i dziećmi.

Stanik i Róża dożyli późnego wieku.

No i po co jeszcze zdjął? Po ja?

Nie.

Jego.

To jest głupioł.

Widziałem w szatni, jak ją wyjmował z torby. Ty!

Czygani!

Co się tu dzieje?

Polityka, wszędzie teraz polityka.

Chłopy, do roboty! Już dawno po gwizdku.

No i co?

Spraw zadzwoniła po policję i zabrali go.

Dobrześ zrobił, Bolek.

Może nie wszystkim to się podobało.

Wiem, panie Hnida.

Grunt, że się panu podobało.

Takich jest więcej, nie damy się.

A ja jestem plutonowym rezerwy i nie pozwolę, żeby przy mnie kto robił taką

propagandę.

Do widzenia. Do widzenia.

Cześć. Jesteś bardzo głodna? Dlaczego pytasz?

Mam prośbę.

Pójdziemy do mnie, wstąpię po drodze do chłopca, wezmę maszynę do pisania i

przejdziesz mi coś.

Oj, druhu podharcmistrzu, po co te krętactwa?

Powiedz od razu, że chcesz, żebym przyszła do ciebie do domu, ale ja i tak

przyjdę, bo ostatnim razem jak byłam, to całe miasto wiedziało. Może się

chwaliłaś. Nie, nie chwaliłam się, ale mama zrobiła mi taką awanturę, że

wziąć krople na sercowe.

Tobie też by się przydały. Takie specjalne. Żeby serduszko biło mocniej

mnie.

A to jest do przepisania.

Kulewik. Znasz go?

Z widzenia, ale nie wiedziałam, że on tak.

Mieszkam obok siebie i nic o sobie nie wiemy.

Przepiszę ci to.

Jutro w biurze.

A jeżeli masz ochotę na placki ziemniaczane, to zapraszam do mnie.

nie ma w domu.

Zbyszek, do dom.

Ale już.

Do dom!

Wasz ukochany wnuczek, ja?

A trzymajcie go na polu w ten chłód.

Ja wiem, że on po szkole zawsze przychodzi najpierw dowód.

Ale ja się boję, że on przyziębnie.

Przecież. Nie leży na ziemi i no robi.

A robota jeszcze żadnemu nie zaszkodziła. Ech, ojciec, ojciec.

Ojciec, ojciec.

Czuwaj! W ruchu podharcmistrzu.

Kiedy wreszcie zrobisz tego harcmistrza, co?

Podharcmistrz to tak jak podporucznik, niby oficera, ale bioda, nie?

Zapalimy? Zajdź mistro mi.

Ja?

Dlaczego?

Ty wlazłeś na mnie jak na gówno.

Teraz musisz to gówno ominąć.

Tylko chciałem zapytać, dlaczego jesteś niegrzeczny?

Harcerze szanują starszych, a ja jestem starszy od ciebie.

Poczekaj, drogi kuzynie.

Tu za rogiem jest fajna knajpka. W knajpie bufetowa, że... Ty to jak

arbuzy twarde, wielkie, co?

Zostaw mnie. To czego?

Że chodzę bez zezwolenia przez granicę?

Proszę bardzo, możesz mi dać takie upoważnienie?

Powiem ci wprost.

Zadajesz się z Niemcami, brzydzę się tobą.

O!

Tośmy się dogadali.

Wyobraź sobie, że ja też się brzydzę sobą.

No i dobrze, czasami.

Ale dżentelmeni zawsze mogą się dogadać, nie?

Może jednak małe piwko?

Co? Takie malutkie, harcerskie.

Nie.

Ja zapraszam.

Trudno.

To może ty zaprosisz kiedyś kuzyna do siebie, co?

Też nie.

Bolek, lubię się.

Wszystkich was lubię, abyście się tak na mnie uwzięli.

Czuwaj!

Dzień dobry.

Dzień dobry, Wolku. Przepraszam, że przychodzę tutaj, ale myślę, że to

To by było u nas na tablicy.

Tak.

Siadaj.

Ich map rozwieszono więcej.

W dużych zakładach, na dworcach kolejowych, tramwajach, pociągach.

Złapano sprawców?

Nie.

Myśmy złapali. I wiesz, co i co?

Policja go aresztowała, na drugi dzień wypuściła.

Kulewik wrócił do pracy i teraz kpizda.

Konsulat interweniował.

Nie było przekonywujących dowodów.

No więc... Po co mamy meldować o tych wszystkich prowokacjach, skoro nie daje

żadnych efektów?

Meldować trzeba.

Dziękuję ci za informację.

Stryjuj, jeszcze jedno.

W fabryce mówią, że Korfanty został aresztowany, jak tylko wrócił.

Czy to prawda?

A ciebie to interesuje?

U dziadka u nas w domu dużo mówiono o nim.

Korfanty wyjechał cztery lata temu. Musiał uciekać, bał się czegoś.

I teraz musi się uspełniwić. To nie jest aresztowanie. Chodzi o wyjaśnienie.

Teraz to ci Korfantego żorę.

A wyrzekłeś jego.

Zapisałeś się do związku.

Stanąłeś po stronie Grażyńskiemu.

Dobrze wiecie, że tam poszedł ino po to, żeby dzieci miały co jeść. Trzeba mieć

honor.

Tak jak wy, co?

Wyście go mieli, boście już swoją emeryturę dostawali.

A ja że go sprzedam.

Żeby dzieci miały co jeść.

I za dach nad głową.

Trzeba to było zrobić wcześniej.

Nie wylali by mnie w gimnazjum. Nie podsłuchuj smartapy!

Chcę sobie na niego wrześć!

Kochana młodzieży!

Drodzy rodacy!

Równo 148 lat temu Sejm Czteroletni

uchwalił ustawę rządową, która przeszła do historii jako

Konstytucja 3 Maja.

Patriotyczne siły Rzeczypospolitej podjęły wielkie dzieło

reformy państwa.

Uchwalenie Konstytucji 3 maja... Dużo będzie tych fotografii, bo i ludzi dużo.

Te zdjęcia się przydadzą jak tu będziemy robić porządek.

Kuzynie, zdejmij grzecznie ten kapelu, bo ktoś Ci go może zdjąć razem głową, a

szkoda byłoby tak pięknego kapelu.

Pozwolę chwileczkę.

Wujek Jerzy chciał się ze mną spotkać.

No i co?

Powiedz mu, że się zgadzam.

Mój ojciec ma przyjść do Ciebie?

On ma interes do mnie, nie ja do niego.

Nieprawdopodobno. Może ja mu przekażę, to chcesz mu powiedzieć?

Do tego trzeba inteligentnego młodzieńca.

Czekam od trzeciej w parku.

O, zobacz.

Dzień dobry.

Dzień dobry, wujku.

Przepraszam, ale tak uroczysty dzień i będziemy chyba rozmawiać po polsku.

Chodźmy, porozmawiamy po drodze.

No więc?

Przemyślałem to wszystko gruntownie.

Aresztowali wam kilku przewodników, dlatego zwróciliście się do mnie.

Jesteś bądź co bądź fachowcem.

Tak, tylko to jest wielkie ryzyko.

Nie za darmo ryzykujesz.

Stawka jest za niska, to się musi opłacić.

Opłaci się.

Wkrótce nastaną to niemieckie rządy.

Dostaniesz dobrą posadę.

Na posadzie akurat mi nie zależy, wystarczą mi pieniądze.

Płatny zaraz. W połowie reszta po wykonaniu zadania.

Zgoda. Stawka podwójna.

Tak, tak.

Granice są coraz szczewniejsze.

A to nie są zegarki czy zapalniczki, tylko żywi ludzie. Dużo tego będzie?

Sporo chętnych jest coraz więcej, a nie jesteśmy w stanie wszystkich przerzucić

drogą legalną.

Moje warunki są takie.

Grupa nie może liczyć więcej niż 10 osób.

Granice przekraczamy jako przemytnicy, a więc dla każdego duży plecak w środku

spirytus, sucha kiełbasa, szynka.

Jak nas drapną, niech nas stądą za szmugiel.

Kiedy możemy zacząć?

Dam znać.

Muszę opracować szczegółowy plan, przede wszystkim wynaleźć nowe miejsce. Towar

jest strasznie niewygodny, ale zysk niezły.

Ło!

Wtedy się tak nie palę do tej roboty.

Dobrze, dobrze.

Czekam na wiadomości.

I jeszcze jedno.

Zostałem wynajęty jako fachowiec i poza tym nic z tą sprawą mnie nie łączy.

Do zobaczenia.

O, Jadziu, Jadziu, co ty wyprawiasz? Proszę, spokojnie, dziewczynki, idziemy.

A, kucio, kustek.

Moje uszanowanie.

Dzień dobry.

Można się z wujostwem przywitać?

Dziecia ma śliczny kapelusik.

Chodźmy.

Przecież to twój siostrzeń jest. W każdej rodzinie trafi się jakaś zakała.

jak widzisz obrodziło.

Przystojny chłopak.

Daj spokój, to nie ma sensu. Po co mnie tu zapraszałeś?

Ale... Masz sprawę tutaj, zaprowadź mnie do domu.

Ale, Krystian... Proszę, zaprowadź mnie do domu.

Krystian, pozwól, że odejdę na chwilę.

Dwa słowa powiem chłopcom, a potem szalejemy do rana.

No dobra, ale żeby to było ostatni raz, dobrze?

Wiadomo, bo...

Chcą wywołać awantury.

A ludzie mają się dowiedzieć, że 3 maja na zabawie była grana.

Nie można do tego dopuścić. Zaczną rozrabiać za koło niż na dwór.

Ona jest sama.

Żaden z nią na pewno nie pójdzie.

Nic nie szkodzi.

Niech wszyscy ludzie widzą, że chcemy się bawić również z Polkami.

Pani? Nie.

Nie? Nie.

A może jednak?

Zygmunt? Mhm?

Werner ci bratową podrywa.

Dobrze, że jesteś.

Bo co?

Wjeżdżaj.

Zjeżdżaj. Bardzo chętnie.

Zatańczymy? Przyjemność.

Ej chłopie, co ty, co?

Nigdy mnie sami nie zostawiaj, dobrze?

Przepraszam.

Teraz jestem włącznie do twojej dyspozycji.

Pójdę rozdzielić tych namiaszków.

Słuchaj, jeżeli pójdziesz, ja idę do domu.

Proszę, zrozum mnie. Idę do domu, rozumiesz? Krysiu, zaraz wrócę.

Mogę panią odprowadzić?

Jest już noc.

W takie święto włączy się wielu pijanych awanturników.

Jestem kuzynem Bolka. Wiem.

Bardzo mnie to cieszy.

Czy mogę?

Proszę.

Ale coś jest w pani smutna.

A skąd? Nie jestem smutna.

W takiej urodzie smutek... No nie pasuje, jak to się mówi po polsku.

Nie przystoj, chciał pan powiedzieć.

Ale to nieprawda.

A więc chce pani, żebym to powtórzył.

Powiedziałbym więcej, ale po polsku to ja pięknie mówić nie umiem. Tyle jest

trzeba. Szkoda.

Urodzie potrzebny jest podziw.

Kwiat w oczach osła wydaje się trawą.

Mógłbym na panią patrzeć dzień i noc.

Dziękuję za odprowadzenie.

Do widzenia. Do widzenia.

Nie bawisz się?

Ty, zostaw ją.

To ty ją zostawiłeś na środku sali jak farobek.

Miałeś sama?

Myślałem, że mi podziękujesz.

Ale tu do was niepodobne.

No i w końcu odprowadził mnie jego kuzyn.

Ale bardzo sympatyczny chłopak, przystojny.

Bolek jest zbyt pewny siebie, a to niedobrze.

Masz dziś niepotrzeba trochę zazdrości. Bez tego miłość jest jak żur bez

pieprzu.

Jeżeli to Bolek pewnie nie ma, dobrze?

Dobry wieczór. Czy jest Krysia?

Nie ma.

A tutaj są buciki, do których była na zabawie.

Buciki są, ale jej nie ma.

Przepraszam, ja wiem, że źle zrobiłem.

Kawalerze, czy do mnie się tłumaczysz?

Przepraszam, dobranoc.

Dobranoc.

No i po co te jęki?

Nic ci nie stało. Trochę siniaków, to wszystko.

Niech się pan położy.

Boli? Połamali mi żebra.

Siostro, na rewelację.

Panie doktorze, bardzo pana proszę.

Jestem bratem organizatora dzisiejszej zabawy tanecznej.

Oni zaraz zrobią z tego sprawę, że ich Polacy poturbowali, połamali kości.

Niech pan będzie tak dobry i przeprowadzi gruntowne badanie, żeby nie

czepiać. Właściwie powinienem się obrazić.

Zawsze badam gruntownie.

No dobrze.

Zbadam tego gagatka gruntownie.

Robię to dla pana i dla siostry Wisi.

Musiałeś się wdawać w tę prostacką bijatykę?

Moje spokojne dziecko.

Całe szczęście, że kości masz całe.

Całe. Mówisz tak, jak ten polski doktor.

A może ja zadzwonię do doktora Spickermana? To nasz człowiek.

Zbada się dokładnie.

Nie trzeba.

Będą kłopoty.

Na pewno czekają cię przesłuchanie na policji.

Myślę, że powinien wyjechać do Wrocławia do świadki.

W takim razie zadzwonię do doktora Spickermana.

Wystawi ci dobre zaświadczenie.

Będziesz je mógł tam odpowiednio wykorzystać.

Jak to wykorzystać?

Przepraszam cię, Krysiu. Nie trzeba.

Porozmawiajmy spokojnie. Ja nie chcę.

Ja cię wszystko wyjaśnię, ale dlaczego uciekłaś sam? Co, może miałam ci pomóc w

bójce? To nie była bójka, ja nie jestem awanturnikiem, zrozum. To chodziło o

porządek, żeby mnie dopuścić do Grandy. Tak?

to trzeba było mi od razu powiedzieć, że idziesz służbowo na zabawę, a nie

prywatnie. Jeszcze nie jestem wdową, żebym siedziała sama przy stoliku. Jak

stara, to zapiszę się do matek Polek i będę nosiła sztandary razem z

A teraz chcę użyć tego świata!

Krzysiu, ja teraz idę na zebrań. Za trzy godziny wrócę i porozmawiamy spokojnie.

Proszę cię. Nie chcę.

Dzień dobry.

Znowu tmutna?

Skąd pan się wziął?

Przecież pani zaprosiła.

Ja?

Podpowiedziała mi pani wczoraj do widzenia.

No ale przecież to nie zaproszenie.

No, można by się długo sprzeczać. Ale skoro mamy jeszcze rozstrzygnąć, to

proponuję krótką wycieczkę za miasto. Na dobrą kawę i jeszcze lepszy tort.

Bolek się nie podnieba.

Proszę.

Jako przewodniczący miejscowego komitetu Funduszu Obrony Narodowej

składam na wasze ręce serdeczne podziękowanie za to, coście wy osobiście

i reprezentowane przez was organizacje uczynili dla ufundowania karabinu

maszynowego dla naszego wojska.

Niech ta uroczystość przemieni się w wielką manifestację polskości w naszym

osiedlu.

Przypominam, że stroną, że tak powiem, widowiskową i dekoracyjną kieruje druh

Pasternik.

A harcerstwu w tych sprawach można ufać.

Niedziela jest ostatnim dniem kwesty ulicznej.

Smakował tort?

Smakował.

Nie myślałam, że tak blisko miasta są takie okolice piękne.

Takich miejsc jest wiele.

Jak ktoś ma motor, to może sobie zwiedzać.

Jest do pani dyspozycji.

Moglibyśmy na przykład w niedzielę pojechać nad Paprocany albo w góry.

Wracajmy, dobrze?

Dzień dobry.

Jest Kryta?

Nie ma.

Kryta bawi się ze mną w dzieciobawkę.

Muszę z nim porozmawiać, tak albo tak.

Panie Bolku, ja wiem, że nie chciała z panem wczoraj rozmawiać, no ale

dzisiaj... Ja myślałam, że się pogodziliście.

Pogodziliśmy?

Przepraszam, nie będę panią rozmawiał.

Ale panie Bolku... Panie Bolku!

Co oni mogą zrobić? Dupy, świty, idiotomienie.

Ja już dłużej nie mogę bez papierosów.

Boję się.

Co się wraca do żony? Co się tam tworzy?

Za roboty.

Doma, troje dzieci, żona.

Będę im posyłał to, co robię.

To jest miesiąc albo dwa.

Potem bujesz na dziwki.

Nie martw się, zdąży.

Tamte światła to już Niemcy.

Co to jest za robota?

Nie.

Chcieli mnie zamknąć.

Już mnie zawarli, ale zaraz puścili.

Teraz jak ten polski minister powiedział nie, to coś mnie wzięli na

przesłuchanie. To chwala uciek.

Idziemy.

Wszystko w porządku?

Jak najbardziej.

Blokowy cię prosi.

Blokowy? Po co? Moja robota skończona.

Idź, jak cię prosi.

Mam nowe zadanie.

Przeprowadzi pan do Polski dwóch ludzi.

Tego nie było w umowie.

Nie wiem, jak się pan umawiał.

Trzeba ich przeprowadzić.

Oni nie mogą jechać pociągiem.

No to dawać ich. Gdzie oni są?

Jeszcze ich nie ma.

Trzeba na nich poczekać.

Jutro mam przeprowadzić następną grupę.

Poczekają. Ale ja nie zarobię.

Nie zbankrutuje pan.

Z prorodziów pan przeprowadził.

W trzecim baraku jest pokój dla pana.

Dokąd?

Na spacer.

Zjeżdżaj, ale już.

Nie palę.

Czego oni nas tak ćwiczą?

Chcę dostać robotę, a nie bić się. Nie martw się, dostaniesz robotę.

Jeszcze jaką.

Liczymy, ja mówię parzysta.

To mnie zostaje nieparzysta.

Gratuluję.

Wygrała Pani.

Placę Twoją kobietę w rękę.

Wracamy.

Wybierzemy się razem w niedzielę do Paproczan.

Popłyniemy łódką.

Zastanowi się jeszcze.

Już wróciliście? Tak.

Co jest?

A, pozdrowia.

Niech to wyjawi.

Szkoda, że cię nie posłuchałem i nie zostałem w domu.

No co to jest?

No co to za robota?

Na co to wszystko?

Zawieźlimy karabiny i amunicję na kopalnię.

Ta kopalnia jest przy samej granicy.

Mur, tor kolejowy, a za torem już nasi.

Widziałeś naszych prawników?

Jakich naszych?

No tych, po polskiej stronie.

Miałbym ochotę prypnąć.

Ale nasi pilnowali.

Ty tu zostajesz, czy wracasz?

Jaka to była kopalnia? Nie wiem.

Na samej granicy.

Wracasz? I gdzie zładowaliście te karabiny?

Pod jakimś szybem takim, nieduży.

Płacę im te karabiny. Na kopalni.

Boją się, że nasi mogą napaść?

Jacy nasi?

Któryś przez Niemiec.

Podpisałeś.

Gadasz takie rzeczy.

Już ci mówiłem.

Robota obiecali, to przeze.

Oni o, dali nam noże.

Będą nas uczyć, jak poczynać gardła.

To się ucz.

A pilnie, bo tobie podeczną.

Zabierz mnie na to.

No dobra, ale pod dwoma warunkami. Musisz uzyskać ich zgodę na powrót i

za ciebie zapłacić.

Chyba, że sam zapłacisz.

Czego chciał?

Do mamy.

Tacy też są.

Ci dwaj to właśnie tacy.

Dowcipnij się z ciebie.

Rozczarowani nie wracają.

Mocno powiedziane.

Mówił, gdzie był? Co robił?

Nie pytałem. Na co mi to?

Dzisiaj w nocy.

Nasz samochód podrzuci was pod osadniki.

Reszta to już pańska sprawa.

W porządku. Plecaki z towarem przygotowane?

Wszystko gotowe. Chodźmy, musi pan ich poznać.

Co się stało?

Głowa go rozbolała z tęsknoty.

No cóż, niektórzy chcą wracać bez zezwolenia.

Dziękuję. Dziękuję.

Dziękuję.

Dziękuję bardzo.

Dołóż, dołóż.

Jeszcze ze dwa złote. Pieknie.

Braknie na jedna śrubka i cały karabin na nic. Dołóż, dołóż.

Bardzo pani dziękuję.

Kłaniam się panu doktorowi.

Pan też tutaj?

Aprytyczny obowiązek, panie doktorze.

Gdybyś uchodził szybko. Dziękuję.

Stryj też chce wrzucić banknot do puszki.

Stryj ma tylko drobne?

To może ciocia?

Nie ma.

Zaraz znajdziemy.

Dziękujemy bardzo.

Cieszę się, wybaczy.

U pasterników jest dużo dzieci, więc wyjaśniam. To jest Zbyszek, syn Tomasza,

czyli mój kuzyn i bratanek, który ja Henryka.

Kłaniam się.

Palisz papierosy?

Ja?

Co? No zapytać nie wolno.

Ja też nie palę.

Ale lubię czekoladę na przykład, a ty?

Każdy lubi czekoladę.

A co jest lepsze od czekolady?

Nie męcz się, dwie czekolady.

A od dwóch czekolad?

Trzy.

Założę się, że od trzech czekolad wolałbyś...

Prawdziwy fiński nóż. O, na przykład taki.

Zaraz.

Będzie twój.

Jak pójdziesz z tą puszką, tam gdzie ci powiem.

W porządku?

No chodźmy.

Nie, potem.

Po przemówieniu ministra Byka Polacy zaostrzyli kurs.

Musimy działać ostrożnie.

Granica jest szczelnie obstawiona.

Pozostał nam jedyny kanał przerzutu.

Nadarza się okazja, żeby zmagazynować trochę broni u ciebie.

To przekazanie karabinu maszynowego odbędzie się z wielką pompą.

Na pewno będą się bali jakichś akcji z naszej strony.

Wzmocnij zabezpieczenie wokół pomnika. W tym czasie dokonasz przerzutu.

Przeprowadziłem już ćwiczenia.

Wszystko poszło sprawnie.

Firma Betonbudowa buduje bunkry na granicy.

Codziennie pobierają u mnie materiały. Świątek czy piątek.

Ruch na placu materiałowym w niedzielę jest uzasadniony i władze o tym wiedzą.

Weź do roboty młodych, oczywiście.

Jerzy, pozwól na chwileczkę.

Przepraszam.

To wspaniałe.

On tu przyszedł zbierać na karabin maszynowy.

Kto cię tu przysłał?

Sam przyszedłem.

Chodzę wszędzie.

Ktoś go posłał. Domyślam się kto.

Dziękuję bardzo.

O nie, nie.

Ja ci nie dam żadnych pieniędzy.

Proszę.

Dziękuję bardzo. Nie lubię. Do widzenia.

I jak?

Aż pięć złotych z tej wrzuciłem.

Świetnie się spisałeś.

Jork Pastenreich został fundatorem karabinu maszynowego.

Tu majduchu.

Dziękuję bardzo.

Widziałeś, Zygmuś, to mam?

Skąd to masz?

No co kakawa?

Ej!

Przepraszam, że ci bym, braciszek, dzień dobry nawet nie powiedział, ale tak był

tym nożem zaapelowany.

O, kogoż widzę.

Dzień dobry.

Wie pan, jak pan przywiózł tego kawalarza, to od razu wiedziałem, że coś

będzie.

Wyjdź stąd.

Nie denerwuj się.

Nie chciałeś mnie wtedy wpuścić, więc musiałem wyjść sam.

Kup te lepszy zamek.

To inne z tobą pogadać, na wiadomość policję. Poznajesz?

Co to jest?

Fotografia.

Miała się ukazać w Katowicersce, ale cenzura nie puściła.

No to się ukaże w gazetach na terenach Niemiec. Z podpisem Polski Instruktor

Harterski bije Niemca.

Ja chciałem ich tylko rozdzielić. No właśnie.

Teraz możesz iść na policję.

Pogadamy. Skąd masz to zdjęcie?

Ja lubię ryzyko.

Moja matka z domu Pasternik urodziła mnie Ciekawskim.

Sadano w nie swoje sprawy i stąd mam to zdjęcie.

Ale kiedy sobie pomyślałem, że chcą ci zrobić świństwo, stwierdziłem, że to

przesada. Nie? Bądź co bądź.

Rodzina.

To zdjęcie nigdzie się nie ukaże.

Po prostu go nie ma.

Ani odbitego, ani błony.

Jest tylko ta jedna fotografia. Możesz sobie ją zatrzymać na pamiątek.

Dziękuję.

Jak to miło usłyszeć.

No to mogę iść.

A te chorągiewki to co?

Miejsce wycieczek naszej drużyny.

Proponuję zrobić wycieczkę tutaj.

To nieciekawy teren.

Lepiej sprawdzić.

Tędy biegnie granica, a tu jest kopalnia na samej granicy.

Na tej kopalni co noc jest dostarczana broń.

Jak myślisz, po co?

Mogę to wziąć od ciebie?

Muszę szkolić moją Niemczyznę.

Dobra.

A jak kiedyś zobaczysz cioci Wandę, to ukłonij się ode mnie.

To bardzo ładna kobieta.

To twoja ty. Cześć.

Po co on mi to wszystko powiedział?

I te pozdrowienia dla cioci.

Może mu kazali, żeby ci powiedział.

Przypuszczali, że z kolei ty powiesz mnie.

I stąd te pozdrowienia.

A może chce, żebym sam z nim porozmawiał.

Ale się nie doczeka.

Ale dlaczego tak tajemniczo mówił?

No bo jest taki... przewrotny.

Może po prostu cię nabrał.

Może. Nie wiem.

Ale to zdjęcie.

Pomyślałem sobie, że muszę dać 3 ,5.

Dobrześ zrobił.

Dziękuję ci.

Do widzenia.

Z wyższym urzędem górniczym.

Tak, prezesem.

Pogodziliście się?

Nie. Ja nie będę za nim latała.

Zresztą sama mówiłaś, że... Nie przecholuj, Krysiu.

Oj, mamo, nie martw się.

A dokąd to?

Po szale.

Przecież jest wiosna, nie?

Zbadaliśmy sprawę dokładnie.

Przed podziałem górnego śląska był to szyb wentylacyjny.

Po podziale znalazł się po naszej stronie.

Niemcy zbudowali sobie inny na własnym terenie.

A ten stary polskie władze górnicze unieruchomiły. Ale wyrowiska zostały.

Zawalone, zapisnięte.

A więc wyklucza pan możliwość.

Przejścia na polską stronę pod ziemią.

Tego nie można wykluczyć.

To trzeba sprawdzić.

Chodnik mógł być odbudowany.

Oczywiście byłoby to naruszeniem... Tak.

Przepraszam, mówiąc o naruszeniu przez nich prawa, to no więc.

A czy tego obiektu po naszej stronie ktoś pilnuje?

Nie ma żadnego obiektu. Wszystko zostało rozebrane, zburzone.

Na powierzchni.

Na powierzchni.

Obok szybu jest tartak. Ale to jest malutki zakład.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Witam.

Uniżanie pana naczelnika.

A ja przychodzę do pana w innym charakterze. Jako wiceprezes zarządu...

Związku Powstańców.

Zawsze do usług, panie prezesie.

Związek przekazał nam szereg cennych informacji.

Pofatygowałem się do pana osobiście, ponieważ sprawa, którą chcę panu

jest delikatna. A może się okazać wręcz sensacyjna.

Dlatego przekazuję ją panu do rąk własnych.

Pan wojewoda zna sprawę.

Nie można popełnić żadnego błędu.

Zbytki i sieczek do mnie.

Dlaczego tak się na mnie patrzysz? Zobacz lepiej, jak tu ładnie.

Widziałem, że się tobie tutaj spodoba.

Wiedziałeś? Ciekawe skąd?

Wyczytałem to z twoich oczu.

One nie płalą.

One mówią, że chcesz uciec z dymu, z okopconych w sami loków.

Uciec? Ciekawe dokąd? Widzielę do lasu od poniedziałku, od początku.

Twoja uroda jest ponad szary poniedziałek.

Ładnie tu, prawda?

Wolę patrzeć na ciebie.

Zobacz, jaki ładny widok.

Widzę. Rzeczywiście prześliczny.

Kto jest właścicielem tego tartaku?

Niejaki Gerhard Palka. Jego brat Egon Palka ma duży skład materiałów

budowlanych. Obaj należą do Wolfsbundu.

Panowie, to sprawa delikatna i niezwykle ważna.

Wiecie, że zmalały przez luty broni.

Ale ja w to nie wierzę. Po prostu nie znamy nowych kanałów.

Nie wolno nam lekceważyć najmniejszej poszlaki.

Obserwacja musi być pełna, nieustanna i niezauważalna.

Musimy mieć całkowitą pewność, możemy wtedy udawać.

Jutro oczekuję planu działania. Tak jest.

Mogę się zmeldować?

Podobno ten karabin został na dzisiaj tylko wypożyczony.

Nie mów tak. Ja chcę wrócić na uroczystość tutaj.

Ja też.

Pięknie tu.

Wybrałem to miejsce specjalnie dla ciebie.

Wiem tylko, że jesteś piękna.

Że twoje włosy pachną lasem.

Że cała pachniesz lasem.

Co ty robisz?

Nic, to się samo robi. Puść mnie!

Puść mnie!

W imieniu Miejscowego Komitetu Funduszu Obrony Narodowej przekazuję ten

oto karabin maszynowy na rzecz polskiego wojska jako dar

naszego społeczeństwa. Niech służy w obronie

granic naszej ojczyzny, naszych domów i rodzin.

Dziękuje.

Dzięki za

oglądanie!

Nie.

Nie ma innej rady.

Musisz iść do niego.

To niemożliwe.

No przecież to tylko duże dziecko.

On nie ma nic wspólnego z tą przeklętą polityką.

Nic cię nie obchodzi własny syn?

Proszę cię, nie mów tak.

A jak mu mówić?

To ty nie widzisz, co tu się dzieje?

Nienawiść za nienawiść, oko za oko.

A ty nie chcesz ratować własnego syna, bo ci polska duma nie pozwala.

Jerzy.

Przepraszam.

Błagam cię, idź do niego.

Zrób to dla Willego.

Gdybym umiała po polsku, sama bym tam poszła.

Nikt mnie nie widział.

Szkoda.

Ja tylko parę słów.

Czy możemy teraz porozmawiać?

Możemy, proszę wejść.

Domyślam się, po coś przyszedł.

Co mam robić?

Modlić się, żeby Willi nie powiedział prokuratorowi, że zrobił to z twojego

polecenia.

On nie ma w tym nic wspólnego.

I ty też nie, prawda?

Ja się takimi sprawami nie zajmuję.

Willi znalazł się u Palki przypadkowo.

Wyjaśnijmy sobie jedną rzecz.

Mało jest takich, którzy przyjmują gości niemal w nocy i wysłuchują takich

bzdur.

Zrób coś.

Żeby mi zwolnili syna.

Bardzo cię proszę.

Mówię.

Jak brata.

Wiem, ale ty dużo możesz.

To się stało dzisiaj. Jeszcze nie obrosło aktami, protokołami.

W takich sprawach obowiązuje pośpiech.

Twardyś.

Ty też jesteś ojcem.

Twoje dzieci są przy tobie.

Na razie.

Czy ta pogróżka również pochodzi z braterskich uczuć?

Nie wiem, czy jeszcze jedno się brać w niej.

Wiele mnie kosztowało, żeby tutaj przyjść do ciebie.

Kiedy stąd wyjdę, na pewno będę kimś innym.

Na pewno.

Alku, wybacz.