Original subtitles

[cykanie świerszczy]

[zegar wybija godzinę]

[odgłos przypominający warczące zwierzę]

[plusk i bulgot]

[odgłos przypominający warczące zwierzę]

[krakanie wron]

- Podoba ci się tutaj? - Tak, jest nieźle, fajnie.

No co, Szekspir? Skończyło się wylegiwanie w pościeli, co?

[ponura muzyka]

[Paweł] Nie no, elegancko jest, nie?

[ponura muzyka]

[Paweł] No dobra.

No to co?

Szekspir! Masz.

Pilnuj ich.

[Aneta] Dzięki, tato.

[Aneta] Do zobaczenia.

Dzięki, tato, za pomoc.

Tylko na jakiś czas.

- Nie ma za co, naprawdę. - Będę dzwonić.

[Paweł] Wskakuj.

[trzask drzwi]

[trzask drzwi]

[warkot uruchamianego silnika] [szczekanie psa]

[szum wody z łazienki]

[skrzypienie]

[ponura muzyka]

[kaszel]

- Pomóc panu, panie kolego? - Nie, dziękuję.

To zły omen, jak ktoś to robi sam.

Poprzedni lokator sam się rozpakowywał i umarł.

Żartuję, mistrzu. Marskość wątroby.

Ludzie są przesądni.

A pan jest przesadny?

[Edward] Ma pan niezłego farta, że trafił pan na mnie.

Nie wszyscy są tu do pogadania.

Trafi się taki, co zanim coś powie, to trzy razy zdąży zapomnieć.

Już nie mówiąc o żartowaniu.

Kończysz dowcip, a klient rozkminia dopiero początek.

I w ogóle to trzeba uważać.

Na dyrektora zwłaszcza.

E…

No i…

z konowałami też bywa różnie, ale idziesz pan do dyrektora, a on:

„Jak pan się czuje?”

„Jak tam, co tam?” I wychodzi pan z całą garścią prochów.

Także potem…

człowiek nie może rozpoznać się w lustrze.

Ja przepraszam, wie pan, jestem trochę zmęczony.

No jasne, jasne. Nie przeszkadzam.

[szczekanie psa]

[chrapanie]

[niepokojące dźwięki muzyki]

♪ Sto lat, sto lat! ♪

♪ Niech żyje, żyje nam!♪

♪ Sto lat, sto lat! Niech żyje, żyje nam!♪

♪ Jeszcze raz, jeszcze raz! Niech żyje, żyje nam!♪

♪ Niech żyje nam! ♪

[Paweł] A kto? Moja najukochańsza mama Krystyna!

[niepokojące dźwięki muzyki] [sapanie Edwarda]

[śmiech kobiety z oglądanego filmu]

[niepokojąca muzyka]

[szum wody dobiegający z łazienki]

[szczęk otwieranych drzwi]

[Edward] Co tam się śniło na nowym miejscu?

Pierwszy sen

należy zapamiętać, bo…

to się potem spełnia, podobno.

A wie pan, co mnie się śniło pierwszej nocy?

Dymanie.

Ale to się może spełnić chyba tylko w innym życiu,

bo teraz to wydymać mogę kogoś na kasę.

[niepokojące dźwięki muzyki] [szum odkurzacza]

Dzień dobry.

[szczekanie psa]

Szekspir?

[krakanie wron]

[plusk i chlupot]

[jednostajne dźwięki muzyczne]

[szuranie] Dzień dobry.

Smacznego.

[krzyk]

[wciąż krzyk]

Pani Grażynka zawsze siedzi sama. Stajemy.

- [krzyk] - Przepraszam bardzo.

Siadamy pokojami, proszę bardzo.

[muzyka instrumentalna]

[Emil] Dzień dobry.

- [Edward] Ale pan miał wejście smoka. - [śmiech]

[Edward] Mój współlokator.

- Helena. - Emil.

- Lucjan. - Edward.

- Wiem. - Nią niech się pan nie przejmuje.

Do jutra wszystko zapomni.

Edward nam właśnie o panu opowiadał.

No właśnie. Mamy wreszcie czwartego do brydża.

Da się pan namówić na jednego roberka wieczorem.

[Edward] Nawiedzony brydżysta.

- Do wytrzymania. - Nawet mnie przekonał.

[Emil] No, ale to trwało z rok.

- [Emil] Z rok się męczyłem. - No, ale teraz bardzo lubię.

- [Emil] No i? - A rok temu było ciężko.

- [Emil] Nie przesadzajmy. - [Helena] Było, było.

[Emil] No, teraz stanowimy parę, że mucha nie siada.

Mistrzowie świata.

Mam tu karty. Zrobimy taką sztuczkę, dobra?

Momencik. [mamrocze]

O, potasowałem. Teraz proszę bardzo,

proszę wyciągnąć jakąś kartę.

[westchnienie]

- [Emil] Wyciągamy. - No dobra.

[Emil] No, proszę ją zapamiętać. Zapamiętał pan?

- Tak. - No to teraz proszę włożyć ją,

gdzie panu się podoba z powrotem.

[Emil] O, a ja teraz…

potasuję. I jak wyciągnę tę kartę, co pan zapamiętał, to się dogadamy.

Zgoda?

Uwaga!

Ta?

[łoskot]

[rytmiczne, metaliczne dźwięki, przypominające bicie dzwonu]

[salowa] Leć po Ernesta. Po Ernesta leć, szybciutko. Panie Krzysiu.

Panie Krzysiu, spokojnie. Panie Krzysiu, spokojnie, spokojnie, no.

Już chwileczkę.

- [Ernest] Dzwoń po karetkę. - [salowa] Dobra.

[ciężki, głośny oddech Krzysztofa]

[cały czas słychać rytmiczny dźwięk]

[odgłosy duszenia się]

[rytmiczny dźwięk i odgłosy duszenia się ustają]

[chrapanie]

[chrapanie]

[westchnienie]

[odgłos oddawania moczu]

[niepokojący dźwięk przypominający zawodzenie]

[pisk zakręcanego kranu] [bulgotanie wody w odpływie]

[niepokojąca, ponura muzyka]

[szum puszczonej ponownie wody]

[stłumiony głos] [pisk zakręcanego kranu]

[bulgot spływającej wody]

[zawodzenie, jęk]

[głośny szum suszarki]

[skrzypienie drzwi]

[chrapanie]

[stęknięcie]

[tykanie zegara]

[rytmiczny, metaliczny dźwięk]

[jęknięcie] Aaaa…

[jęknięcie] Aaaa…

[jęknięcie] Oooo…

[zawodzenie]

[jęknięcie]

[zawodzenie]

[wycie wiatru]

[hałas]

Aaaa…

[zawodzenie]

[zegar wybija godzinę]

[szczęk zamka] [skrzypienie drzwi]

[pojedyncze dźwięki muzyki] [fortepian]

- [Lucjan] O cholera. - [pokrak] Uwolnij mnie,

a spełnię ci

życzenie.

Jedno niemożliwe marzenie.

[zaśmiewa się] O nie,

ja chyba zwariowałem. Przepraszam bardzo.

Nie lękaj się.

Skąpany w bezkresach, czarniejszy kroczy ku nicości.

Gwałcąc cały ten byt.

Grabiąc duszę.

Pan…

- nieżycia. - Z jasnym…

światłem od nadziei.

[pokrak] Tylko ja.

Tylko ja.

- [pokrak] Ja. - Ja.

- [pokrak] Sam. - Sam.

- [pokrak] Ze sobą. - Ze sobą.

Sam przeciw sobie

pokonać

mogę go.

Zejdź w dół pod ziemię.

W dół pod wodę.

Znajdź kamień. Zniszcz go.

To nicość.

Idź.

Tam.

W dół

pod ziemię.

Aaaa!

[przeciągły krzyk spadania przeradzający się w echo]

[śpiew ptaków] [szczekanie psa]

[stękanie]

[szum wody]

[szum wody]

[głosy z telewizora]

[nucenie]

[tykanie zegara]

[cicha, ponura muzyka]

[odgłosy kroków]

Co pan tu robi?

Nie chciałby pan chyba,

żebym zabronił panu wychodzić do ogrodu albo z pokoju.

Prawda? Rozumiemy się?

No. W porządku.

[dyrektor] No dobrze, a tak…

ogólnie, panie Lucjanie, to jak… Jak samopoczucie? Ogólnie, tak?

To…

w porządku.

[dyrektor] A tak w skali od jeden do dziesięć?

No to…

- Nie wiem, siedem? - Siedem.

A jak pan sypia?

Nie zauważył pan czegoś… niepokojącego?

Coś dziwnego, coś…

Nie wiem, czego wcześniej pan nie miał?

[muzyka]

Ja wiem, wiem, to jest duża zmiana. Reakcje mogą być…

najróżniejsze.

[przeciągły dźwięk muzyczny]

Najważniejsze to informować o wszystkim.

Dla nas każda taka wiedza jest na wagę złota, rozumiemy się?

[ksiądz] Bóg nas stworzył

i umieścił na tym świecie,

bo nas kocha.

O co pytał?

[w tle kazanie księdza]

Dyrektor.

Pytał, jak pan sypia?

Zawsze o to pytają.

Powiesz pan, że źle, to od razu cukierki dla wariatów dostaniesz.

- Cicho. - [parsknięcie]

[przeciągły dźwięk muzyczny]

A pan myśli, jak te firmy farmaceutyczne swoje leki testują?

Na kim oni je sprawdzają?

Taki staruch to nic nie powie.

Co powiesz, pan, że masz haluny?

[przeciągły dźwięk staje się donośniejszy]

Oni zaraz mają kontrargumenty, że się staremu pomieszało w głowie.

I nie dojdzie się, co tak naprawdę człowieka zabiło.

[organy]

Chodźmy się napić.

[organy cichną]

[cicha, ponura muzyka]

[skrzypienie drzwi] [tykanie zegara]

[smutna muzyka]

[sygnał wybierania]

Jeszcze raz brawa dla pana Franciszka! Brawo!

- Dziękuję wszystkim. - Brawo!

- Dobrze, idź pokrój tort. - Pokroimy torcik, panie Franiu.

Na małe kawałki, żeby dla wszystkich starczyło. A, i teraz uwaga! Ważne!

Wbrew prawdzie, trochę wbrew przepisom, ale dzisiaj, uwaga, kochani,

możemy się troszeczkę, podkreślam, troszeczkę, do pana też mówię, ponapijać.

Ludzie patrzą na nas, a jeden siedzi…

i nie pije.

- Jak to wygląda, no zobacz, patrz, patrz. - [Helena] My pijemy. Pyk, pyk.

A ty smutny będziesz cały czas, a jak się napijesz, to ci to przejdzie.

[Edward] No.

- [wszyscy] Iiii… - [Edward] Brawo.

[taneczna muzyka w tle]

- Dobre? - Dobre.

- Można? - No, pewnie, że dobre, widzisz.

Tak się zaczyna twoje nowe życie.

[polska piosenka z lat 80.]

[Anna Jantar „Nic nie może przecież wiecznie trwać”]

♪ Znajomy adres♪

♪ Te same schody♪

♪ I nagły przestrach u drzwi♪

♪ A może to wszystko się śni♪

♪ Zwyczajne kwiaty na parapecie♪

♪ Po kątach też zwykły kurz♪

♪ A jeśli to przepadło już♪

[Edward niewyraźnie] Pan jest aktorem?

Ja… ja to kiedyś nawet grałem z panem Krzysztofem Kowalewskim.

[Edward] A kto to taki?

No nie no, kurde no.

No…Gdyby

grał pan z Marylin Monroe…

to bym skojarzył.

A pan…

Panu to tylko dupy w głowie jak rany… No.

A propos, myślę, że…

jest dla nas jedna ratunek.

Jak się ładnie poprosi,

to za pięć dych pani Irmina,

pokaże cycki.

Jak to? To ma być ten ratunek?

[Edward, zaśmiewając się] No… lepszy rydz jak nic.

Nie, nie.

Najważniejsza to jest… Najważniejsza to jest miłość.

[Lucjan] Miłość.

Jak tak sobie rozmawiamy, to…

cholernie przykre

że to już meta.

[taneczna piosenka w tle]

[piosenka cichnie, narasta jednostajny dźwięk muzyczny]

[odgłosy wymiotowania]

[Lucjan] Boże… Boże, kochany.

[śmiech]

[jednostajna muzyka]

[śmiech]

[muzyka cichnie] [szum wiatru]

[cykanie świerszcza]

[Lucjan budzi się z krzykiem]

To tylko sen.

[rytmiczna, cicha muzyka]

[rytmiczna perkusja]

Proszę bardzo, uśmiechy na twarzach widzę.

Słoneczko świeci, to jest piękny dzień.

[trenerka] I ręka do boku. Z wydechem.

Chcę słyszeć wydechy.

[trenerka] Stajemy w miejscu, w rozkroku i kręcimy bioderkami.

W lewo. Dokładnie ma boleć. Jak nie boli, to nie żyjemy.

Jak boli, to… żyjemy.

[trenerka] Bardzo dobrze. I w drugą stronę.

Uśmiechy na twarzach. To będzie wspaniały dzień. Słoneczko świeci.

[trenerka] Nie zapominamy o oddechu.

[lekarz] Nabrać powietrza, proszę. Przytrzymać.

I wypuścić.

To samo.

- A co się panu stało? - Nie, to… Przez nieuwagę zatarłem się.

Dziękuję bardzo.

A panie doktorze, byłbym zapomniał.

Wie pan, pani Helena, ta nasza koleżanka, taka blondyna ładna.

Nie wiem, czy pan kojarzy?

No to ona…

- zasłabła w czasie ćwiczeń. - [lekarz] Kiedy?

No niedawno właśnie. No i myśmy razem ćwiczyli.

Tylko ja widziałem, ona prosiła, żeby nikomu nie mówić, bo krępuje się.

Ja pomyślałem sobie, że lepiej ją zbadać, bo lepiej dmuchać na zimne, prawda?

Dobrze, że mi pan powiedział. Zajrzę do niej później.

Dziękuję bardzo.

Aha, i… [chrząka]

Proszę nie mówić, że to ja wam powiedziałem, dobrze?

Bo ona taka wrażliwa, mogłabym się obrazić, będzie głupio, no.

[gość programu telewizyjnego] Chodzi o inną historię.

Otóż umieranie jest prawdopodobnie końcem naszego etapu cielesności.

To nie jest stazione termini .

To nie jest… stacja końcowa, tylko przesiadka.

[prowadzący] Jeśli to prawda, to czy religia nie staje się niepotrzebną?

[gość] Doświadczenia umierających są potwierdzeniem, że to miłość

jest najważniejsza i jedyna,

i tak naprawdę tylko to liczy się w naszym życiu.

[przeciągły dźwięk muzyczny]

Prawda, panie Lucjanie?

Dziękuję profesorze za ten głos. Proszę jeszcze opowiedzieć naszym widzom,

kim był Van Eyck, bo może nie każdy zna jego prace.

Bardzo się cieszę z tego pytania, ponieważ warto przybliżać tego rodzaju osoby.

To jest rewolucjonista, nie waham się tak go nazwać.

Człowiek, który poszerzył horyzonty nie tylko uczonym,

nie tylko badaczom, ale nam, prostym ludziom.

[wciąż ten sam przeciągły dźwięk muzyczny]

Pani Helenka przyjdzie?

Ale co ma nie przyjść?

Co, pan z kobietą nigdy nie żył?

[Edward się zaśmiewa] One mają zupełnie inne pojęcie czasu.

Przecież dla nich czas nie istnieje.

No, rozdawaj. Jak ona nie przyjdzie, to zagramy z dziadkiem.

[Emil] Raz.

Dwa.

[rytmiczne dźwięki muzyczne, przypominające dzwon]

[Emil] Skąd on znowu… Co on tu robi? Skąd…?

[Lucjan, cicho] Nie…

[krzyk kobiety] [hałas]

[ta sama rytmiczna muzyka, przypominająca dzwon]

[kroki na schodach]

No co?

Wystraszyłam panią Irminę.

Pani to potrafi zaskoczyć.

[Emil] Co pan się tak… gapi, panie Lucjanie?

[Emil] Chyba się pan nie zakochał?

[Helena] Emil, jesteś troszkę zazdrosny.

[pomrukując] Troszkę.

Jest o co.

Panie Lucjanie… Co…? Co pan?

I po grze.

Och…

[stękanie i posapywanie]

[odgłosy tarcia materiału] [szum wody]

[bulgotanie w rurach]

[odgłos zamykanych drzwi] [skrzypienie podłogi]

[chrząknięcie i stęknięcie]

[Edward] Co pan tam pisze?

Testament?

Nie, to…

Takie tam moje… Wie, pan…

[westchnienie Edwarda]

No jakby pan chciał…

Ja wiem, że ja za dużo gadam,

ale… jakby pan chciał porozmawiać,

to…

ja też umiem słuchać.

Człowiek czasami musi z kimś pogadać.

Ja jestem po trzech żonach, to na kobitkach trochę się znam.

Ale ta trzecia,

to była tak piękna jak pani Helena.

Nie dziwię się panu,

że pan tak na nią patrzył.

[buczenie wibrującego telefonu]

Przepraszam, syn.

- [Edward] Nie przeszkadzam. - Dziękuję.

Pawełek? Paweł.

Jak to dobrze, że dzwonisz, Pawełku.

- [salowa] To na razie, dziewczyny. - [pracownice] Na razie. Klucze.

[muzyka] [fortepian]

No, pani Mario, zapraszam do pokoju.

- Ale ja czekam na córkę. - Tak, tak, oczywiście.

No, idziemy, idziemy, idziemy, pani Mario.

O, pięknie.

[Emil] To za dużo właśnie, bo to wystarczy kilka, wiesz, tak, o, dobra?

[Helena] Tak, to daj tu, dobra. Popatrzę, jaka jest trzynasta.

- To szóstka, a u ciebie? - Dama, dobrze. Ty jesteś młodsza.

[zegar wybija godzinę]

[śpiew kanarka]

[zegar cichnie]

[plusk i bulgotanie]

[muzyka]

[Lucjan] Skąpany w bezkresach,

czarniejszy… kroczy ku… nicości.

[mocno] Gwałcąc cały ten byt, grabiąc dusze!

Pan

nieżycia.

Cóż mam zrobić? Dokąd zmierzać?

Zejdź w dół!

Pod ziemię!

W dół pod wodę!

Tam znajdź…

nicość. Zniszcz!

[spokojna muzyka] [fortepian]

Z jasnym… światłem od nadziei

tylko ja…

[niepewnie] Z jasnym…

światłem od nadziei tylko…

tylko ja…

[aktor szeptem] Sam ze sobą.

Z jasnym światłem od nadziei.

[aktor szeptem] Sam ze sobą.

[krakanie wron] [odgłosy rozmowy]

Cześć, synek.

Gadałem z dyrektorem, bo mieli ci wszystkie badania zrobić.

A co on ci tam chciał? Ciśnienie zmierzyć. Paranoja jakaś, wiesz.

Nie ważne, grunt, że ty przyjechałeś. Naprawdę, synek.

Nie no, bez sensu, wiesz, bo…

[Lucjan mruczy z zadowolenia] Mój ty…

Przepraszam, że się nie odzywałem. Ostatnio nie ogarniam.

Same problemy z tym remontem.

Wózek nie taki. Wiesz, jak jest.

Wiem, wiem.

[Paweł] Ale jak się urządzimy ze wszystkim, to…

- Zobaczysz, spodoba ci się. - No na pewno, tylko…

czy ja się odnajdę w takich luksusach?

A tak szczerze, to jak tu jest?

[Lucjan] No co? Dobrze.

Dobrze, dobrze, czy… dobrze, nie chce mi się o tym gadać?

Dobrze.

[Lucjan się zaśmiewa] Nie chce mi się o tym gadać.

Następnym razem to… wezmę Anetę.

Jak da radę oczywiście wstać z kanapy, bo…

- Już jest taka gruba, że hej. - Wpadajcie, kiedy tylko chcecie, no.

[Lucjan] Cześć.

A…zapomniałbym.

Przywiozłem resztę twoich gratów. No, bo myślałem, że…

masz tutaj czas, to może chciałbyś pogrzebać w starociach.

Ale jak nie chcesz, to mów, to zabiorę z powrotem.

Jak już przywiozłeś, to zostaw.

A może zaniosę ci?

Nie, nie, nie rób se kłopotu, naprawdę.

Na pewno, tak? Nie jest takie ciężkie.

[trzask]

[ciche krakanie wron z dworu]

Jak ja tu się znalazłem po sprzedaży mieszkania…

jakieś dwa miesiące później zdałem sobie sprawę, że to…

już jest ostatnia prosta.

Wyrzuciłem wszystkie pamiątki. Nie wiem, ze złości chyba.

[cicha muzyka]

Mnie cholera wzięła, że to już koniec, że… jestem sam.

Panie Lucjanie, ja panu radzę, niech pan tego nie wyrzuca,

bo będzie pan żałował.

[Lucjan mamrocze] Ale…

- ja tu jestem tylko na chwilę. Naprawdę. - [Edward wzdycha]

Jak tylko syn skończy remont, to ja przeprowadzam się.

Będziemy razem mieszkali.

Każdy tu jest tylko na chwilę, a zostaje do końca.

[sygnał karetki]

[jednostajne dźwięki muzyczne przypominające dzwon]

[sygnał staje się coraz głośniejszy] [słychać podjeżdżającą karetkę]

[Emil] O, oddycha? Panowie?

- Ratujcie ją, do jasnej cholery! - Panie, Emilu!

- Niech pani mnie zostawi. - Ale panie Emilu!

[ta sama muzyka]

[ratownik] Sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.

11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18,

19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30.

Wdechy.

[ratownik] Koniec. Zawijamy się.

[Emil pociąga nosem]

Idziemy.

[szmer rozmów] [brzęk sztućców]

Ledwo się tu wprowadził, a już dwie ofiary.

To nie dziwne?

Emil,

taka jest kolej rzeczy.

To był wylew, rozumiesz? Wylew.

[Emil rozpaczliwie] Człowiek sprawny.

[płaczliwie] Szczęśliwy.

I nagle…

[ze złością] To wszystko twoja wina.

Ty… ty… bydlaku, żebyś zdechł. No…

kogo następnego sobie wypatrzyłeś, co?

[odgłos otwieranych i zamykanych drzwi]

[szelest]

[jednostajna, ponura muzyka]

[cykanie świerszcza]

[zegar wybija godzinę]

[bzyczenie]

[ponura jednostajna muzyka]

[przeraźliwe skrzypienie drzwi]

[wycie wiatru] [odgłos kroków]

[sapanie]

[ponura, jednostajna muzyka]

[ponura, jednostajna muzyka]

[wycie wiatru] [głośny oddech]

[muzyka budząca grozę]

[wycie wiatru] [powarkiwanie]

[coraz głośniejsze powarkiwanie]

[przerażający warkot]

[łoskot]

[ciężki, głośny oddech] [piskliwe wrzaski bestii]

[przerażające wrzaski bestii]

[Lucjan ciężko oddycha]

- Co jest, kurwa?! - [okrzyk Lucjana]

[Lucjan z trudem łapie oddech]

Panie Lucjanie… Co jest? Panie…

Irmina! Już, już… Irmina! Irmina!

[spokojna muzyka] [fortepian]

Jak się pan czuje, pani Lucjanie?

Wszystko będzie dobrze. Jest pan w domu.

Zajmiemy się panem.

[oddech Lucjana]

Pani Lucjanie, proszę pamiętać, że jest mi pan winien pięć dych.

[spokojna muzyka] [fortepian]

[oddech Lucjana]

Tatuś,

zabieram cię stąd.

Szekspir to… tak się za tobą stęsknił, że…

zerwał się ze smyczy i wpadł pod samochód.

Ale teraz już wszystko będzie dobrze, prawda?

[Paweł wzdycha]

No dobra, to ja idę porozmawiam z dyrektorem.

[jednostajny dźwięk muzyczny]

[odgłos zamykanych drzwi]

Krysia?

Ty tutaj?

Czy mogę się koło ciebie położyć?

[Lucjan się zaśmiewa] Jak się zmieścisz, to chodź.

[Krystyna się śmieje] To wciągnij brzuch.

[spokojna muzyka]

Wypiękniałeś.

Krysiu…

A jak już wstanę, to…

pójdziemy do jakiejś fajnej knajpki, co?

Może…

jak będę głodna.

[śmiech Lucjana]

Wredniacha.

[ciężki oddech Krystyny]

[gwałtowny oddech Lucjana]

[jęk Lucjana]

[westchnienie Edwarda]

Panie kolego.

mówiłem panu o tych lekarzach i ich eksperymentach.

Oni nas wykończą.

[Edward] No…

musimy być sprytniejsi od nich.

Kontaktujemy?

[oddech Lucjana]

[szczęk otwieranych drzwi]

[sapanie Lucjana]

[sygnał wybierania]

[po hiszpańsku] Numer, z którym próbujesz się połączyć,

nie jest aktualnie dostępny.

Numer, z którym próbujesz się połączyć,

nie jest aktualnie dostępny.

[szloch]

[smutna muzyka] [fortepian]

Nie je pan?

Nie, dziękuję.

Coś pan mógł się zjeść, panie Lucjanie, hmm?

Jak się czujemy, kochany? Proszę, tableteczki.

- Dziękuję. - Ale…

Nie, nie, panie Lucjanie. Nie, nie, niech pan łyka.

I tak, żebym widziała, inaczej dyrektor mnie ukatrupi, jak nie dopilnuję.

[Irmina] No i pięknie.

I popijamy, panie Lucjanie, popijamy.

[spokojna muzyka]

[chrapanie]

[smutna, spokojna muzyka]

[szum wiatru i liści]

[chlupot]

[krzyk Lucjana]

Panie Lucjanie, spokojnie.

Nic się nie dzieje.

[niespokojny oddech Lucjana]

Panie Edwardzie,

mam prośbę.

A co potrzeba, wody?

Potrzebuję pomocy.

[Edward wzdycha]

Łatwo nie było.

Ale robię to tylko dla pana.

Będą mieli jutro wegetariański obiad.

Ale mam.

Dziękuję.

Tak naprawdę to po co to panu?

A nie… Nawet nie chce wiedzieć.

[odgłosy rozmowy z innego pomieszczenia]

Obiecał pan

- o nic nie pytać. - A czy ja pytam?

Ale sam pan przyzna, że sprawa jest trochę dziwna.

[Edward wzdycha] No niech zgadnę.

- [pukanie do drzwi] - [Irmina] Halo.

[Edward się głośno śmieje, dołącza do niego Lucjan]

[Irmina] Wszystko dobrze?

[Edward] Dobrze, dobrze.

[Edward] Gdyby było lepiej, to bylibyśmy już w niebie.

[Irmina] Oj, oj, oj, ale z pana żartowniś. Panie Lucjanie, popijamy.

- Mhm. - Popijamy.

No i pięknie. Kolorowych panowie. Buźka. Pa.

[muzyka]

Dobrze.

Niech pan powie, po co to panu?

[ponura muzyka]

Panie Edwardzie,

naprawdę

miło mi było pana poznać.

[poruszająca muzyka]

[odgłos otwieranych drzwi]

[poruszająca muzyka, budząca niepokój]

[stukot]

[szelest]

[poruszająca muzyka, budząca niepokój]

[ciche powarkiwanie]

[muzyka cichnie] [oddech potwora]

[powarkiwanie potwora]

[piskliwy wrzask potwora]

[ryk potwora]

[cichnący warkot]

[muzyka]

[szczęk otwieranych drzwi]

[spokojna muzyka]

[ciche powarkiwanie potwora]

[krzyk Lucjana]

Dalej! Dalej! Dalej!

[ryk potwora]

[ryk potwora cichnie] [głośny oddech Lucjana]

[muzyka cichnie]

[skrzypienie]

[jednostajna cicha muzyka]

W dół.

Pod wodę.

[szum wody] [spokojna muzyka]

[plusk, szum]

[głośny, szybki oddech]

Nicość, zniszczenie niemożliwości spełnienie.

[odgłos odbijającego się od ziemi kamienia]

[odgłos odbijającego się od ziemi kamienia]

[poruszająca muzyka]

[plusk i bulgot]

[pomruki]

[powarkiwanie]

[tykanie zegara]

[plask]

[powarkiwanie]

[powarkiwanie z bliska]

[ryk potwora]

[odgłos sunięcia czegoś oślizgłego]

[ryk z bliska]

[muzyka] [powarkiwanie z bliska]

[odgłosy oddalania się czegoś oślizgłego]

[cicha muzyka]

[pisk, świst]

[odgłosy przemieszczającego się potwora]

[ryk]

[rzężenie duszonego Lucjana]

[rzężenie duszonego Lucjana]

[powarkiwanie potwora]

[spokojna muzyka] [tykanie zegara]

[łoskot]

[odgłos pękania]

[powarkiwanie]

[ryk] [łoskot]

[ciężki, głośny oddech]

[spokojna muzyka] [fortepian]