Original subtitles

Co ja tu robię?

Uratujemy ci nogę.

Twoja wydolność wzrośnie ponad wszelkie wyobrażenie.

- A potem? - Dołączysz do Wartowników.

- Chcę się widzieć z bliskimi. - Żona wie, że umarłeś...

wskutek odniesionych ran.

Nadzoruję Wartowników.

To sierżant Dżibuti.

Jesteś zielony. Rób, co każę.

Czekamy na rozkaz. Nie odetchniesz.

Ewakuują szefa komanda, Grubera. Musimy poznać jego informatora.

Atak na laboratorium miał być cichy.

Pan podaje informacje, my wykorzystujemy je jak chcemy.

Krew Ferrauda nie eliminuje diksenalu.

- Doskonale! - Nie, to anomalia.

Boją się.

Dlatego lubią być w kupie, jak robactwo.

Już nie żyją, tylko jeszcze o tym nie wiedzą.

Uśmiech, panowie!

Właśnie! Pomyślcie o bliskich, jacy będą z was dumni!

Bronicie Francji, jesteście jej chlubą!

Kryć się!

De Clermont?

Co tu napisali?

Występują

Na podstawie komiksu "Les Sentinelles"

Muzyka

Zdjęcia

WARTOWNICY

Scenariusz

Reżyseria

Jest przytomny?

Jeszcze nie.

Mówiłam: potrzebuje czasu.

Chcę z nim rozmawiać pierwszy. Proszę mnie od razu wołać.

- Kpt. Bonnefond kazał siebie. - To co?

Jeśli nie dowiem się pierwszy, wyślę panią na front.

Czy to jasne?

BAZA WARTOWNIKÓW PIKARDIA

Panie sierżancie?

Czekam.

Zaraz przyjdę.

15 koma 10.

Nie najlepiej.

Przyda się próba wysiłkowa.

Proszę się nie kłopotać. Ostatnio słabo sypiam i tyle.

Chodzi nie tylko o sen.

Nic mi nie jest.

Naprawdę.

Wyniki mówią co innego.

Dawki diksenalu obciążają mięsień sercowy.

Z czasem mogą go osłabić.

Męczy się pan przy wysiłku?

Nie.

Proszę nie kłamać, widzę.

Może...

nie jestem taki jak kiedyś, ale jeszcze się przydam.

Do końca wojny daleko.

Dajcie mi robić to, co potrafię.

Niech pan się ubierze.

Dziękuję, pani doktor.

Teraz ty.

- Co się dzieje? - Ty mi powiedz.

Odbiło ci na tym lotnisku.

Mogę odejść?

Gdybyś go zabił, wszystko byś spaprał.

Ale nie zabiłem.

Armand, spróbuj przeczytać ten artykuł.

I co?

Zdolny.

Za to Ferraud...

Fizycznie wszystko dobrze.

Ale doniesiono mi, co się z panem stało wczoraj. Wyjaśni to pan?

Słyszę głosy.

I widzę rzeczy...

których nie ma.

Przez to serum!

- Ono nie wywołuje omamów. - Mówię, że tak!

Mogą być inne czynniki.

To znaczy?

Sprawdziłam przeszłość pańskiej rodziny.

Sprawę ojca.

Miał pan siedem lat, gdy pana od niego zabrali?

Więcej go nie widziałem.

Nie żyje, tak?

I dobrze.

Był wobec pana brutalny?

Zatłukł matkę gołymi pięściami.

Nie ma tego w aktach?

Był pan przy tym?

Nadal przepełnia pana gniew.

To może prowadzić do utraty samokontroli.

Co pani sugeruje?

Że staję się taki jak on?

KLUB PRZEKLĘTYCH PARYSKIE PRZEDMIEŚCIE

Salomon mówi, że Louis odszedł.

Znalazł coś lepszego.

Odprawiłeś go?

Tak?

Bo mu się podobam?

Spóźniał się i był niemiły dla gości.

I gapił się na mnie?

Z pewnością mu to nie pomogło.

W czym rzecz?

Każdemu, kto mi się spodoba, pokażesz drzwi?

Nie pozwolę cię skrzywdzić. Jesteś tu u siebie.

- Mogę cię chronić. - Nie.

Boisz się, że ucieknę i w kasie zaświeci dno.

O wszystkim chcesz za mnie decydować?

Wydaj mnie za Salomona.

Praktycznie.

- Sprawdzasz poziom insuliny? - Tak.

Nic konkretnego.

Wyniki Ferrauda nic nie wnoszą.

- Przyjrzę się jeszcze miozynom. - Już je badaliśmy.

Tak!

Jak się mają nasi Wartownicy?

- Stan sierżanta się pogarsza. - Jest twardszy, niż pani myśli.

A Ferraud?

Poziom 1 koma 10.

Wygląda na to, że jego organizm magazynuje coraz więcej diksenalu.

- Parametry życiowe? - Doskonałe.

Dobrze.

Coś jeszcze?

Uskarża się na zwidy.

Zaburzenia psychiczne.

- Przypisuje je działaniu serum. - Niemożliwe.

Tak mu powiedziałam.

- Czy nim dołączyłam, ktokolwiek... - Nie.

Nigdy.

- Mazauric wspominał... - Znał swoje miejsce.

Zalecam to samo.

Dobrze...

SZPITAL WOJSKOWY ARRAS

Jestem żoną Gabriela Ferrauda, leczyliście go, pamięta pan?

Pamiętam. Nic tu po pani.

- Nie mogę się dodzwonić. - Nie mam czasu.

Co tutaj?

Przyciskaj! Dajcie morfinę!

Chcę tylko wiedzieć, co spotkało męża.

Dobrze go pamiętam.

Zapewniam, nie cierpiał.

Powiedział mi pan, że będzie żył.

Jego stan się pogorszył.

Byliśmy bezsilni. Przykro mi.

- Chcę zobaczyć ciało. - Za późno!

Widzi to pani? Czy mamy czas ich grzebać?

Tempo! Ewakuować rannych!

Nie patrz tak, nie miałem wyjścia.

Ferraud?

Gdzie cię ranili?

W Notre-Dame-de-Lorette, pod Arras.

- A ciebie? - W Septsarges.

Wylazłem w nocy na maxima.

Jedna w brzuch, trzy w dłoń.

Nie widać, nie?

Jak nowa.

Po czterech dniach z plutonu zostało nas dwóch.

Ja i kapitan.

Kapitan... Brossard.

Niezbyt bystry.

Rzucał się z wrzaskiem do ataku, wymachując pistolecikiem.

W końcu oberwał.

Podziwiam tych kapitanów, wyskakujących z okopu jako pierwsi.

Nie wiem, czy byłbym do tego zdolny bez pancerza i serum.

Zapomnijcie o miłości do ojczyzny.

- Mam niespodziankę. - Niespodziankę Armanda.

Miło, że wraca pan do życia, panie Gruber.

Przykro mi widzieć pana w takim stanie, ale moich ludzi czasem

ponoszą emocje.

Pułkownik Mirreau.

To zaszczyt wreszcie pana poznać.

Nie zabił mnie pan, zawiódł pan zwierzchników.

Ale reszta akcji była udana, prawda?

Udana?

Mordowanie cywili?

- Naukowców? - Twórców broni,

która zabija moich rodaków. Bez obłudy, pułkowniku.

Ma pan dużo krwi na rękach.

Na jakim etapie są z serum bojowym? Kto zastąpił Strellera?

Wasi szpiedzy jeszcze nie wiedzą?

Zaryzykuję.

Maximilian Neuer, 36 lat, absolwent Heidelbergu.

Wciąż pan zaskakuje, pułkowniku.

Moja zwierzchność sądzi, że drepczecie w miejscu.

Ja mam wątpliwości.

Spytam zatem jeszcze raz: na jakim etapie są wasze badania?

Moja wiedza naukowa jest niestety bardzo ograniczona.

Szpiedzy zawsze coś wiedzą.

Wiem jedno: wy nic nie wiecie.

Etienne opanował do perfekcji sztukę bezpiecznego zadawania bólu.

Żałuję, że tego nie unikniemy.

Ból?

W naszym fachu uczymy się go kochać.

Ale wszystko, co kochamy, w końcu nas nuży.

Nieprawdaż?

Niech pan odpowie.

Pan się boi, pułkowniku.

Lęk to potężny wróg.

Można liczyć na to, że nie dosięgnie nas pocisk

czy nieprzyjacielski sztylet, ale strach?

Przed nim się nie ucieknie,

nie stłumi się go.

On jest w panu, w środku,

niczym czarne serce.

Zadaje mi pan pytania, pułkowniku.

Ale zna już pan odpowiedzi.

Wie pan, co się dzieje.

Proszę się zdać na swój instynkt.

Niech pan jedzie na front.

Zobaczy pan, jak materializuje się wasza klęska.

- Co mam zobaczyć? Gdzie? - Na froncie.

- Nie przeszkadzać. - Kapitan Bonnefond.

Niech zaczeka.

Jedźcie na front.

Gruber podlega bezpieczeństwu, to mój więzień.

- Mam pytania. - Zada je pan później.

I przedstawi zezwolenie z podpisem patrona, generała Joffre´a.

Sprawdź, czy na froncie były dziwne zgony i zaginięcia.

- Dyskretnie. - Dobrze.

Jak najprędzej.

Gruber.

- Co "Gruber"? - Schwytali go.

- Kiedy? - Wczoraj wieczorem. Za Marną.

- Idź po dziewczynę. - Zaraz ma pokaz.

Idź!

Ciekaw byłem spotkania z panem. Szukam pana od dawna.

Pańskie zapiski bardzo się przydadzą.

W innych okolicznościach moglibyśmy się przyjaźnić.

Prześwietlając pana, pojąłem, że pan kocha swoją pracę.

Bardziej niż siebie.

Szanuję to.

Bardzo.

Jesteś mi potrzebna.

Jeżeli Niemiec sypnie, czeka nas gilotyna.

Musisz go znaleźć.

Sprowadziłem ten aparat z USA.

Bardzo nas tam wyprzedzają.

Lampa Sandersona.

Od nazwiska wynalazcy, jak pan się domyśla.

Słyszałem o niej.

Oczywiście.

Nie ma chwili do stracenia.

Nie mówię, że nie będzie bólu, ale to działa szybciej.

Tortury zawsze skutkują, ale wymagają czasu.

Zgodzi się pan?

Skup się na zdjęciu.

Co widzisz?

Jest za daleko.

Mam kilka pytań, ważniejszych i mniej ważnych.

Po pierwsze: kto wam pomógł wejść do laboratorium?

Gisele, proszę. Potrzebuję cię.

Szukaj bicia jego serca, zapachu...

- Skup się na oczach. - Nie dam rady.

Nieco pana wyręczę.

Ten człowiek to zdrajca, Francuz, pracownik laboratorium.

Jeśli jest pan dokładny, jak sądzę, zadbał pan o to, by nie przeżył.

Nic już nie znaczy. Niech pan wyjawi jego tożsamość.

No już!

Wejdź w jego umysł!

Kto wam pomógł wejść do laboratorium, Gruber?!

Kim jest kret?!

Jego nazwisko?!

- Nie znam! - Oszczędź sobie zbędnych cierpień!

Podaj jego nazwisko!

Nie znam go!

Nie mieliśmy... bezpośredniego kontaktu!

Zatem był pośrednik. Tak, Gruber?

Zgadza się?! Był pośrednik?!

Ucisz go!

- Tak, Gruber? - Tak!

Już blisko, panie Gruber.

Jak on się nazywa?

Nie daj mu mówić!

Nikt nie zna jego nazwiska.

Prowadzi bar na przedmieściu.

Zabij go, nie ma wyjścia.

Podaje się za...

- Zabij go! - Powiedz!

- Każe sobie mówić... - Mów.

Zabij go!

Zabij!

Powiedz to!

Wyjdź.

Co z tobą?

Zabawa nie w twoim guście?

Na początku traci się czasem samokontrolę.

Opanujesz to.

Wiesz, kim jesteś?

Nie wiem, czy chcę wiedzieć.

Boisz się grzebać głębiej?

Robiłem głupie rzeczy, zanim poznałem swoją żonę.

Wyprowadziła cię na prostą?

Po pierwsze, pokazała, że nie ma wytyczonych szlaków.

A ty?

Dlaczego z twoim pochodzeniem

nie jesteś oficerem?

Powiedzmy...

że mam swoje demony, jak ty.

Nasza czcigodna instytucja je potępia.

To ja.

Obowiązek wzywa, muszę się dostać do rezerwy.

Wykorzystałeś tygodniowy przydział.

Pojutrze możemy nie żyć.

Potrzebuję teraz, nie za tydzień, póki żyję.

- No! - Dobrze.

Dziękuję.

Osady diksenalu.

Palimy je, są słabsze.

Przy ważnych okazjach.

Jestem najrozsądniejszy, więc zawiaduję zapasem.

Zatańczysz, przystojniaku?

Pani wybaczy, oszczędzam się dla wybranki.

Nie dowie się.

A ty, śliczny, oszczędzasz się czy tańczysz?

Przepraszam.

Też chciałem odetchnąć.

- Śledzisz mnie? - Żebyś nie zrobił głupstwa.

- Nikt mnie nie rozdzieli z rodziną. - Rozumiem.

Nie jestem ojcem. Nie wyobrażam sobie, jak cierpisz.

Ale nie stawiałbym się pułkownikowi.

Lucien?

Muszę ci coś powiedzieć...

o twoim tacie.

Mirreau zrobi wszystko, by chronić swój program. Poświęcił mu życie.

Odradzam ci niesubordynację.

On jest groźny.

Zaufaj mi: niewiedza to ich najpewniejsze zabezpieczenie.

Po zwycięstwie do nich wrócisz.

Chodź.

On cię kocha jak córkę.

Zadręcza się myślą, że cię dziś o to poprosił.

Znów poprosi, jeśli na tym zyska.

Nie.

Czyżby, Kołatko?

Zmusić cię, żebyś powiedziała, co myślisz?

Przestań, Gisele.

Proszę cię!

Przestań...

Gruber nie kłamał.

Cały oddział ze sto piątego nie daje znaku życia.

Zawiadom Wartowników. Tylko ich.

Tak jest.

Dżib, zbierz ludzi. Macie nowe zadanie.

Dlaczego wysyłają nas? Jesteśmy ratownikami?

Rozkaz Mirreau.

- To dowództwo nic nie wie? - Zamknij się, Cazal.

Co to ma być?

Nie czuję sytuacji. Nie gaś silnika.

Szykować się.

A tobie niech nie odbije.

Dżib?

Co tu się stało?

Ferraud?

Ferraud, w porządku?

Wszystko gra?!

Tak.

- Uważaj, mogą tu jeszcze być. - Jasne.

Co to?!

- Wytrzymasz? - Idziemy dalej.

Istna jatka...

To nie robota wojska.

- Nie strzelać! - Nie bój się.

Jesteśmy Francuzami, nic ci nie zrobimy.

Spokojnie.

Co tu się stało?

Przemówił do mnie.

Wdarł mi się do mózgu.

Rządzi mną jego głos.

Kapitan do niego strzelił.

Dwa razy.

A on nic.

Nic!

To on wszystkich zabił.

- Jeden człowiek? - To nie człowiek.

Nie był człowiekiem.

Był jak wy.

Jak to "jak my"?

Z metalu.

Gabrielu...

Inna droga jest ci pisana.

Jesteś z rasy Tytanów.

Niebawem do mnie dołączysz.

- Pani Ferraud? - Tak?

Jestem pielęgniarką. Pracuję z doktorem Roux w Arras.

- Pamiętam. - Odesłano mnie na tyły.

Nie wiem, co spotkało pani męża, ale...

Ale co?

Doktor nie powiedział pani wszystkiego.

Tekst: Grzegorz Schiller