Original subtitles

druga połowa XVII wieku.

Polska traci władzę nad Prusami Książęcymi, które stają się suwerenną

posiadłością Fryderyka Wilhelma, elektora brandenburskiego.

Mieszkańcy Prus bronią się przed utratą praw, które im gwarantowała

Rzeczpospolita, ale wszelka opozycja jest brutalnie łamana przez namiestnika

elektorkiego, grafa von Holsteina.

Pułkownik Krzysztof Dovgird, polski szlachcic i pruski oficer, Wypowiada

w wojsku elektorskim i próbuje uwolnić skazanego niesłusznie na ścięcie jednego

z mieszczan.

Zostaje jednak pojmany przez swego śmiertelnego wroga rotmistrza

Radziwiłłowskich Dragonów za rębę i dowódcę rajtarów niemieckich, kapitana

Knotego.

Von Holstein postanawia trogo ukarać zbuntowanego oficera, aby innych

od rebelii.

Ale na wolności pozostał wierny wachmistrz, sługa i przyjaciel Dowgirda,

Pilch.

W przebraniu oficera Arejtarów podstępem wkrada się do więzienia i uwalnia swego

pułkownika.

W czasie ucieczki natykają się na rotmistrza Zarembę, który usiłuje

aktorkę z wędrownej trupy komediantów.

Dovgird śpieszy aktorce z pomocą i wielkodusznie daje Zarembie szansę

z nim pojedynku.

Ten jednak.

Kasper, to się nie godzi.

Panie pułkowniku, panie pułkowniku.

Odwróć się, mać panna.

Nie przystoi oficera bez munduru oglądać.

Wracaj, weź panna i nie wspominaj nikomu, żeś nas spotkała.

Nie wiem, kim ważność panny jesteś, ale nigdy nie zapomnę, coś dla mnie uczynił.

Jemy?

Co tam?

Jego ekscelencja, graf von Holstein, był u więźnia. W porządku.

Teraz jest tam kapitan.

Jaki kapitan? Co go puścił? Znał hasło.

Odbieraj! Szybko!

Iwan! Niech żyje! Iwan!

Niech żyje!

Niech żyje! Iwan!

Zamknąć bramę! Przyszukać zamek! Szybko!

Durnie! Piję zdrowie miłościwie nam panującego księcia Fryderyka Wilhelma!

Iwan wczoraj, rektor!

Iwan!

Achalempio!

Achalempio!

Mów! Dawgird!

Uciekł!

Jak?

Gdzie?

Knotę! Knotę!

Chcę go tu widzieć żywego. Słyszysz, durniu?

Żywego!

Zrozumiałeś? Żywego!

Dawgird!

Wam uszedł, ale mnie nie ujdzie.

Na którego z tych dwóch stawia pan, ekscelencjo?

Pojana do Wirda.

Idą, gonię.

Bogiem. Dziękujemy wasz maścią. Wspiewajcie.

Stój!

Oficerów nie poznałeś, durniu? Puszczaj!

No!

Drogi głupce!

Śniadać już pora.

Znad mnie coś złego stać się musiało.

Graj! Graj, Błażeju, jeszcze!

Tak.

Tak.

Jadu!

A tamci, stolpecki, nałęczy.

Wieczne odpoczywanie racz im dać, Panie.

A światłość wiekuista niechaj im świeci na wieki wieków. Amen.

Szykuj konie, achyzo.

Bóg zapłać.

Rynek był w naszych rękach.

Kiedy dragoni nadciągnęli.

Zaremba ich przyprowadził. Zaremba! Że też ten łotr jeszcze żyw po ziemi

Uważaj na siebie, Krzysztofie. Teraz twój głos w Warszawie będzie na wagę

O!

Wywnąć na drogę!

Dla waszych miłości.

Jest wszystko, co trzeba.

Jedźcie na Galińską Topiel. To najpewniejsza droga ku granicy.

Jedźcie z Bogiem!

Szykuj konia.

Pojedziesz do Mrągowa, Łężan i Szestna.

Związkom naszym przekażę, żeby do Elbląga delegatów na wiatr wysyłały.

ojcze.

Zwijamy obóz!

Kto cię jest?

Papeł Odrowo.

Kto cię jest?

Poluję.

Wprowadź!

Wiem co!

Czekasz? Jest?

Otocić pulanę tak, żeby się mysz nie wymknęła.

Rozkaz, jedza!

Antoni!

Wybacz, wasza miłość, że tak rano wizytę wkładam.

Uważałem za swój obowiązek pochłonić się nisko byłemu dowódcy.

Czego waś chcesz?

Wspólnego naszego przyjaciela, pułkownika Krzysztofa Dowgirda,

tu znaleźć.

Polana otoczona.

Pozwoli wasza miłość, że moi dragoni skrzętnie się porozglądają.

Waś, gwałt zadajesz?

swobodą szlacheckim. A mnie?

Wasz mość, pan Chorąży, gwałtu nie zadał?

Nie podeptał wolności i przywilejów szlacheckich?

Kto dał rozkaz Dowgirdowi, żeby mnie pod sąd stawić?

Trzeba było waści wtedy powiesić.

Może i tak by się stało.

Gdyby nie książę Bogusław Radziwiłł. Zdrajca, co ze szlacheckim najeźdźcą się

związał. Nie żołnierska to rzecz. O polityce prawić.

I tu łatwo głowa trpać może.

Czego wać chcesz?

Do wirra!

Panie rotmistrzu!

Panie rotmistrzu, są świeży szlany koni.

Gdzie? Przed polanem, w las.

Czy dasz? Co jest?

Weźmiesz konie jaśnie wielmożnego pana Chorążego.

Zostawisz nasze.

Dwa są ochwacone, panie rotmistrzu.

Dokąd uciekli?

Nie wiem, o czym właśnie mówisz.

Starcze, masz siłą głowę.

Bacz, by ci nie spadła!

Za mną!

Siadaj! Odejdź!

Siadaj!

Strzelć, synu!

Zetarzy jadą!

Gdzie Dovgird? Nie widziałem pułkownika.

Głowa odpowie, to zdrajcom pomaga.

Powtarzam, Dovgirda nie widziałem.

A groźby mi niestraszne.

Czytasz? Na koń.

Chans!

Zmieniaj konie.

Nie radzę.

Zostały tylko zdrożone nasze.

I do gierda!

Za nimi!

Szykuj dwa konie.

Jedziemy do Lecka.

Wszędzie szukaliśmy, ekscelencjo. Nie ma śladu.

Nie zapatrz się przecież pod ziemię.

Oficer Rajtarów znika i nikt nie wie, co się z nim stało.

Jeżeli go ubito, chcę mieć ciało i znać miejsce, gdzie je znaleziono. Tak jest,

ekscelencjo.

Idź i chasz wprowadzić tych buntowników.

Prowadzić!

Tyś Niemiec?

Nie, ekscelencjo.

A ty?

Wszyscyśmy, ekscelencjo, z dziada pradziada na tej ziemi osiadli. A

nasze, swoich przodków, też się nie zaprą.

Podnieśliście rękę na majestat księcia elektora.

A on jednak pragnie łaskę wam okazać, jeżeli wierność i posłuszeństwo mu

przysięgniecie. Ekscelencjo!

Przysięgaliśmy na wierność stanom.

Ich przywilejom. I książe lektor przysięgę składał.

Nie godzi się jej łamać.

Król Polski prawa nasze szanował.

To wam się śni.

Chcecie powrotu Prus książęcych do Polski?

O poszanowanie praw naszych, Jeno, głosy podnosim. Ja was do głowy skrócę!

Znalazłeś? Nikt nie chce mówić. Tyle, że się po domach kryli i nic nie wiedzą.

Wyprowadzić.

Jeszcze dzisiaj ściąć ich.

Wszystkich.

Wychodzi.

Prędko brzuchaj mnie, Panu, wstaję duchu. Nie zakrywaj oblicza swego przede

Zostanę się podobnie do wstępujących do drogu.

Wcześniej daj mi posłyszeć się w sierdzie. Wychodź!

Ufam w Tobie, oznaj mi drogę, po której mam iść. Będę sobie poznał się w duszy

moją. Naucz mnie czynić wolę Twoją. Oś ty się Bogiem moim. Niech Duch Twój

prowadzi mnie po ziemi głównie.

Dla imienia Twego, Panie, odwisnę dla sprawiedliwości Twojej wywizy

duszy moją i dla miłosierdzia Twego wytrać nieprzyjaciół moich. Amen.

Hej tam, człowieku!

Guten Tag, Herr Offizier.

Guten Tag!

Ścigamy dwóch zbiegów za oficet przebranych. Nie przejeżdżali tędy?

Nikogo nie było, panie oficerze. Widzę, żeś w naszym wojsku służył.

Mogą tędy przejeżdżać. Rotmistrz Dragonów i katan straży.

Rozkaz, panie oficerze.

Jazda!

Wczoraj krew, dzisiaj znowu.

Co dzień krew, choć to przecież nie wojna.

Imć, panie Korzycki, a ludzi dużo?

Pusto.

Szapot, kat i oddział rajtarów.

Bogu niech będą dzięki za to, że ciekawość kawiedzi ukrócił.

W oknach za pierankami skryci, kwią ludzie.

Widzą, zapomną.

R.

Stań.

Z milczeniem uczcimy śmierć bohaterską.

To jest jedyna droga do Królestwa Truskiego.

My tu na każdym kroku stajemy w obliczu zdrady Margraviu.

Ostrzegam, ekscelencjo.

To droga niebezpieczna.

Obaj dobrze wiemy, że wielu jest jeszcze takich, którzy z suwerenną władzą

księcia elektora na tych ziemiach pogodzić się nie chcą.

i do Rzeczpospolitej tęskni.

A pan swoim postępowaniem wzmaga jeszcze te uczucia.

Dziś pan zetnie jednych, jutro drugich i taki krzyk podniesie się w Prusie, że

dojdzie do Warszawy.

A wtedy Rzeczpospolita nie tylko o tę ziemię upomnieć się może, ale i o głowy

ściętych.

Wieczne odpoczywanie racz dać panie tym, co za polskie Prusy zginęli.

Siadajcie, bracia.

Myślę, żeśmy swoich posłów do Warszawy slać winni.

Kto?

Kto na taką wyprawę teraz się odważy?

A jednak posłów slać trzeba.

Trzeba.

Trzeba.

A cóż wy na to, panie Oborski?

O słów słuchać trzeba.

Dziadku, przyszedł pan Niemirycz. Przywiódł za sobą pana Pożemskiego.

Prowadź ich i przynieś wina.

Siadajcie.

Chcemy do Warszawy posłów slać.

Droga to trudna.

I można głową zapłacić.

Warszawa daleko.

Całe Prusy przebyć trzeba, żeby się znaleźć u Kurpiów, którzy są nam

i prędę burczyków kąsają jak osy.

Jeśli przyszliście straszyć i od wysłania posłów odwodzić, toście źle

trafili.

No i właśnie dziś, panie Senkosz, przyszliśmy nasze usługi stanom

Jeśli przyjdzie nam położyć głowę, to niech Bóg pozwoli, aby dla dobrej sprawy

to się stało.

U mnie w piwnicy leży zakopany kapitan Rajtarów, co go wachmistrz Dowgird

upuwił.

Wolę umrzeć jak przystoi.

Nieźli pod topór da elektorskie ścierwo iść.

Pojadę z wami.

Mnie w Warszawie znają i u wielu mam poważanie.

Wasmość pan chorąży?

Dowgird uszedł.

Konia zmienił, ale pogoń rychło w ślad za nim poszła.

Bóg mu to pomoże.

Siadajcie, wasz mość, panie.

Otoczymy ich!

Trzech ludzi dołem!

No, zobaczymy, co nam jeść dali.

Rzeka. Tam konie napojimy.

Kapitan.

Ajdaże. Za nami idą.

Na koń.

Szybko, nie grać!

Witam, panie pułkowniku.

Namiestnik, graf von Holstein.

Niepokoi się o pańskie zdrowie.

Skoń na!

Zostaw! Za mną!

Z tyłu ma pan bagna.

Panie pułkowniku, bagna! Za mną!

Zostaw! Wracaj!

Skoń!

Ekscelencjo, przybył umyślny od kapitana Knotę. Dawaj, dawaj go natychmiast!

Złe wieści?

Dowgird zdołał zmienić konie. Kto mu pomagał?

Odrowąż. Cóż to taki?

Przyjaciel i dawny Dowgierda dowódca. Dowódca?

Razem pod Sobieskim służyli.

Uwięzienie Odrowąża byłoby dla Dowgierda ciosem.

Ponoć jesteś przeciwnikiem przemocy, Margrabio.

Obszerna i wygodna cela dla tych wszystkich, którzy są na wolności,

więzieniem.

I trzeba by temu rozgłos nadać.

Chodźcie do mnie! Helmut i Kur! Potopili naszych!

W bagnach to nawet ciała nie znajdziesz.

Pan!

Jak myślisz, gdzie oni teraz siedzą?

W bagnach, panie kapitanie.

Wódź!

Odwrócić łódź!

Szybciej!

Sprawdzić pod mostem!

Nie ma nikogo.

Co z nią postąpi?

Wypuściłeś ich, durnio!

Zjazda!

Nowy zaciąg? Tak jest. Po Borowi, panie rotmistrzu. Stopieliski, Gołębna.

Dwóch oficerów nie widzieliście?

Nie, panie rotmistrzu. Tylko jakiś oddział rajnarów przy brodzie nas mijał.

Uważajcie na tych oficerów.

To buntownicy. Możecie iść dalej.

Z drogi!

Z pustym wiadrem.

Idziemy.

Koni nam trzeba.

Ano, konie są, ale... Oj, nie zapłacę.

Ano, jakżeby bez konic.

Panowie, drogi, zmęczeni,

zaczekają trochę.

Konie na łące są.

Struda.

Zaprowadź panów do izby.

Chłopak przyprowadzi konie.

No ruszaj się, Truda!

Proszę.

Wielmożni panowie odpockną.

Chyba wszystko w porządku.

Weźmiesz bakonie, pojedziesz do Lambit i powiesz Peblowi, że ci dwaj, co ich

szukają, są w kuźni.

Nie tędy, za domem, żeby cię nie dzieli.

Dolejcie jeszcze trochę.

Dokąd ten pojechał?