Original subtitles

Po coś to zrobiła?

Prosił. To zaś brat.

I nic cię nie obchodziło, że prosił przeciwko mnie?

Wiedziałaś, że chmur zabronił tam iść? Nie wiedziałach.

I teraz, Cyganisz, nie wiedziałaś, że mógł zostać księdzem?

Że po to się szkolił?

To wiedziała, ale żeście mu zabronili tam iść, tego mi żłody nie powiedział.

Trzeba było przyjść z tym do mnie, to bych ci był powiedział.

Wszystko mamy się odpytać.

Zestarzyjemy się i dalej będziemy się o wszystko odpytać, bo wy wiecie lepiej.

Czyście się spytali Pawła, czy chce być kowalem?

Albo tatka, czy chce zostać księdzem?

Jak no w niedzielę coś poczytacie z książek, to już myślicie, że zawsze

po waszemu.

Będzie!

Teraz ty jesteś noś starszą i pierwszą się przekonasz, że będzie po mojemu.

Jeszcze raz ci godą źle zrobiłaś.

Miałaś przyjść z tym do ojca.

I obych wiedział, jak go zatrzymać.

Nie przyszłaś. Tego ci nie zapomnę. Nie musicie. No obijcie!

Wy no to umiecie!

Rypnął cię.

Niech by spróbował.

No, no, no.

Szumarkulo.

No i co, umiesz już strzelać, Prusaku?

Z metra do stodoły trafię. Chwała Bogu, może się przydać.

Jutro ruszamy do boju.

Możemy iść, czemu nie?

Mam solidne buty po dziadku. Ludzkiego Wojtka, tamę chodzą.

Ale tam może być gorąco.

Praszysz?

Nie, tylko mówię.

Tadek, powiedz mi, ale tak uczciwie.

Po coś ty tu właściwie przylazł?

Komu jak komu, ale tobie mogę powiedzieć.

Nie mów tego nikomu.

U was w kongresówce lepsza kiełbasa. A ja bardzo lubię kiełbasę.

Rozumiem.

U was rzeczywiście kiełbasa podła.

Co u was, Kaziu?

Polak do Polaka mówi.

U was, u nas, u nich.

Jaka właściwie ma być ta Polska?

Ile jej ma być?

Jedna austriacka, druga pruska, trzecia ruska.

Jak się wszyscy do tego weźmiemy, to będzie jedna.

Już prawie 70 lat, jak jej nie ma.

Widzisz, mój ojciec się urodził w niewoli.

Ja się urodziłem w niewoli.

Chciałbym, żeby moje dzieci urodziły się już w wolnej Polsce.

Dzieci? A masz żonę?

Najpierw trzeba, żeby była Polska, a potem będę się żenił.

Będzie.

Koro ty tak mówisz, Prutaku, to na pewno będzie.

Duj!

Prutki we wsi nie ma i nie było.

Da Bóg, to i nie będzie.

Ile jeszcze wiosk przed nami? Dwanaście.

Niby niewiele, ale ludzie umordowani. I konie też.

Zatrzymamy się we wsi do świtu, potem ruszymy dalej.

Opatrzyć rannych, nakarmić koni, konie, ludzi.

Muszę pełnić furaż, wystawić czaty.

Marcin od Kubatu.

Dokąd to na noc?

Do Dziewuchy, w Dzieby.

Co mu będzie żałował?

Niech jedzie do tej płotkości.

Melduj. Cisza, spokój.

Ludzie byli zmęczeni, to już śpią.

Dobra, chodź do Chełchu.

Trzeba się trochę przespać, bo świdzie czeka nas dalsza droga.

Stój!

Rusło dębowej łąki, tu niedaleko.

Dużo ich? No, nic nie widać, ale mało wiele było.

Przedać rzecz tym we wsi.

To mało, tam są ranni, tabor. Musimy ich tu zatrzymać, a nasi w tym czasie

wycofają się do latu. A mi nie damy rady.

Marcin, leć do dowódcy. Powiedz, żeby podesłał tu paru strzelców.

Ruscy od Dębowej Łąki! Pan dowódca czasy prosi o podesłanie paru strzelców.

Trzeba budzić wszystkich.

Nazwać ranny.

Zbiegnij do dowódcy i powiedz, że Boruski prosi o ludzi.

Wcześniej się Polaczki zjawili.

Mikołaju Siemianowiczu, przyjrzyjcie Polaczkom granatami.

Rozkaz.

Jesteśmy na rozkaz. Zabierz bań kozakom. Prędzej.

A wy, Iwanie Pietrowiczu, weźcie сотnię kozaków i obejdźcie wioskę Szlanki.

Rozkaz.

Kasik, ładunki się skończyły.

Wycofujemy się!

Żyjemy, Prusaku.

Przeczekamy tutaj do wieczora, a potem ruszymy.

Na razie cię tu zostawię i pójdę się rozejrzeć.

Co tam jest?

Mamy tylko jeden.

Mnie może być bardziej potrzebny.

Ale ty możesz uciekać, a ja nie.

Ale ja muszę tutaj wrócić po ciebie.

A jakby ktoś próbował mnie zatrzymać, to muszę go przekonać.

Zapamiętaj adres.

Ewa Koperna, Rynek 12.

Napisz do niej.

Tam napiszesz, Prusaku.

Kiełbasy nie obiecuję, ale coś do zjedzenia przyniosę.

Jest po co żyć.

Nareszcie raczyłeś się obudzić, kawalerze.

Dzień dobry.

Gdzie jestem?

W dobrym miejscu.

Gdzie Kazik?

Dama przyszła do niego, a on pytał Kazika.

Najgorszy już za tobą i za nami. Bogu dzięki.

Wszystko o tobie wiem.

Dziękuję ci, kawalerze.

Jestem stara, dlatego wiem, co znaczy ofiara młodości.

Jeszcze jedna ofiara.

A teraz trzeba spać dużo i jeść.

I jednowu żyjemy, Prusaku.

A już myślałem, że będę musiał napisać ten list.

Kajmy są.

Tam, gdzie nie możemy dłużej zostać.

Nasi wycofali się w krakowskie na teren Austrii.

Nam też trzeba stąd iść.

Tu się wciąż kręcą kozacy.

Węszą.

Podziękujemy za gościnę i pójdziemy.

Bóg z wami.

I niech was szczęście nie omija. Jeszcze raz dziękujemy za wszystko.

Niech was Bóg prowadzi.

Jedziemy.

Zapłaty ci nie damy, dobry człowieku.

Ale z serca dziękujemy.

No i wciąż żyjemy, plusaku.

Jesteśmy bezpiedni.

Bezpiedni? I co z tego jestem nieprzydatny?

Głupco pleciesz.

Zostałeś ranny, na wojnie to się zdarza.

Chorowałeś przed miesiąc.

Wy dobrze jesz.

A Polska?

Nie ma jej.

Ale będzie.

Nie wiedziałem, że to takie trudne.

Ale pięknie.

Oj, plusaku, plusaku. No, idziemy.

Tadzik. O Boże.

Boże.

Boże.

Nie pójdźcie, matko.

Proszę was.

Anna, na rychtę i wodę.

Gdyby nie Kazik, już byście mnie nie oglądali.

U Abrahama byśmy się spotkali.

Co on tu robi?

Tato, Tadzik był raniony.

Kto go tu puścił?

Ja go przyprowadziłem.

Ja się pytam, kto go tu puścił, a nie kto go sam przywiódł.

Nie widzisz, że choli?

Nie widzę.

Wszystko naprawię.

Wynoha.

Panie, on jest chory. No tak, Kazio.

Pomóż mi się ubrać.

Idziemy.

Pójdę z wami.

Idźcie.

Możecie wszyscy iść.

Po coś ty się rodził na tym świecie.

Tadzik!

Jezusiczku, co się stało?

Dostałeś ciotkę Zewkę.

Jezus.

Niech go pan szuka.

Pan jest ojcem. Pan musi mi udzielić pomocy w wykonaniu czynności urzędowej.

Przecież pomagam.

Mówię, niech go pan szuka.

Gdzie przebywa Tadeusz Pasternik?

Nie wiem.

I tak go znajdziemy.

Jaki piękny wieczór.

Czujesz zapach świeżego siana?

Nie tak prędko, Prusaku.

Siły wracają powoli.

Jak tadzik?

Działko. Teraz siano kosy. Nie ma czasu.

Jest tam ten drugi. Też dobry synek. A robotny?

Robi za dwóch. A w nocy jeszcze piluje.

Do mnie inni chodziłeś do karczmy.

Do mnie było wiele rzeczy. Teraz nie ma.

I też do mnie byłaś młodsza.

Ja wiem, co cię gryzie.

To chcesz zaloć.

Ale nie zalejesz.

Chciałeś go widzieć w trumnie.

Może i obejrzysz.

Ale jak mu już tak pisane, że ma umrzeć.

Niech to się stanie tutaj.

Kajrzech go urodziła.

Nie!

No to moż!

Pij dalej!

Przyjacielu, mam do ciebie prośbę.

Co takiego?

Chciałem jeszcze popatrzeć na kuźnię i dom.

Bóg jeszcze starcza sił.

Tadziu, co ty?

A w dzień nie chcę.

Nie chcę, żeby ludzie widzieli.

No dobrze, chodźmy.

Dzisiaj matka piecze chleb. Skąd wiesz?

Zawsze w piątek piecze chleb.

I robi masło.

W sobotę na wieczerza jest świeży chleb i świeże masło.

Źle jest, proszę pani.

Jemu trzeba lekarza.

Może go pani sprowadzić?

Choć jest niedopinięty.

Ja też nie mam.

Mam tylko to.

Jeśli się go uda spieniarzyć, starczy i na lekarstwo, i na lekarza.

Szkoda zygarka.

Tatka szkoda.

Zostawcie sobie ten zygarek.

Postaram się o pieniądze. I pojadę po doktora.

Panie doktorze.

Jemu jeszcze może pomóc tylko jeden doktor.

Jest młody. W tym cała nadzieja.

Na razie trzeba mu podawać lekarstwa.

Trzy razy dziennie dużą łyżkę.

Idę do domu, ciotko Zewko.

Z Bogiem, dziołcho.

Z Bogiem.

Jak Tadzik?

Bardzo słaby.

Jutro nie mogę być przy nim.

Muszę jechać.

Kaj!

Muszę.

Już tu nie przyjedziesz?

Nie, wrócę.

Tadzikowi bardzo jest potrzebny.

Masz dzielnego brata.

Idę już.

Odprowadzę cię.

Czego się po nocy smikasz?

Do domu, ale już.

Właśnie odprowadzam Annę do domu.

A ty tu zostań, pogodumy.

Trefować to pan może wszystkich, ale nie mnie.

Nie trzeba grzecznie poprosić, panie Paternik.

Słuchaj, no, Karlusie, grzecznie to ja cię prosił, nie byda.

Zasmarkatysz na to.

Być może.

Ale łaski pańskie mi nie trzeba.

Po lekku chcę się o coś spytać.

Wielorusów zabił Tadek.

Nie wiem, tego nikt nie liczy.

Sto, dwiesta i co z tego?

Z tego Polski nie będzie.

On miał zostać księdzem.

Polskim księdzem tu w Pruszach. Ale na polskiej ziemi.

On by tu ratował dla Polski dziesięć albo i sto razy tyle.

I dlatego wyrzucił go pan z domu.

Chorego.

Jeszcze niewyleczonego po ranie.

I o panu tutaj mówią polski król.

Polski.

U nas tylko kozacy dobijali rannych.

Idź do niego.

Anuś, pójdź tam ze mną.

Boże, co mnie tak korzyści.

O co mi syna?

Nie daj mu umrzeć.

Zmiłuj się.

Czemuś mi go zabrą.