Original subtitles

Pani dziedziczka kazała, jak co roku.

Ja zaniosę.

A kto tam leży pod krzyżem?

Samotny człowiek. A dzisiaj?

Wigilia. A dlaczego nie na cmentarzu?

Bo zginął po wstaniu.

Józef!

No!

No! No!

Pan niebiosów obnażony, Ogień

krzepnie, blaszk ciemnieje, Ma granice

nieskończony.

Gardzony, okryty chwałą,

Śmiertelny król nad wiekami.

a słowo ciałem się stało i

mieszkało między nami.

Może chcesz się położyć, Helenko?

Nie, nie.

Bardzo ci tam samotnie?

Nie, mamusiu, ale w domu najlepiej.

Jak będzie wiosna, to przyjadę do Kielc.

Kupię różność i posiedzę z tobą.

Dam sobie radę, mamusiu, na pewno.

Nikogo nie ma.

Poząsiu, możemy zaczynać.

Tu jest proch.

O kurde, ale ma fajną broń. O ja, nacer mater.

Mogę dotknąć?

Daj zobaczyć.

Zostaw, zostaw to. Dawaj.

To mnów o mnie we mnie.

No, no, no, gdzie celujesz? No to...

Losujemy.

Nie ja.

Marcin. Za dużo prochu.

Stara. Marcin pierwszy, wylosował. Będzie dobrze.

Powiedziałem, że za dużo prochu. Nie chcę.

Jak się bolisz, to dawaj.

Jak nie on to ja, to pistolet mój.

Proszę bardzo.

Ryzyk, ryzyk.

Wypróbować ciałem i tyle. Ja popilnuję wejścia, a ty rozejrzyj się po okolicy.

Dobra.

Ma pietra. No.

No czwart.

Three light.

Noj. Mhm.

Stój!

Na Katorga.

Na Tybir.

Nie jestem winny.

Nic nie zrobiłem.

Ciekawe, czy będą nas żnęli przez spodnie, czy na gułkę.

Co się tak trzysz, Symbale?

Ja?

Uszy mi przytkało.

Ale był huk.

Naster mater.

Co się tak drzesz?

Ciszej. Jeszcze nigdy nie siedziałem całą noc w kozie.

Ciszej. Na gułkę nie pozwolę.

Dam pedlowi w zęby.

Ciszej. Zamknij gębę.

Wolę, żeby wyrzucili, niż mają bić.

Zresztą ojciec i tak mi dołoży za ten pistolet.

że ty mi spokój, Matko Boska. Co?

Powiedziałem Matko Boska.

Borowicz?

Szwart?

Czy zdajecie sobie sprawę, coście wczoraj zrobili?

Rada Pedagogiczna wezwała waszych rodziców.

Będziecie wydaleni z gimnazjum, tak jak i wasi dwaj wspólnicy.

Ale policja chce nad to wiedzieć, czy

strzelaliście z pistoletu nabitego prochem.

Szwarc, powiedz prawdę. Czy strzelałeś z nabitego pistoletu?

Jak Boga kocham, nie strzelałem z żadnego pistoletu.

Słowo honoru.

Bałwan.

Stójkowy widział na własne oczy.

Borowicz.

A ty przyznajesz się do winy?

Tak, panie dyrektorze.

Strzelałem.

Ale bez prochu.

Słyszane to rzeczy?

Strzelał bez prochu. Co za bezczelny i niebezpieczny

konkurator.

Błagam.

Tym razem Rada Pedagogiczna była dla Was wielce łaskawa.

Pozostaniecie w gimnazjum.

Ale do końca roku szkolnego jesteście wkazani na dwie godziny kozy

dziennie.

Już ja zadbam, żebyście w tym czasie mieli co robić.

Postarajcie się, aby ta nauczka nie poszła na marne.

Możecie odejść.

Wiem, że w nocy, ale dokładnie kiedy?

Nic.

Nic, nie martw się.

Przejdzie mi to osłabienie.

Tyle razy mi przychodziło.

Musisz teraz coś zjeść.

Niech ci Mania da śmietany.

Z zielonego garnka tego wyszczerbionego.

Najświeższy.

Za tymi jeziorkami już nie tylko krokiem, ale daremnie nawet zapuszczać

okiem. Bo tam już wszystko mglistym zakryte obłokiem, co się wiecznie z

trzęsiskich oparzelisk wznosi. A za tą mgłą na koniec, jak wieś gminna

głosi, ciągnie się bardzo piękna żyzna okolica.

Główna królestwa zwierząt i roślin stolica. W niej są złożone wszystkich

ziół nasiona.

Mamusiu.

Mamusiu. Cześć.

wybrała się do kościoła.

Lato, upał jak teraz, a kościół daleko, no, dobrych parę kilometrów. Więc

pojechała bardzo starą karetą ze starym, przygłuchym tangretem.

Gdzieś na wyboju koła podskoczyły i z karety wypadło dno.

Babka, póki mogła, trzymała się, żeby siedzieć.

Ale w końcu siedzenie obsunęło się i też wypadło.

Ale babcia do kościoła dobiegła.

O jak wyzdrowieje, to pojedziemy pod klasztor.

Na świętą Katarzynę.

Tam poznaliśmy się z tatą.

Za brawą.

Za potokiem.

Kiedy przyjechałeś?

Wczoraj.

Pewnie jesteś głodny.

Maja!

panisz przyjechał głodny. No opowiadaj. Jak tam?

Trzeba było zostać w domu.

Dlaczego? Ojcu od śmierci mamy to jakby dziesięć lat przybyło.

Damy sobie radę.

Posiwiał.

Mamie, znaczy pani dziedziczce gimnazjum obiecał, potem uniwersyteta. Skąd to

wie? Wiem.

Dopiero by wstyd był, jakby nauki rzucił.

Nie! Hej, panie!

Uciekajcie! Hej!

Hej, panie!

Dokąd tak walisz, samopas? Do Kielc, proszę wielmożnego pana.

A po cóż to?

Do gimnazjum, proszę wielmożnego pana.

A kawaler czyj syn?

Co?

Tam, jednego.

Co za jednego tam?

No gadaj, kawalerze, jak pytają.

Ojciec służy we dworze. Za karbowego, czy jak? Za rządce? Nie, za fornala. No

stać go na skołów?

Sam idę. Bez pieniędzy.

Dawałem kropetycję.

A w Kielcach?

Zobaczy się.

I dasz sobie radę?

Muszę.

A czego jest taki wściekły, kawalerze? Bo mi się nic nie wiedzie od samego

No to wskakuj.

Podwiozę cię do miasta.

No, no.

Kawalerze! Kawalerze! Państwo wołają!

No, filozofie, traciliśmy sam raz na kolację.

Udaj mi, że ten krzyż w tętni zbiegarni się trochę.

No.

Bonsoir, jeune homme. Dobry wieczór, młody człowieku.

Może nam zarekomendujesz pana, Albercie?

Przepraszam. Prawda, nawet nie wiem, jak się nazywa nasz młody wędrowiec.

Nazywam się Andrzej Radek.

A ja Płoniewicz.

Gość w domu?

Bóg w domu?

Bonsoir, jeune homme.

Czy na pewno nie jadę francuskiego?

Zapewniam cię ci.

Nie sądzisz, że zbyt krótko go znasz?

To chłop, ale nie kory do zginania karku. Ma charakter i upór.

Spodobał mi się od pierwszej chwili.

Więc, kochanku...

Idziesz do gimnazjum?

Tak jest, proszę łaski pana.

A do której klasy?

Do piątej, proszę łaski pana.

Pięknie, że tak garniesz się do nauki.

A przyjmą cię tam?

Mam patent, proszę łaski pana.

Przepraszam, nie wiem, co to jest patent.

Byłem prymusem w progimnazjum w Brzogłowach i mam zapewnione miejsce w

gimnazjum.

Przymuszem. Ładnie.

Bardzo ładnie.

Mnie się ten chłopak podoba.

Brak obcego człowieka do domu.

Znasz kogoś pewnego, moja droga?

Rok szkolny za kilka dni, a Władio nie daje sobie rady z łaciną.

Jeśli tak uważasz.

Obawiam się o dzieci.

Brak mu ogłady, ale nauczę władzia łacińskich.

Posłuchaj, kawalerze.

Hej, filozofie, mówią do ciebie.

Poszukujemy niedrogiego korepetytora do syna.

Gdybyś, kawalerze, wszedł do gimnazjum, może u mnie znalazłbyś tu, stamtwie i

wszystkie wygody.

I co ty na to?

Filozofię?

Słucham łaski pana?

No.

Zgadzasz się?

A jakże, proszę wielmożnego pana, zgadzam się.

A jakże.

Szanowni państwo, droga młodzieży,

witam w naszym gimnazjum z okazji

rozpoczęcia roku szkolnego.

Witamy wielmożnego pana dyrektora.

Przedstawiam wam nowego pana inspektora, Iwana Iwanowicza Zabielskiego.

Witamy szanownego pana inspektora.

W imieniu miłościwie panującego nam Aleksandra III,

Imperatora Wszechrosji,

Króla Polskiego, Wielkiego Księcia Finlandii,

Miłościwego protektora i władcy wszystkich ludów. Słowiańskich,

turkietańskich, tunguskich, kaukackich,

tatarskich, mongolskich. mongolskich i

tak dalej.

Chodę gimnazjum na łódkę.

Słowik śpiewa w nocy.

Co znaczy noktu?

Całowiej?

Rustynie. Ajot?

Kanta. Nociu?

Noktu. Noktu?

Widzicie? Załowiej?

Głuszynie.

Pojot? Kantat. Nociu?

Noktu.

Wsiadaj.

Doktor? Tak jest.

Wszystkie książki w języku rosyjskim.

Dobrze, synku.

Wykładać książki na stół.

Czyje to książki?

Moje. Podpisz. To następny. Co tam masz?

Wszystkie polskie książki zostają skonfiskowane.

Otwieraj kuferek. Co to jest?

Pani pozwoli?

To jest policyjna lista zakazanych autorów. Madam rozumie. Policyjna.

Dobrej nocy.

Wszystko spisane, panie inspektorze.

Policyjna.

Mickiewicz, Słowacki, Krasiński.

Moknacki.

Teatr amatorski.

Jubileusz.

Kaukaska bramka.

Stać!

Pięknie, synu.

Z Markaczem wstęp zbroniony.

Nielizja! Tylko dla dorosłych. Odda!

A ja pójdę, nie będą mi rozkazywać.

Złupiałeś? Przecież to ruski teatr, wyśmieją cię.

Założysz się?

Trzy piwa.

Stoi.

Idziesz ze mną w góry.

Twój ojciec generał nie dał za ciebie okupu, więc sprzedam cię pierwszemu

lepszemu.

Klnę się na Boga, że prędzej się zabiję, niż stracę cześć.

Wstawaj, łajdaku.

Broń się.

Zginiesz razem z nią.

Aleks, jam twoja. Nawet śmierć nas nie rozłączy.

Oddaj się, bandyto.

Olgo, nadciąga pomoc. Nie trać nadziei.

Urzesz, paniczyku.

Zacznij się modlić.

Ale kwiat twoja na zawsze, Olga.

Panowie, zapraszam Was.

Oto i oni.

Moje ptaszynki, moi kochani uczniowie. Proszę.

Wasza ekscelencjo, pozwolę sobie przedstawić uczniów naszego gimnazjum.

Pochwalam zainteresowanie naszą wspólną kulturą.

Nikolaj Stepanowicz, podejdź, chłopcze.

Miło mi jest widzieć waszą ekscelencję.

Jak się panu podobała sztuka?

Bardzo podobała.

Prawda, że całkiem nieźle jak na teatrze amatorskim?

Aktorzy grali nadzwyczaj wyraziście. Doskonała była Dasza, zresztą Siemion

także.

Nie spodziewałam się, że to będzie takie dobre.

Jestem zachwycona.

Poczęstunek od jego ekscelencji gubernatora.

Słyszałem, że byłeś w tym cyrku, mandry.

Do loży zaprosili.

Słodkości dawali.

Odczep się, pieprzejadzie. Mówią, że zagrasz główną rolę.

Borowicz!

Borowicz!

Ty widziałeś?

A ja mam dwie dwóje. Miał czuja z tym teatrem.

Trzeba było iść.

Pan Borowicz, daleko zajdź.

Wiesz, Borowicz, nowym władzom naszego gimnazjum zależy, żeby zburzyć ten mur

między nauczycielami a uczniami.

Ja wiem, że są to błędy przeszłości.

To sprawa niezwykle ważna dla młodego pokolenia.

Dlatego chcę Cię prosić o pomoc w tej sprawie.

Na czym ma polegać ta pomoc?

To nic takiego.

Może jeszcze herbaty?

Chodzi o to, żeby się lepiej poznać.

Znaleźć płaszczyznę porozumienia.

Przejrzyj to w wolnej chwili i daj do poczytania kolegom, którym ufasz. Tu

Czesi, Rosjanie, Polacy, Słowianie.

Panslawizm?

W tej idei może się zrodzić w naszym gimnazjum nowy klimat.

Szersze spojrzenie na życie.

Gdyby udało ci się zebrać grupę rozsądnych przyjaciół i utworzyć koło

byłoby wspaniale.

Dyskusje i odczyty mogłyby się odbywać w auli.

Zawsze możesz liczyć na moją pomoc.

Do niczego cię nie zmuszam, ale chyba rozumiesz, jakie byłyby z tego korzyści.

Wzajemne zrozumienie.

Panu inspektorowi zależy na tym, abyśmy wszyscy w naszym gimnazjum tworzyli

jedną wielką rodzinę.

Lena?

I sam Jakuck?

Melduje się starszy sierżant mafii, Matwiejowicz Pazur. Na rozkaz.

Dziesięć lat służyłem w jakuckiej twierdzy.

122. Pułk Piechoty. To sakramentko daleko.

Matuszka Rasija.

Oto jaka. Pół roku wracałem do domu.

A Polska gdzie?

Przecież to jedno imperium.

Co po nocach robisz?

Za karę? Nie, referat piszę.

No,

pisz. To pisz, pisz.

Najważniejsza jest idea połączenia Słowian w federację, gdzie nie byłoby

innych niż te ustalone przez niepodległą wolę samych narodów słowiańskich w

oparciu o ich narodowe cechy i kulturę.

naturalnych granic wyznaczonych w duchu sprawiedliwości.

Kończąc, chcę podkreślić ogromną polityczną i historyczną szansę,

jaką stwarza wielki związek połączonych Słowian.

Gratuluję jasności wywodu i trafności przytoczonych cytatów.

Bardzo dziękuję.

Jestem mile zaskoczony, że nasi młodzi uczeni z takim znactwem i

powagą mówią o ważnych problemach. Dziękuję, to był ciekawy wieczór. Jestem

bardzo content.

O czym będziemy dyskutować następnym razem?

Ja przedstawię poglądy czekich pisarzy. Mój referat będzie o anarchii

szlacheckiej w XVIII wieku. W byłej Polsce? Oczywiście.

Ciekawe, bardzo ciekawe.

A ty co tak się gapisz, zasrany studencie?

Chcesz dotać?