Original subtitles

These are dogs.

And horses.

And these are ladies.

They are walking.

No, no. Walking.

Walking. Walking. They are walking.

Walking. Please repeat once again. Walking.

Walking.

Wspólnikarz obieżnala. Niech go wątroba.

These are ladies.

Lisz dojaśni pana.

Panie, ważna wiadomość. Za kilka dni Łęckim licytują kamienicę, a jedynym

będzie baronowa Krzeszowska, ich kuzynka i nieprzyjaciółka. Wiem na pewno, że

zapłaci ona za dom tylko 60 tysięcy. Tym sposobem reszta posagu pan mi Izabeli w

kwocie 30 tysięcy rubli przepadnie.

Domyślam się, że nie postąpi pan teraz jak z Wekslami Lęckiego.

I niech pan pamięta, kobiety lubią, żeby czasem przydeptać je nogą.

Adres domu.

Proszę, mamy, pójdziemy do ogrodu.

Nie, teraz pójdziemy do sklepu, a do ogrodu pójdziemy po obiedź.

O!

Znowu zażyła Kustiny!

Już z niej wyłazi to liter!

Marysiu!

Marysiu, chodź tu do nas!

Marysiu!

Marysiu! A,

to pani dobrodziejka! Bardzo przepraszam! Nigdzie nic!

Bandyci!

Czekajcie! Niech ja tylko kupię ten dom!

Zobaczycie!

Dzień dobry, panie Schlangbaum.

To pan dobrodziej.

Co to?

Pan też już potrzebuje pieniędzy?

Nie.

Co słychać, panie Schlangbaum?

Źle.

Na Żydów rozpoczyna się prześladowanie.

A któż was prześladuje?

Pan chce dowody.

Ja mam dowód w tym kurieru.

O!

Ja posłałem do nich onegdaj szarady. A pan zgaduje szarady?

To ja posłałem taką.

Pierwsze drugie to zwierz kopytkowy.

Pierwsze trzecie ozdabia damskie głowy. A wszystkie razem na wojnie strasznie

goni i niech nas Pan Bóg od tego zabroni.

No.

Pan wie, co to jest?

Pierwsze, drugie.

To jest koza.

Pierwsze, trzecie. To jest koki.

A wszystkie razem?

Ko -za -ki.

No.

A pan wie, co oni mi odpisali?

Proszę.

O, jest.

Odpowiedź od redakcji.

Panu motylkowi. Frak nosisz... Oj, nie, przepraszam, to nie to.

Panu S.

Schlangbaumowi.

Pańska szarada polityczna jest niegramatyczna.

No, gdzie tu jest polityka?

No przecież bym ja napisał szaradę o Izraeli albo o Bismarck. To byłaby

polityka. Ale kozaki to nie polityka, tylko wojskowość.

Mam do pana prośbę, panie Schlangbaum.

Pańskie prośbę znaczy dla mnie tyle, co rozkaz.

Panie Wokulski. Chcę kupić dom Łęckiego.

No, ja go znam.

Pójdzie za jakieś sześćdziesiąt parę tysięcy.

A chcę, żeby poszedł za dziewięćdziesiąt tysięcy i potrzebuję kogoś, kto by

licytował do tej sumy. Jak to?

Pan chce zapłacić trzydzieści tysięcy drożej?

Tak. Ja bardzo przepraszam, ale nie rozumiem.

Bo żeby panu sprzedawać, to pan miałby interes podbijać cenę. Ale jak pan

kupuje?

Mam interes zapłacić drożej.

Panie Wokulski, żebym ja pana nie znał, to ja bym pomyślał, że pan robi

zły interes.

Ale że ja pana znam, to ja sobie myślę, że pan robisz

dziwny interes.

Panie Wokulski.

A nie zrób takie głupie słowa.

Ja pana proszę.

Stary szlangbał pana prosi.

Wierz mi pan, dobrze na to wyjdę.

A ja jestem stary głupi, że ja od razu nie pomiarkowałem.

Pan daje zarobić panu Lęckiemu trzydzieści tysięcy rubli, a on panu

interes na sto kilkadziesiąt.

Git. To ja panu dam takiego licytanta za piętnaście rubli, że on panu podbije

cenę. To bardzo porządny pan.

Katolik.

Tylko jemu nie można dawać wadium do ręki.

Ja jeszcze panu dam jedne dystygowane damę.

i parę żytki po pięć rubli, to oni panu zrobią takie licytacje, że ten dom może

pójść za 150 tysięcy rubli.

I nikt nie zmiarkuje, jaki jest interes.

Jeden warunek. Pan kupi ten dom na swoje nazwisko. Mogę kupić? Czemu nie?

No, w każdym razie sprawa zostaje między nami.

Panie Wokulski, pan nie potrzebował tego powiedzieć.

Pański sekret to jest mój sekret.

Pan się ujął za mój Henryczek.

Pan go wziął do swojego sklepu.

Pan nie prześladuje Żydów.

No, na mnie uszczerb.

Mam dziś ważną wizytę.

Mikołaj! Mikołaj!

Masz tutaj kopertę, przyniesiesz mi to po kawie i powiesz, że to bardzo pilne

inaczej nici z mojej drzwi. Ja teraz otwieram, otwieram.

Siadajże, panie Stanisławie.

Proszę bardzo.

Dziękuję. Proszę cię.

Coś tam nowego?

Czytam właśnie Tupińskiego.

Tęga. No tak. Narody, które nie umieją pracować i oszczędzać, muszą

zniknąć z powierzchni ziemi.

Tylko praca i oszczędność, oszczędność i praca.

A mimo to nasi wspólnicy zaczynają grymazić.

Niech robią, jak im wygodniej. Ja na nich nie zyskam ani jednego rubla.

Ale ja nie opuszczę cię, pani Stanisławie.

Właśnie w tych dniach sprzedaję, dość dopuszczam do

sprzedaży mojego domu.

No, miałem z nim duży kłopot, także nie dziwcie, że w końcu mnie to znudziło.

Naturalnie. Mam nadzieję, że dostanie mi z niego jakieś pięćdziesiąt, może

czterdzieści tysięcy rubli.

Ile pan ma nadzieję wziąć za ten dom?

Sto do studziesięciu tysięcy rubli.

Cokolwiek dostanę, tobie oddam, panie Stanisławie. I właśnie miałem cię

czy przyjmiesz.

Ależ naturalnie.

I jaki mi dasz procent?

Gwarantuję dwudziesty. A jeżeli interesa pójdą lepiej, to i wyższy.

Dobrze. Kochany pani Stanisławie, byle byś mi mógł wypłacić z góry.

Panie, proszę.

Ojciec mój, jako pański wspólnik, będzie musiał odbyć długą praktykę, zanim

potrafi zadowolić pana.

W jego imieniu proszę więc o pogłażliwość.

Pan musi mieć bardzo dużo zajęcia przy takim magazynie.

Nie, nie tak wiele. Mam doskonałego plenipotenta zarazem z przyjacielem.

Prowadzi interesa lepiej, niż bym ja to potrafił. O, szczęśliwy jesteś, pani

Stanisławie. Nie wyjeżdżasz w tym roku za granicę?

Chcę być w Paryżu na wystawie.

Zazdroszczę panu.

Od dwóch miesięcy marzę tylko o wystawie paryskiej. Ale papa... Moja droga, nasz

wyjazd całkowicie zależy od pana Pokulskiego.

Dlatego radzę ci go jak najczęściej zapraszać na obiad, robić smaczne, żeby

dobry humor.

Zaręczam panu, że ile razy będzie pan na nas łaskaw, sama zajrzę do kuchni. Ale

czy dobre chęci wystarczą?

Z wdzięcznością przyjmuję obietnicę.

Nie wpłynie to jednak na termin wyjazdu państwa, ponieważ zależą tylko od ich

woli.

A ja byłbym rad, gdyby nasze terminy zbiegły się. Służyłbym wówczas jak

najdalszą pomocą. Więc jedźmy razem.

Piętnaście łokci surowego jedwabiu po rublu. Piętnaście rubli.

Kronki z dziesięć rubli, a robota z piętnaście.

Razem czterdzieści rubli suknie. Ze sto pięćdziesiąt rubli kamea.

A dziesięć groszy róże.

Musi papa mnie kiedy nauczyć, jak się jada rybę nożem.

Moja droga, niejadanie ryb nożem to naprawdę przesąd. Wszak mam rację, panie

Wokulski? Przesąd?

Nie powiem.

Jest to tylko przeniesienie zwyczaju z warunków, gdzie on jest stosowany, do

warunków, gdzie nim nie jest.

Anglicy uważają to prawie za obrazy.

Anglicy mają ryby morskie, które można jadać samym widelcem.

Nasze zaś ryby.

Ościste. Może jadaliby innym sposobem.

O!

Anglicy nigdy nie łamią form.

Tak, nie łamią w warunkach zwykłych, ale w niezwykłych. Sam widywałem bardzo

dyscyngowanych lordów, którzy baraninę z ryżem jedli palcami, a rosół pili

prosto z garnka.

Więc pan jest nieprzyjacielem etykiety?

Nie.

Nie chcę tylko być jej niewolnikiem.

Czeka na odpowiedź, jaśnie panie.

To od radiny.

Pozwolicie państwo.

Jeżeli pan nie ma nic przeciw temu, to przyjdziemy do salonu na kawę, a ojciec

tymczasem odpisze.

Nie obrazi się pan?

Proszę.

Chciałeś dać dopiero po kawie.

Pokręciło mi się jaśnie, panie.

Pan zdaje się miał nieporozumienie z panem Krzeszowskim.

Dziękuję.

Są przysługi, o których nieprędko się zapomina.

I doprawdy, doprawdy ulżyłby pan memu sumieniu, żądając czegoś, co

zrównoważyłoby pańską uprzejmość.

To więc...

Proszę o jedno.

Ażebym mógł służyć pani zawsze i we wszystkim.

Panie, ależ to podstęp.

Ja chcę spłacić jeden dług, a pan chce mnie zmusić do zaciągnięcia nowych.

Czy to właściwe? Znaczy, nie przyjmuje pani usług od posłańców publicznych.

Tak, ale im płaci się za to.

No i ta jest między nami różnica, że im płacić potrzeba, a mnie nie wypada.

Nawet nie można.

Boże miłościwe, jeżeli furmani lokaje mogą nosić barwę, pani, dlatego ja nie

miałbym zasługiwać nawet dla szczyty.

Ach, o tym pan mówi.

Dawać mojej szarfy nie potrzebuję.

Pan sam wziął ją gwałtem. A odbierać?

Że też ja u pana dobrodzieja nigdy nie spostrzegłem śladu kobiety.

Przychodzę tu przecież w różnych godzinach, a oko mam, panie, na te

A mimo to nigdy ani rąbka spódniczki, ani pantofelka, ani

wstążeczki. Przecież raz zdarzyło mi się, U

jednego kanonika.

Gdzieś gorset.

Prawda, że go znalazł na ulicy i chciał bezimiennie odesłać do redakcji. Główna

wyżej, Sylwople.

Merci.

Powiadam panu, u oficerów, a szczególniej u huzarów,

czyste zatrzęsienie.

U jednego to nawet widziałem raz aż cztery młode damy. A wszystkie

zadowolone.

Uśmiechnięte.

Mówię panu, daję słowo, od tej pory kłania mu się na ulicy.

Choć mnie opuścił i jest mi winien pięć rubli.

Ale jak ja za krzesło na koncert z Rubinsteina zapłaciłem sześć rubli, to

przecież nie będę żałował pięciu rubelków dla takiego wirtuoza.

Czy włoski trochę przyczernimy, że si poskewi?

Dziękuję bardzo. Domyślałem się, domyślałem się.

W szanownym panu nie ma śladu pretensji. A to źle, źle. Znam kilka

baletniczek, które by chętnie zawarły z panem stosuneczki, a przysięgam panu

warto.

Bo to i wymagania nieprzesadzone.

Szczególnie u tych młodszych.

Kobieta prożalana, czym starsza, tym droższa.

Dlatego zapewne nikt nie ciągnie na sześćdziesięciolatki.

A początkującej, proszę pana, da pan trzy tysiące rubelków na rok, parę

prezencików i będzie panu wierna.

Ach, te kobietki, kobietki.

Dostałem przez nie iszjasu. Ale przecież nie mogę się gniewać, prawda?

Jedna pani wyjaśni pana, że żeby pan...

Dziś o pierwszej w łazienkach.

Ty kobietki!

Co za spotkanie. O tej porze w łazienkach?

Bywam.

Bywam tu, ilekroć się przepracuję, to jest często.

O, i oszczędzaj siły, panie Wokulskim. A propos, wyobraź sobie, że za moją

kamienicę baronowa Krzeszowska chce już dać siedemdziesiąt tysięcy.

A weź mi sto, a może i sto dziesięć, błogosławione licytacje.

Tak rzadko widuję pana, panie Wokulski, że muszę zaraz załatwić interes.

Do usług, pani.

Panie, proszę o sztukę perkalów dla moich sierot.

Widzi pan, jak nauczyłam się przemawiać o jałmużnę. Pani hrabina raczy przyjąć

dwie sztuki. Tylko w takim razie, jeżeli druga będzie sztuką grubego płótna.

O, ciociu, tego już za wiele.

Jeżeli pan nie chce stracić majątku.

Radzę, niech pan stąd ucieka.

Zabieram pana w stronę pomarańczarni. A ci państwo niech odpoczywają.

Nie uważasz, że ten Bokulski jest jakby zainteresowany

Belą? Nie sądzę.

Nawet bardzo.

Dzisiejsi kupcy umieją robić śmiałe projekta.

Pan nie był na Rossin? Nie. To z tego pan nie widział? Nie, nie byłem, ale

Myśmy z ciocią były już na dwóch przedstawieniach.

Będę na każdym. O, jak to dobrze.

Przekona się pan, co to za wielki artysta.

Ale niech pan sobie jednak wyobrazi, że Warszawa nie ocenia go jak należy.

No, czy podobna jest przecież tu z Oziemcem.

O, jest pan złośliwy.

To prawdę, wstydzę się za nasze miasto.

O klaski skąpę, a o wieńcach nawet nie ma mowy.

My istotni jesteśmy jeszcze barbarzyńcami. Oklaskie wieńce są rzeczą

że na najbliższym przedstawieniu Rosji może ich mieć raczej za wiele, aniżeli

mało. Jest pan pewny?

Gwarantuję, że tak będzie.

Panie Rzecki, bądź pan tak dobry, zrobić ze mną dzienny rachunek. Po ósmej,

panie Rzecki, po ósmej, teraz nie mam czasu.

A, po ósmej ja nie będę miał czasu.

Jak?

Co to?

Tak, że o pół do ósmej muszę być w naszym starym teatrze. I ja, panie

nie chciałem pana otworzyć.

Pan już wychodzi ze sklepu, panie Zięba? O trzy kwadraty na siódmą? No, idę z

wieńcami dla Rosiego.

Zaczekajcie.

Daj pokój.

Co to za głupstwa?

Mój drogi Rottygradzik, Macbethan, siedź z łatki twoje w pierwszym rzędzie.

Chcecie umacnić bilet?

Po trzecim akcie podejmę ten album.

Stasiu, ten album kosztuje pięćdziesiąt rubli, a ja... No, no, no, no, no.

Przebierzcie, staruszku.

Jakby tłumaczyć fakt, że ostatnio nabrał nadzwyczajnego gustu do widowisk

teatralnych. Chcę, żeby jeszcze chociaż polskich, ale włoskich.

On, który nie rozumie po włosku ani wyrazu.

Jeszcze na dodatek wciąga w to swoich pracowników.

Mój Boże.

Ostatni raz byłem w teatrze na występach Dobruskiego w Halce.

Było to zaraz, zaraz... Mniej więcej przed szesnastu lat.

Dziorno piu bello, ne piu lugubre di questo.

Dalekoż jeszcze, Forrest.

Ale któż są te tam postacie wywiędłe i szpetne?

Są jednak.

Żyweż wy jesteście?

Zdolne na ludzką mowę odpowiedzieć?

Parlate, se potete, chi siete?

Cześci Makbecie!

Cześci tanie Glamis! Cześci Makbecie!

Cześci tanie Kawdor!

Cześci Makbecie! Przyszły królu! Cześci!

Oscure Sibille!

Parlate più chiaro!

Per la morte di Sinelle sono barone di Glamis!

Lo so!

Ma come mai, barone di Cavdor?

Il barone di Cavdor vive!

E quanto ad essere re?

E cosa che ancor meno può rientrare nella

sfera del probabile

che di essere?

Barone di Cavdor, ditemi, chi vi ha dato questa strana noticia?

Cieszone briswi.

Nell 'aria.

Powiedz mi, czy rzeczywiście było tu coś takiego, o czym mówim?

A ty sam królem!

Co dojadę?

Do diabła.

Czyżby w okul... Zgadza się z tym, co mówił Krakierami?

Mam maestro.

No.

Poczciwy stach.

On wie, że tylko przynaglony mogłem pójść na włoskich aktorów. Kto wie, czy

po to wymyślił tę komedię z prezentem dla Rosiego.

I dobrze się stało.

Pysznie gra ten facet.

Muszę go zobaczyć drugi raz.

Wprawdzie wolałbym jakąś ładnie zbudowaną aktorkę. Ale ja jestem

epoki. Nawet nazywają mnie Bonapartystą i Romantykiem.

Dzień dobry.

Właściwie to koniecznie, ale to koniecznie powinienem zaprezentować się

Dlaczego ja miałbym się im prezentować?

Niech oni mnie się zaprezentują jako starszemu wiekiem, tudzież byłem

węgierskiej piechoty, która przecież porządnie biła Niemców.

Jeden, dwa, trzy,

cztery, pięć,

sześć, siedem. Co to jest siedem?

Siedem kufli piwa.

Naprawdę, po co tak mnie wyszło do teatru?

Podły stróż, ja muszę wstać do szósty, a on to w pół do drugiej trzymał na

ulicy.

Milcz, ty podła świniu.

Hejmy, zdrowie.

To ja, panie Rzecki.

Ale co z polityki?

W Moskwie nic nie mówią. Nie, nie, nic nowego. Kongres w Berlinie trwa.

Austria zajmie Bośnę.

Żarty. Żart. A o małym Napoleonku, co słychać? A, uczy się, uczy się w Anglii.

Kocha się w jakiejś aktorkę.

Zaraz, zaraz, kocha.

A w ogóle to skąd pan tu się wziąłeś?

To cała historia.

Pojechaliśmy dziś z Cuzinem, wie pan, tym chłopcem, który ciągnął Wokulkiego w

bułgarkie dostawy. Teraz też ciągnął na rajdło to jabłko, ale ten stary

wariat... Kto wariat?

Któż by, jeśli nie Wokulski? W ogóle nie można z nim gadać.

Licytacja, mówię, licytacja mam teraz na głowie i dajcie mi święty spokój.

Jaką licytację?

To pan nic nie wie.

Wokulski kupuje dom Łęckich.

Nie sam.

Przez podstawionego Żyda. I o połowę drożej niż jest warta ta chałupa.

Panie, ty spijany, panie Mraczewski. A, nie, nie, to, to, to nie. To już raczej

od pana piskiem zajeżdża.

Otóż idź pan do stądu. To tam się pan przekona.

Dla mnie pora.

Muszę jeszcze zajrzeć ze pani stawki.

Panie Wisiecki, zastąp mnie pan. Ja wrócę o drugiej.

Koniec świata.

Musiało trafić się coś niezwykłego, jeżeli ten stafan była wychodził o tej

porze.

Moje uszanowanie.

Będzie się pan śmiał z tego, co powiem, ale śniło mi się dziś, że mój dom

poszedł za 120 tysięcy.

Mówi to panu przed licytacją. Uważasz? Za godzinę przekonasz się pan, że nie

należy śmiać się ze znów. To rzeczy na niebie i ziemi.

Czy pan może mnie szuka? Nie, nie.

Pan na pewno nie ma do mnie żaden interes?

Nie, nie, nie.

Panie Dobrodzieju, gdyby nie to, że pana nikt w Warszawie nie zna, to ja bym za

ten interes nie dał panu dziesięciu rubli. A tak pan Dobrodziej zarobił

dwadzieścia pięć. I wystarczy zgodzinie w dłuższej sali. To prawda, ale jaką pan

będzie miał reputację, kiedy się dowiedzą, że pan Dobrodziej chciał kupić

kamienicę za osiemdziesiąt tysięcy?

No zgoda, zgoda. Ale 25 rubli gotowko na rękę. A niech Bóg zabroni. Pan

Dobrodziej dostanie do ręki 5 rubli, a 20 pójdzie na dnóg tego nieszczęśliwego

Selima Kupferman, który już dwa lata od pana Grosza nie widzi, choć ma wyrok.

Obijamy.

O co

chodzi, szanowna pani?

Żaden adwokat nie podbije pani ceny. To ja jeżdżę od tego. Da pani jeden procent

od każdego tysiąca i dwadzieścia rubli na koszty.

Chodź ty, szatanie.

Jeżeli pani baronowa coś zaryzykuje...

Nie dopuścimy nawet do siedemdziesięciu tysięcy. Zbawco, ma pan przed sobą

kobietę skrzywdzoną, której mienie spokój i honor. Co mi tam honor?

Niech pani da dziesięć rubelków za datku.

Gdyby tak chodzi, no, to dwadzieścia, powiedzmy, to piętnaście tysięcy. No

przecież, pana długa, musisz dać jakieś sposoby.

Pan rząd odbyt wysokiej ceny.

Proszę pani, przecież on mnie kosztował 120 tysięcy.

Trochę pan przepłacił.

Przepraszam.

Żaden adwokat nie podbije panu ceny. Od tego ja jestem.

Dasz pan, hrabia, 20 rubli na koszta i 1 % od każdego tysiąca na 60.

Ha! 1 % od każdego tysiąca ponad 120.

Stój!

Od sto piętnaście. Przepraszam.

Od stu dziesięć. Przepraszam.

Niech to wszyscy diabli, jak chcesz.

Jeden procent od sumy wyżej siedemdziesiąt i dwadzieścia rubelków na

Dziesięć rubli weźmiesz?

Ja rubelkiem nie pogardzę.

Łęcki jest pański klient? No, a co on nie ma być mój?

Niepewny interes.

Niepewny? A pan Wokulski to co?

Pan Wokulski? No, to jest wielki interes.

A pan Łęcki jest głupi, jego córka jest głupi, oni wszyscy są głupi. I oni

zgubią tego Wokulskiego, a on nie da rady.

Przedmiotem licytatki jest dom pana...

Tomasza Łęckiego.

Znam ten dom.

Zamkniętymi oczami wart jest ze 130 tysięcy rubli.

Co pan zawraca?

Co to za dom?

Rudera?

Trupiarnia? Kto jest ten lud?

Tamten? To szubrawczyna. Niech pan hrabia nie zważa na niego. Za ten dom

można dać ze 130 tysięcy.

Co to wynik czemnik?

Znany szubrawiec.

Niedawno siedział w więzieniu.

Plunąć na niego nie warto.

Proszę o spokój.

Przystępujemy do licytacji.

Sześćdziesiąt tysięcy pięćset rubli.

Daj mu więcej, nie warto.

Sześćdziesiąt pięć tysięcy.

Sześćdziesiąt pięć tysięcy i sto.

Sześćdziesiąt sześć tysięcy.

Siedemdziesiąt tysięcy.

Osiemdziesiąt tysięcy.

Umieram.

Osiemdziesiąt tysięcy po raz pierwszy.

Osiemdziesiąt tysięcy i do osiemdziesiąt pięć tysięcy.

Osiemdziesiąt osiem tysięcy.

Osiemdziesiąt osiem tysięcy i to... Niech będzie dziewięćdziesiąt

tysięcy.

Dziewięćdziesiąt tysięcy po raz pierwszy.

No, widzę to już, że ma.

Dziewięćdziesiąt tysięcy po raz drugi.

Dziewięćdziesiąt tysięcy po raz trzeci.

Oj, oj, oj, oj, oj, oj. Co to za interesa robisz, pan, panie Schlangbaum?

Ten dom można było kupić na 71 tysięcy. On dziś więcej nie wart.

Dla jednego nie wart, dla drugiego wart.

Ja zawsze robię tylko dobre interesy.

Też racja.

No bójże się Pan Boga, Panie Ignacy, trzy godziny na Pana czekam, byście tu

tę głowę potracili.

Wie Pan co?

Wiedziałem, że po moim odejściu sklep się rozpręgi, ale mnie przypuszczał, że

tak frędzko.

Cóż za głódwa ten nasz stary, a więc już to jest prawdziwy skandal. Przepraszam,

przepraszam. Nie, nie, nie, nie, niechże Pan się nic nie rozjeba.

Wie Pan co się dzieje?

Dzisiaj Suzin na noc jedzie do Berlina zobaczyć Bismarcka. A potem do Paryża. I

koniecznie, słyszy pan, koniecznie namawia Wokulskiego, żeby jechał z nim

A ten durek, co pan ośmielił. A, ja już z natury jestem śmiały. A Wokulski z

natury jest wariat.

Dopiero dzisiaj się dowiedziałem prawdy.

Wie pan, ile nasz stary mógłby zarobić na tym interesie z Cuzinem w Paryżu?

Grube tysiące, panie Rzecki. A on nie tylko dziś nie chce jechać, ale powiada,

że w ogóle nie wie, kiedy pojedzie. On nie wie, a Cuzin nie może czekać.

Gdzie stary pan Bokulicki? W pańskim mieszkaniu od trzech godzin. Pewnie

rachunki do tylu dnia.

Potem, potem.

A, nie gniewa się, że ci tu gospodarze jak u siebie?

Ty pa urobi ceremonię.

Wyjeżdżasz gdzieś do Paryża z ludzinem.

A nie myślę.

Słyszałem, że to jakiś wielki interes.

Więc wyjeżdżasz jutro lub pojutrze.

A nie wiem jeszcze, kiedy wyjadę.

Źle robisz, Stachu, jeżeli się dowiedzą, że wypuściłeś z rąk taką sposobność.

Powiedzą, że zwariował.

A jeżeli mam do spełnienia ważniejszy obowiązek, aniżeli zdyskanie tych

Polityczny.

Przekonasz się, że są rzeczy lepsze niż polityka.

Aha.

Więc to prawda, co mówią.

A dla przyjemności widywania Pany Łęckiej, a choćby radzenia nad

jej ulubieńców nie rzuca się w błoto takiej sumy. A gdyby mi się podobało

dla niej cały majątek w błoto, to co?

No to co?

To nic.

Przyznałbym tylko, że omyliłem się.

Nie wiem już, który raz w życiu.

A gdzie Stanisław Petrowicz?

No, wystarczy dziwić.

Pojedziemy dzisiaj na noc razem w Paryż.

Gwarantujemy piętnaście tysięcy.

No, jeśli powiedziemy, może być i pięćdziesiąt.

Na drodze nie walą.

Och, Wakulski, och.

Baren Wakulski.

Żal takich денег, my, żal.

Proszę.

Lid. Daj.

I z góry dziękuję w imieniu Rossiego.

Niechże pan koniecznie, ale to koniecznie przyjdzie do nas jutro na

jeszcze musimy porozmawiać o tej kwestii.

Życzliwa Izabela Łęcka.

Jeszcze w komnatę nie weszła, a już jasno, że jest tutaj.

O, ty.

Ponuchasz i uznajesz.

Ona ci urok dała, Stanisław Piotrowski?

Kto?

Izabella Wenska.

Ta, która przysłała ci to pismo.

To już nie ten człowiek, co wcześniej.

Co ci w głowie pomieszało?

Nie przyjeżdżasz do Makuny, nie piszesz pismo.

Służą ci chłopaki.

Dawaj, kończaj się.

Można było skończyć?

Ach ty, barin.

Ach ty, bezmocny, polski szlachtiec.

A ty

wiesz, co mi

powiedziała Marina Siergiewna przed odjeżdżą? O swojej córce.

Mówi... Głupo to Luboczka. Wszystko tęsknie o podlece w Okulsku.

Nie myśl o podlece w Okulsku. Nie myśl. Siedzi w Warszawie, gra na fortepianie.

Jeszcze Polska nie zginęła.

A o takiej dziewczynie nie myśli. A Luboczka siedzi jak kamienna.

A Maria Siergina mówi, że niech z nimi, z tej Polską.

Niech ona nie zginęła.

Tylko mi żal dziewczynę.

Pomyśl, panie Piotrze, pomyśl.

Dziewczyna jak malina.

Zakończyła Instytut Smoleński, wziął medal.

Trzy miliony rubli położy ci na stół.

Tancuje, rysuje.

Jeden gwardzyński polonik za nią chodził.

Dawaj żenij się, żenij się na niej, żenij się.

Tobież pieniądze potrzebne, no... Dawaj żenij się.

Pan Łęcki jest w sklepie i chciałby się widzieć z panem.

Proszę, proszę.

No, dawaj, Stanisław Piotrowicz.

Pojedziemy w mieście. Nie sięgodnie, tylko zawtorek.

Ili posle zawtorek.

Będę czekać w Paryże.

Konflikt. Szybko. Wybacz, panie Stanisławie. Proszę, prosicie wody. Z

Oto nic.

Krótka szyja upał.

Irytacja. Ja chwilę odpocznę.

Już mi lepiej.

Bóg zapłać.

Kochany, kochany jesteś Pani Stanisław.

Ja nie przywykłem do takiej troskliwości, ponieważ moja Belcie nie

tych rzeczach.

Ona usłażona do tego, żeby jej usługiwali.

Wyobraź sobie Pani Stanisławie, jak strasznie się dziś wyrytowałem.

Dasz wiarę?

Na moim domu straciłem dwadzieścia, może trzydzieści tysięcy.

Nigdzie mnóstwo społeczeństwa, które tak ulegali chwiarzom, że

nieśmy nawet z nimi walczyć przy incytacji.

Podli! Podli!

Niechże się pan uspokoi.

Ile mi pan da gotówką?

No, trzydzieści tysięcy.

A że obiecujesz mi od nich 20%, więc mam 6 tysięcy rubli rocznie na całą

trwanie.

Nędza, ruina!

Sumę pańską mogę umieścić w lepszym interesie.

Będzie pan miał 10 tysięcy rocznie.

Co mówisz?

A tak, tak, tak.

Trafia mi się właśnie wyjątkowa okazja.

Zbawca. Dobrozie, ale...

Czy ty aby na tym nie stracisz? Ja?

Przecież jestem kupcem.

Kupiec.

Tak, miłow, kupiec.

Dzięki tobie przekonałem się, że wraz z kupiec jest widzieć synonimem

wielkoduszność, delikatność i bohater.

Właśnie syn tego podłego lichwiarza, na którego pan tyle wymyślał w sklepie.

Przy moich kolegach i gościach.

Panie, nie wiedziałem.

Wszelką satysfakcję.

Ale najpierw bardzo przepraszam.

Byłem bardzo zirytowany. Niech pan posłucha.

Dlaczego mój ojciec kupił pański dom?

Oto dziś mniejsza.

Że coś pana nie oszukał.

Dam dowód.

Ojciec natychmiast odstąpi panu ten dom za dziewięćdziesiąt tysięcy.

Powiem więcej, da go panu za siedemdziesiąt. Henryku!

Już skończyłem. Żegnam pana.

Co za przykra farsa.

Istotnie wypowiedziałem w sklepie parę gorzkich wyrazów pod adresem strajków

Langbaum, ale nie wiedziałem, że jego syn tu jest.

Dał mi 90, a zwrócił za 70.

Co ty na to, panie Stanisławie?

Może... Może dom naprawdę jest wart tylko 90.

Bardzo ci dziękuję, panie Stanisławie, za pomoc, za wszystko.

Za bardzo z tym...

Ale, ale, Belcie, zaproszę cię jutro do siebie na obiad.

Pieniądze odbierzesz u adwokata, a co się tyczy procentu... Oddam go

natychmiast.

A zatem do jutra.

Odprowadzę pana.

Przychodzę już trzeci raz.

Co to jest?

To ja jestem, panno hrabianko.

Dawid Spiegelman.

Ja przychodzę do pana hrabiego na mały interes.

Daj spokój, Bellu. Chcę raz dowiedzieć się prawdy.

Jaki interes pan ma do mego ojca?

Przepraszam bardzo, pana hrabianka, ale to jest całkiem mały interes.

Ja chcę tylko odebrać moje pieniądze. Dostanie pan jutro.

Przepraszam, pana hrabianka, ale już od pół roku, co tydzień dostaję tylko same

jutro, a nie widzę ani procentu, ani kapitału.

Pan wie, że ojciec mój ma odebrać 30 tysięcy rubli. Prócz tego będziemy mieli

tysięcy rubli rocznie.

Skąd dziesięć? Jak to skąd? Procent od naszego majątku.

Od trzydzieści tysięcy?

Tak.

Przepraszam, pana hrabianka, ja od dawna robię pieniędzmi, ale takiego procentu

jeszcze nigdy nie widziałem od trzydzieści tysięcy.

Pan hrabia może mieć trzy tysiące i to jeszcze na bardzo niepewną hipotekę.

Co mnie do tego? Mój interes, żebym ja dostał moje pieniądze.

Więc ja pana zapewniam, że jutro dostanie pan pieniądze.

Słowo? Słowo daję.

Jutro będziecie spłaceni wszyscy.

Wszyscy i to co do grosza.

Zobaczcie, jak pan na hrabianka dotrzyma słowo.

Co się pan tak rozbija, panie kamerdyner?

Przepraszam cię, Beru, że mnie widzisz w takim rekliżu. Co się stało?

Nic, ojcze.

Był to jakiś Żyd.

Ach, to zapewne też imierwant. O, kuczliwa bednie, jak komary w liście.

żeby się chociaż trochę ochłodziło.

Czy Paweł jest im dużo winien?

Nie, nie, nie dużo.

Drobia z jakiejś pary tysięcy rubli.

To są te pieniądze, o których mówiła ciotka, że jej ktoś wykupił w marcu.

O, bodajże o tamtych na śmierć zapomniałem.

A za tym mamy więcej długów niż parę tysięcy.

No, trochę więcej.

Więc, papo, my nie pojedziemy do Paryża.

Dlaczego, moje dziecko, dlaczego?

Nasz poczciwy Wokulski coś wymyśli.

A poza tym mamy u niego dziesięć tysięcy rubli.

Szpigelman mówił, że od naszej sumy nie można mieć dziesięciu tysięcy rocznie.

Najwyżej trzy i to na niepewne hipotece.

I ma rację.

Ale handel to nie hipoteka.

Zresztą Wokulski... Czy papa nie obawia się tego człowieka?

Ja? O, moje dziecko.

Gdybyś widziała, jak on mnie dzisiaj pielęgnował.

Tak sobie nawet pomyślałem, że...

Gdybym umarł, to Wokulski byłby jedynym człowiekiem, któremu mogłabyś zaufać.

Nie rozumiem.

Dziwi cię, że mógłbym oddać twój los w ręce kupca.

No cóż, skoro inni nas opuścili, on jeden.

Jakąż za tym rolę przeznacza ojciec temu panu?

Rolę?

Doradcy, przyjaciela domu, opiekuna.

Do tej pory zdawało mi się, że opiekunem córki Tomasza Łęckiego może być tylko

jakiś książę, nasz kuzyn, dawny przyjaciel domu.

Co innego, rola zarządcy, pleń potęta.

No tak, tak, masz rację.

Tylko widzisz, pamiętaj, że Bóg go nam zesłał właśnie w chwili, w której

zacząłem czuć strach. Starość, a może... a może i śmierć?

Jakiż Bóg dobry, że zesłał wam tyle szczęścia.

Podobno twój posak ocalony nigdy bym nie przypuszczała.

Ach, ciociu, ojciec spodziewał się wziąć dużo więcej, tylko jakiś Żyd... Mutli

się za tego Żyda, to on zdrowo przepłacił.

Ale a propos, ty wiesz, że Kazio Starski wrócił?

Kiedy?

Skąd? Obecnie z Anglii. Dokąd przyjechał prosto z Chin.

Zawsze uroczy.

I obecnie jedzie do babki, która zdaje się odda mu majątek.

To w sąsiedztwie cioci?

Właśnie. O tym chcę mówić.

Ogromnie dopytywał się o ciebie.

A ja będąc przekonana, że wyleczyłaś się ze swych kaprysów, radziłam mu, żeby

was jutro odwiedził.

Jak to dobrze.

A widzisz, ciotka zawsze o tobie myśli.

Dla ciebie to jest wyborna partia i szkoda, żeś go wtedy odrzuciła.

Mielibyście dziś ze 100, a może i 150 tysięcy rubli więcej.

Wyobrażam sobie, że taki biedny chłopak z rozpaczy musiał bardzo wydawać

pieniądze. Ale, ale... Czy to prawda, że chcecie z ojcem jechać do Paryża?

Mamy zamiar. Proszę cię, Belu, tego nie rób.

Ja właśnie chcę wam zaproponować, ażebyście u mnie spędzili te resztę

I musisz to zrobić.

Choćby ze względu na Tarskiego.

Bo i mu jest, że Kazio na wsi będzie się nudził, będzie marzył.

A w takich warunkach najłatwiej będzie przywiązać go, a nawet zobowiązać.

Ciuciu, ach moje dziecko.

Tylko się nie baw ze mną w dyplomatkę.

Panna w twoim wieku już dawno powinna wyjść samą, a nade wszystko nie

starych błędów.

Więc proszę cię, tylko mi jutro tak wyglądaj, a przekonasz się, że w sercu

jest ojciec. Ojciec, trochę nie.

Wielkie Boże, chyba za nadto wzruszyło go niespodziewane szczęście. Nie, ojciec

właśnie rozchorował się z gniewu na tego Żyda.

On wiecznie wzbudzenia.

Pójdę do niego na chwilę i pogadam o waszych wakacjach.

Co dać do ciebie, Belu?

Spodziewam się, że potrafisz skorzystać z czasu.

Wiesz, Floro, powrócił Kazio Starski.

Ciotka mówiła, że jak zawsze uroczy.

I zadłużony.

Ale cóż to szkodzi, któż dzisiaj nie ma długów.

A co byś powiedziała, Floro, gdybym... Gdybyś wyszła za niego.

Naturalnie powinszowałabym wam obojgu.

Ale cóż na to powie marszałek, baron, ochocki,

a na to wszystko wokulski.

Moja droga, skądże znowu przychodzi ci do głowy ten wokulski?

Nie mnie on przychodzi do głowy.

Przypominam sobie, coś mówiła, że od roku ten człowiek ściga cię

że cię osacza ze wszystkich stron.

Pamiętam. Rzeczywiście tak mi się wówczas zdawało.

Ale teraz, kiedy poznałam go lepiej, uwielbia mnie po cichu, to prawda.

Ale tak samo będzie mnie uwielbiał nawet wtedy, gdybym... gdybym wyszła za mąż.

Wielbicielom tego gatunku wystarcza spojrzenie, uścisk dłoń.

Ty z tego pewna?

Najzupełniej.

Zresztą ojciec spożycza mu 30 tysięcy rubli i kto wie, czy nie do tego były

skierowane jego zabiegi.

A jeśli jest inaczej?

Moja droga, dajże spokój.

Co ci na tym zależy, aby psuć mi humor?

Gwałtem chcesz zrobić demona z kupczyka.

Czy może dlatego, że straciliśmy tyle na kamienicy? I że ojciec chory?

I że starski wrócił?

Dobranoc, Belu.

Może teraz masz rację.

Cóż to światło złe w tym pokoju? Czy mi się zdaje, że panienka jest nie w

humorze?

Jestem trochę rozstrojona.

To zapewne z gorąca.

A powinnaś dzisiaj dobrze wyglądać, figlarko. Bo ten Kaziu, jak słyszałem,

do wzięcia.

No wiesz, to nawet byłoby niezłe.

I nazwisko piękne, i... i Fortuny jakoś się zlepi z kawałków.

Tamto Krzeszowski.

I cóż pisze ta wariatka?

Pisze, że... że nie Schlangbaum kupił nasz dom, ale... ale Wokulski.

I że za pomocą podstawionych licytantów dał za niego...

Dwadzieścia tysięcy więcej, aniżeli wart.

Czekaj, czekaj, czekaj.

Ty wiesz, że to może być prawda?

Jak to?

Więc on śmiałby nam darować dwadzieścia tysięcy, a ojciec mówi o tym tak

spokojnie?

Mówię spokojnie, bo gdybym zaczekał ze sprzedażą, zyskałbym nie

dziewięćdziesiąt, a sto dwadzieścia tysięcy.

Ale przecież nie mogliśmy czekać, skoro kamienica puszczona na licytację.

No to też, że nie mogliśmy czekać. Straciliśmy.

A Wokuliski zyska, bo może czekać.

A więc papo nie widzi w tym żadnego dobrodziejstwa z jego strony? Bo wczoraj

mówił papo o nim w pewnym sposób.

Cudowna jesteś.

Nieoceniona.

Widzisz, wczoraj byłem trochę roztargniony i coś mi tam zaświtało w

Ale dzisiaj niech sobie Wokuliski przepłaca kamienicę.

Od tego on kupie, żeby wiedział ile i za to płaci.

Ja najwyżej mogę mu nie brać za złe, że staję do licytacji mojego majątku.

Tak.

Papo ma rację. Ten pan bawiąc się z nami w przyjaźń robi interes.

O, to pewnie on.

Wyjdę, papo, i zostawię panów samych.

To jest rozbój!

To oszustwo. Pieniądze to państwo umieją brać i potem umieją gadać. Mój kochany

panie Dawid, a jak przyjdzie do płacenia... Ciszej.

To ciszej. No Boga, ciszej. Wiesz, pan Spiegelman wie, że pan chory. Co ja

zrobię? Jak pan ma pieniądze, to jest chory, a jak zdrow, to nie ma pieniądze.

tak było 10 tygodni. I to... To to znaczy... Co to jest?

Co pan tu robisz, panie Spiegelman? Ja nic.

Padam do nóg wielmożnego pana, a my tylko za interesem do pana hrabi.

Zgadali państwo przyjść nam dziś po pieniądze. No właśnie, wczoraj panna

hrabianka dała słowo, że będziemy splaceni wszyscy.

I co do grosza. Będziecie.

Jestem pełnomocnikiem pana Łęckiego.

O szóstej załatwię z wami rachunki w moim kantorze. A to nic naglego. Po co

wielmożny pan ma tak spieszyć? Proszę, przyjdź do mnie o szóstej.

Wychodzić. No chodzą mi dom, przestraszają mi córkę. Jeżeli pan

ureguluję z nimi rachunki. Duża to suma? Nie, drobiazg. Prawie nic.

Jakieś pięć do sześciu tysięcy rubli. Jak to pięć do sześciu?

Oni trzej tyle mają u pana?

A nie skąd.

Widzisz, bo to cała fantura. Ja ci zaraz opowiem.

Ktoś w marcu wykutuł moje dawniejsze wekty.

Niech pan płaci długi w miarę zgłaszania się wierzycieli. A dziś zapchniemy

tych, którzy mają późniejsze wekty. Tak, tak, tak.

No ale patrz pan, panie Stanisławie, co za fatalność. Ty wypłacasz mi za pół

roku z góry pięć tysięcy rubli.

Przepraszam, czy byłaś łatka przynieść pieniądze? Tak, naturalnie. Bardzo ci

jestem wdzięczny. Otóż co za fatalność. Właśnie w momencie, kiedy mamy zamiar z

Belcią i tobą pojechać do Paryża, to Żydzi wydzierają mi akurat trzy tysiące

rubli. Ma się rozumieć, z Paryża nic. No dlaczego?

No dlaczego?

Ja pokryję należność, a pan nie potrzebuje naruszać swego procentu.

możecie państwo jechać.

Nieoceniony. Ja właśnie tak sobie pomyślałem, czy byś nie mógł mi

gdzieś pożyczki na wypłacenie tych żydowskich długów. Jakieś 7, 6 procent.

Owszem. Otrzyma pan pożyczkę i będzie pan płacił 180 rubli procentu.

Zacznij.

Szlachet. Bóg mi cię zesłał.

I sądzi pan, że mogę postępować inaczej.

Doktorzy, dojaśnię pana.

Ach, to siostra przychwala mi tych panów.

Mój Boże, już tak dawno się nie leczyła.

Teraz muszę. Bądź łatka, idź do byli. Mikołaj zamilituje pana wokół ludzkiego

panience.

Jestem bardzo szczęśliwy, że podobał się pani wieniec dla Rosjego.

Wszakże pan kupił naszą kamienicę.

No tak, ja kupiłem.

Dlaczego podstawił pan Żyda do licytacji?

Jestem, proszę pani, kupcem i takie uwięzienie kapitału mogłoby zaszkodzić

mojemu kredytowi.

Pan od dawna interesuje się naszymi sprawami.

Zda się, że w kwietniu, tak, tak, w kwietniu nabył pan nasz serwis.

Serwis państwa jest w każdej chwili do odebrania.

Dlaczego pan to zrobił?

Dlaczego pan nas tak prześladuje?

Ja państwa prześladuję?

Czyliż znajdziecie sługę, nie, nie, psa wierniejszego ode mnie?

Od dwóch lat o jednym tylko myślę, żeby usunąć z waszej drogi każdą przeszkodę.

Pan Torcki?

Jakże mką ten kuzynko?

Że cię znowu mogę powitać.

Pan Boguski, pan Starski.

Kuzynek podobno wraca w Chiun. Tym razem z Londyn.

Ale ciągle mi się jeszcze wydaje, jakbym był na okręcie.

No dobrze, oczekowałam, że zapłacisz mi tu zaśpiewanie.

Podróżnicy nie mówią zaśpiewanie, bo wiedzą, że w wszelkich geograficznych

okolicznościach zaśpiewanie nie przyjmuje mężczyzn w oczach kobiet.

A córka chce podążać za prezydentem w Polsce.

Próbuję to zrobić, jeśli pozwolisz, moja córka, w Twojej firmie, ponieważ

będziemy razem spędzać wakacje, czy nie?

Przynajmniej. To jest to, co ojciec i ojciec chcą.

Jednak nie podoba mi się to, że twój kochany chce sprawdzić swoje obserwacje

etnograficzne tutaj.

To by nie było nic innego niż zemsta na moją stronę. O, więc to jest wojna.

Płacić za wszystkie zemsty, często do pieśni. Ale zemsta nie zemsta.

To nie to, ale przypomnienie, że jestem twoim kredytorem, kochany.

To ja.

Who is supposed to pay off all debts?

Jaśnie pan prosi pana Wokulskiego.

Ten pan nie rozumie pangasu?

On chyba się nie obraził, żeśmy z nim nie rozmawiali. Nie wiem.

To i dobrze.

Wydawało mi się, że nie był zbyt zadowolony z naszego towarzystwa.

To też porzucił je.

No i wyobraź sobie, co za fatalizm.

W konsylium zabroniłem jechać do Paryża.

Pod karą śmierci nakazało wynosić się na wieś.

Na honor nawet nie wiem, gdzie uciec przed tymi upałami.

Ale i na ciebie widzę działają.

Zmieniony jesteś.

Prawda, jakie gorące mieszkanie.

O tak.

Może pozwoli pan, że oddam pieniądze.

6 tysięcy rubli jako procent do połowy stycznia.

Niech pan z łaski swoje dobrze liczy, a tu jest...

Tak.

Tak, to jedno. A teraz... Co się tyczy tych długów? Suma, którą pan jest

winien Żydom, dziś będzie spłacona.

No... Tak, tak, ja o tym wiem.

Tylko... Widzisz, panie Stanisławie, gdybym jednak potrzebował

części mojego kapitału, to tylko się nie darmo chętnie zapłacę procent.

O,

szósty, siódmy? Nie, nie, panie.

Pański kapitał wynosi 33 % rocznie, więc nie mogę go pożyczać na siedem.

Dobrze, dobrze.

W takim razie nie pozbywaj się mego kapitału.

Ale uważasz, może mi coś wypaść?

Wycofać Twój kapitał może Pan nawet w połowie stycznia roku przyszłego.

Ale chowaj Boże!

Ja mojego kapitału nie odbiorę od Ciebie nawet za 10 lat.

Ale japański kapitał wziąłem tylko na rok.

Jak to? Dlaczego?

Dlatego, że nie wiem, co będzie od dziś za rok.

Nie co roku zdarzają się wyjątkowo dobre interesa.

A propos, panie Wokulski, co też to mówią na mieście, że to ty podobno

kupiłeś mój dom?

Tak, panie, ja kupiłem pański dom.

Ale przed upływem roku mogę go odstąpić panu na korzystnych warunkach.

A ile byś chciał odstępnego, panie Wokulski? Nic, oddam go panu za 90

rubli. A może, może nawet taniej.

Prawdy, pani Stasiu.

Widzę, że najlepsze stosunki mogą zepsuć pieniądze.

Czy ja ci robię wyrzuty, że kupiłeś ten dom?

Czy ja ci robię wymówki?

A przemawiasz do mnie, jakbyś się obraził.

Przepraszam pana,

ale istotnie jestem trochę rozdrażniony.

Zapewne z gorąca. Pan? Tak, z pewnością. Więc przebaczmy sobie.

Nawzajem wszystkie cierpkie złówka. Ja się na ciebie nie gniewam, bowiem wiem,

co to jest upał.

Pan wychodzi?

Właśnie chciałem pożegnać się.

A o Rosji mnie zapomni pan?

O nie.

Poproszę, aby oddano mu wieniec.

Jak to? Pan sam go nie wręczy? Dlaczegoż to?

Dziś w nocy wyjeżdżam do Paryża.

Co to znaczy, papu?

Wachulski pożegnał się ze mną bardzo chłodno i powiedział, że dziś w nocy

wyjeżdża do Paryża.

Co?

Co?

On z pewnością obraziłby się.

Ach, prawda.

Wspomniałam mu o kupnie naszej kamienicy.

Chryste, co żeś ty zrobiła?

To wszystko stracone.

A tak naturalnie, że się obraził.

Ale kto by mógł przypuszczać, że on taki obraźliwy?

Taki sobie zwyczajny kupiec.