Original subtitles

Druga połowa XVII wieku.

Polska osłabiona wojnami szwedzkimi traci władzę na swych ziemiach

Rosnący w siły elektor brandenburski Fryderyk Wilhelm wykorzystuje sytuację,

ostatecznie oderwać Prusy książęcy od Polski.

Królewskie Lenno staje się suwerenną posiadłością elektora, a jego urzędnicy

zaczynają wprowadzać swoje porządki.

Mieszkańcy Prus nie chcą jednak zrywać więzów z Polską. Mnożą się konflikty

nieprawiedliwości. Rośnie opór.

Jedyną siłą, która może być oparciem dla pokrzywdzonych jest Rzeczpospolita.

Jako namiestnik elektora, księcia Fryderyka Wilhelma, jedynego

i prawowitego władcy Prus Książęcych, żądam,

aby mieszczanin Lecka Jan Stolpecki, obwiniony o

zdradę księcia elektora, katu na ścięcie wydany został. Fańba!

Nie zostanie!

Udryźcie się!

Nam tylko sądzić wolno! Nam wolnym stanom pruskim! To godzi naszą wolność

i prawa, którą w lat Rzeczpospolita nam gwarantowała. Wykonasz wyrok!

Pytacie, czego dopuścił się Jan Stolpecki?

Podburzał Stany przeciwko władzy elektorskiej.

Sejmiki zwoływał.

Delegatów do Rzeczypospolitej słał.

Sam chciał do króla polskiego jechać, by u stóp jego o pomoc

przeciwko naszemu panu, księciu Fryderykowi prosić.

Jako namiestnik wszystkie te czyny za zdradę elektora

uznać muszę. Wolność naszych... A działalnicy!

Praw naszych!

Działalnicy!

Wszystko!

Wszystko!

Wolność stanu zdepczana!

Wczejście do pułkownika Dowgirda.

Mam rozkaz kapitana Knota nikogo nie wpuszczać.

Puszczaj.

Witam pana pułkownika. Witam, ekscelencjo.

Pułkownik Krzysztof Dowgird, którego zasługi w służbie elektorskiej znane są

powszechnie. Książę elektor wysoko ceni kunszt wojenny, męstwo, szlachetność,

ale nade wszystko wierność pułkownika Dowgirda. Jego przybycie do Lecka,

acz niespodziewane, cieszy serca nasza.

albowiem upatrujemy w jego osobie sprzymierzeńca naszej pruskiej sprawy.

Pozwól mi, ekscelencjo, pominąć pochwałę mego męstwa i wojennej sztuki.

Wierność sprawie pruskiej moim jedynym jest celem.

I zda to, ekscelencjo, żeś tę moją wierność ocenić umiał.

Dziękuję.

Wierność sprawie pruskiej znaczy wierność... Elektorowi.

Jeśli książe elektor w sprawie pruskiej wierny pozostanie.

Zdrada! Prawdziwie mówi!

Prawdziwie! Nie żyją wolne Prusy!

Zdrada! Mów, Krzysztofie!

Krzysza! Spokój!

Pułkowniku!

Książę elektor wysoko ceni swoich oficerów, ale też bezlitośnie

karze. Tych, którzy przeciw niemu występują.

Nie występuję przeciw elektorowi.

Póki lennikiem Rzeczypospolitej był, wolności i praw naszych przestrzegał.

I nadal, oby dobry Bóg tak rządził, respektować je będzie.

Występuję przeciw urzędnikom księcia elektora, którzy niezgodnie z prawem

pruskim urząd swój sprawują.

Jedno jest prawo w Prusie i jeden sędzia.

Książe elektor.

Jan Stolpecki dopuścił się? Znałam oskarżenie.

Wysoka Izbo.

Mieszanin Jan Stolpecki dopuścił się zdrady.

Tak twierdzi jego ekscelenta namiestnik Erek von Holstein.

Stolpecki trwał posłów do Rzeczpospolitej.

która od lat wolność stanom pruskim gwarantowała.

To nie zdrada, Wysoka Izbo, a wierność prawu, które nasi ojcowie od wieków dla

tych ziem wywalczyli.

On wierzył, że korona jak kiedyś weźmie jego, nas, pod swe opiekuńcze

skrzydła.

A teraz stoi wśród nas oskarżony, a przecież ona, co naszą wolność walczył.

I nie jest w tej walce sam.

O tym, pan ekscelencjo, dobrze wiesz i tego najbardziej się obawiasz.

Dlatego każde słowo wolności przemocą zławić pragniesz.

Jako polski szlachtic i pruski oficer, któremu Rzeczpospolita od lat wolność

gwarantowała, w imieniu szlachty i stanów żądam, aby obwiniony Jan

zgodnie z prawami naszymi przez Stany Pruskie był sądzony.

Pytałeś, sędzio, gdzie łownicy?

Gdzie stany, które sądzić i sprawiedliwy wyrok wydać winny?

Ja, namiętnik elektora, jedynym sędzią w Lecku jestem.

Cóż, sędzio, dał ci to prawo?

Książę elektor, któremu Rzeczpospolita Prusy książęce w suwerenne władanie

oddała.

Koniec waszych rządów!

Niech żyje państwo pruskie przez jedynego władcę rządzone.

Jesteś ekscelencjonędnym elektora sługą.

Nędnym.

Bo sam jesteś niczym.

Ty rdrajko.

Odpowiesz mi na to. Choćby dziś.

Ale już nie tą spadą.

Wielka to szkoda dla księcia elektora, że tak dzielnik oficerów traci ze swoich

szeregów.

Wyrok w mocy utrzymujemy.

Rzeczpospolitana tę ziemię powróci.

Tak nam dopomóż Bóg.

Obrady Izby uważamy za zamknięte.

Przeprowadzić go!

Jeszcze dziś już wasza miłość na polowanie.

Będę czekał w Starym Borze.

Wypoczęte konie ze sobą przywiodę.

Idziemy, synu.

To konie, wasz mościowie.

Zdrożeni zrodzy jesteśmy.

Użyczysz nam, panie Korzycki, gościny?

Mój dom zawsze otworem dla waszych miłości, to i...

Pośpieszajcie, panowie. Do południa niewiele czasu zostało.

Pachołków wnet skrzykniemy. A wóz przygotowany. Dziękuję.

No i na nas już czas. Pamiętajcie, tylko ogłuszyć.

Słyszałeś? Co?

Tylko ogłuszyć.

Proszę.

Co tam, Kasper?

Rynek pełen ludzi.

A na wasz mościu, pan Kożytki, u pana Senkosza czeka.

Wiatr ucichł.

Widać i Bóg nam sprzyja.

Zaprowadźcie ich, wasz mościowie.

Jedno tylnym wyjściem, aby kto niepotrzebny nie zauważył.

To wasz mościowie czynić macie.

Pamiętajcie dobrze.

Tak, panie pułkowniku.

Panie pułkowniku. Co tam?

Dragoni, radziwiłłowscy pod wieczór w Lecku stanąć mają.

Rotmizerem panie mi dowodzi.

Mamy rozkaz nikogo bez glejtu nie przepuszczać!

Jak ja, przylecę ostatni.

Wtedy.

Wasz mościowie.

Wasz mościowie.

Wasz mościowie!

Ciszej waść, bo ich pobudzisz.

Już bym się zląkł o was.

Pan pułkownik kazał... Jednego konia zabrać. Wiesz mojego. I na jednym was

przegonimy.

Ufam, że krzesło to tron się zamieni, na którym powietrzne czasy panować będzie

Fryderyk Wilhelm.

Król w Prusie.

I jego następny.

Wszystko jest w ręku Boga.

Zaczynać!

Wskazaliście na święcie Jana Stolpeckiego, który wolności i praw

Niechże go lud prudki osądzi.

Czy winien jest z rady jego elektorskiej wysokości, który z woli króla władzę

swą tu sprawuje?

Winien! Ich pytam!

Nie winien! Nie winien! Nie winien!

Rozglądać!

No i co tam?

Jeszcze ich nie widać!

Dragoni!

Nakłonić do półkomika!

Przewodniczący, zatrzymajcie się!

Odpuszczaj!

Proszę!

Zataptym! Szyder!

Wlać na czotę kicielinek!

Nie żyję.

Za mną!

Podkałem cię, Krzysztofie.

Przesegnaj się.

Zostaw go bez klatu!

Ekscelencjo!

Spór między mną, a ratniczem za rębą powstał, który z nas do dzirda pojmał.

Miałem go już na wtychu.

Śmiertelny to mój od lat nieprzyjaciel.

Pozwólcie, niech nasze szpady spór rozstrzygną.

Do pierwszego trafienia.

Próbują sumienia w pełnych garncach utopić.

Holstein na zamku hitelkę ucztą przyjmuje.

Pewnie przy pilifach egzekucję obniżle.

Cicho weźcie. Rondit idzie.

Przesłuchać.

O czym tak rozmyślacie?

O niczym, panie oficerze.

Już ja wiem, co w tych waszych łbach siedzi.

Wolności wam się zachciewa, co?

My kupcy, wasza wielmożność.

Książę elektor też handlować pozwala.

Pozwala, powiadasz.

Beczki puste, ale pewnie piwniczka pełna, co?

Ej, wino młode, wasza wielmożność. Prowadź. Do piwnicy zobaczymy.

Jezus Maria.

Co tam wrócisz?

Zamek ktoś wyrwał.

Złodzieja.

Zobaczmy, co to za szczury zamek przegryzły.

Ruszaj. Ruszaj pierwszy.

Ruszać się.

Poświeć.

Na przód.

Stać.

Na przód.

Na kogo pan, ekscelencjo, w tej walce stawia?

Daję pięć dukatów na mojego oficera.

Kapitan, no te znakomicie szpadą władam.

Dziesięć na Dragona.

Dziesięć na Rajtara.

Pan teraz nie o tej walce myśli, ekscelencyjny.

To, Gier, już rozcięte zostanie.

Z buntownikami.

Klęska to już będzie zupełna.

Znając oficera wraz z mieszkanami, przyznaje pan, że oba te stany działają

przeciwko polityce elektora.

Niech pan spojrzy.

To otrze winno było utkwić w gardle Dowgirda. Jest mi pan winien dziesięć

dukatów.

Dowgirda należy ściąć na oczach tłumu.

I należy temu rozgłos nadać. Nie lubię takich widowisk. Obiecywał pan wesołe

teatrum na dzisiejszy wieczór.

Długo przyjdzie nam jeszcze czekać?

Komedianci już gotowi.

A ja jeszcze zajrzę do więźnia.

Chciał, żebym mu jeszcze dziś placu dotrzymał.

Dziękuję.

No, co tam?

Pogląd, panie kapitanie.

Fryderyk! Rusy!

Owieczne czasy!

Otwieraj!

Otwieraj! Otwieraj!

Prowadź! Prędzej!

Tyś mi chciał placu dotrzymać? Dobry dzień.

Opuszczaj.

To będzie długa noc.

Najdłuższa w twoim życiu.

Boisz się?

No mów!

Patrz mi w oczy.

W oczy!

Jakbyś śmierci w oczy patrzył.

A jutro skatem się pobratasz.

Podciągaj!

Puść go!

Do jutra, panie pułkowniku.

Otwieraj! Otwieraj!

Trusy. Powietrzne czasy.

Otwieram.

Otwieraj.

Otwieraj!

Twoje tradycje, co to?

Tak oto trzeba kobietu zrobić.

Najpierw kwiatami, a winem późniejsze chwile rozgrzewać.

Co tam nasz rykownik?

Przestyła panu ukłony, Margrabio.

Klucznik? Ani zipnie, panie pułkowniku.

Na dole.

Stralników pilnuję.

Zaczynają się harce panów oficerów.

W porządku, panie pułkowniku.

Nie. Nie.

Nie.

Nie.

Dostaw ją!

Dostaw ją!

Nie zgoń!