Original subtitles

Bogiem. Wrócę, jak wszystko załatwię.

Wiesz, ile tu roboty. Żniwa się zaczynają. No, Marcinko.

Trzymaj się, synku.

Do widzenia, tatku.

Uważaj na mamę.

Niech się nie męczy.

Ruszaj się z Bogiem.

Do

widzenia.

Szczęśliwej drogi.

Witam wiemożną panią. Proszę, proszę.

Panią za winkiem. Zaraz przyniosę kufer, panie dziedziczku.

Mamo, to jakiś kościół. Tu kiedyś był taszt.

Przepraszam bardzo, przepraszam.

Ej, Ryfa!

Zamknij gębę, bo ci co padnie.

Zabrania się mówić po polsku.

Kto jak kto, ale pan na pewno wie, kiedy rozpoczną się egzemy.

Ja nic nie wiem.

Trzeba zrobić tak. Jak tylko nauczyciele wyjdą z ich kancelarii, można iść do

sekretaria. Jeśli kto wie, tak tylko on.

Dziękuję.

Przepraszam. Bóg ty dobry, możecie mnie wskazać, kiedy odbędzie się egzamin

wstępny? Nie wiem.

Być może jeszcze w tym tygodniu.

Wszystko zależy od nauczyciela klasy wstępnej, pana Majewskiego.

Pani Dobrodzienka pozwoli się przedstawić.

Sznadelski jestem, Jan.

Borowiczowa, bardzo mądra.

Pan odda jest na... Dwóch.

Już doprawdy nie mam nerwów. Czas leci, a tu szykany.

Żeby nikt nie wiedział.

Spokojnie.

Przetrzymamy ich.

Pięć razy siedem, trzydzieści pięć. Sześć razy siedem, czterdzieści dwa.

Czterdzieści dwa.

Sześć razy siedem, czterdzieści dziewięć.

Dla starszych klas nikt Cię nie będzie o to pytał. Tylko sobie w guza napijesz.

Któż to?

Otwórz.

Przepraszam.

To ja proszę, wiem, może Pani kupiec zbożowy zaprzeproszę.

A w interesach proszę, do męża dobrą. Słyszałam, Pani ma kłopoty. Ja mogę coś

pomóc. Chodzi o tego młodego kawalera. Ja to bardzo dobrze rozumiem. Pan oddaje

szklan do gimnazjum.

Chodźmy, nie stać na takie fanabery w dzisiejszych czasach. Ale mój brat

i on dobrze użył na tej zabawie.

A do których klas?

Do wstępnej. Oj, bardzo dużo kandydatów. Sto ludzi na trzydzieści cztery

miejsca. A trzy dobrze przygotowane.

Chyba dobrze, ale czy zda? Przepraszam, a jak imię synka?

Marcinek. Dlaczego on nie może zdać taki Marcinek?

Zda na pewno.

Ale od tego zdania do przyjęcia to jest cały loch. To jest okropna liczba tych

kandydatów. Panie.

Ja to bardzo dobrze rozumiem. To są straszne czasy dla uświaty. Ale mój

brat... To on się doskonale urządził.

Proszę. Dziękuję.

Jakże to było.

Dziękuję. On sobie pomyślał, kto może lepiej wiedzieć, jak odpowiadać, niż

co egzaminuje. I on dalej pomyślał, dlaczego on nie może mojego Gucia

jak dobrze odpowiadać.

I on pomyślał dalej, dlaczego on nie może dać jego korepetycji, skoro

nauczyciele mają prawo dawać korepetycję.

On tak sobie pomyślał i udał się do profesora Majewskiego i on grzecznie

poprosił. Czy dużo pański brat zapłacił?

Tego ja nie wiem, ale ja myślę, że niedużo. To jest ludzki człowiek ten pan

Majewski. A długo pański bratanek chodził do niego? To znaczy długo. Całe

tydzień. I zdał? Tak, na bardzo dobrej lokacji zdał.

Łaskawy pan. Czy nie mógłby się pan dowiedzieć, ile pański brat zapłacił za

lekcje? Proszę, mogę, ale odpowiem dopiero jutro. Mój brat mieszka bardzo

na drugim końcu miasta.

Ja tam nie mam żadnego internetu. Tak, to ja zapłacę za to.

Dobrze, ja się dowiem i zaraz wrócę.

Mój brat powiedział, że on za całą sztukę wydał po trzy ruble za godzinę.

To jest dwadzieścia cztery za osiem. A żeby było grzecznie i w jednym

papierku, to on dał dwadzieścia pięć.

A nie wie Pan przypadkiem, gdzie ten Majewski mieszka? On przypadkiem mieszka

Kapitulnej w domu Baranka.

Bramy po lewe ręce.

Proszę, a teraz czas przyszły od czasownika czytać.

Ja czytałem.

Ty czytałeś.

Powtarzajcie.

Witam panią. Profesor Majewski.

Proszę siadać.

Słucham panią.

Jestem Borowiczowa.

Proszę wybaczyć, ale nie znam rosyjskiego.

Pan zapewne mówi po francusku.

Chcę pana prosić...

tego młodego człowieka. Tak mi?

Zanim egzamin.

Jestem pewna, że kilka lekcji u takiego pedagoga jak pan więcej go oświeci.

Cóż znowu.

Jestem przekonana, że tak jest.

Widzi pani, mamy taką masę kandydatów w tym roku.

Panie profesorze.

No i ja nie wiem, co on umie.

Zrób rozbiór zdania.

Podmiot, ojciec.

Dopełnienie.

Podziel 654 przez 7.

97 i zostaje... Czy znasz jakiś wiersz Puszkina?

Panie, jak?

Jeśli pani sobie życzy, mogę udzielić chłopcu kilku lekcji.

Czy zda?

Tego rozumiem się przewidzieć niepodobna.

Źle przygotowany.

Nie, nie, nie to, żeby źle. Owszem.

Na ogół biorąc... No, ale widzi pani.

Akt dumowa.

To czego jakiś korepetytor nie jest w stanie nauczyć, bo sam

nie umie.

Widzi Pani, wymaga.

To jest akuratnej wymowy.

Niestety, wszyscy w tych stronach mówią po polsku, rodzice, więc i dzieci nie

mogą mówić dobrze.

Byłabym nieskończenie wdzięczna panu za tę łaskę.

Zapewne wypadnie mi w tych dniach wyjechać, więc chciałabym

opłatę za tę lekcję ujścić od razu.

No, no.

Wybiorę po trzy ruble za godzinę.

Ja mam tu...

Kilku chłopców, których przygotowuję. Od nich właśnie biorę w tym stosunku.

Mam nadzieję, że starczy czasu na osiem lekcji.

Władze tak zwlekają z terminem. O, tu jest właśnie dwadzieścia pięć rubelków.

to ja, pani rubla reszty. A nie, nie, po co tyle subiekcji? A nie, nie, nie,

nie. Kochajmy się jak bracia, liczmy się jak Żydzi.

Jak to mówią.

Przychodź na lekcję. Jutro punktualnie o piątej od razu wchodź.

Do tego pokoju kłaniam się.

Pani.

Co ci jest?

Mama naprawdę chce pojechać? Ale kiek.

A

wczoraj

to nie mógł przejść? Nie wiedział.

A jest?

Eksamen. One je mu kazali.

Taki mają świt.

Takie umy.

Jadł.

I biegło.

Przeciastie, przeciastie. Zastajasz się w owremeni. Przeciastie, proszę się w

owremeni. No.

Boże, jak ja tych drogach.

Istny cud.

Zjawisko można.

powiedzieć.

Owczarek. Jest.

Pelc. Jest.

Poznański. Jest.

Przyziemski. Jest.

Sznadelski. Jest.

Wabiński. Jest.

Maletki. Jest.

Sychowski. Jest.

Wypych. Jest.

A Borowicz gdzie?

Idźcie na pierwsze piętro.

Dopuścili? Obu. Dzięki Bogu.

Proszę zaczynać.

Zrób gramatyczny i syntaktyczny rozbiór zdania.

Tak jest.

Niebo.

Rzeczownik rodzaju nijakiego.

Liczba pojedyncza.

Mianownik.

Następny. Zamieć mgłami niebo kryje, wichrów śnieżnych płem wygna. To jak

zwierz zawyje, to jak małe dziecię uka. To ze strzechy nam słomianej wyrwie z

szumem kępem chłód. To jak pielgrzym zabłąkany okieneczko stuknie w dół.

Niezwykle niski poziom. Uwaga!

Za pół godziny zaczynamy dyktando.

Śmierć spotyka nas na każdej drodze.

Naszym

celem

jest działanie.

Dajmy ludziom to, ku czemu dążą.

To

niedopuszczalne.

Szybciej. Natychmiast wyrzucić wszystkich z budynku.

Dyktuję jeszcze raz.

Gotowi?

Ojcze nasz.

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święcie imię Twoje, przyśpiewstwo Twoje,

wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi. Piąta.

Nie zabijaj.

Pięta.

Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego, Tworzyciela nieba i ziemi i w Jezusa

Chrystusa, Syna Jego, jedynego Pana naszego.

który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Marii Panny, umerszył się

polskim piłatem, krzyżowano, umarł i pokrzywiał.

Wstąpił do nieba.

Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzechnymi, teraz i w godzinę

śmierci naszej. Amen.

Uwaga! Cisza!

Do klasy wstępnej zostali przyjęci Art Roman

Andruszkiewicz Jan Borecki

Tadeusz Borowicz Marcin

Balecki Tadeusz

Daleszowski Piotr Gumowicz Jan

Nowa.

Dałem.

Widzi mama?

Wszyscy od Majewskiego z doli.

Nie może być dobrych rezultatów, bo złe jest przygotowanie.

Dzieci nie mówią w domu po rosyjsku, więc jakże mają znać język?

Dam państwu dobrą radę.

Zrzućcie pychę w serce i zabierzcie się do reformy.

O co chodzi?

Otóż to... Pan sam dajesz jak najgorszy przykład.

Mówisz pan do mnie w obcym języku?

Mówię do pana w moim ojczystym języku.

Powtarzam. W tym kraju jest to język obcy.

Pańskie nazwisko.

Też polskie.

Stój!

Rozejść się.

Jak nazwisko?

Proszę, proszę. O, to mi dobry dzień nastał. To mi gość. Dzień dobry, pani.

A co was tu zagnało, moje złotko, do Kielc?

Ten oto kawaler.

Prawda.

Jedynak Singleton.

To już uczeń gimnazjum, pani Przepiórkowska.

Już po egzaminach.

O,

powinszować?

powinszować. Oddajesz go do mnie na stację?

Proszę bardzo.

U mnie mu będzie dobrze.

Nastka, nastaw jembryka. Dobrze. Już ja go zrobię człowiekiem.

Na stację?

A Karol już w urzędzie.

Powinszować, powinszować. Witam panią.

I jest?

Czego i jest czego. Oni teraz takie facecje wyprawiają przy tych egzaninach,

łajdaki.

Chodźcie, pokażę wam stan.

Widzisz? Tu będziesz spał z kolegami.

No.

Wybierz sobie kącik, gdzie ci będzie najlepiej.

Rozejrzyj się.

A my sobie pogadamy.

Zaraz Józef przyniesie rzeczy Marcinka. A dużo jest chłopców na stancji? Pięciu.

Korepetytor szósty.

Daleszowscy.

Synowi obywatelscy.

Szwarc.

Powtarza.

Jeszcze taki syn rządki.

Całkiem zamożny.

Oddawaj w oku moją książkę!

Taka twoja?

Jak i moja. Student kichany.

Dajesz czy nie?

Weź te.

Dam po leju szczeniaku.

Nowy.

Jak ci?

Marcin Borowicz.

A my oba daleszowskie.

W stalki grasz?

Co proszę?

Nowe stalowki masz?

No, kupiła pudełko. To leć przynieś, zobaczyć jak się gra.

to o tyle wychodzi drożyzna.

Nic taniej nie można.

Wbij zęby w ścianę, nie mogę.

Książka, jak książka, byle groba była.

Kładziesz obrazki, gdzie popadło. O, otwarta.

I zamykasz. Nie widać, gdzie jest obrazek.

Kupiasz staltę.

Wsuwasz ją.

między strony.

Na ślepo. Bez patrzanki.

Otwierasz. Jak trafiłeś, to obrazek twój.

Jak nie, tracisz ptalkę. Poniał? Nie jasne.

No, gramy.

Bierz ptalkę. Zamknij oczy.

I wkładaj.

Wygrałeś. Kto ma fakt?

Kto ma?

Masz już trzy obrazki.

Chaj! Od jednego razu przebierać nie wolno.

Nie ma nic.

A ty co myślałeś? Za każdym razem obrazek trafiłeś.

Pusto. Jak kulą w pot.

Co tam?

Pchaj.

No pchaj. No, no, no, tak dalej, dalej, dalej, dalej.

Jak to mówią?

Fortuna kołem się toczy.

Co proszę?

Zaraz się odegrasz.

Pchaj.

Coś podobnego.

Z wyczuciem celuj. To druga strona obrazek.

Może ty specjalnie w puste trafiasz?

Masz jeszcze stalki?

Nie miałeś kolego fartu.

Następnym razem pójdzie lepiej.

A czym ja teraz będę pisał?

Pazurem. Mama ci kupi.

Mamusiu.

Co się stało?

Myślałam, że mama pojechała.

Bez pożegnania.

Panie

Borowicz,

głowa do góry.

Wszystko będzie dobrze.

Trzymaj się, synku.

Bogiem, Józefie.

Chodźmy na Wszystkich Świętych Marcinku!

813 432

432 Siadaj.

Ty, Gumowicz, tak znasz arytmetykę jak... ...jak pakciarska kobyła.

A może napisał tylko ptak?

Ech, ptak, a matka mnie i tak zleje.

Zapiszcie zadanie do domu.

Odsunąć się. Zrobić przejście.

Dokąd mnie zaprowadziłeś? Do ustępu?

Idę do klasy.

Zastanówcie się, jak to się ma do zdania głównego.

I mając to na uwadze, zróbcie rozbiór gramatyczny.

Nic po nie. Od tego brzęczenia kręci mi się w głowie.

Ręka.

Podnieś ręce. Znajdę to drań.

Gdzie to macie?

Gdzie?

Odpowiadać.

A cóż to jest?

Na Boga, co się stało?

Proszę wybaczyć, panie dyrektorze.

Przesuwaliśmy w klawie meble.

A pańskie okulary? A krew?

Kto to zrobił?

To nic takiego.

Potknąłem się, upadłem i stłukłem okulary.

Proszę kontynuować.

Do roboty.

Zmiana dekoracji.

Przegrałeś łachut, zakład i okładka moja.

Borowicz mówił po polsku. Dyżurny?

Czy to prawda? Tak.

Borowicz mówił po polsku. Mi bił się. Z tobą? Tak.

Zabrał mi okładki i popchnął mnie.

Wsiadaj.

Borowicz?

Obecny.

Przetłumacz pracę domową.

Zaczynaj.

Wniosłem pomnik trwalszy od Spirzu.

Wyższy niżli władcy piramidy.

którego nie zniszczy potężny akwion, niezliczone lata i upływający czas.

Bardzo ładnie.

Dobrze.

Za gadanie po polsku zostaniesz dwie godziny w kozie.

Tak jest.

Nigdy więcej nie bij się z Nakowiczem.

I oddaj mu te jego parszywe okładziny.

A, to ksiądz.

Pan dyrektor

polecił... Specjalnie polecił

nauczycielowi śpiewu.

Kto do tego dopuścił?

Jak to? Pan dyrektor polecił.

Panie Majewski, uśniowie tutaj w kościele będą śpiewać po

polsku. Nie tylko dzisiaj, ale zawsze.

I proszę o tym zakomunikować panu dyrektorowi.

Co takiego?

Jak ksiądz śmieje. Dosyć tych jezuickich kwanaberni.

Oni będą śpiewać tak, jak każą władzę.

Czy to drzwi na chór?

Drzwi dla pana są tam.

Co tu robisz, błaźni jeden?

Nic nie robię, proszę księdza. To czemu nie siedzisz na chórze?

Musiałem wyjść za potrzebą.

Widziałeś?

Widziałam, proszę księdza.

Słuchaj, no...

Kiedykolwiek powiesz o tym, co tutaj widziałeś, to ci... Będziesz gadał, co?

Nie będę gadał, proszę księdza.

Ani ojcu, ani matce?

Ani, ani.

Ani chłopakom?

No.

A czy on ciebie widział?

Ksiądz prefekt mnie całkiem zasłaniał.

A do boku ciebie.

Dziękuje.