Original subtitles

Het groene bloed drankje staat ervoor bekend

mensen met passie te vervullen na het drinken ervan.

Anderen ervaren dat een bovennatuurlijk bewustzijn

hun wezen overneemt.

Bereid jullie porties van groen bloed nu

en herhaal de woorden van dokter Lorca samen met mij,

alvorens het groene bloed te drinken.

Ik, een levend, ademend wezen uit een kosmische entiteit,

ben nu gereed om het rijk te betreden van hen

die is toegestaan om te drinken van de geheime

smaragdsappen mij aangeboden.

Ik sluit mij aan bij de orde van het groene bloed

met open geest en door deze vloeistof ben ik bereid

om veilig de onnatuurlijke groenbloedigen te omarmen

zonder vrees voor besmetting.

Nu, drink jullie groen bloed

en het is gewaarborgd dat jullie nooit

kunnen veranderen in een groenbloedig monster.

Ongeveer een uur langer.

Er zijn geen aanmeerdokken. We gaan aan land

met een plaatselijke vissersboot.

Ik begrijp maar niet wat mijn vader uitspookt

op een plek als dit.

Hij vertrok om handel te drijven,

maar ik weet niet wat hij er al die jaren deed.

Je zal het spoedig ontdekken.

Geen zorg. Het is waarschijnlijk niet zo erg dan je denkt.

Het kan me eigenlijk niet boeien.

Tot binnen een uur.

Hij is dan wel je vader, maar

Maar wat?

Het zijn niet mijn zaken. -Het is goed. Zeg maar.

Je zei dat je hem sinds je twaalfde niet meer zag,

toen hij en je moeder zijn gescheiden.

Dus je kent hem helemaal niet.

Misschien niet.

Mijn moeder stierf drie jaar geleden.

Hij is de enige familie die ik nu nog heb.

Je zag vast mijn moeder tijdens één van je tochten.

Neen.

Ik bevaar deze route nog niet zo lang.

Ik zette slechts enkele keren voet in dat dorp.

Je komt haar af het eiland halen, hé?

Als ik haar kan overtuigen, ja.

In jouw plaats zou ik dat maar doen.

Zo nodig zou ik haar aan boord sleuren.

Waarom? -Omdat het eiland een pesthol is.

Het is behekst.

Bewoners van de andere eilanden zeggen dat

er een vloek op rust.

Maar dat is toch onzin?

Denk je dat?

Ongeveer zes maanden geleden,

vonden we een inwoner, drijvend op een bamboevlot

drie mijlen landinwaarts van hier.

Toen we hem eindelijk aan boord kregen,

was hij half bewusteloos. Dus moesten we hem doen herleven.

Hij veranderde in een razende gek.

Hij vermoordde één van mijn mannen,

alvorens ik een kogel door hem joeg.

Wat gebeurde er met hem?

Hij sukkelde overboord.

Het was vlak na zonsondergang

en we vonden geen spoor meer van hem.

Maar voor hij overboord ging, bloedde hij het dek onder.

Zijn bloed was groen.

Groen.

Ik weet wat je denkt.

Maar ik bracht een staal naar de overheid op het vasteland.

En die stuurden een man naar hier om onderzoek te doen.

Is dat het?

Ja, je eigen plekje. Bloedeiland.

Jullie mensen kunnen maar beter jullie spullen pakken.

We gaan binnen tien minuten aan land.

Meneer Willard.

Wat?

De boot. De boot is hier.

Al goed.

Je dochter zit op de boot.

Hoe weet jij dat?

Mijn broer draagt de krant rond, meneer Willard.

En hij kan lezen.

Is dat niet fijn.

Meneer Razak, kent u me nog?

Waar is mijn moeder?

Waarom is zij hier niet? Is ze ziek?

Ramu, dit is dokter Foster. -Hallo.

Willen jullie naar het huis toe?

Ja, maar eerst,

Is Willard nog steeds op het eiland?

Vader?

Zwaar is de nacht die me bedekt,

zwart als het diepst geborrel

Ik breng hem naar huis toe.

Carlos. Carlos.

Ik was niet zeker of je me wel wou zien.

Ik bedoel, je brieven.

Je klonk zo verontrust toen je hoorde dat ik kwam.

Wel, ik ben verheugd je te zien.

Je bent een man geworden, mijn zoon.

Een man die vastbesloten is

jou voorgoed van dit vervloekte eiland te halen.

De knappe prins,

komt de gevangen prinses bevrijden.

Ik wou dat het zo simpel lag.

Waarom zo het dat niet zijn?

Razak? Razak.

Dokter, u herinnert zich vast -Excuseer me.

Ga.

Dokter, u kent vast mijn zoon nog.

Natuurlijk.

Hoe prettig u weer te zien, dokter Lorca.

Hopelijk kan mijn botte gedrag mij vergeven worden. Maar,

er is een kleine crisis.

Ik vrees dat ik één van mijn patiënten kwijt ben.

Wat?

Ik vind hem wel. Dit is een klein eiland.

Maak je niet teveel zorgen, geniet van jullie reünie.

Wat is er, moeder? Wat gaan zijn patiënten jou aan?

Helemaal niets.

Maar ik ben de laatste tijd ziek geweest.

Nog een reden meer om deze plek voorgoed te verlaten.

Er is nog tijd voldoende om het erover te hebben.

Eerst toon ik je je kamer. Je had een vermoeiende reis.

Wellicht te afmattend.

Wil je naar de haven om te gaan zwemmen, Carlos?

Marla. -Je herinnert me dan toch.

Hoe zou ik het kunnen vergeten? Je zorgde voor zoveel plezier

en avontuur tijdens mijn jeugd hier.

Misschien doe ik dat nu je volwassen bent ook.

Aardig van je om me te komen begroeten.

Ik woon hier. Van tijd tot tijd.

Jouw moeder is uiterst gastvrij.

Mooi zo. Dan zullen we je vaker zien.

Zoveel jij dat wil, kleine Carlos.

En zelfs meer. En nu wijs ik je je kamer.

Moeder? -Ga maar. Ik zie je later.

Wacht. Niet proberen recht te komen.

Jij bent Sheila?

Geweldig.

Ik schreef je verschillende maal, toen ik niets van je vernam,

deed ik navraag op het vasteland en

Ik kreeg je brieven.

Je weet nu wel waarom ik ze niet beantwoordde.

Vader.

Er is zoveel dat ik niet begrijp.

Ja, dat zal wel.

Ik denk dat je vader wel wat soep lust, Sheila.

Wie ben jij? -Mijn naam is Foster. Bill Foster.

Hij kwam net als ik met de boot.

Wat voert jou hier naartoe, Bill? Je bent toch geen verkoper?

Neen, ik ben een dokter, ongeveer toch.

Werk je voor die gezondheidsdienst op het vasteland?

Neen, een andere dienst. U hoorde er wellicht nooit over.

Blijf je lang? -Ik weet niet zeker, meneer Willard.

Dat hangt af van meerdere dingen.

U zou me kunnen helpen, als u dat wil.

Ja. Dat is een schitterend idee.

Heb je toevallig een borrel in huis?

Dat heb ik zeker. -Bill, dat kun je niet maken.

Ik weet dat wanneer je vader een borrel hard nodig heeft,

hij er wel een zal vinden hier. Ik ken hem niet goed genoeg

om hem proberen te redden voor zijn eigen bestwil.

Neen, ik veronderstel van niet.

En ik was zo dom te geloven dat jij me wou helpen.

Hij tracht wel degelijk te helpen.

Hij heeft meer ervaring in het omgaan met dronkaards.

Hij bezit ook een scherpe mensenkennis.

Ik haat hem nu al.

Ik ga maar weer naar bed.

Wat is er? -Dat ding. Iemand.

Hallo, meneer Willard. -Vader.

Heb je goed geslapen? -Ja.

Wat is dit? -Een deel van mijn materiaal.

Ja, je zei een soort dokter te zijn.

Ik ben een patholoog.

Dat spreekt. Wie had ooit gedacht

dat we hier een gezondheidsinspecteur zouden zien.

Chief, we hebben een ware heksenjager onder ons.

Is dat niet fraai?

Meneer Willard?

Afgelopen nacht had ik het er over dat u me kon helpen.

Als u dat wil doen.

Ik moet ergens zijn. -Vader. Je had nog geen ontbijt.

Ik heb een volle tafel gedekt. -Ik heb geen honger.

Kijk, Sheila. Het is wat te laat om

Herinnerd te worden aan een oude verplichting.

Ik moet gaan. Ik zie je wel weer.

Sheila, heb jij? Sheila?

Het meisje volgde haar vader de jungle in.

Alleen?

Juffrouw Willard? -Sheila.

Wat gebeurd er? Waar is Sheila?

Weet u dat niet? Ze volgde u toe u het huis verliet.

Mijn God. Ze kan me overal zijn kwijtgeraakt.

Juffrouw Willard? Aardig van u om te komen,

ondanks wat u vandaag overkwam.

Neen, ik wou vanavond hier zijn. Al zeker na hetgeen gebeurde.

Maar misschien was het niet zo een goed idee.

Ach ja, juffrouw, ik hoorde dat je

monster tegen het lijf liep.

Neen, dok, je vergist je. Ze verzon dat alleen maar.

Zelfs de man die afgeslacht werd. -Vader, alstublieft.

Voel je niet beledigd, meneer Willard.

Ik stel je dochter's oprechtheid niet in vraag.

Ik ben enkel

benieuwd. Uit jouw beschrijving van het creatuur dat je

achtervolgde in het bos en die arme jager doodde.

Het kon evengoed een man geweest zijn.

Een wel vreemde man, wil ik zeggen.

Wat denkt u er zelf van, dokter?

Ik? Ik was daar niet.

Speculeren over

zaken van deze strekking, is nogal vruchteloos.

Ook al betreft het iets zo fataal en dicht bij huis?

Neen.

Zelfs dan niet.

De dokter is niet bang voor de Dood.

De Dood zwoegt voor hem.

Je merkt hoe toegewijd we elkaar zijn in dit huis.

Je hebt helemaal gelijk. Onze gasten niet verontrusten.

Ik stel voor dat we elders naartoe gaan.

Horen jullie de drums? -Ja, ik wou er net naar vragen.

De eilandbewoners voeren een ritueel uit

om de boze geesten te verjagen.

Het is niet ver van hier.

Het klinkt interessant.

Ik weet zeker dat het je zal boeien.

Laat mij jullie niet ophouden. Ik moet me terug trekken.

De koets staat daar.

Razak zal jullie thuis brengen.

Basis. Hier het gouverneurshuis.

Ontvangen jullie mij? Ik herhaal: Ontvangen jullie mij?

Wat scheelt er? Kan je niemand bereiken?

Neen. Er zal storing zijn. Ik weet niet vanwaar die komt.

Blijf hier.

We dachten allemaal dat

hij verdween in de storm vijf jaren geleden.

Hij komt weer bij.

Dat is de patiënt, neem ik aan.

Ik voel me gevleid dat je me roept om een consultatie.

Ik heb geen patiënt meer behandeld sinds ik verpleger was.

Ik was te druk bezig met proefnemingen.

Hij lijkt bang te zijn van jou.

Hij herinnert mij zich.

Ik behandelde ooit een wonde die hij opliep.

Razak.

Geen bezwaar dat ik hem een kalmeringsmiddel toedien.

Nu meteen? Onderzoekt u hem niet eerst?

Ik weet wat hem ziek maakt. De symptomen zijn duidelijk.

Chlorofylvergiftiging.

Chlorofyl?

Dit middel werkt zeer snel.

U denkt dat chlorofyl zorgt voor deze mutatie?

Is dat niet wat ongewoon?

Ja, dokter. Mijn publicaties staan er vol van.

Het middel doet zijn werk.

Hij zal een tijd hier moeten blijven.

Wanneer hij bijkomt, geef hem dan hete soep.

Geen groene groenten natuurlijk.

Ik kom morgen weer langs.

U ziet er heel goed uit vandaag, meneer Willard.

Ja, ik ben van mijn groenteverslaving af.

Ik begrijp niet waarom je op dit eiland wil blijven.

Ik moet in de nabijheid zijn.

Misschien mis ik de moed om elders opnieuw te beginnen.

Maar je leven is nog niet voorbij.

Je bent nog niet te oud voor een nieuw leven.

Je hebt een thuis, een familie.

En vrienden op het vasteland die jou missen.

Ik ben vergeten wat vriendschap is.

Of liefde, of vreugde.

Als oude poppen die je ontdekt op een muffe zolder.

Rottende karikaturen van onschuld

verloren en neergehaald door het leven.

Het hoeft niet zo te zijn.

Neen.

Neen. Het mag jou niet overkomen, zoon.

Je bent een man nu.

Maar het leven heeft jou nog niet getekend.

Moeder, wat scheelt er?

Wat gebeurd er hier?

Niets.

De Dood. Slechts de Dood.

Op dit eiland strijden we wanhopig.

We vonden onze eigen weg naar...niets.

Wat deed jij me schrikken.

Maar dan,

je bent een soort geest, niet?

Hoe aanvoelend. -Had je liever dat ik dat niet was?

Anderzijds, is het wellicht beter dat je gevoelens hebt.

Beter voor mij of voor jou?

Voor mij.

Misschien niet zo best voor jezelf.

Je denkt dat je erg sterk en onkwetsbaar bent.

En je mij kan kwetsen als je dat wil.

Probeer me niet te charmeren, liefste Carlos.

Het brengt me alleen maar in de war.

Ik ben zoveel meer aangetrokken tot een man,

wanneer ik niet aan hem denk.

Je vleit ook als een man.

Ik hoor wat je zegt,

maar zie ook waar je ogen naar kijken.

Natuurlijk.

Je bent hier maar een week,

maar het veranderd niets.

Geen gracieus schouwspel, neen? -Vergeleken met wat, dokter?

Je kan zelf ook lessen in etiquette gebruiken.

Daar twijfel ik niet aan.

Ik vrees dat alleen leven van een man in een zwijn maakt.

Vergeef me.

En Marla ook. -Zij beledigde me niet.

Haar pogingen mogen er anders best wezen, zeg ik je.

Of moet ik zeggen: Ik waarschuw je?

Ik ben je zaalarts niet, dokter.

Ik ben niet eens een patiënt van je.

Je vader was dat wel. En iedereen weet hoe

innig dokter Lorca zorg droeg voor hem.

Je geeft me teveel lof, liefste Marla.

Vergeet niet dat zijn geliefde vrouw de hele tijd bij hem bleef.

Tenminste tot zijn einde en hij niet langer

kon rondwaren door de bossen waar hij zo dol op was.

Wij moeten een keer praten over jouw vader's laatste

dagen hier op het eiland. Spoedig.

Ik ben zeker dat er veel is dat je over hem wil weten.

Ik ook, dokter. Excuseer me.

Je neemt graag grote risico's.

Vooral met andere mensen hun leven.

Hoe prima we elkaar verstaan. -Beter dan je denkt, dokter.

Vertel me,

was ze het waard om haar echtgenoot te doden?

Bedoel je seksueel? -Ja.

Ik weet het eigenlijk niet.

Als ik ooit iemand koelbloedig vermoord,

zal het waarschijnlijk uit winstbejag zijn.

Ik weet dat je dat afschuwelijk vindt.

Uiteindelijk, jij werd een hoer voor de liefde.

Ja, ik was veertien toen hij me nam.

Geen man betekende meer voor me.

Geen man.

Niet ervoor, niet nadien.

Dom Ramon is al zeven jaar dood.

Je bent inderdaad gestoord.

Dan kan je maar beter uitkijken, dokter.

Jullie beiden.

Mijn volk kan onvoorspelbaar zijn.

Niemand valt te voorspellen.

Tot jouw tijd aanbreekt.

Jij arme, verdwaalde idioot.

Mocht ik het kunnen opbrengen, ik had meelij met je.

Gouverneurshuis voor basis.

Ontvangen jullie mij? Ontvangen jullie mij?

Hoe zou u deze substantie noemen, dokter?

Bloed?

Groen bloed, dokter?

Geen twijfel mogelijk. Het is bloed.

Ze beledigden de Boze. -Komaan, chief.

Jij gelooft zelf niet in die onzin.

Ik geloof, net als mijn vader. En zijn vader.

Dit is niet afkomstig van het vermoorde meisje

of de kerel die bij haar was.

Dan is het het bloed van de Boze.

Hij is wedergekeerd, zoals wij allen vreesden.

Hij is nu de dienaar van de Boze.

Het bloed van de Boze stroomt door zijn lichaam.

Wat?

Het is duidelijk. Dat is waarom dokter Lorca

hem niet uit zijn wanhoop kan verlossen.

Dat kan alleen de Boze.

Marla?

Wat denk je?

Wat is er?

Niets.

Ik ben voldaan. Dank je.

Ik begrijp het niet.

Dat hoeft niet.

Zie ik je nog een keer?

Wie weet. Als ik je nodig heb.

Die brief komt van mijn vader. Ik twijfel er niet aan.

Hij is gedateerd drie maanden nadat je vader stierf.

Of vermoedelijk stierf.

Dat is wat ik niet kan begrijpen.

Heb je je moeder erover gesproken?

Neen.

Ik dacht erover na.

Ik kan het niet.

Carlos,

vermoed je dat je vader niet stierf zoals wordt aangenomen?

Dat is een vreselijke gedachte, meneer Willard.

Waarom kan je je moeder dan niet over de brief vragen?

Ze zijn verdwenen. Ze zijn niet in het huis.

Je zei dat er geen andere uitweg was?

Die is er niet.

Een uur geleden zag ik dokter Lorca de kliniek betreden

met Razak. Ze zijn er nu niet. Ik weet niet hoe ze wegkwamen.

Wat doen we nu?

We kunnen de jungle niet in om ze te zoeken

op dit uur van de nacht. -Neen.

Slaapt je moeder?

Ik denk van wel. Waarom?

Carlos, heb je er problemen mee

dat we jouw vader's graf openen?

Wat probeer je te zeggen, dokter?

Ik weet niets zeker,

maar als hij in zijn graf ligt,

kunnen we de mogelijkheid uitsluiten

dat hij nog in leven is.

In leven? Waarom zou iemand

Ik heb gereedschap in de schuur.

Stop daarmee.

Stop.

Wees stil. We moeten dit doen.

Niet te geloven.

Wat betekend het?

Hier staan we machteloos tegen.

Dit is een zaak voor de politie op het vasteland.

Ik dacht dat ze hem vermoord hadden.

Ik had het fout.

Hij leeft. Ze houden hem ergens vast.

Waarom?

Hij leeft.

Hij leeft.

Ik probeer bericht te sturen naar het vasteland.

Jij blijft best hier. Kom, meneer William.

Wat is dit, chief?

Ramu is dood.

Gedood zoals een slang in je huis.

Jullie liepen weg.

Dood? En Sheila? Is zij in orde?

We verspillen tijd met praten. Jullie worden voor de raad gebracht.

Hier. Hier.

Ik wil je danken voor je -Ik heb hulp nodig.

Help me alstublieft met hem te vinden.

Er is geen bewijs dat Dom Ramon nog leeft.

Jij wist het reeds voor deze nacht.

Daarom was je discreet.

Als ik gelijk heb, Marla,

is hij niet langer de man die je kende.

Dan is hij zelfs niet menselijk meer.

Luister naar me. Zijn geloof is sterk.

Ondanks wat men hem aandeed.

Jij kan hem naar het vasteland brengen.

Ze kunnen over krachten beschikken om te genezen.

Als Lorca er niet in slaagde, betwijfel ik of het mogelijk is.

Lorca trachtte hem te vernietigen.

Het was haar schuld. Ze was krankzinnig jaloers.

Wil je me helpen?

Als je me vertrouwd en me laat doen wat best is.

Jij wil hem ook ten gronde richten.

Neen, Marla, je begrijpt het niet.

Ik wil enkel dat Lorca me vertelt

Marla?

Zag je de man die haar vermoordde?

Het was een monster.

Een beest.

Hij ging te werk als een man.

Het was wel degelijk een man.

Of iemand die ooit een man was.

Jouw vader.

Je bent gestoord.

Misschien.

Na al die jaren, zou me dat niet verbazen.

Je was amper elf toen jouw vader je hier bracht.

Hij was stervende aan leukemie.

Hij maakte geen schijn van kans tot hij me vond.

Ik deed onderzoek naar het medisch nut van chlorofyl.

Op dit eiland ontdekte ik een zeldzame plant.

Zijn vruchten bevatten een specifieke vorm van chlorofyl

die de compositie van menselijk bloed goed bewaarde.

Met opmerkelijke effecten.

Eén van die effecten was de mogelijkheid tot isoleren

van rode bloedlichamen tegen de corrosie van leukemie.

Tenminste voor even.

Het was een angstaanjagende gok.

Maar zijn enige kans.

Hij greep die kans.

Ik was ambitieus. Mogelijk ook roekeloos.

Maar hij schonk me een mogelijkheid.

Eén die ik niet kon weerstaan.

Kom mee.

Razak, tracht de oscillator op te starten.

Ik bouwde dit labo hier in de kelder van de kliniek.

Aanvankelijk,

reageerde jouw vader goed op de behandeling.

Zijn gezondheid verbeterde snel.

En voor een periode zelfs meer dan dat.

Hij leed zijn jeugd te herwinnen.

Het was niet enkel zijn voorkomen.

Ook zijn fysieke vitaliteit.

Zelfs zijn emotionele leefwereld onderging

een opmerkelijke verandering.

Hij werd verliefd op een meisje uit het dorp.

Marla.

Maar het bleef niet duren.

Hij begon alarmerende bijwerkingen te vertonen.

Vreemde uitbarstingen op de huid.

Het veroorzaakte melancholisch geweld.

Zijn uiterlijk nam een kenmerkende groene kleur aan.

In minder dan een jaar,

werd hij volkomen krankzinnig.

Toen besloten jouw moeder en ik om hem dood te verklaren.

We stuurden jou naar het vasteland naar familieleden.

En ik verhuisde mijn kliniek.

Bill. Waar is vader?

Laat maar, we moeten hier weg. Komaan.

Ik wist dat ik jou hier zou vinden.

Ik wist dat je op mij wachtte.

Sta op. Je kan niet rusten.

Er is teveel te doen.

Sta op.

Bill. Wat zal er gebeuren met ons?

Wat zullen vader aandoen?

Denk daar nu niet aan.

We komen hier heelhuids weg. Dat beloof ik.

Vertrouw me, Sheila.

Ik heb een plan dat kan lukken.

Maar het lukt me niet zonder jou.

Ik vertrouw je.

Er moet een andere uitweg te vinden zijn.

Sheila, ik wil dat je terugkeert naar het dorp en hulp haalt.

Maar ze zoeken ons. -Ze zullen jou niets doen.

We kunnen dit niet alleen Praat met het dorpshoofd.

Vertel hem wat we hier zagen. Hij moet nu wel luisteren.

Wat ga je doen? Geen zorg. Ga nu maar.

Dokter, help me.

Nooit gedacht jou hier te treffen. Waar is de sleutel?

Ik denk dat Razak die heeft.

Dokter.

Wellicht is het goed dat je hier terechtkwam.

Al was het maar om te begrijpen hoever mijn toewijding

aan de wetenschap reikt.

En deze mensen die je opsloot en verminkte?

Ik veronderstel dat zij er het bewijs van zijn?

Ze helpen me om mijn experimenten verder te zetten.

Ze helpen me bij het redden van mijn verfijnde en

belangrijkste patiënt.

Ze dragen bij tot de komst van een tijdperk

van eeuwige geneeskunde en onsterfelijkheid

Je vermoordt gewoon mensen.

Zoals die arme dame in het gouverneurshuis vannacht.

Beste dokter Foster,

je praat als een verliefde bakvis.

We rotten allen weg op het einde.

Maar niet allen voor een doel.

Al die levens waarvan jij denkt dat ze verloren gingen

in de loop van dit experiment,

brachten ons in feite dichter bij de droom

van levenslang geluk zonder risico's.

De eeuwige jeugd, dokter.

Ik zal mijn levenswerk niet opgeven.

Gewoon omdat jij denkt dat ik krankzinnig ben.

Hoezeer ik verafschuw wat mij te doen staat,

jij en Carlos zullen vermist worden als ik jullie opsluit.

Dus zal ik dat niet proberen.

Kijk uit.

Wegwezen, het labo staat in brand.

Marla.

Marla. Hou op.

Hou op, zeg ik.

Dood hem.

Dood hem.

Bill.

Alles staat hier op ontploffen. We moeten hier weg. Vlug.

Vertaling door Gutte.