Original subtitles

Proszę. Dzień dobry.

Dzień dobry, maleńką chwileczkę. Proszę wejść.

Proszę, proszę.

A dzień dobry.

Proszę uprzejmie, proszę bardzo, proszę.

Portretowe? Tak, bardzo proszę. Tak, jak płatek. Nie, dziękuję, dziękuję. Tak,

chwileczkę. Dziękuję.

Chwileczkę.

Czekażę, proszę.

Tak, słucham.

Proszę mi powiedzieć, kim jest ten mężczyzna, którego portret wisi w

A nie wiem, o kim pan mówi.

Jeden to Eugeniusz Bodo, kiedy bawił w Krakowie. O, może tak.

Nie, ja znam Eugeniusza Bodo. Tak, a drugi to Leon Werwicz.

Przecież każde dziecko go zna. Oczywiście.

Pytam proszę pana o tego młodego. To kto?

A ten klient zamówił zdjęcie do dowodu, ale z uwagi na dużą, że tak powiem,

fotogeniczność, zrobiliśmy powiększenie do witryny.

Podoba się panu?

Wspaniały pomysł.

Jaki jest jego adres?

Nie wiem.

Kiedy robił zdjęcie?

Parę dni wcześniej. Mogę sprawdzić. Proszę. Przy okazji adres. On nie podał.

Jak to nie podał?

Adres i to szybko. Nie wiem.

Uczciwie mówię, nie wiem, ale mogę sprawdzić. Proszę bardzo.

Proszę. Źle pan prowadzi książki.

Ja doskonale prowadzę książki. Proszę bardzo.

Proszę, zdjęcie było zrobione przedwczoraj.

Dzisiaj odbiór. Dzisiaj odbiór?

Tak, jest tak. Chwileczkę.

Tak, nawet jest gotowe.

Jeszcze żadne zdjęcie nie udało się panu tak dobrze jak to.

Nazwisko? Nie wiem.

Klient nie musi podawać nazwiska. Wystarczy, że numer na kwicie zwrotnej.

o pańskie nazwisko.

Bialas. Tadeusz Bialas.

Może pan mieć duże kłopoty, panie Bialas.

Bardzo duże.

Zadaje pan wiadomość o człowieku, który jest przestępcą.

Ale ja naprawdę nie wiem. Pan mi nie wie, że jestem lojalnym obywatelem.

Wykonuję wszystkie zarządzenia. Ale chyba niedokładnie pan nie czyta, panie

Bialas.

One mówią wyraźnie, że za ukrywanie osób poszukiwanych grozi surowa kara. Tak,

ale to jest dla mnie klient.

Klient zwyczajnie taki jak stu innych.

Nawet nie ja go obsługiwałem. Kto?

Córka. To jej znajomy? Nie, pierwszy raz go widziałem.

Rodzice zawsze dowiadują się ostatnio.

Imię córki?

Barbara, ale... Gdzie ona jest teraz?

Sądzę, że w domu. W domu? To znaczy gdzie?

Stradomska, dwadzieścia lat.

Ona może wiedzieć. Zobaczymy. Poza tym nie ma ulicy Stradomskiej. Pan pewnie

myślał o...

Komandan to już. Tak, tak, oczywiście.

Przepraszam.

Numer?

Dwadzieścia mieszkania. I tu numer.

Trzydzieści osiem.

Na pewno dziś odbiór? Tak, jest tak. Nawet napisane pilne. Zobacz co, to

urównałem się dzisiaj wszystkim.

O której zamyka pan zapłatę? O szóstej.

Pan jest wierzący, panie Białach.

Tak. Na pańskim miejscu pomodliłbym się.

Bardzo gorąco, żeby ten klient przyszedł jeszcze dziś.

W przeciwnym wypadku nie będzie pan spał w domu.

Ani pani skaturka.

Ma pan coś do czytania?

A tak, oczywiście.

Proszę bardzo.

Ja zaczekam na niego.

Wiesz gdzie pani?

Umówiłam się. Z panem Romanem?

Ma pan zlec przeciwko temu?

Ja? Skądże?

Pani profesorowa jakoś długo nie wraca.

Właśnie.

Słuchałam dziś Londynu. Gdzie?

Nieważne. Ale wie pan, charakterystyczne, że ani słowa o

profesorów. Uważam, że to jest znamienne i optymistyczne.

Nie rozumiem. Jagiellonka jest zbyt potężną uczelnią, żeby świat naukowy nie

upomniał się o nią.

Moim zdaniem cała ta akcja jest jakimś nieprzemyślanym działaniem miejscowego

policjanta. Berlin zorientował się w całej tej gafie. Teraz pertraktują z

rządami, poprzez które mają interweniować naukowcy.

Niemcy chcą uzyskać milczenie, żeby się nie dowiedział świat.

I za tę cenę ich zwolni.

Pan Roman jest handlowcem?

I dlaczego pan kpi?

Przepraszam.

A co na froncie?

Na razie spokój, ale zdaniem Romana to też tylko pozorny. A zdaniem Londynu?

Zwracają uwagę na bierność sojuszników Niemiec. No gdzie są Włosi?

Jeżeli król abdykuje na rzecz księcia Piemontu, no to ten jest takim

frankofilem, że cały układ sił się odwróci.

No i co, mama?

Na Montelupich takie tłumy, jak na placu Szczepańskim. Same kobiety.

Już potem sam można się zorientować, jak ich tam siedzi więzień.

Ale mama, uspokój się.

Za wielu ich tam jest, żeby ich mieli nie wypuścić. Naprawdę.

No zobacz, gdyby to był tylko ojciec, albo dwóch, trzech, to byłoby dużo

Uwierz mi.

Może masz rację.

Mama, ja muszę wyjść na chwilę.

Niedługo przyjdę. Przepraszam cię.

I nie martw się. Wszystko będzie dobrze. Naprawdę. Ja też wychodzę. Muszę

odebrać zdjęcia. Jak to?

Wychodzicie tak oboje?

Zostawicie mnie zupełnie samą? No.

To może pan zostanie z mamą, a ja odbiorę te zdjęcia.

Dziękuję. Dam pani numerek.

Proszę bardzo. Dziękuję.

Przepraszam. Dziękuję pani bardzo.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Chciałam odebrać zdjęcie. Numerek można?

Proszę. Dziękuję.

11.

Powinien być już gotowy.

Chwileczkę.

Proszę pani, chyba jeszcze w ciemni.

Chwileczkę sprawdzę.

Tak jest, proszę pani, oczywiście. Wiedziałem, że musiały być gotowe.

dotrzymujemy terminu. Chwileczkę tylko odnotuję, że 11...

Numer 11.

Zrobione. Bardzo uprzejmie panią proszę. Dziękuję serdecznie. Polecamy się.

Dziękuję pani bardzo.

Profesor Gleibnitz przyjechał właśnie z Berlina.

Proszę bardzo, mnie panowie zadają. Dziękuję. Jestem szczerze ujęty, że nie

przyjmujecie mnie państwo jak wroga.

Jeszcze dwa miesiące temu ten młody człowiek przelałby do mnie. A dziś?

Siedzimy naprzeciw siebie i rozmawiamy. No cóż, mijają emocje, pora na rozum.

Tak, dziękuję.

To oczywiście przykre, że spotykamy się w takich okolicznościach.

Osobiście jestem wrogiem przemocy i siły.

Ale niestety, wiemy doskonale, jak mało racji historyczne liczą się z poglądami

tak czarych ludzi jak my.

Racy historyczne? Czyje?

Pan, panie profesorze, mówię zupełnie inaczej niż inni.

I to pozwala mieć nadzieję.

Tak bardzo bym chciała, żeby to była także moja osobista nadzieja.

Zrobię co w mojej mocy. Po telefonie do państwa, kiedy dowiedziałem się o tym

fatalnym internowaniu profesora, podjąłem już pewne kroki.

Wierzyłam, że tak będzie. Wierzyłam.

A pamięta pani nasze ostatnie spotkanie?

Nic nie zapowiadało tej burzy. To prawda.

luksor, cienie ruin, Nil.

A przewodnik na łódce, niech pan sobie wyobrazi, objaśniał nam, czym jest

świątynia Amona. Nam, któryśmy z profesorem odkryli w niej dwa freski

karnakłańskiej roboty.

Ileś to lat, mój Boże.

Tyle, ile róż.

To dlatego.

Ale wracając do sprawy.

Profesora i jego kolegów odosobniono jako zakładników.

Mówiono mi, że nastąpiło to przed jakimś świętym państwowym.

Tak, 11 listopada. Co to było?

Jakiś Józef Piłsudski został zwolniony tego dnia z więzienia niemieckiego

Magdeburgu. Jest kortowany przez hrabiego Kesslera do Warszawy, by zostać

naczelnikiem państwa.

Aha.

Tak, Piłsudski.

Szanujemy pamięć tego człowieka.

Mówiono mi dziś, że na zamku gubernatora nasi żołnierze trzymają wartę przed

grobem Piłsudskiego.

Na zamku wawelskim. Tak się nazywał?

Tak się nazywa. Aha.

Rozumiem. A więc sami państwo widzicie, zakładnicy. To brutalny zwyczaj,

przyznaję, ale w wojnach nie wynaleziono dotąd innych gwarancji. Więc sądzi pan,

panie profesorze, że po pewnym czasie... Oczywiście.

Dziękuję. Bardzo dziękuję.

Tak mi przykro, że nie mogę pana niczym więcej poczęstować.

Censuje mnie pani możnością wspomnienia starych i dobrych czasów. Już to jest

ustą.

Tak, nad czym profesor ostatnio pracował?

Nie skończył pracować, ale to będzie rewelacja.

Oczywiście ciągle dynastia Abbasydów. A nie, tym razem Fetymidowie.

No proszę, wkroczył na moje podwórko.

A tu się mówi, proszę pana, o naszej okupacji.

Cóż to takiego?

W kwietniu przywieźli razem z córką szczątki pylonu.

Nie!

To niemożliwe! Tego nie ma!

I to w gabinecie mojego męża. Muszę to koniecznie zobaczyć. Oczywiście, pokaże

pan.

Przychodzi mi na myśl jeszcze jedno rozwiązanie.

I ono byłoby najprostsze. Pan myśli o sprawie Karola?

Tylko o tym. Tak.

Teraz je przypomniałem.

Kiedyś to było chyba na zjeździe w San Sebastian.

Czyli pani tam była wtedy?

Tak, ja zawsze jeździłam razem z mężem. Aha.

Profesor wspominał mi, że jego pradziad nazywał się Wittglitz.

Nie mylę się chyba, prawda?

Rzeczywiście, ale to nie był pradziad Karola.

Pierwszy Wittglitz osiedlił się tutaj na kleparzu w XVI wieku, nabywając prawa

kupieckie. Ale Wittglitz. Tak, ale tylko on. Bo już jego syn przyjął nazwisko

Zygadlewicz.

Ależ pan ma w pamięć, panie profesorze.

Nie chodzi o pamięć. Chodzi o ten szans.

Nie bardzo rozumiem.

Profesor mógłby zadeklarować narodowość niemiecką.

Ale po co?

Ja nie sądzę, żeby Karol mógł zdecydować się na coś podobnego.

Ale dlaczego?

Nie proponuję mu przecież, żeby został Żydem.

Proszę mnie źle nie rozumieć. Nie jestem rasistą i Rosenberga uważam za dula.

Pojęcia Niemiec, Polak, Norweg, Francuz są w perspektywie historycznej

anakronizmem. W przyszłości liczy się będzie tylko Europa. Nie należy do

bo ona nie rozumie, kim jest naprawdę Adolf Hitler.

Świat myśli pojęciami dnia dzisiejszego i dlatego trzeba go karmić sloganami.

Ale on sam, Hitler, myśli pojęciami ponadepokowymi. Jest człowiekiem, który

wyprzedził swą epokę.

Świat może go uważać za zbrodniarza, bo pojęcia dzisiejsze uważają za zbrodnie.

Te wszystkie bicia Żydów, wojny, obozy i tak dalej. Ale kto to kiedyś będzie

pamiętał? Czy mógłby Pan dzisiaj rzucić kamieniem w nadzorce niewolników, skoro

piramidy przetrwały do dnia dzisiejszego i wyrosła na nich cała cywilizacja?

Przepraszam, pójdę zobaczyć co z Justyną.

Wszystko, co najpiękniejsze, najbójniej wyrasta niestety na gnoju.

I te prawidłowości botaniczne dotyczą również ich historii.

Pani wybaczy, ale nie byłem w stanie już dłużej tego słuchać.

Niech sobie gada.

Nie, nie, nie, on jest gorszy od żandarmów. Ale co też pan mówi, pani

Dopiero on odebrał mi resztki nadziei.

Pan profesor zapewniał mnie, że wystarczy bierny opór, żeby przetrwać.

Ale to nieprawda.

Nie wiem.

Nie wiem, byle tylko... byle tylko pomógł mi mężowi.

Jest pan Władek? Tak, jest. Panie Władku.

Proszę. U fotografa jest gestapo.

On mi to dał.

Zwariował. Proszę, niech pani zobaczy.

Pójdę sam.

Chwileczkę. Panie Matku, tutaj coś napisane.

Szukają pana.

Absolutnie nie przychodzić do mnie.

Proszę ostrzec moją córkę.

Natychmiast niech opuści mieszkanie.

Czy tam na pewno było gestapo?

Tak mi się wydaje.

Jak się nazywa ten fotograf?

Biało.

Ma pani książkę telefoniczną? Tak, mam. Leży tutaj koło telefonu.

Przepraszam.

Proszę, właśnie.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Pijemy zdrowie maleńkiego.

Dzisiaj jest jego święto.

Panie szefie, zrobimy mu zdjęcie.

Tak. Tak, proszę.

Proszę, panowie, pozwolą. Wypijemy? Nie, dziękuję bardzo.

Proszę, do środka.

Siadaj, panie Marysiu.

Proszę bardzo, służę państwu. Państwo sobie życzę zdjęcie grupowe, przy też

malec i matką chrzestną.

Ja z chrześniakiem. On chyba tutaj dzisiaj najważniejszy. Oczywiście.

To jest chłopczyk?

Panie, pan chyba do szkoły nie chodzi. Coś widać, że chłop.

Władysław się nazywa.

Tak, ten z Francji, który leje szkopów, rozumiesz pan?

Tamte leje tam, a te leje tutaj na nich.

To jest patriotyczne dziecko.

Proszę pana, to naprawdę.

Do rzeczy nie należy.

Jak to nie należy do rzeczy? A jak się miał nazywać?

Adolf? Że mi się zdechnął ze strachu?

Przerwy pan donadzi się.

Dzieciak jest denerwowany.

Musimy stąd wyjść. Przyjdziemy kiedyś indziej.

Wstawaj, Marysiu.

Chodź, Łazia. Chodź, Sasunia.

Nie oglądaj się.

Proszę, słucham pana.

Proszę pana, robiłem sobie u pana zdjęcia z pieskiem.

On jest bardzo fotogeniczny.

Miały być na dzisiaj.

Numerek proszę.

Numerek? Zaraz to poszukam.

Tu nie ma.

Proszę pana, ale ja na pewno wiem, że był to numer jedenasty.

Może pan... Ja nie mogę znaleźć się. Może pan... Zaraz sprawdzę.

Przepraszam pana.

To znaczy, że moje zdjęcia są niegotowe.

Moment!

Przecież 11 wydał pan niedawno. Nie, w kłądze.

Dopiero ten pan.

Pozwoli pan, że wydam klientowi. Nie!

Co to był za numer?

Nie pamiętam. Pamięta pan?

Nie.

No a teraz pobawimy się.

Takie układanki.

Miałeś kiedyś takie klocki? Co?

Jak będzie trzeba, językiem zlepisz.

No składaj.

Kim jest ta dziewczyna?

Nie wiem, musiałem się pomylić.

Dobre? Co pan?

Z domu nie przyjmujemy.

Mam ich dla pani.

Czegoś lepszego nie mógł pan wymyśleć?

Od ojca.

Podobieństwo nieduże, ale uśmiech ten sam.

Niech pani przeczyta na drugiej stronie.

Proszę.

Co się stało?

Nie wiem. W zakładzie jest gestapo.

Zmienić adres.

Po co?

No przecież ojciec tak pisze.

Ma pani dokąd pójść?

Może do stryja?

Jak pan myśli? Nie wiem, nie znam go.

Przepraszam, ale muszę już iść. Zaraz, zaraz, niech pan poczeka, usiądzie. Ja

muszę pomyśleć.

Jak się pani pośpiewa?

Teraz może pani się już nie spieszyć.

Jest tu gdzieś drugie wyjście? Nie. Niech pan coś zrobi, Niemcy.

Pani Basiu!

Pani Basiu!

Język jakby podobny do polskiego.

Pani Basiu, tatuś aresztowany.

Musi pani natychmiast uciekać.

Słyszał pan?

Dlaczego? Co on jest winien?

Dla nich każdy Polak jest winien.

No niech pani bierze płaszcz i idziemy.

Dokąd? Do Stryja.

To ja mam na to poradę.

Mój skład odchodzi dopiero o 19 .05.

Kiedy stryj wraca?

Jutro wieczorem. Może do tego czasu ojca wypuszcza. Aha, ty Baśka nie możesz

nosować w domu.

Masz tu klucze.

Ten górny zacina się lekko. Trzeba klamkę do góry.

Pan nie idzie do Bielska? Przecież to już raj.

Ale jeszcze na razie tam nas puszczają. Nie wiadomo jak długo.

No, Baśka, ty idź prędko, bo godzina policjalna nie było.

Pan daleko mieszka? Koło rynku.

No to nie zdąży.

A co z panią?

Ona ma dwa kroki.

To blisko, na kolonie.

My sobie poradzimy.

Do widzenia, panu.

Panie, chwileczkę.

Panie, to porządnie.

A pan nie zdąży do domu.

Rozumie?

Rozumiem. Dziękuję.

Co stryj chciał od pana?

Ode mnie?

Tak. Jak wyjeżdżał, to coś panu mówił.

Żebym pani nie zgwałcił.

Humor pana nie opuszcza.

A co ja mam zrobić?

Nie wiem.

Bardzo przyjemne zdjęcie.

Poznaje pani rękę.

Nie ja robiłam, ojciec. Proszę.

Widział pan swój portret?

Jaki? Na wystawie. Zrobiłam powiększenie.

Jak na taką twarz, wcale nie ile wyszło.

Ach, tak.

Ile tam jeszcze?

Mam nadzieję.

No to fajnie.

A o co chodzi?

Sama pani to wymyśliła.

Czy ojciec?

Sam.

Myśli pan, że mogli go gdzieś wywieźć?

Nie wiem.

Cała nadzieja w tym, że to pani robiła odbitkę i nikt mnie nie pozna.

A co, szukają pana Niemcy?

Na to wygląda.

A tak dokładnie to nie wiem. Jak to nie wiem?

Nie chce mi się nad tym zastanawiać.

Jak mnie złapią, to się zapytam.

A jak nie, to nie ma o czym mówić.

Udaje pan odważnego.

Tak, wtedy się mniej boję.

Pomyśleć, że przez takiego aresztowali mojego ojca.

Uspokój się.

A gdyby nie ten twój pomysł dekorowania wystawy... Zresztą nie wiem, czy to w

ogóle o mnie chodziło.

No to za co go aresztowali?

Nie wiem.

Nie wiem, nie wiem.

Co mogą mu zrobić?

Dożyta mój portret?

Tak.

Dosyć duży.

Głupio wyszło.

Łagodnie to określasz.

Kto ty jesteś?

Pani pozwoli, że się przedstawię.

Władysław Niwiński. Dobry wieczór.

Skąd ty się wziąłeś?

Dobry wieczór.

Pani mnie wywiesiła.

Połóż się, odpocznij trochę.

Bo co?

Muszę trochę pomyśleć. Idź stać.

Nie mogę stać.

Jak będziesz tu łazić, to się zdenerwuję i cię zgwałcę.

Obiecanki i czacanki.

Dobranoc.

Popatrzmy. Gdzie? Na pierwsze piętro.

A tam gdzie kwiaty?

Nie, ogórki.

Ojej. Co się stało?

Zapomniałam włożyć kopru.

Pójdę tam.

Zaczekaj. Ja i tak nie lubię ogórków.

Chodź.

Poczekaj tu, a ja się rozejrzę.

Tadek?

Tadeusz?

Co mówisz?

Tadeusz Miszczyk nic ci to nie mówi?

Zawsze zaglądasz do cudzych kieszeni?

Nie, nie zawsze, ale jak wieszasz spodnie, mógłbyś sprawdzić, czy wyjąłeś

wszystko z kieszeni.

Tak jest, zastosuję się.

Nie bądź taki ambitny, możesz składać rzeczy w kostkę. Ty nie jesteś na pewno

dobry. Tu były kiedyś świetne Napoleonic.

Ja nie lubię słodyczy.

Słuchaj, to nie są moje dokumenty.

Skąd jest Bjorn?

Temu człowiekowi już nie są potrzebne. Tam nie mogą się przydać.

Co się z nim stało?

Jego problem rozwiązali już ci panowie.

Pani jeszcze nie siedzi?

Choroba. Niemcy całą noc czekali na panią.

Pięć minut temu jak odeszli.

A na drzwiach to zostawili taką plombę.

To my już pójdziemy. Ja bym poszedł.

Kim pan naprawdę jest?

Już mówiłem.

Jak pan uważa?

Może pan powiedzieć, może nie.

Ale tu chodzi o Białasa.

No jak mu mamy pomóc, jeżeli nawet nie wiemy, o co go posądzają?

Przez dzień trzymali go na Montelupich, a dziś od rana jest w Płaszowie.

To jest poważna sprawa, panie.

Rewizja w mieszkaniu trwała do świtu, a wszystkich lokatorów pytali o Baśkę.

No więc pytam pana.

O co tu chodzi?

Naprawdę nie wiem.

To mordercy. Ja ich poznałem w Hiszpanii.

Tu wszystko zależy od pana.

Nie wiem, nie wiem.

Czuję w tym wszystkim jakąś moją winę, choć jej nie popełniłem.

Pan Białat nie ukrywa żalu przede mną, ale...

Tak naprawdę to ja nie wiem, o co chodzi.

To dziwi się pan.

Człowiek jest tylko człowiekiem.

A to jest jego brat.

Gadałem dzisiaj z towarzyszami.

Niektórzy twierdzą, że powinien pan się zgłosić na gestapo.

To nic nie pomoże.

Będą mieli ich obu.

Ja ich znam.

A ty, Józek, żal z serca wyrzuć, bo to czasy są takie i tak otwarcie mówią, że

człowiek nic nie jest inny.

Szkoda, że nie rozmawia pan z nami szczerze.

Basię ukryjemy, jeszcze dzisiaj odjedzie.

No i pana też moglibyśmy ukryć.

Kiedy widzi pan, ja wcale nie chcę.

Mam dość.

Trzeba walczyć, bo inaczej nas wszystkich wygniotą po kolei.

Tam chce pan walczyć?

Teraz jest mi już wszystko jedno.

Widzi pan, to nie jest wszystko jedno. To otwarcie mówiąc, pan ma rację, że

walczyć trzeba.

Ale wcale nie wszystko jedno, czy samemu. I wcale nie wszystko jedno, z

spółki. To wspomni pan moje słowa.

Wyboru nie mamy wielkiego.

Ale bez względu na to, co tu się dzieje, nie jesteśmy sami.

We Francji powstaje armia. Sikorski tworzy nowy rząd.

Tak, ale czy on jest faktycznie nowy?

Widzi pan, jakąś lekcję z tego września to trzeba by wyciągnąć.

No tak, ale to jest wielka polityka.

A tymczasem mały fotograf za drutami.

Tak prawdę mówiąc, to stoimy w miejscu.

No, pora.

Pojedziesz ze mną?

Dokąd? Do mojej rodziny.

Niestety nie mogę.

No, to najspokojniejsze miejsce na ziemi.

Świat deskami zabity.

Nie, nie, nie, dziękuję panu.

Zrodom, Basiu, ja naprawdę nie mogę.

Ty...

Codziennie tak robują.

Jest pan, panie Władku. Jak długo można było nie dawać znać o sobie?

Podejrzewam, że najkrótsze. Co się z panem działo?

Co tutaj się działo?

Wczoraj wieczorem była rewizja.

Ledwo się mogę pozbierać.

Pytali o mnie?

O pana? Nie, dlaczego?

Mówili, że to jest ukryta broń.

Że Karol tak podobno zeznał na śledztwie.

Mój Boże, co oni tam musieli z nim wyprawiać? Broń profesora?

Dury. Ja też myślę, że to tylko pretekst. Prawie wszystko zabrali z jego

gabinetu. Nawet ten ostatni manuskrypt. Takie wspaniałe wieło. I pyrą zabrali. A

profesor Gleibnit?

Przysłał mi to.

Zaproszenie na koncert.

Tak.

Przyjechała filharmonia wiedeńska. Profesor chce, żebym z nim poszła.

Ten Gleibnitz.

Ja wiem, że pokazywać się w towarzystwie Niemca to... Ale tylko on może pomóc

Karolowi.

Ja otworzę. Przepraszam.

Ale porządki, jak widzę. Dzień dobry, pani. Jeżeli przeszkadzam, niech to...

Była rewizja. Szukali broni.

To niesłychane. U profesora?

Taki porządny człowiek?

No tyle, że nie to lekko myśli. Zabrali wszystkie prace, Karola. Gdyby pan

zechciał interweniować.

Ależ oczywiście, że zapewniam panią, że winni będą ukarani. Dziękuję.

Bardzo dziękuję.

Proszę, może pan zechce usiąść, panie profesorze? Proszę bardzo, chociaż tej

takiej porządek... No, nie szkodzi.

A jak było w Zakopanem?

Dziękuję. Piękne miejscowości. Ja widziałem pana profesora w Krakowie.

Na dworcu towarowym.

A, istotnie. Ściągamy pewne eksponaty na wystawę w Norymberdze. Jest to wystawa

pod nazwą 700 lat kultury niemieckiej w łuku Wisły. No, bo że Niemcy chcę wili

kulturę na wschodzie, to rzecz bezsporna. Taki fajt to... Kto?

Co? Pani zabawnie wymawia to nazwisko.

Uroczo. A wracając do Zakopanego. Pokazywano mi tamtejszą ludność.

Markomani. Zdumiewające, jak przetrwali przez tyle wieków słowiańscyzny.

Na figurale?

Narkomani? A, nie, nie. Ma.

Markomanowie byli szczepem germańskim pod wodą Marwoda.

Przypomniał o tym Baldur von Schira, który właśnie wizytował Zakopane, a dziś

również przybył do Krakowa.

I właśnie w związku z tym... Profesorze, czy pan wie, że Karola już nie ma w

Krakowie? Słyszałem. Wszyscy internowani są w Breslau.

We Wrocławiu byli bardzo krótko. Podobno przewiezili ich do Sachsenhausen.

Sachsenhausen? Szukaliśmy na mapie. Panie profesorze, co to jest właściwie?

Bardzo schludne miasto.

Przepraszam. Panie Władku.

No, niestety profesor odrzucił moją propozycję. Jak mówiłem,

lekko myślność, ale... Uczeni bywają o lekko myśli w sprawach życiowych.

Co z moją sprawą?

W porządku. Jutro o dziesiątej pod teatrem przy wejściu dla aktorów będzie

pana czekał mężczyzna z dziedzinnym wózkiem. Pan się ma spytać, czy to syn,

córka. Dziękuję pani.

To wszystko dała ci u panu Roman.

Kto tam jest?

No właśnie, przyzwoity Niemiec.

Dla mnie osobiście są to zarządzenia tępy i płachy.

Z drugiej strony, obiektywnie muszę przyznać, że świat sam zmusza Niemców do

rezygnacji z liberalnych posunięć. Przecież już mogło być po wszystkim,

nie upór Anglików i Francuzów. A prezydent Roosevelt podpisał ustawę

deklarację Ameryki o neutralności.

Tak?

Dzień dobry pani. Tak, zniósł embargo dla Anglii i Francji na dostawę broni i

przyjął zamówienie na 300 milionów funtów.

Przecież to nic innego jak próba rozszerzenia tej wojny. Po co, pytam, po

Ale sama Ameryka nie przystąpiła chyba do wojny.

No, o tym nie ma mowy. Ale to rozjątrza ludzi w naszym rządzie. No i mamy

skutki. Pan profesor właśnie mi powiedział, że zaproszenie na koncert

nieaktualne. Niestety.

Nikt z Polaków nie może być obecny. No, pewna ostrożność w związku z Irakiem.

Jaka szkoda. Pani profesorowa tak się cieszyła.

Ale żeby ktoś z Roosevelta pozbawiać panią muzyki?

To Ameryka stanowczo za dużo sobie pozwala. Panie, w doskonałym humorze.

Pan Władysław jest, zdaje się, zakochany. Już ja się na tym znam.

Chłopiec czy dziewczynka? Niech pan siada.

Poznałem pana ze zdjęcia.

To, o co pan prosił, jest gotowe. Dziękuję.

Jedno pytanie.

Trzymiszczyk na pewno nie żyje? Widziałem jego długi.

Dokumenty są pewne.

Mieliśmy kłopot z pieczątką na zdjęciu, no ale... To świetnie.

Niech się pan pochyli nad wózkiem.

Jakby się pan przyglądał. To jest pod poduszką.

Ale ja prosiłem o coś jeszcze.

Ja... Wiem.

Zrobiliśmy dla pana wiele.

Wyłącznie na prośbę profesora Zygadlewica.

No, myślę, że spłacił swój dług.

Panu chyba źle powtórzono moją prośbę. Powtórzono dobrze, ale to jest

Pan szuka kontaktu.

Dlaczego?

Nikt mnie nie zwolnił od przysięgi.

Kim pan jest naprawdę, panie Niwiński?

I dlaczego pana?

Poszukuję gestapo.

Nie wiem.

Jeżeli pan jest zwykłym podkorążem, to cóż panu więcej grozi niż oflak? To nie

jest domena policji politycznej.

Ja naprawdę nie wiem.

A to przyzna pan zastanawiające.

Dawno pan zna Grządziele. Kogo?

Grządziele.

Ja tu nikogo nie znam, a tych, których znam, zna również i pan.

Ale jak wiem...

Powiększył pan ostatnio grono tych znajomych. To ja widzę, że nie tylko

mnie szukali. Musimy wiedzieć, komu pomagamy.

Powiem krótko.

Grządziela jest dość znany jeszcze z czasów strajków w Solwaju.

Pan mówi o tym kolejarzu? Tak.

Niemcy komunistów też bardzo nie lubią.

Ależ proszę pana, przecież nie można mi zarzucać takich rzeczy. To jest

śmieszne. Nie, nie. Niech pan nie gestykuluje.

Zwraca pan uwagę.

To co ja mam zrobić?

Do kogo mam się udać?

Przecież ja naprawdę chcę walczyć.

Niestety nie mogę panu nic pomóc.

Powodzenia, panie Miszczyk.

Właściwie zarobiłem już dziś na karę śmierci. Dlaczego?

Przyniosłem to.

Wystarczy.

Wczoraj za pół takiego wiadra rozstrzelali chłopaka.

Wie pan co?

A może ja skomunikuję pana z Grzędziem? Nie, nie, nie, broń Boże, nie o to mi

chodzi. Co z Basią?

No tak właśnie czekałem, kiedy pan o to zapytał.

Ale co, wszystko w porządku?

Panie, to pan właściwie jej zadał, że trzeba było pazurami ją stąd wyciągać.

Ja? A co się stało?

Co się stało? To właściwie ja powinienem zapytać pana, co się stało.

Kiedy pana pierwszy raz wiedziałem, to uprzedzałem pana i prosiłem.

Ale zapewniam pana, że... No i wtedy też pan zapewniał i nawet uwierzyłem w to.

No i co z tego?

Jeżeli pan jest przyzwoitym człowiekiem, to pojedzie pan tam teraz.

Powiem panu szczerze, po co tu przyszedłem.

Wspomniał pan niegdyś, że to spokojne i bezpieczne miejsce i że mógłbym i ja.

Liczyłem na coś innego, ale niestety nie wyszło.

Może rzeczywiście by to trzeba jakoś wszystko przeczekać, zająć się czymś?

A no, trzeba.

Wie pan, ja...

Jadę znów jutro tamtędy.

A czego pan będzie szukał? To najspokojniejsze miejsce.

Na świecie mieszka tam moja siostra. Mają z mężem ogrodnictwo.

Dużo pracowników. Bardzo łatwo się ukryć.

Dostałem właśnie nawet dokumenty. No to pokaż pan.

No trzeba będzie z pana palacza zrobić.

To jest pan teraz Tadeusz, co?

Tak.

A chciała Władka, a będzie miała tatka.

Pojeżdżamy. Przepraszam, zdrzemnąłem się trochę.

A nic nie szkodzi, przesłał pan granicę.

To już ten ich rajd.

A tak się bałem tej granicy.

Czy była już kontrola?

Tylko cywili do nas nie zaglądają.

A niech się pan przygotuje.

Pamięta pan?

Na stole trzeci budynek na lewo, trzy miejsca.

Gdzie wujek? W szklarni.

Władek dostał wezwanie. Gdzie?

Do Arbajsamtu na jutro.

No trudno, za wszystkich się biorą. Tak, ale przecież wujek... Ale biorą, Baśka

zrozum, za wszystkich biorą. Tak? To ja też jadę.

Jezus Maria, Baś, ty chyba zwariowałaś. Do Niemiec? Tak.

Ona gotowa to naprawdę zrobić.

Antek! Antek, śmantek, to ja jestem, Bürgermeister.

Znasz tego kierownika z Arbajsamtu.

Taka znajomość mnie już za każdym razem w świniaka kosztuje. Dwóch już świnie

wyreklamowały. Jak długo można? Ale przecież to Władek.

Dziewczyno, masz u mnie wszystko.

Ja wcale nie wiem, czy się twój ojciec tak ucieszy, jak wróci ze znajomości z

tym Władkiem.

Aha, więc dlatego nie chcesz. Ale nie dlatego, nie dlatego.

Bój się Boga, Antek, przecież do dziś obowiązek ratować każdego człowieka.

Ja wiem, co jutro będzie.

Władowic, Hrywca, już Polaków wysiedlają.

Przyjdzie czas i na oświęcim. Może tę znajomość zostawić na ostatnią chwilę.

dla siebie.

Żywie to co innego. Tam browar, przemysł. Ale tu?

Kto by tu do tej dziury przyjechał? Nie wierz w to.

Bliższa ciało koszula.

No ja wiem, co z tym wszystkim będzie.

Co jest?

Biorą. Na razie kierują do rentgena.

Ostrożnie.

Dzień dobry.

O, przyniósł pan kwiaty.

Wybrałem najładniejsze.

W porządku, widzę.

No, niezły rachunek wystawił pan, panie Szemiński.

Zima, nie sezon.

No, ja na zabawę pieniędzy nie żałuję.

To będzie prima.

Proszę przygotować wypłatę.

Panie Pral, mam do Pana prośbę. Chodzi o to, żeby

jednego mojego znajomego wybronić.

To ten? Tak.

Nazwisko? Mistrzyk, Tadeusz Mistrzyk.

No, co my razem jeszcze da się zrobić?

Niech to zarejestruje, potem wyciągnę jego hartę. Dziękuję.

Załatwione, ale zarejestrować się Pan musi formalnie oczywiście.

Cholera, postoję ze dwie godziny.

No, ze dwie godziny co najmniej.

Proszę pana, tu są pieniądze. Ja to sam załatwię. Dziękuję panu. Proszę bardzo.

Panie Szymiński.

Proszę, niech pan podpisze pochytowanie.

Dziękuję panu. Do zobaczenia.

Dziękuję. Do widzenia.

Zimno tu u ciebie.

Trzeba było powiedzieć.

Kazałbym ci przysłać brykiety.

Pozwól, ja może się palę.

A to drzewo?

Mokre.

No widzisz.

No co?

Szalałaś, szalałaś, ale załatwiłem.

Gdzie jest Władek?

Wróci. Wróci.

Znała, czy wiem, powiedziałam. Na pewno?

Czego ja bym nie zrobił dla ciebie.

Kosztować kosztował, ale pieniądze nieważne.

Jeżeli ojciec wróci, to na pewno jej to oddam.

Ojciec nie musi oddawać.

Powiedziałem ci, pieniądze nieważne.

Jakbyś chciała, nie ma byś ich tyle, ile ci było potrzeba.

Wszyscy potracili roboty, ale cebula musi być w każdym garnku. Niemiec nie

Niemiec. Ogrodnik zawsze będzie na wierzchu.

Przy mnie nie zginiesz, nie bój się.

Jakbyś była mądra, przez całą wojnę miałabyś u mnie jak w kinie.

Sadonki przywieźli.

No co jej się stało?

Muszę brać.

Baśka to nie jest czas na kaprysy.

W Krakowie coraz niebezpiecznie, a o święcim to o święcim.

No Panie, nie może Pan jej tego przetłumaczyć?

On też ma tego dosyć. A czego?

Bez czynności.

No dla Pana by się nawet praca znalazła, Panie Włodzie.

Jeżeli by mnie Pan zrozumiał, pracować, żeby przeżyć, mogę i tutaj.

Nie, tutaj nie.

Nie, poczekaj.

Nie taką bezczynność miałbym na myśli.

A ja też.

Nie taką zwykłą pracę mam dla pana.

A jaką?

Chodzą słuchy, że oni tu coś budują. Tak, we dworach. Jakąś fabrykę.

Nie, nie we dworach.

W koszarach za murem.

A tak, coś słyszałem takiego.

No więc co jest za tym murem, panie wójcie?

Nie wiem.

No to dowiedz się pan i będziesz pan miał zajęcie.

Im prędzej, tym lepiej.

A może przydałby się jakiś planik albo szkół?

Rozumiem.

Może nie ma.

Bezpieczne to zajęcie nie jest.

Dobrze, dobrze.

Niech i pan powie, czy to na życzenia pana grządzieli?

Panie, zapomnij pan to nazwisko.

I w ogóle wszystkie nazwiska, rozumie pan?

No to inaczej. Komu to ma służyć? Rosji?

Coś pan się upił, czy co?

Będę tu przyszła środę.

Dzień dobry pani, chciałem wziąć trochę obierek, można?

Ładek, wiesz co?

Zimno mi.

Wyjedźmy stąd.

Dokąd chcesz wyjechać?

To trzeba dołożyć do pieca.

Trzeba.

Może chcesz mój swetę, co?

Tam leży drzewo. To bardzo dobry swetę przystaweł. Nie trzeba rąbać, wystarczy

dołożyć.

Władek. Co?

Co będzie?

Przecież ta wojna niedługo już się skończy. Dobrze, ale co będzie z nami,

mną, z tobą?

Wyjedźmy stąd.

To łożę do pieca.

Dmuchnij, to się zajmie.

No a co ja robię?

Słyszałeś, chcę wyjechać.

Wyjedźmy stąd.

Dlaczego? Tu jest bardzo dobrze.

No i pali się.

Naprawdę jest ci tu dobrze?

Oczywiście.

Przecież Niemcy odczytli się na razie ode mnie.

Twój wuj wszystko załatwił.

Wiesz, to jest naprawdę bardzo fajny facet.

Nie zakłamuj się.

Dlaczego? Przecież on jest naprawdę bardzo miły.

Tak.

Słuchaj, no o co ci chodzi?

Co mam ci jeszcze mówić? Może mam krzyczeć, jak mi jest dobrze, że jesteś

najwspanialszą dziewczyną?

Zewa trzeba przynieść.

Trzeba.

Co?

Wiesz, ja naprawdę muszę wyjechać.

Musisz czy musimy?

Przecież sama powiedziałeś, żeby jechać.

Tak, ale razem, ja i ty. To jest różnica.

No tak, ale ty tu jesteś bezpieczna.

A ty nie?

Wszyscy coś robią. Ja nie mogę tak tu siedzieć.

Słuchaj, ale przecież wrócę.

Dobrze. Jak się zdecydujesz, to zostaw kartkę na drzwiach.

Napisz, wyszedłem, zaraz wracam, jak tylko wojna się skończy.

Żebym była w domu.

Osiu?

i czystok.

Takie zakupy robi, tak? Tak. Codziennie, ale nie dla siebie, bo ja nie mieszkam

u siebie.

Tylko czasem tak trudno jest cokolwiek dostać.

Ja już tutaj.

Kto pani tu mieszka?

Chce pan mi złożyć wizytę?

Kto wie, może.

A kto tam jest?

Rentgen. Prześwietlenia robi.

A doktor to Polak czy Niemiec?

Niemiec. Szkoda.

A co, darbajcam tu pana biorą?

Tak, niestety.

Ten panu nie pomoże.

Ja już muszę iść. Dziękuję panu bardzo.

Bardzo proszę.

Może się jeszcze zobaczymy?

Do zobaczenia.

Do zobaczenia.

Dziękuje za

oglądanie.

Lecz serca jej nie skruszył Litość miała w duszy Choć on często

mówił ci Szczęście trzeba rwać Jak świeże wiśnie

Potem przyjdzie mróz I szczęście prysnie Pustka w

sercu, w duszy mrok I tak do końca Za rokiem

rok Szczęście trzeba rwać

Ty też pamiętaj.

O czym?

Telefonie do Renekena.

Zazwoję na pewno.

Musimy już iść.

Tak, proszę.

No idź już.

Ja poczekam. To trzeba zrobić w ostatniej chwili.

Jesteś pewien, że spoczekalni nie widać?

Tak tam te okna wychodzą na południe.

By to było lato.

O czwartej rano byłoby już po wszystkim.

Basiu. Pamiętasz?

Pełna przesłony.

Zimno ci?

Trochę. Za pięć minut musisz być na poczcie.

Proszę pana.

Słucham. Proszę do mnie.

Pan do kogo? Do doktora Wimmera.

Nie mógł pan wcześniej przyjść?

Doktor Wimmer już pracę kończy.

Co to ma być?

Prześwietlenie płuc? Tak.

Polak? Polak.

Dorbajt sam tu? Tak jest.

Nazwisko, imię proszę. Tadeusz Mistyk.

Zamieszkały? Zasole.

Osiemnaście.

Odda pan doktorowi. Dziękuję bardzo.

Dzień dobry.

Rozebrać się do pasa.

Proszę. Halo, słucham Rentgen.

Ale właściwie to ja jestem zdrowy. Nie gadaj, nie gadaj. Szybciej, szybciej.

Panie doktorze, telefon do pana.

To może ja?

Rzeczywiście jutro przyjdę. Panie doktorze!

Idę, idę.

Halo? Tu Wimer.

Kto mówi?

Kto?

Liza?

Jaka Liza? Halo?

Halo?

Proszę mówić głośniej.

Proszę mówić głośniej.

Nie słyszę.

Ale z kim pani chce mówić?

Tu. Tu mówi Wimer.

Tak, Wimer.

Klaus? Jaki Klaus?

Halo? Halo?

Halo?

Halo?

Proszę mówić głośniej.

Halo?

Panno Trudo?

Słucham, panie doktorze. Gdzie jest ten Polak?

Powiedział, że przyjdzie jutro, nie chciał panu przeszkadzać.

Co on, zwariował czy co?

Zabrał mi tylko czas.

Panno Trudo, była pani na tym nowym filmie? Hans Muser, Teolindian,

Mówię pani, coś wspaniałego.

No to co, na dzisiaj kończymy.

Wszystko w porządku? W porządku, tylko tu jest szaleństwo.

Zjemy już?

Jeszcze o siedem. Idziemy kupić mięso.

Tak, mam świetny sklep mięsa.

Tak. Zajmij się.

Zajmij się.

Zajmij się.

Zajmij się.

Chodźmy tam.

Chwileczkę, zaraz.

To pan... Szukają mnie.

Tutaj

jest.

Rozbieraj się. Co?

Rozbieraj się, spałeś ze mną całą noc. No dobrze.

Jestem Hela, a ty?

Władek.

Znaczy, nie przepraszam, Tadek.

Miałam iść po mleko i napalić w piecu.

Ale chyba raz mogę zaspać z chłopcem, co nie?

Jak będziesz palić w piecu... To co?

To uważaj.

Zostawiłem tam coś w popielniku.

Wysypł wszystko do kupła.

Jezus Maria!

Rewolwer? Nie.

Słowo? Słowo.

Helena!

Helena!

Trzeba bramę otworzyć.

Jeszcze śpisz?

Mleko przywieźli.

Co to ma znaczyć?

Co się stało?

Chodźcie, proszę.

Ja właśnie ze stoła.

Elza!

Elza, chodź tutaj. Elza!

Kto to?

Chłop. No, później porozmawiamy.

Jakiś gag jest u Heleny. Co to jest? A nie wiem.

Wynosić cię.

Szybko, szybko.

Dokumenty.

Cholera, co na nazwisko.

Doktorze, to nie mleko przywieźli.

Do gabinetu się wdarli.

Kto?

Co to ma znaczy? Ja sobie nie życzę, żebyście się tak zachowywali w moim

mieszkaniu. Ostatecznie jestem lojalnym Niemcem. Ja podkarzę cię poruśnikowi

Flumerowi. Co to ma znaczy, żeby mi robić taki nieporządek? Elza dzwoni

natychmiast do poruśnika Flumera.

Sam zadzwonię.

Gdzie jest telefon?

Tam.

Kto dysponuje kluczami do gabinetu? Ja, a także moja sekretarka, panna Truda

Lipowski. Polka?

A nie, szkolna pani odresztą, Führer Niemka.

Przyjechała razem ze mną z Gliwic. Jak pan wie, przyjechałem z Gliwic na apel

Führera, żeby zagospodarować nasze ziemie niemieckie. Dawno pan ją zna?

No, już chyba sześć lat pracuje w moim gabinecie.

A kto zwykle pierwszy otwiera przychodnie? Pan czy ona?

No, w imię moja służąca, żeby napalić w piecu.

Imię i nazwisko?

Helena Kubik.

A nie Kwapik?

A to Kwapik.

Przepraszam.

Krótko mówiąc, nie pan dysponuje tym drugim kluczem, lecz to Kwapik. A nie

że każdorazowo wręczam jej klucz. Jeszcze poprzedniego wieczoru?

Rano. Czy dziś też pan jej dawał klucze?

Nie zdążyłem.

Zostałem obudzony tymi halacami. Tak, pan już to mówił.

To oburzające, żeby zrobić burdel z mojego mieszkania.

Z pańskiego mieszkania, panie Wimmer, uczyniono coś znacznie gorszego.

A mianowicie punkt szpiegostki.

Muszę się pochwalić, że wylegitymowałem tego człowieka. Tu nie chodzi o

człowieka w łódkach, tylko o tego, który stał w oknie.

A może to ten sam?

Możliwe.

Ale to wszystko wygląda mi raczej na zbieg okoliczności.

Pan doktor sam widział tego człowieka na własne oczy, czy tak?

Tak jest.

Ani drzwi, ani zamki nie mają najmniejszych śladów łamania.

Tu musiał być ktoś ukryty, panie Wimmer.

Jeszcze poprzedniego wieczoru. To niemożliwe.

Tam w oknie i fotografował.

A może wartownikom przewidziało się?

Bum na raz? Nie chcesz wyskoczyć przez okno. Jak to? Na ulicę? Niestety

wartownicy popełnili błąd, bo obaj zbiegli tu na górę. I wtedy on mógł

przez okno, niezauważony przez nikogo.

Bandycki naród.

Napady, gwałty.

Już pan pewnie słyszał, panie Untersturmführer, co Polacy zrobili z

radiostacją w Gliwitach przed wybuchem wojny.

Urodzeni bandyci!

Pan Malibowski?

Tak. Iwaj, poczekaj.

Przykluczę od gabinetu.

Miała pani wczoraj przez cały czas przy sobie? Oczywiście.

Jest tego pani pewna.

A co pani robiła wczoraj wieczorem?

Byłam w kinie.

Mam jeszcze nawet bilet. Może więc w kinie ktoś pani wyciągnął klucze? Nie,

niemożliwe. Ja siedziałam na miejscach dla Niemców.

Wie pan, ja zawsze mam ten klucz przy sobie w torebce i wczoraj też cały dzień

miałam. A w kinie była pani sama?

Tak jest.

A później?

Nie rozumiem.

Z kim się pani widziała później?

Z nik...

Kto to może potwierdzić?

Jeżeli pan już tak stawia sprawę, to wie pan, dr Wimmer... Co dr Wimmer?

Był u mnie.

Długo? No przecież już się panu przyznałam.

Niech mnie pan już o to nie pyta, bardzo proszę.

Pan Nolipowski, sprawa jest bardzo poważna.

Ja rozumiem. Wie pan, ja myślę, że może...

Może ten człowiek w ogóle nie potrzebował klucza, żeby się tu dostać.

na przykład był już schowany, kiedy myśmy z doktorem Wimerem wyszli.

Brawo.

Zasłużyła pani na to, żebym już nic nie mówił pani Wimerowej.

A więc był to ktoś z wczorajszych pacjentów. Tak myślę. Wie pan,

panu listę.

Ostatni był mistrzyk, tak, Tadeusz? Tak, ale on nie był prześwietlany.

On było bardzo późno i już zrezygnował.

Czy pani go pozna? Tak, mam tu jego kartę.

Wujku. Drzwi.

Niemcy. Żyj, mówię, tu pieniądze rosną.

Gestapo, szukają Władka. Co ty wygadujesz?

To niemożliwe, przecież Prahal wziął w łapę.

Jego nie dlatego szukają.

Co ty mówisz?

To znaczy, że go nie złapali.

A dlaczego mieliby go złapać?

Wujku, niech wujek im powie, że wuj go zwolnił. Ja?

On wyjechał. Dzisiaj rano wyjechał Tadeusz Miszczyk. Wyjechał.

Co ty kombinujesz?

Nie wiem.

Nie wiem, może on już nie wróci.

Nie ma go.

No dobrze.

Słuchaj, mógłbym ci odpłacić... Pięknym za nadobne.

Ale ja jestem człowiekiem, zapamiętaj to sobie.

Gdzie oni są?

Tam.

Dokąd wyjechał?

Do rodziny pewnie. No nie wiem.

Skąd pochodzi?

Ja to pytam o takie rzeczy, panie kapitanie.

Sezonowy robotnik.

U mnie do roboty ludzi zawsze trzeba.

Zgłosił się, to przyjąłem.

Wczoraj wyjechał?

Tak nagle?

Dlaczego? Ja powiem.

Wymyślam się.

Wczoraj dostał wezwanie z Arbeidsantu.

Przestraszył się, tak przypuszczam.

Tak jest. To wezwanie to ten pan, który mnie tutaj przyprowadził.

Kazał wziąć ze sobą to i to. Tam jeszcze inne drobiazgi. O proszę, tu jest

wezwanie do Arbeidsantu.

To jego zdjęcie?

Tak jest. Do Ausreichu wyrabiał.

Jeszcze coś? Bo muszę zdążyć z obiadem. Pani pozwoli tu bliżej.

To ten?

A ten jak żywy.

Kłamiesz?

Jeszcze wczoraj wyjechał.

Są świadkowie.

Świadkowie?

Ludzie, dlaczego tak fałszywie świadczycie? Przecież niemożliwe.

wyjechał, nie mogła go pani widzieć. Nie widzieć, przecież spał ze mną.

Sam pan Wimer nas tym przyłapał. Na czym?

Na czym? Jako osoba jest dorosła, to chyba wie, co chłop z babą robi pod

O Jezu, po co się dałam w to wciągnąć, matko boska? Teraz to już będę

Kiedy do ciebie przyszedł?

Z wieczora. Był całą noc?

Całutką. Aż pan Wimer rano nas obudził. Przecież mówił. Jak się nazywał, wiesz?

Nazwiska nie wiem, ale z imienia... Jakoś tak Tadek Włady.

Włady. Tak, żebym zgadywała.

Tak to by w liczbie.

Nieprawda.

To pani narzeczona.

Gratuluję wierności.

Miasta nie opuszczać. Będziecie mi potrzebni, jak złapię tego ptaszka.

odejść. Gdzie jeszcze zostaniesz?

Podpiszesz to zeznanie.

Achtung! Achtung!

Zdjęcia i

montaż

Achtung! Achtung! Achtung!

Dziękuję bardzo.

Ile płacę?

Te dwie walizki.

Kontrola zaznaczenia.

Panie kamerze, odwiedźcie.