Original subtitles

Wisła, zgłoś się.

No i co jest?

Daj.

Wisła, zgłoś się.

Wisła, próbuj dalej.

Tak jest.

Dobrze, dziękuję.

Panie poruczniku, przesłuchajcie i zajmijcie się nimi.

Dobrze, że pan jest.

Gozdalski, nie widzę. Panie podchorążej, weźmie pan kilku ludzi i będzie

konwojował dyrektora Gozdalskiego wraz z jego ładunkiem najkrótszą drogą do

Krzemieńca.

Panie rotniczu, że jako wełnierz tu będę bardziej potrzebny.

To jest specjalna misja.

Panie podchorąży, to musi dojść do celu.

Wykonacie.

Tak jest.

Dziękuję, panie rotniczu.

Nie widzieliście, czy Kurasia wrócił? Nie, nie widziałem.

Słuchajcie, nie widzieliście Kurasia gdzieś?

Nie widziałem.

Kurasia, Kurasia, obudźcie się.

Jasna cholera. Myślałem, że was zawini.

Mnie? A za co?

Wstawajcie, wstawajcie. Trzeba zebrać ludzi. Zaraz wyjeżdżamy.

Załadujcie worki na wóz taborowy.

Tak jest.

Jakie worki, panie posełku? Są u rotmistrza.

Rusie.

Panie doktorze, niech pan zejdzie z drodzą.

Uprzejmie proszę, panie podchorąże, ze mną nie tym tonem.

Miałem nic zapewnione bezpieczne, ale także w miarę możliwości wygodne

Tak pamiętam o tym.

Czuję się upoważniony i proszę oświadczyć żołnierzom, żeby wiedzieli,

bezpieczne doprowadzenie mi na miejsce czeka ich poważna bonikata pieniężna.

To są żołnierze, panie Rozdalski, a nie płatni przewoźnicy.

Wiem o tym.

Ale moje misja jest szczególnej natury.

A poza tym może to być nie bez wpływu na pański awans, panie podchoronu. Nie pan

do mnie nie mówi w ten sposób. Bardzo proszę.

O, pan dyrektor w Las Gówno.

Będziemy mieli dobrą podróż.

Kaprażu, zbierzcie ludzi, za chwilę ruszamy.

Tak jest.

Ksiodłacz konie podciągnąć popręgi, dwójkami za mną z biurka.

427 ,3.

Uwaga. Na ulicy Wilczej 28 płonie dom.

Na ulicy Zielnej 1 płonie dom.

Rodacy. Minie 14 dzień wojny. Na całym froncie żołnierz polski

stawia bezprzykładny w dziejach opór przeważającym siłom najeźdźców.

Załoga Helu broni się.

Warszawa broni się.

Na pilicy i na drzwi pancerne oddziały wroga zmuszone były zawrócić.

Zwyciężymy. No i jak tam?

Trzech zawitych, pięciu rannych. Wszyscy z trzeciego plutonu.

Wiedzą o nas. Na pewno. Te samoloty?

No właśnie.

Może szpieży, dywersanci?

Na tych terenach mieszka dużo kolonistów niemieckich.

No przecież ich wysiedlali.

Jednych tak, innych nie.

Jeszcze się pani boi? Dobrze, że panu przyjął.

Mazamek, no i co, słychać coś?

Wszystko tylko po niemiecku, panie majorze. No i co mówią?

Ale ja nie rozumiem po niemiecku, panie majorze.

Było się w szkole lepiej uczyć.

To ja już przepraszam.

Nareszcie, poruszniku. No i co, meldujcie.

Ten południowy odcinek, rozdraż do rzeki, kontrolowany przez Niemców. Dużo

wodzów pancernych. Sam naliczyłem 60 czołgów.

Widziałem też... No?

Coście jeszcze widzieli? Mówcie.

Kolumny jeńców.

Naszych?

Naszych.

Dużo?

Kiedy odchodziłem, czyli jeszcze.

Mazanek, zostawcie to budło i poproście tu...

Porucznika Bojanowskiego.

Tak jest.

To wszystko?

Spotkałem jeszcze po drodze dziwny oddział kilku strzelców konnych, którzy

konwojowali wóz z jakimś cywilem.

Na wozie zaplombowane worki.

Podchorąży, który tym konwojem dowodzi, nie wie, co w nich jest, a cywil nie

chce mówić.

Odgraża się MSZ -em.

Przyprowadziłem ich tutaj.

Nie miała kłopotu.

Papiery tego podchorążego?

Nazywa się... Niewiński. Są niby w porządku, ale... Wezwać ich?

Później zawsze zdążymy.

Znajduje się na rozkaz, panie majorze.

Czy można, panie majorze?

Proszę.

Pułku już nie znajdziemy.

Jedyne, co nakazuje honor i obowiązek, to przebić się na powrót w kierunku

Warszawy.

Kilkaset kilometrów pod prąd?

Błąkamy się, a nie walczymy.

A u Warszawy wiemy z całą pewnością, że walczy.

I tam potrzebny jest każdy karabin.

Zgadzam się z porusznikiem Zawistowskim. A ja nie.

Zanim dojedziemy do Warszawy, by ratować honor, wytracimy połowę ludzi.

To jest wojna.

Pan jest rezerwistą i pan wybrał się na nią, aby ocalić głowę.

My, żeby zwyciężyć.

Dość mam tych antagonizmów, kadry z rezerwą i dość tych honorowych śmierci.

Wojna wygrywa się żywymi żołnierzami, a nie trupami.

Czy pan major rozkaże?

Pan spać, konie rozklubaczyć i do stajni.

Cały sprzęt ukryć, żeby nie było śladu wojska.

Ten lotnik zaczyna już grać na nerwach.

Przeczekamy ten dzień i na noc ruszamy.

A i niech pan każe sierżantowi wezwać tego podchorążego.

Albo nie, nawrzut tego cywila z MSZ -u.

Dziękuję panu.

Uważliwa. Wszystkie one zdrowe.

Od tego ich zdrowia to człowiek tylko nerwy traci.

Mówię wam, chłopaki, że żonę zostawić samą w domu, a za pałkami bawić się przy

sianie, to na jedno wychodzi.

Powiadają, że ten porucznik zatrzymał w drodze. Ten ostry taki?

No, to ciągle przy gospodyni się kręci. A mąż na wojnie, no jest sprawiedliwość.

A co mu żałujesz? Może jutro krzyż drewniany dostanie?

Ożeń się najpierw, to potem pogadamy.

Ja, kurdebele chłopaki, to po wojnie szefcem zostanę.

Najlepszy zawód. Siedzisz w bracie w domu, wszystko masz na oku, a w razie

to im gotek pod ręką. O, nasz potworąży do niej startuje.

A będziesz, a będziesz.

Lepiej by o kwaterza pomyślał. No co, w stajni będziemy cały dwór wojskiem

zawchany.

Przepraszam, pani tutejsza? A co?

A czy zna pani Anię Zmłyna, córkę starego Hejmana?

Ja tu dopiero od miesiąca we dworze. Nie wiem.

Rozumiem. Przepraszam. A tylko ta musi być.

Żadna inna nie pasuje?

Panie podchorąży.

Podchorąży Niewiński. Tak, słucham. Pan major prosi pana do siebie.

Już idę.

Oj Boże, dosyć mam tej wojny. Niech się to wszystko skończy.

Przepraszam, gdzie kwateruje major Korwin? Tamte drzwi.

A co pan w jeziu wziął?

Wziąłem specjalną przysyłkę z polecenia pana prezydenta. Niestety, nic więcej

powiedzieć nie mogę, panie majorze.

Z polecenia kogo?

Po krąży niewińskim. Nie teraz.

To właśnie ten podchorąży, o którym mówiłem przed chwilą.

No proszę, niech pan wejdzie.

Dowódca pl. X Pułku Stresów Konnych Podchorąży Niewinnicki melduje się

posłusznie. Mam rozkaz konwojować pana dyrektora do Krzemieńca.

Krzemieńiec to już koniec Polski.

Tak, ja wiem o tym.

Pan dyrektor skarży się na pana, panie podchorąży.

Mimo to będzie pan dalej odpowiadał za misję pana Gozdarskiego.

Tak jest. Ależ panie majorze, to... Panu na razie dziękuję.

Kwaterować będziecie w szkole we wsi.

Wolałbym w Młynie. Mam tam znajomych.

Jak chcecie, ale wyruszycie dopiero o zmierzchu.

Takie.

Natomiast... Co do dyrektora... Zanudził mnie tu na śmierć.

Ale zdaje się, że rzeczywiście wie się coś ważnego.

I pan zna tę stronę.

Znam bardzo dobrze, panie majorze.

Będziemy przebijać się w nocy.

Jeśli widzi pan szansę ratowania się na własną rękę.

Nie stawiam przeszkód.

Wolałbym, oczywiście, jeśli można, zostać panem majorem.

Taki sympatyczny jestem.

Obarczono mnie funkcją, która każe mi jedynie uciekać.

Nie jest pan odosobniony.

Mam syna w pańskim wieku.

Jak się najmie?

Władysław.

No więc, chłopcze, o zmierzchu do młyna i czekać.

Dalszych rozkazów.

Co z panem dzieje? Może mogę w czymś pomóc?

Nic.

Duszno mi po prostu.

Czy mógłby mi pan podać pkankę wody?

Panie Podchorąży!

Pan słyszałem o rozkazach Krzemińca. Tak, niestety.

Jakie to wszystko jednak ślędne. Pan narzeka, mnie to cieszy.

Gdyby pańska droga wiodła przypadkiem przez Buczacz, to nad Stryką miałbym

prośbę. Słucham, panie poruczniku. Widzi pana, brakowała się tam moja żona do

krewnych. Wystarczy spytać na rynku kogokolwiek o Lewickiego. To aptekarz

wskaże. Niechże mnie pan nie posądza o małostkowość.

Każdy oczywiście jest dzisiaj rozdzielony, ale widzi pan, albo ja już

ojcem, albo...

Zostanę nim lada chwila.

Gratuluję.

Niestety, zapowiadały się komplikacje dziewiątym miesiąc.

No nie muszę pana objaśniać, co tu się ze mną dzieje.

Niewiele, niewiele mogę pomóc mojej żonie, ale sygnet,

zegarek, będzie mogło to spieniężyć.

Nie odmówi pan?

Nie, oczywiście, ale jeśli nie dojadę?

Ja tym bardziej, panie kolego.

Przygotuję list.

Chwileczkę, panie poruczniku.

Czy nie sądzi pan, że z majorem jest kiepsko?

Każdy jest tego zdania, tylko nie on.

Jednak trzeba tu sprowadzić lekarza.

To twardy i uparty człowiek. Nie chcę.

Przygotuję list.

Kwaterę mamy w młynie.

Wsiadajcie. Daleko ten młyn? Zawsze.

Przejdziemy dopiero do zmroku.

Wciąż węszą.

Panie podchorąży, gorąca zupa.

Nie, dziękuję.

A ja już wszystko wiem, panie podchorąży. No co wiecie? Kto nam i

No kto tak? Major Korwin.

Duży szpenio jeszcze z Legionów. A do wojny to ma głowę na samym środku szyi.

I daje żyć żołnierzom, a to najważniejsze, co?

Panie podchorąży.

Odpocznijcie, chłopcy. Nie przypuszczałem, żebyśmy mieli trwać tej

porucznik, co nas w drodze zatrzymał. No, to zresztą widać gołym okiem,

Sam jeden chciałby tę wojnę wygrać. To ślewy byście nie chcieli?

Panie podchorąży, mój teść w całym mieście wszystkich szachy ogrywał.

Ale gdyby on samym Alichinem chciał wygrać, to ja bym na niego nie stawiał.

To nie jest dobry żart, kaprolu.

Chwilowe niepowodzenia zdarzają się w każdej wojnie.

Takiej jeszcze nie było.

Najgorsze mamy już za sobą.

Byle każdy wykonał to, co do niego należy.

Panie podchorąży?

Tak jest, panie poruczniku.

Pan podobno zna tę okolicę? Tak, znam.

Świetnie, wyruszy pan nie o zmierzchu, ale natychmiast. Pan major zlecił, że

względu na bezpieczeństwo. Z majorem jest bardzo źle.

Właśnie dlatego wyjedzie pan do wsi teraz.

Może wśród uciekinierów znajdzie pan jakiegoś lekarza.

Obawiam się gangreny. Ta noga?

Tak. Zwróciłem już na to uwagę porucznikowi Bojanowskiemu.

Bojanowski?

Bojanowski sam rodzi i w ogóle ma wiele innych problemów.

Czy do wsi jest tylko ta jedna droga gościńcem?

Nie, jest jeszcze jedna koło młyna z krajem lasu, ale dwa razy dalsza.

Świetnie, po to pana szukałem.

Nie możemy się Niemcom pokazywać na oczy, jeżeli dziś w nocy ma się nam to

Jest pan gotowy?

Tak, go wyprowadzę konie ze stajni.

Świetnie, za pięć minut ruszacie.

O dziewiętnastu od prawa zdążycie?

Tak jest.

Dzień dobry.

Jaki tam dobry, panie Hajman.

Pan mnie zna?

Ładnych parę lat minęło z tych wakacji.

Władek, Jezus Maria.

Chcę mu pana zakwaterować.

Zachodźcie do domu, zachodźcie.

Widzę żołnierzy i myślałem niedobrze.

Oto nasz Władek.

Panie Podchorąży, to Niemiec?

To sernici Niemieccy.

Rodzina jest w Polsce prawie od tytułu lat.

Znam ich dobrze.

Nic nie rozumiem, panie potworu.

Bądźcie spokojni, kurasi.

Niech dołączą.

Tak jest.

Za mną!

Ewelina, chodź, chodź!

Ale się z ciebie chłop zrobił.

I żałujesz.

A mąż mnie poznał.

Głupi ten mój mąż. Chodź, chodź do domu, chodź.

Dokąd?

Idę do domu, ja tu mieszkam.

Może pan zapali?

Dziękuję, dziękuję. Dopiero skończyłem.

No, to co, mogę?

Dobra, idź pan.

Państwa zdrowie.

O, Janek!

Cześć, dzień dobry.

Cześć.

Wszystko gotowe, mamo?

Mhm.

Zmieniliśmy się, co?

Mhm.

Wszystko się zmieniło.

A co za nią?

Nie ma jej.

Ale co, wyjechała, wyszła tam?

Nie, po prostu nie ma jej.

Wiel z nami? Nie dziękuję.

Czekają na mnie.

Gdzie jest koczyk, mamo?

W sieniu.

Słuchaj, Janek, poczekaj, chciałem z tobą porozmawiać. Przepraszam państwa.

No i co masz dla mnie robić dalej?

Jest wojna.

Przecież widzisz, co się dzieje. To niedługo potrwa. Widzę.

Słuchaj, Wodziu, zostań tutaj.

Pójdź, ludzie niech wracają. Jest dużo roboty w ałpie.

Nie rozumiem.

Jakieś ubranie znajdzie się. W razie czego to powiem, że jesteś naszym

Co? Taka jest moja rada.

To dezercja.

Ty wiesz, co to znaczy?

Ja wiem, co to znaczy.

Ratować własną głowę.

Wojna się w to nie skończyła. A na wojnie jak na wojnie. Różne rzeczy się

zdarzały. Różne.

Przecież w coś trzeba wierzyć, Janek. Tak, tylko w to. Ja wiem.

Wiesz? Tak. A ja też wiem.

Francuzi i Anglicy dotrzymują gwarancji naszym władzom.

Słyszałem, że te władze są bardzo daleko. Tak? To dużo słyszałeś.

Ludzie długo gadają. Dużo i niepotrzebnie.

Jest czas na mnie.

Chłopcy czekają.

Jacy chłopcy?

Ledy. Pilnujemy bydła w lesie. Tam bezpieczniej.

Będziesz wieczorem, jak wrócę?

Będę na pewno.

No to pogadamy.

Kura, Siwaniuk, Waligorski. Podciągnąć popręgi na koń.

Władyk, przecież nic nie jedłeś.

Niedługo wrócę.

Dziękuję.

Jest, doktor.

Jest, już do niego posłałam.

Opatruje przeważoną. Zaraz nadjedzie, tylko patrzy.

Bardzo cierpieliśmy podczas ostatniego bombardowania.

Furmankę też kazałam zaprząt.

Lipowa herbata, bardzo dobra.

Cukru niestety nie mam. Ja mam cukier.

Przepraszam, dawno pani pólczy?

Nie dawno.

A może zna pani Anię Hajmanownę?

Ten mój nad? No oczywiście, że znam. A co się o niej dzieje teraz?

Proszę bardzo. Dawno jej nie widziałam. Ale w zamian za papieron.

Proszę bardzo.

Ludzie zaczynają wymieniać różne rzeczy.

Benzyny na transport.

Tytoń na cukier. Powoli wkraczamy w obok handlu wymiennego. Słuszne

spostrzeżenie. Tak, niezbyt oryginalne, przyznaję.

Handel wymienny jest zjawiskiem rozkwitającym w dobie każdej wojny.

Pieniądy tracą sumowartość jako umowny środek płatniczy, a ważne stają się

rzeczy, przedmioty, a raczej ich brak.

Ciekawe. Zresztą to, co nas czeka, odsunie nas jeszcze dalej.

Przepraszam, czego pan tu uczy?

Właściwie nie zdążyłem jeszcze niczego.

Pani kierowniczka przeznaczyła mi rachunki.

Miałem zacząć pierwszego, ale... Pan Mrowiński uczył dawniej w Warszawie.

Wie pan, mój ojciec jest też nauczycielem. Tak? Bardzo mi miło.

Przepraszam, że tak pytam, ale męża mojego zmobilizowano. Jestem bardzo

niespokojna.

Kiedy to się skończy, panowie?

Niedługo, całkiem niedługo.

Tak, pan ma rację.

Kiedy Francuzi ruszą z linii Marginota, wciąż o nasz front.

Natomiast Anglia, która jest morską potęgą, odcięła Berlinowi łączność ze

światem. Brzmi jak wykład.

Proszę bardzo, może pan zajmie miejsce za katedrą?

Trzeba to przetrwać. Niech pan zrozumie, byliśmy nieprzygotowani, dlatego teraz

ponosimy konsekwencje.

W każdym razie jedno jest pewne.

Uniknąć tego było nie sposób.

Owszem, był sposób.

Jaki?

Oddać Gdańsk?

Nie.

Należało dobrać sobie innych sojuszników.

Innych? Przecież nie ma potężniejszych od tych, których mamy.

Jeszcze marszałek powiedział, że jeżeli będzie bardzo źle, to najważniejsze,

żeby się znaleźć w dobrym towarzystwie.

Towarzystwo może jest dobre, tyle że odległe.

Pan zna bliższy?

Owszem, ale i tak za późno.

Czesi nienawidzą nas za Zaolzie, Litwini za pogróżki okowno.

Trzeba nam było dokładać do tego ręki.

A przecież wystarczyło zgodzić się na przemarsz Rosjan do Czech, aby uratować

Czechów, i nas.

Wie pan co?

Teraz rozumiem, dlaczego przysłano pana na wieś uczyć dzieci rachunków.

Trzy dni temu...

Na moich oczach zabito dwóch harcerzy, którzy zabronili mostu.

Na szczęście nie byli pańskimi uczniami.

Oddali życie może i za pana.

A pan czego mógłby ich nauczyć?

W rady?

To duże słowo. W sam raz.

Ile pan ma lat?

Dlaczego pan nie jest w wojsku?

Wodzowie nie chcieli.

Teraz nawet może by ich chcieli, ale gdzie ich mam szukać?

W Rumunii?

Może jaśniej.

Jeszcze jaśniej.

Przecież nawet tutajże dzieci wiedzą, że uciekli. To oszczędzko! Sprawna!

Zostawili was na pastwę losu, a pan mnie nazywa zdrajcą? Nie ich?

Tak mi przykro.

W panach cała nasza nadzieja, a tu nagle taki afront.

Sama nie wiem. Przysłali mi go przed samym początkiem roku.

Sama się zdziwiłam.

Prosto z Warszawy, a tu taki awans.

Był podobno i w kryminale.

Przepraszam.

Doktor Maculewicz, słucham, o co chodzi?

Mamy ciężko rannego, jest podejrzenie o gangrenę.

Proszę, gdzie chodzi? We dworze.

Jak to?

Mam stawiać diagnozę na odległość, czy nie rozumiem?

Pojedzie pan z nami.

Ależ, panowie, ja tu jestem z żoną, z córką.

Bo chcecie mojej pomocy? Proszę, nie uchylam się, ale chorego proszę mi

tutaj. Każdy gdzieś jakąś żonę zostawił, panie doktorze. Nie pan pierwszy i nie

ostatni. Ależ to gwałt, panie doktorze!

Furmanka czeka przed godziną.

Panie, w biegu we wsi złapali. W biegu? W biegu.

Daniuk, zawieź się doktora za dworą, a my zobaczymy, co tam się stało. Zaraz

dogonimy. Bez rąk, tylko bez rąk, panie doktorze. Ja z palastą protestuję.

Dziękujemy pani za furmankę. Konie odeślemy zaraz po przyjeździe.

Ja nie jestem szpiegiem!

Rozdejdź się! Szybciej!

Co się tu dzieje?

Łapaliśmy dwóch szpiegów.

Dawali znaki samolotom.

Ludzie!

Przez nich, widzi pan, co się stało.

Starego niech rozstrzelają, a babę powiesi!

Powiesi!

Niech się pan zrozumie!

Nie, nie, nie, nie, nie, nie!

Ludzie! Ona go uprości!

Obieca to trzeba i uprości! Pani podchorąży!

Dokumenty tych ludzi.

Proszę.

Proszę.

A to? To jest wyrok spisany w gminie.

Przepraszam? Z kim mam okoliczność?

Daj porządnie na baczność i przestań bujać się na plekach.

Oddział specjalny żandarmerii polowej.

Nie widzisz, co?

Nie widzisz, bo jesteś pijany!

Szpiedzy wojskowi powinni być najpierw przesłuchani, a potem rozstrzelani, a

powieszeni!

Nie znasz, chamy, prawa międzynarodowego?

Panie podchorąży, czy mam spisać personalia tego typa?

Nie kurarź, wyprowadźcie podejrzanych.

Tak jest.

Profituje wam odbiór skazanych. Oni najpierw muszą tylko wyśpiewać.

Rozumiecie czy nie?

Pozdolę sobie powiedzieć, że nie ma pani sygnał żandarmerii, dlatego ja

protestuję. A samy nie wiecie, że my w czasie wojny jesteśmy tajni?

Właśnie po to, żeby taki baran jak ty nie mógł nas rozpoznać.

Ludzie! Bądźcie spokojni.

Sprawiedliwości tak stanie się zadość.

Przepraszam. Czy ta żandarmeria to ze dworu? A skąd? W nieba?

Dawajcie szybko furmankę.

Z nimi do szkoły, panie podchorąży. Tak, na razie do szkoły.

Rozejrzyj się.

Wielki uczony, proszę pana.

Widziałam go w kronice tata.

Istny palec, boże, że...

Pan znalazł się w ostatniej chwili.

Pan też go widział w kinie?

Przecież to profesor Zygmunt Lewicz.

Rzeczywiście stałaby się rzeczywistością.

Jestem egiptologiem, proszę pana, a to jest moja córka Justyna, jednocześnie

asystent w mojej katedrze.

Spokojnie, proszę pana, spokojnie. Przy dobrej woli przecież to wszystko można

sprawdzić. Kogo on się spodziewa dobrej woli? Od żandarma?

Kopię hieroglifu ten policjant wziął za szef.

Niepojęte. Może zechciałby pan... Niech ojciec nie prosi.

Zostawcie, Justysiu, ja panu wytłumaczę. Nie trzeba.

Kiedyż ta koszmarna historia się skończy?

Przecież pan widzi, że to hieroglify.

Ja przyznaję, że wyglądają dosyć tajemniczo, ale przecież to są...

Zygadlewicz, zgadza się? Tak.

Proszę bardzo.

Ja chciałem panu wyjaśnić, że... Nie musi pan nic wyjaśniać. Jesteście

wolni.

Proszę? Wszystko w porządku.

Słyszy, tatuś?

Wszystko w porządku. Ten pan od początku wiedział, z kim ma do czynienia, ale

pozwalał, żebym się poniżała. Ale tak w ogóle to wszystko jest w porządku.

Justysiu, Justysiu, przecież ten pan uratował nam życie.

Niech pan daruje mojej córce. Na wszystko może pan liczyć, panie

tylko nie na wdzięczność dłużników.

Tak mówił mój ojciec.

Przepraszam, panie, ale musiałem tam we wsi tak zareagować.

Ja jeszcze ciągle nie rozumiem, jak się to mogło stać.

W inskrypcji wziąć za szyfr.

Muszę panu wyjaśnić, że właśnie wtedy goliłem się przy strumieniu. Nie musi

nic wyjaśniać. Przecież powiedziałem, że jesteście wolni.

Nie za bardzo, panie podchorąży.

Tym ludziom też trudno się dziwić. Taka panuje prychota.

Teraz Pani rozumie, dlaczego Panią musiałem wtedy uderzyć?

Nie miałem innego wyjścia.

Bardzo zapraszam.

Podwoda Głocowa.

Zamknąć drzwi!

Przesłuchanie jeszcze nie ukończone!

Dziękuję, ustynku.

Gdyby nie Pan pod chorąży, to nie wiem, jakby się to skończyło.

Podziękuj teraz i kapralowi, to jego zasługa.

Nie należy chwalić dnia przed zachodem słońca.

Jeszcze musimy się stąd wydostać.

Ja tu do was jeszcze wrócę, to porozmawiamy.

Tak jest.

Panie Włodchorąży, co tam, Kurąż? Coś chyba panu się należy za to uwojenie,

Ładna dziewczyna. Co mam takie rzeczy w głowie, Kurąż?

I tą kieszeń zaprzyszyjcie.

Tak jest.

Panie majorze, sytuacja jest bardzo poważna.

Co pan powie?

A ja myślałem, że podchodzimy już pod Berlin.

Kiedy to się stało?

Przeszło tydzień temu. Ugodził mnie odłamek, właściwie tylko zadrasnął.

Wyglądało to niegroźnie.

Niegroźnie. Odłamek z ziemią, z krzemem.

To postępuje ustawicznie.

Pankrena? Zgorzeł gazowa.

Niedługo obejmie całą kończynę.

Można tego jakoś zahamować, zatrzymać?

Czym? Może za sto lat ktoś wymyśli jakiś preparat przeciwko bezplenowcom. Na

razie to już tylko chirurg.

A pan może to wykonać?

Koszą, sierpem, laubzegą? W tych warunkach?

No a na wsi? Gdzie? U kowala?

Owszem, wiozę jakieś narzędzia ze sobą, ale... Nie jestem chirurgiem.

To wojna, doktorze.

Rozumiem.

W takim razie należy to wykonać jak najszybciej, jeżeli pan się zgadza.

Zgadzam się, ale nie teraz.

Po odprawie pana poproszę.

Panie majorze, za godzinę dwie gorączka bardzo się podniesie.

Na razie poprawiłem pan opatrunek.

Dziękuję, doktorze.

Ten podchorąży, panie majorze, zniknął ze swoimi ludźmi.

To dziwne, bo mu dobrze z oczu patrzało.

Wiązałem z nim pewien plan.

To?

Właśnie chciałem go panu majorowi przedstawić.

Słucham.

Podobno znał tu każdą ścieżkę.

Sądziłem, że dziś w nocy pójdzie pierwszy.

Na pozór przebicia zwiąże sobą nieprzyjaciele, a my przeprawimy się w

miejscu. Krótko mówiąc, szans na przeżycie nie miał pana.

Takie zadanie to pewna śmierć, ale plan dobry.

Któż więc teraz będzie pozorował przebicie?

Ma pan nowego, upatrzonego kandydata na śmierć, czy też ja mam o tym

zadecydować?

Nie trzeba.

Sam pójdę.

No zobaczymy.

A dobrze, że pan jest.

Zarządzam odprawę na godzinę dziewiętnastą. Proszę zawiadomić resztę.

A noga, panie majorze? Co stwierdził lekarz?

Nie ma nic groźnego.

Konował. Nawet maści ichtiolowej nie miał. I w ogóle kto go tu ściągnął?

Podchorąży Niewiński z mojego rozkazu.

No i widzi pan, kapitanie, zguba się znalazła.

Wspominam o odprawie.

Tak jest.

No i poproście też tego Podchorążego.

Pomóc pani?

Przyszedł tu pan zbierać hołdów wdzięczności?

Nie. No to i dobrze.

Ojciec mi robił pana wyrzuty.

Przyszedłem, bo kwaterujemy tutaj niedaleko.

Pierwszy raz dostałam swarz.

Niestety musiałem.

To dziękuję panu rzeczywiście.

Panie podchorąży, kapitan Rogalski wzywa pana na odprawę.

No rzeczywiście dziękuję. Już idę.

Wyjeżdżamy już niedługo.

Chciałam podziękować pańskiemu kapralowi, bo zdaje się tylko dzięki

krwi żyje.

Przekażę mu, to się ucieszy.

To do zobaczenia, pani Justyno.

Do zobaczenia.

Dzień dobry.

A może tutaj, panie profesorze?

Można? Dzień dobry.

No to ja już panu nie będę potrzebny. Dziękuję panu za wszystko.

Ale nie ma za co, panie profesorze.

Panie Mario, mamy nowych gości.

Profesor Zygadlewicz. A bardzo mi miło. Jest jeszcze tutaj moja córka. O Boże,

gdy się państwa umieszczę?

Ci ludzie chyba oszaleli.

Wiozą tego majora, czy nie wiozą?

Chcą, żebym uratował nogę, a robią wszystko, żeby mi go dostarczyć na

zwłok.

Kapitan Miszyk, czy pani jest właścicielką?

Tak jest. Macie jakiś samochód? Benzynę? Wszystko jedna. Och, niestety, skąd?

Pani kapitanie, szybko pod drzewa z tym pańskim autem! Kto tu dowodzi? Proszę

bardzo.

Kapralu, zajmijcie się tym samochodem! Tak jest!

Pod drzewa!

Panie majorze, kapitan Tadeusz Miszczyk melduje się posłusznie.

Major Korwin.

Niech pan siada.

Pan tu dowodzi?

Jeszcze tak.

A o co chodzi? Skąd pan się tutaj wziął?

Utknąłem w lesie jeszcze o świcie. Benzyna.

Dopiero koło południa udało mi się zarekwirować konie.

A do rzeczy, kapitanie?

Jestem pracownikiem Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych.

Wiozę dokumenty, które pod żadnym pozorem nie mogą dostać się w ręce

Chciałbym dołączyć do was.

Pan ma tabory.

Co? Chodzi o jedną kasetę pancerną.

Chwileczkę. Pan dawno z Warszawy?

Tak, piąty dzień w podróży.

Jeżeli zamierza pan zawieść swoją kasetę z powrotem do Warszawy, serdecznie

zapraszam.

Dzisiaj tam jeszcze wyruszę.

Ależ to jest nonsense.

Pocieszmy się, że nie pierwszy w tej wojnie.

Sądziłem, że zmierza pan do jakiegoś punktu koncentracji.

Pan słyszał o czymś takim?

Mnie w ogóle nie udaje się nawiązać łączności.

W takim razie poproszę o furgon i ochronę.

Wykluczone.

Jesteśmy okrążeni. W nocy czeka nas walka.

Poza tym nie będę zajmował się pańskimi papierami, którymi za godzinę czy dwie

można sobie będzie podetrzeć tyłek.

Mogłem traktować moją prośbę jako rozkaz.

Obecnie zmusza mnie pan do tego.

Wiozę akta personalne ze zdjęciami i adresami wszystkich członków Defensywy

Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych.

Chyba sobie pan zdaje sprawę z tego, że w ręku nieprzyjaciela stają się one

wyrokami śmierci na tych ludzi rozsianych po całych Niemczech.

Ponadto wiozę poufne... Panie majorze!

Tak jest, panie pułkowniku.

Zatrzymam do zmroku, a potem... Co on mówi?

Tak było.

Pan się czuje?

Zobacz.

Nic się panu nie stało?

Nic, nic.

Robiłem tylko pat, jak nadleciał.

Co z nim?

Który jest pan od Warszawy?

Ja, panie kapitanie.

No to oddaję go żonie.

Będzie miała przynajmniej co na nocnym stoliku postawić. No i co tak stoisz,

człowieku, jak na weselu? Nie widzisz, co się stało?

Tu rozkaz lotni Krysie.

I bardzo tłuszcznie.

Przynajmniej jeden, który traktuje rozkazy poważnie.

Proszę tutaj.

Ostrożnie.

Ostrożnie.

Niepotrzebnie byście go przynieśli. Nie żyje. A to się przyda.

Czy można go gdzieś tu pochować?

Tak. W parku tam, pod jałcami.

Jestem malarką. Chętnie wymaluję tabliczkę. Co napisać?

To był mistrzek urodzony w Otwocku w 1928 roku.

Czy napisać, że zmarł tragicznie? No przecież sama pani widziała. Na białym

na czarnym polu? Nie, na polu chwały.

Chwały.

Panie podchororzy, znaleźli niewypał w lesie. Pewnie jedna z tych bomb, co

rzucali na dworek.

Właściwie należałoby go zdetonować. Ludzie mogą tamtędy przechodzić. A ja

zakopał i zrobił Niemcom pułapkę.

Nie kurasz.

Nie bardzo to po polsku takie bojowanie.

Po niemiecku.

Zdaje się, że ten pański kapral pierwszy zrozumiał, na czym ta wojna polega.

A to co takiego?

Kaseta tego kapitana.

Zginął w czasie nalotu. Co z tym zrobić?

Jego kierowca twierdzi, że to coś bardzo ważnego.

A tak rzeczywiście.

Kapitan Miszczyk mówił mi o tym.

Zajmijcie się tym.

A co jeszcze?

Są wkraty.

Lekarz też nie wie.

Daj mi papierosa.

Tak.

Umrzeć na łóżku w czasie wojny to kompletny idiotyzm.

Obejmujesz dowództwo.

Decyduj według własnego uznania.

Natychmiast po odprawie wymarsz.

I pamiętaj, zupełna cisza.

A co z rannymi?

Koniecznie zabrać.

Ja zostaję tutaj.

Ależ... To rozkaz. Panie majorze.

Powodzenia.

Dziękuję.

Podjęta dziś w południe decyzja przebijania się pozostaje w mocy.

Proszę przygotować mapniki.

Tak.

Mają, panowie?

Dobra. A więc drogą na południowy wschód od wsi Poryte, dalej przecinką leśną do

rzeki Lenka.

Mają, panowie? Tak, mamy. Dobrze. To jest most.

Mostek właściwie. Musimy go zająć i utrzymać przynajmniej przez 15 minut.

Tyle, żeby przeszły wozy z rannymi.

To jest samobójstwo.

Przecież tam są Niemcy.

A gdzie ich nie ma, poruszniku? Ale przed most?

Mostek.

Po jego południowej stronie patrole stwierdziły słabą aktywność Niemców.

Wydaje mi się, że liczą oni raczej na to, że będziemy przebijać je przez

obok jezior. I my ich w tym utwierdzimy. Oby.

Proszę nie przerywać, porszniku.

Nie zostawię rannych na płatwe wroga.

To jedyna dla nich szansa.

Uderzamy o godzinie 4 .30.

Jeżeli nadszemy sprawnie i zdecydowanie, nie powinno być dużych strat.

Byle przeskoczyć mostek.

Wszystko nie może trwać dłużej niż 10 minut, bo nas potem zgniotą.

Wymarsz! Godzina 20 .00. Moje miejsce przy drugiej kompanii.

To wszystko. Są pytania?

Jednego nie rozumiem.

Przecież to nie jest na kierunku Warszawy.

Nie.

Na ostatniej odprawie, major, nie był jeszcze zdecydowany, czy... Ale teraz

dowodzę ja.

I to, co mówię, to jest troska. Czy pan to dobrze zrozumiał?

Tak jest.

To dobrze.

Pragnę panom przypomnieć, że naszym obowiązkiem, z którego, jak dobrze sobie

przypominam, nikt nas jeszcze nie zwolnił, jest dołączenie do naszej

przy pomocy wszelkich środków, jakie stoją do naszej dyspozycji.

Wybrałem jeden z nich.

Mianowicie?

Walkę.

Sami panowie widzą, że bierne czekanie nic tu nie da.

Niemcy wiedzą, że tu jesteśmy, nie wiedzą tylko na co nas jeszcze stać.

A to zobaczą.

To byłoby wszystko.

Proszę teraz dowódcom plutonów wyjaśnić zadanie i jego cel.

Przypominam, wymarsz godzina dwudziesta zero zero.

No cóż, dziękuję.

Pana Podkorąwego to wszystko pozostanie jeszcze chwilę.

A!

Poruszył tu Zawistowski.

Tę kwitetę kapitan dostyka do studnia albo do gnojówki.

Żołnierze nie mogą tego widzieć. Niech pan to zrobi sam.

To dość ważne, ale dźwigać tego nie myślę.

Tak jest.

Pan, panie podchorąży, prosił majora o przydział służbowy do naszego batalionu,

tak?

Tak, prosiłem, ale major... Nie zgodził się, wiem. Ta tajna misja.

Zna pan dobrze te okolice?

Jeździłem tu na wakacje przez parę lat.

Nie będę zmieniał decyzji majora, ale mam dla pana bardzo ważne zadanie.

Widzi pan to jezioro?

Właśnie, myślałem o tym, żeby... Ja też myślałem.

Nie przeprawię przez nie całego batalionu.

Jeszcze z rannymi nie mam łodzi, pontonów, niczego.

Ale panu będzie łatwiej.

A gdybym... Proszę mi nie przerywać.

Za wszelką cenę musi się pan ze swoimi ludźmi przeprawić.

I punktualnie o 4 .15 otworzyć ogień do Niemców.

Niech pan ściągnie ich uwagę na siebie.

Choć na parę minut.

Tyle nam wystarczy.

Potem już decyduje pan sam.

A co z tym cywilem?

Nie wiem, to nie moja sprawa.

Niech pan z nim zrobi cokolwiek.

Ale jeśli mnie pan zawiedzie, wyciągnę spod ziemi i postawię przed sąd.

Zrozumiał mnie pan?

Wojna się jeszcze nie skończyła.

To jest pistolet kapitana Miechcyka.

Proszę, przyda się pan.

Panie Podchorąży!

Życzę powodzenia.

Nie mówię do widzenia, żeby nie zapeszyć.

Dziękuję.

Co się tam dzieje? Chłopaki łódź znaleźli, panie kapranu.

Łódź? Aha.

Tylko siadać i jechać.

Dobrze, kureś.

Powiedzcie lujom, co ich czeka.

Zapoznajcie zadaniem i wystarczcie warte. Tak jest.

Aha, i jeszcze niech się dobrze sprawdzą, wytmaułują i poszukają wiosną.

Będę w domu. Tak jest, panie podchorąży.

O, dobrze, że pana widzę, panie podchorąże. Niestety musimy się rozstać.

rozumiem. Dostałem zadanie, które wyklucza pańską obecność przy nad.

Pan, panie podchorąże, nie zdaję sobie sprawy z wagi misji, którą mam do

spełnienia. Do tej pory byłem spokojny, cierpliwy, ale jest coraz gorzej.

Właśnie dlatego, żeby uratować swoją przesyłkę, musi popłynąć pan sam.

Czym? Łodzią.

Sam nie popłynę.

Nigdy nie miałem wiosła w ręku. Dam panu dwóch ludzi.

Teraz mi się pan prześpi.

Wartownik pana obudzi.

Chwileczkę. Czy to jest pomysł majora Korbina?

Nie, mój.

Do tej pory konwojował mnie pod porucznik, potem pan na teraz.

A teraz starszy strzelec.

Życzę powodzenia.

Panie Mleko.

Władek. Tak.

To i żołnierze łódź szykowali?

Właśnie, chciałem panu powiedzieć, że ją zabieramy. I szczerze mówiąc, trudno

będzie nam ją zwrócić.

A Johanowi mówiłeś?

No nie, wystarczy, że panu mówię. Nie, Władek, nie.

Ja w to nie bardzo rozumiem.

Johan to teraz gospodarz.

Ja już stary jestem. On nie pozwolił niczego dawać.

Jak to pan się...

Własnego syna boi?

To już jego młyn u rejenta zapisany.

On nie pozwolił i tak musi być.

Musi. Dobrze, to niech pan powie, że ją rekwiruje.

Przykro mi bardzo, że właśnie panu muszę to zrobić, ale niestety tak trzeba.

Co tam łódź, ile ona kosztuje? Ale Johan zabronił.

Chciałbym sobie z panem pożegnać.

Dzisiaj wyjeżdżamy w nocy i nie chciałbym budzić.

Dziękuję bardzo za wszystko.

Do widzenia.

Władek, napisz, że rekwirujesz i tuję i tak dalej.

Tak to, pan to poważnie?

Porządek musi być. Napisz, Władek.

Pan weźmie światło.

Dziękuję.

Pan może mleka?

O nie, dziękuję, pójdę już spać.

Pójdę do dziewczyny, pójdę do jedynej, zapytam

się, a jak mi odpowiem, nie kocham się.

A jak mi odpowiem, nie kocham się.

Ułani werbują, strzelcy patrzelują, zaciągnę

się.

Buła i werbuja, w zeszłym oczu ruda, na

białej ja.

Dadzą mi konika ci stawego.

Dadzą mi konika ci stawego. I

ostrą szalenkę, i ostrą szalenkę, do wyłeku

meo.

Panie podchorąży, można o coś zapytać?

Co tam, Iwaniuk? Panie podchorąży, my łódź sprawdzili.

Wychmołowali, nawet drugie wiosło się znalazło.

Tylko siadać i płynąć.

Przesmyknęliby my łodzią jak koty.

Ja z Polesia, panie podchorąży, myśliwych nie raz, nie dwa na kaczki

Tam za wodą dla nas ratunek, panie podchorąży.

Po co na niepewne iść? Po co, panie podchorosy?

Bo taki jest rozkaz.

Musimy się wziąć.

Co się z tobą działo?

Porodzice usłyszą.

Pytałem o ciebie, ale mówili, że cię nie ma.

Zaczekaj na mnie przy mostku.

Dobrze.

Nie wiedziałam, jak ci dać znać, że jestem.

Janek mówił mi, że... Tak wiem, słyszałam wszystko. Byłam obok.

Nie jesteście pierwszym oddziałem, który tędy przychodzi.

Janek zabronił mi opuszczać dom.

Nie dziwię mu się.

Wiesz... Z Jankiem dzieli się ostatnio coś niedobrego.

Ja też to zauważyłem.

Nie wiem dlaczego.

Może po prostu poczuł się właścicielem, gospodarzem.

Nie to, nie to.

Znika na całe noce. To pewnie się zakochał.

Nawet tatuś się go boi.

Ostatnio kłócił się z nim całą noc.

Nie wiem, nie rozumiem tego.

Aniu, nie przejmuj się tym.

Stój, kto idzie?

Swój, swój, swój.

To mnie poznaje pan?

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Co zapali pan?

W przyjemności.

Już pora.

Kurasz, ubezpieczcie drogę do lasu.

Tak jest.

Słyszałeś?

Wykonać. I zawołajcie mi tego cywila.

Rozkaz.

Nie żyje, panie podchorąży.

Zbierzcie ludzi, zameldujcie mi stan.

Mamy tu jeszcze coś do zrobienia.

A ta misja specjalna, panie podchorąży?

Przynieście te worki. Tak jest.

Czterech zabitych, dwóch rannych.

Zaraz ja do was przyjdę.

Tak jest, panie podchorąży.

Odchórzcie je. Rodkan!

Rany boskie.

Panie podchorąży, pieniądze.

Nie były jeszcze w obiegu.

Nowa emisja.

Ile to jest warte?

Co? No ile?

Tyle co na wagę, a może nawet mniej.

Pewnie wjeździ to po to, żeby... Żeby co, panie podchorąży?

Żeby zniszczyć.

Jak to?

Zniszczyć?

Tyle dobra, no rany boskie.

Nie znacie się na tym, kurasi.

Może się i nie znam, panie podchorąży.

Ale tylu naszych chłopaków zginęło tylko po to, żeby to zniszczyć?

Iwaniuk.

Tak się rwał do żony. Nie bardziej niż wy.

Ale ja żyję, panie podchoron.

Coś nam się nie udała ta wojna.

Wiesz co nie odtrąbiono, Kura?

Wiesz nie wy?

Kto to?

Naki zaczęli. Pewnie wzięli tę naszą strzelaninę za wejście do walki. Konia!

Aha, Kuraś, pal to wszystko i szybko dołącz.

Idziemy do nich.

Góra, dawno.

Wygląda na to, że jest po wszystkim.

Przeszli.

A ty, biedaku?

Nie. Mnie się nie udało.

Muszę iść.

Zbiórka.

No i co dalej, Panie Podchorąży?