Original subtitles

Kurczę!

Gwizdesz, bracie, jak kotak!

Sam nie przyniosę.

O mało co nie wpadłem w to gówno.

Co ty tam dygujesz?

Oko ci zbieleje jak zobaczysz.

Co jest?

Marcin kazał zmienić.

Wszystko było widać z daleka. Odlicz do szóstej.

Dobrze, dawaj. Co tam jest? Jakieś kamienie?

Kamienie.

Nie przejdzie.

Wiesz co?

Górą.

Przerzucimy górą.

No! No!

No!

Jędrek? Król dół.

Niebocka. K,

gdzieś to zdobył?

A no, czytałek se tak pomalućku. Jedna, za drugą.

A dlaczego nic nie powiedziałeś? Po pierwsze, primo, nikt mnie do tej pory

nie zaprosił.

Po drugie, słyszałem chłopaki, żeby tu tylko baklego i takie tam.

Po trzecie, książki nie moje.

Leżały zamknięte w szafie.

Dopiero teraz gospodarz kazał wyrzucić. A jak usłyszałem rducie Ordona, to

pniotłek.

Dawid Mickiewicz, Słowacki, Szeklki, Krosicki.

Chyba cię co czytać panuje.

Walendrot. Gdzie bo robić?

Bo zrobię koreptę z małej miści.

Co to?

Gdzie kładka? Kto ją zabrał?

Zwariowałeś?

Ja ci pokażę. Ty... Ty...

Myślisz, że cię nie widzę?

Idiota.

A to dla Barenckiego.

Dam piętnaście rubli.

Połóż kładkę.

Dwadzieścia.

Dwadzieścia rubli.

Czekajcie.

Zabiję go.

Uwielbiam.

Poczekaj. Zabiję.

Stój!

Sukin, syn.

Krzysztof Majewski z żandarmami!

Aleś się zapatrzył.

Jak święty obrazek.

Czebrze się.

Zajdziesz do szkoły.

Rany boskie, Jędrek. Przecież ty nic nie wiesz. Co?

Wczoraj podchodzę pod gontalówkę, patrzę, a tam Majewski.

No i wiesz, przywaliłem mu trzeci raz, a jak zaświecił zapałkę, to już w tamciu.

Panowie, stawiam po rogalu. Po dwa.

Dobra. I Pączka sam se kłół. Ty, przecież oni nic nie wiedzą. Chodź.

Co? Co ty?

Co ty?

Gadałeś na stacji coś o Majewskim?

Nie, z tego wszystkiego zapomniałem, a dzisiaj też nie. Czyli tylko mnie?

No, jak Boga kocham, a co?

No to masz szczęście.

Nic nie rozumiem. Pomyśl, dziedzitu.

Majewki szedł jak po sznurku.

Najpierw do belki, potem do deski.

No, ale nie wiedział, która.

Wiedział, tylko się nie doliczył, boś mu przywalił.

To znaczy, że mamy... Mam wtykę.

Szpiega.

Ale to musiałby być ktoś w nas. Tak jest.

Dlatego nie wolno ci gęby otworzyć o tym biciu. Inaczej wlecisz ze szkoły na

zbity pysk.

Co robimy?

Idziemy, podzwonek.

Kombinuj. Teraz ty dowodzisz.

Ale mordę w kubeł.

Rozejść się do klas.

Klasa wstępna, prawo zwrot.

Naprzód marsz.

Rewizja była.

Przyszli o piątej rano. Całą chałupę wywrócili. Cicho.

Policja. Cicho.

Książek szukali.

Książek?

No.

Gówno znaleźli.

Nie gadaj nikomu.

Potem. Ty widziałeś Majewskiego? No.

Deskę w płocie Majewski mógł wypatrzeć sam.

Daj zapatrzeć, bo tu zabrania.

To żaden dowód, że ktoś donosi.

Akurat. Marcin kazał zamienić, bo było widać.

Widziałem, jak Majewski liczył dechy. Od starej dury do nowej. Któryś donosi. I

to ktoś z nas.

Na to wychodzi, tylko dlaczego?

No ja przecież nie.

Gontalówka moja. Marcin dla Majewskiemu. Ty, Jędrek sam przyniósł książki. A

może to prowokacja?

Zapomnę o sutannie i dam po mordzie.

Czekaj. Bez powodu nikt nie donosi.

A ciebie na przykład wylali, zaraz potem przyjęli, nie?

Mogłeś się dogadać z inspektorem?

Walewskiego też wylali i co?

Został. No ale za jaką cenę?

Dajcie spokój.

Chłopak jak chory.

To prawda, że się zmienił.

Najważniejsze jest to, że inspektor wiedział o książkach, a tego Majewski

wypatrzył. Recytował jak wiersz. Po autorach, po tytułach. Jak ze spisu.

Nie popuści aż znajdzie. Za śladem jak policyjny pies.

Spokojnie, dziadek we młynie karabiny trzyma.

Inspektor myśli, że je wynieśliśmy.

Ale nie wie gdzie.

Do mnie.

Stancje mi i tak zamykają.

Zariowaliście?

Jak się dowie, to zrobi rewizję.

No i mamy szpiega.

Złapie się jak szczur w pułapkę.

A kto mu powie?

A donosiciel.

Tylko jeden musi wiedzieć.

Tylko on.

Cześć.

Inspektor musi się o tym dowiedzieć.

Nie będę gadał o żadnych książkach.

Obiecałeś. Ja zaręczyłam słowem honoru. Honor?

Niech mama da spokój z tym honorem.

Inspektor cię brzmi. Te książki to nic ważnego. Ja już nie mogę. Rozumie mama?

Ja nie mogę ciągle donosić.

Jak nie ty, to ja sama powiem! Mamo, na miłość boską!

Nie zamykaj drzwi przed babką!

Tadeusz!

No i co?

Jak poszło? Jak Judaszowi w ogrój. To powiedziałeś.

Podwołałem spotkanie w piątek u Gontali, a o książkach powiedziałem na ostatku.

Chyba dobrze. A Welecki co?

Nic,

podziękował i tyle.

Żeby go nie wychlapał.

Żygać mi się chce.

Rewizja.

Gdzie książki?

Gdzie jest ukryta biblioteka?

Radzę po dobroci.

Rozumiecie? Gdzie?

Zawielin na strych.

Na strychu nic nie ma.

W piwnicy nic nie ma.

Wszyscy na korytarz.

Wychodzić. Szybciej.

Wasza wysokość. Nie znaleźliśmy niczego.

Niczego nie znaleźliśmy.

Gdzie książki?

Wiem, że jest tu ukryta cała biblioteka polskich książek.

Jeszcze pogadamy.

Czego oni szukają?

Zamarzne. Ty wiesz o co chodzi?

Społecz.

Kto? Walecki.

Nie umnoś się, kolega.

Inspektor Majewski. Zgoda, ale on?

Tylko jemu powiedzieliśmy, że książki u Marcina. A dlaczego zaczęliście właśnie

od niego?

To mój pomysł.

Protestował wtedy w imieniu całej klasy, a my nic.

Został sam.

Inspektor wywalił sześciu, a on został. Co tu dużo gadać?

Trafiliśmy od pierwszego razu.

Odchłosty to inny człowiek.

Katowali go.

Inspektor zaszantażował go pewnie wilczym biletem.

Albo jeszcze gorzej.

To drań, żeby złamać takiego chłopaka.

Masz, kolega, wątpliwości?

A gdzie byś szukał tych książek?

W Gontalówce.

Przecież tam się spotykamy.

U Borowicza mieszka trzech naszych.

Inspektor i bez Waleckiego wiedziałby, gdzie szukać.

Przecież to inteligentny typ.

To co, kolega, radzisz?

Rozmowę.

Rozmowę z Waleckim.

Pogarać i odpuścić?

Dajże kolegę spokój. Ty wiesz jaki to zarzut?

I od najlepszych przyjaciół.

Teraz wy musicie się bronić.

Inspektor już zaatakował. I to najsłabszego.

Inspektor dobrze wie co robi.

On jest groźny, a nie Walecki.

Już was rozbił.

Już na ślepo szuka cię winnych.

Marcin.

Pogadasz z nim?

To trzeba wyjaśnić.

Pogadamy wszyscy.

Ja... Ja mogę go zawiadomić.

Co tam Marcin? Już gadał.

Ja bym takiego... Jędrek!

Spotykamy się w piątek. U Gontali.

Cześć. Kto tam?

Kolega do Tadeusza.

Tadzio zajęty. Nie ma go.

Mama podwolił.

Wchodź, Marcin.

Dobry wieczór.

Ja tylko na chwilę.

Proszę, żeby nas mama dostawiła z nami, dobrze?

Jak może.

Ja bardzo mamę proszę, dobrze?

Ja się tak źle czuję.

Zaraz, mama pójdzie tam do pokoju.

Proszę.

Nie trzeba.

Przyjdź jutro do Gontalówki. Mamy sprawę.

Coś się stało?

Chcemy pogadać.

O której ma być ta rozmowa?

O piątej.

Dobrze.

Tadeusz.

To ważne.

Cześć. Do widzenia.

Nie przyjdzie.

Głupiś.

Mówił co?

On chyba wszystko wie.

Patrzył tak na mnie, a potem podał rękę na pożegnanie.

A ty?

Co ja?

Mój Boże, tyle lat.

Podałem mu swoją.

Ja bym nie podał.

Walecki się postrzelił.

Jezus Maria.

Żyje?

Odwieźli go do szpitala.

Dzień dobry panowie, siadajcie.

Siadajcie na miejsca.

Nie rozumiecie po rosyjsku?

Siadać!

Zaraz pójdę po dyrektora.

Po raz ostatni mówię. Wsiadać!

Już ja zrobię z wami porządek.

O ile dobrze rozumiem, panowie, wszystkie klasy ogłuchły?

Nawet klasa wstępna. Co się stało, koledzy?

Nie macie mi nic do powiedzenia?

Słucham.

Nic?

Pan inspektor chce od nas usłyszeć to, co sam wie lepiej niż my.

Panie dyrektorze...

Proszę otworzyć.

To ja, Iwan Iwanowicz Zabielski. Proszę.

Jezus Maria, Marcin, co się z nim?

Uczyłem się. Dwa dni i dwie noce.

Matka na policję już chciała iść.

Niech ją zostawi w spokoju.

Marcin, słyszysz?

To dobra i mądra dziewczyna, ale ojciec... Marcin, on ją zabije.

Albo ciebie.

Zostaw ją.

Nie, nie, nie!

Zapraszam na winko.

Przyjdę zaraz do gontalupy.

Dziękuję.

Co tam się stało?

Togotkie się wyprowadziły.

Kiedy? Raniutko wyjechały. Ciemno jeszcze było. Prikaz?

Jak to?

Kapitana przeniesły aż w głąb Rosji.

Wojsko.

A ta panienka?

A Anna?

Spłakała się biedactwo i pojechali.

A co? Co wy?

Może wody przeniesę?

Borowicz? Marcin!

Nie wygłupiaj się!

Zapomnisz o niej.

Ja ci tylko chciałem powiedzieć, że ona wróci.

Jak ją tak kochasz, to musi wrócić.

Dzięki za oglądanie!