Original subtitles

Zdjęcia i montaż

Wybaczy wasza wielmożność. Trzeba trochę poczekać.

Akuratnie nie ma koń.

Nie ma? Dla kuriera?

No, Feldjäger będzie zaraz przejeżdżał. Nie wolno mi wasza wielmożność.

Nie wolno? Nie.

Zdaje się, na hajki dawno nie wąchałeś, stary.

Słucham, panie poruczniku. Kola! Kolka!

Ja!

Konie!

Dunia!

Dunia, biegnij z herbatą!

Ten kurier jedzie do Petersburga. Może donieść, naskarżyć.

Dobrze, Tadnu.

Herbata, wasza wielmożna. To nie albo z herbatą. Proszę.

Ki diabeł? Ty kto?

Dunia, córka poczmistrza.

No, no, no.

Kto by się spodziewał?

Warto tu zaczekać na konie.

My radzi gościom.

Konie gotowe, wasza wielmożność.

Ech, diabli.

Życie ucieka przed nami.

Tato, nie naskarży.

A mnie częstował na hajku.

Co ja bym bez ciebie robił, Dunia?

Tato, dlaczego im wszystkim tak się śpieszy?

Nie wiem, dziecko.

Czym ważniejsza osoba, tym bardziej jej śpieszno. A do czego? To ja nie wiem.

Żeby tylko nie nadjechał ktoś ważny, póki konie nie wrócą.

Przyjedzie i odjedzie.

Przecież wiesz, że wszystko się łagodzi.

Powiedz, tato, daleko stąd do Petersburga?

O, daleko. I chwała Bogu, że daleko. A po co ci wiedzieć?

Pojedziemy kiedyś do Petersburga. Ty będziesz generałem, a ja frejliną na

u Carycy.

Wszelki duch.

Feldjäger!

Kolka!

Ja?

Kolka, powiesz, że nie ma koni, a ja, znaczy, podśmistrz w

Petersburgu, w cerkwi, ganiaj, bo kości połamie!

Koni nie ma.

A Poczmistrz poszedł do cerkwi, wasza wielmożność.

Poczmistrz!

Szybko konie!

Sijanico!

Na rano muszę być w Pedertburgu.

Nie ma ani jednego, wasza wielmożność. Trzeba zaczekać.

Zaczekać? Wiesz do kogo mówisz?

Najlepszą dwójkę, ale już!

Kiedy nie ma.

Niedawno kurier zabrał ostatnie. Dawaj konie, albo cię regulamin wypisze na

grzbiecie. Czy wasza wielmożność nie chciałby czegoś przekąsić?

Proszę się rozgościć, wasza wielmożność.

Zaraz nakrywam do stołu.

Nie wiedziałem, że ma się tu coś do jedzenia.

Pana zdrowia, podzmistrzu.

Dziękuję.

Spokojnie. Za dnia, ani w nocy.

Droga zła, winien poczmistrz.

Woźnica pijany, winien poczmistrz. Koni nie ma, bo zabrał kurier. Na hajką

poczmistrza.

Nie zawsze się tak uda, jak dziś.

Człowieka trzeba poznać, dać mu duszę otworzyć.

Zobaczyć, co ma na sercu.

I dopiero wtedy na hajką.

Święte słowo Jego Wielmożności.

Konie wróciły, Wasza Wielmożność. Zaraz każę zaprzęgać do karety Waszej

Wielmożności.

Bóg zapłać za gościnę.

Kto wie, gdzie i kiedy znowu.

Niedobrze mi.

Wasza wielmożność.

Konie gotowe, wasza wielmożność. Co się stało?

Słabo mi.

Nie macie gdzie blisko doktora?

Miasteczku. Dunia prędzej wody.

A, nieszczęście.

Dziękuję.

Nie odchodź, Dunia.

Ojciec śpi?

Zasnął. Za dużo wypił.

Czemu się nie kładziesz?

Zaczekam, aż wrócą z doktorem.

Masz dobre serce, Dunia.

I ładna jesteś.

Ja zobaczę, czy nie jadą.

Co? Co?

Są konie!

O, pan doktor! Tutaj, doktorze.

Waszej wielmożności lepiej?

Nie, gorzej.

Doktorze, choroby, która mnie wzięła, nie wyleczy swoim macaniem. Muszę tu

odpocząć za dwa dni.

Rozumiesz?

Rozumiem.

Odpoczynek jeszcze nikomu nie zaszkodził.

Choremu potrzebny jest spokój i odpoczynek.

Za kilka dni może ruszyć podróż.

Wynagrodzę. Niech wasza wielbożność o nic się nie martwi. My z całego serca.

Dobrze, że mi się to przytrafiło wśród życzliwych ludzi.

Wasza wielmożność.

Daj mi pić, Dunia.

Trzeba zawołać waszą wielmożność.

Lekarz nakazał odpoczynek, wasza wielmożność.

Przez ciebie choruję, Dunia.

Przede mnie.

Jeżeli umrę, będziesz mnie miała na sumieniu.

Wasza wielmożność chciał wody.

Kocham cię, Dunia.

To szybko przejdzie. Nie. Wasza wielmożność.

Nie zostawię cię.

Jak to?

Zabiorę cię stąd.

Co też pan mówi?

Zabłyśniesz jak diament.

W Petersburgu będziesz damą.

Frejlinę u carycy.

Nie możesz tu marnieć, Dunia.

Herbatę podawać feltiegrom i urzędnikom?

Czeka na ciebie wielki świat.

Ojca nie zostawię.

Przecież wiesz, że przyszedł czas.

Co dobrego, Kola?

Zasmolejska do Petersburga. A nie poszła panu nigdy taka chęć?

Siąść raz w tę pocztę?

Pojechać?

Zobaczyć dokąd tak wszyscy pędzą?

Kiedyś. Teraz już nie.

Panowie tylko opowiadają przy herbacie.

Albo nam tu źle, Dunia.

Dobrze. Nasze życie inne, wasza wielmożność. A panów, co jeżdżą,

inne. No tak.

No, co wie.

Chodź, podunia.

Wyładniałaś przedlądy.

Dobre konie i obiad, stary. Złych koni u mnie nie ma.

Zaraz każę zaprzęgać wasza wielmożność.

Przyjechałem, dzieweczko.

Śniłaś mi się w nocy.

Ręce przy sobie, poruczniku.

Kto tu się odzywa?

Ja.

Nie podobasz mi się, bracie. A ty mnie też.

Nie masz szacunku ani dla kobiet, ani dla starszych ludzi.

A kto ty jesteś?

Mniejszasz się.

No nie bardzo.

Jeżeli woźnica, oćwiczę cię na hajką za bezczelność.

Jeżeli szlachci, obetnę ci uszy.

Wasza wielmożność! Nie wolno!

Przecież choroba!

To świetne lekarstwo.

Wychodzi pan, poruczniku?

Ale kto pan jest?

Hrabia Miński, rotmistrz Imperatorskiego Pułku Huzarów.

Wasza wielmożność. Nie mogłem przepuszczać. Najmocniej przepraszam. Ja

panie podmistrzu.

Chętnie pana wyręczę.

Porucznik Iwan Osipowicz -Riabin.

Kurier z Petersburga do Witebska.

Świetnie. Konie gotowe, panie poruczniku.

Chwileczkę, poruczniku.

Jeszcze raz bardzo przepraszam. Nie mnie, poćmistrza i jego córkę,

Proszę wielmożność, nie trzeba.

Taka moja służba. Wszyscy lekceważą. Cóż tam ja, nic.

Czternasta kategoria.

Gdyby nie Dunia... No, poruczniku.

Przepraszam, poćmistrzu.

Bardzo mi przykro, panienko.

Co jest za tą górą?

Wieś.

A dalej?

Cztery wiorsty drogi i znowu wieś.

A dalej?

Dalej już nie byłam.

Dunia?

Konie gotowe, wasza wielmożność.

Prawdę mówiąc, to żal.

Wasza wielmożność inna od wszystkich.

No, ale jak trzeba, to trzeba.

To dla kłopoty. O nie, to za dużo, wasza wielmożność. O wiele za dużo. Przecież

my z serca. Ja i Dunia... Wiesz pan wszystko. I tak będę waszym dłużnikiem.

Grisa?

Przemiennego.

Zdrowie Pana, Panie Poczmistrzu i gospodyni tego domu.

Dunia!

Przecież Pan Rotmistrz odjeżdża.

Chciałem się pożegnać i podziękować.

Pani wychodzi?

Do cerkwi. Wasza wielmożność.

Przecież to dzisiaj niedziela.

A, słusznie.

Niedziela. Czy mogę panią podwieźć?

Kiedy ja... Nie bój się, Dunia. Jego wielmożność nie wilk. Zajedziesz

do cerkwi karetą jak Frejlina Carycy.

Siadasz, jakbyś wyjeżdżała za morze.

Proszę.

Pojechał Kola.

Niby dobry, grzeczny, ale lepiej, że pojechał.

Dunia. Co?

Nie wróci.

Co?

Dunia nie wróci.

Co gadasz, ścierwo?

Na pewno nie wróci.

Nie, nie przyszła.

Widzę każdego, kto wchodzi.

Jej tu nie ma. Nie ma.

Panowie?

Przepraszam. Panie i panowie.

To jest właśnie Dunia.

Panie rotmistrzu, moje najserdeczniejsze życzenia. Kto by się spodziewał?

Gratuluję tak szybkiej decyzji.

Pośmistrzu, konie dla kuriera. Tak jest, wasza wielmożność.

Zaraz będą konie.

Najlepsze konie.

Ale może wasza wielmożność coś przekąsi?

Dziękuję, nie mam czasu.

Wiozę pilne papiery.

Dunia! To moja córka. Pan zna Dunię.

Dunia! Jego wielmożność chce pić.

Dawaj samowar i konfitury.

Dunia robi takie konfitury, że język połknąć. Pan

jadł już jej konfitury.

Dunia!

Kola!

Kola! Szukaj Dunii!

Pan porucznik chce herbaty. Dunia poszła do cerkwi.

A, do cerkwi. Dziś niedziela.

A, niedziela.

Niedziela.

Naznaczyli już nowego podśmistrza.

Jutro przyjeżdża.

Z Bogiem, wasza wielmożność.

Dunia.

Dunia.

Grzej Samowar.

Jego wielmożność czeka.

Do cerkwi.

To cerek.

To cerek.