Original subtitles

VO: Ruim 5 weken geleden gingen 9 deelnemers de uitdaging aan...

om hier in de Noorse wildernis te overleven...

in strijd met de elementen, zoeken naar voedsel...

O nee! Nee, hij schiet los!

VO: ...een onderkomen bouwen, het is een geweldige belevenis.

Aaah!

VO: Maar ook loodzwaar. -Pfff.

Godverdomme toch! K*tzooi! K*twind!

VO: Een voor een moesten ze opgeven.

Wat een fucking avontuur!

VO: Drie avonturiers houden nog stand in deze ruige natuur...

maar ze hebben het niet makkelijk.

Niels kreeg 'n serieuze waarschuwing van het medische team.

Je kunt uit de wedstrijd worden verwijderd.

Eh, ik schrik daar wel een beetje van.

Ik word gek als ik er dan uit word gehaald. Zou ik echt k*t vinden.

VO: En direct daarna scheurde ook nog z'n vlot kapot.

O nee, fuck!

VO: Een vliegtuig confronteerde Menno met z'n gemis aan gezelschap.

Mensen. Hahaha.

VO: En ook Daan had het even gehad met het leven in de wildernis.

Gewoon een beetje comfort. Had ik niet verwacht dat ik dat zou zeggen.

Ik denk dat iedereen op dit punt ook zou denken van:

Man, man, man, ik wil gewoon lekker naar huis.

VO: Wie zal de uitdaging het langste volhouden...

en wordt de eerste winnaar van Alone Nederland?

Dit is de finale van Alone.

Dag 36 aan het Salsvatnet-meer.

De netten van Niels liggen nog in het water.

Hij heeft geen vlot meer om ze eruit te halen...

maar om voldoende vis te vangen, heeft hij de netten wel echt nodig.

Met de dreiging van een medische exit in z'n achterhoofd...

is hij bereid om ver te gaan.

Oké, moment of truth. Ik ga proberen m'n netten eruit te halen, handmatig.

Het regent een beetje. Ik ga gewoon helemaal naakt...

en dan probeer ik het er helemaal uit te trekken.

Ik hoop dat het lukt, want als ik geen net meer heb...

dan ben ik echt morally screwed.

Uuuh! Het is ook veel te koud hiervoor.

Op hoop van zegen, ik hoop dat hij eruit komt. Ik hoop het zo.

Anders heb ik niks meer.

Dan is het echt, eh... last stand gewoon.

Here goes nothing! Hèhèhè...

That's cold!

We hebben één vis.

Hij zit niet helemaal vast. De vis leeft nog.

Twee vissen.

We hebben drie vissen.

Top. Vier vissen.

Ah, it's a success!

En ik heb dit net in elk geval terug en vier vissen.

Superb.

Aaah... Snel het andere net.

Oké. Oooh, ik lijk wel gek! Woe! That's fresh! (lacht)

Fokking koud!

VO: Menno heeft al vier dagen niks gevangen...

dus ook bij hem spant het erom.

Toch weer een beetje zenuwachtig of er wat in het net zit.

Het miezert een klein beetje.

Ik wil weten of er wat in zit.

Ja, ik zie wat. Ik zie al wat.

Oké, verderop zie ik misschien ook wat. Oké, er is hoop, er is hoop!

Ik voel m'n hartslag gewoon al toenemen.

Ten eerste, NIET vastzitten.

Kijk! Niet vastzitten! Goed zo, niet vastzitten.

En daar is de eerste vis!

Er staat weer vis op het menu, en ik voel er nog een!

Medium modelletjes. Er is weer vis!

Dit is twee dagen vis! O, wat ben ik hier blij mee!

Grote blij!

Ah! Ja, deze zit redelijk vast.

Eén visje... Kom op! Ah!

Ja, en ik heb 'm terug. Oh my God...

Oké, snel terug naar de tipi.

Het vuur is aan, kan ik opwarmen, afdrogen.

In elk geval vijf vissen, dat geeft ruimte in je kop om na te denken.

Oké, wat ga ik nu doen?

Want ik zou vandaag echt wel door m'n vis heen zijn.

VO: Voor Daan is vis vangen geen probleem...

maar mentaal krijgt ze het wel steeds zwaarder.

O, ik merk, ook al miezert het nog een beetje...

ik wil gewoon naar buiten. Ik merk het echt zo dat, eh...

In die hut zitten is toch niks voor mij eigenlijk.

Dus ik ga lekker het net schoonmaken.

Ik merk dat ik een beetje...

vandaag in ieder geval, een beetje zo'n downig gevoel had.

De vraag van: Goh, hoelang ga ik dit doen? En, eh, waarom eigenlijk?

Ik wil naar buiten om even uit de misère te zijn...

maar ik neem je gewoon mee.

(zingt) het regent harder dan ik hebben kan

harder dan ik drinken kan

Het weer is zo negatief.

Het is geen begrafenisfilm of zo, jongens.

Het is gewoon, we zijn toch gewoon lekker aan het kamperen?

Kan toch wel een iets leukere setting zijn?

Moet je nou kijken, de wind waait gewoon keihard over dat meer heen.

VO: Geïnspireerd door het succes van vanochtend...

probeert Niels een nieuw netsysteem in elkaar te zetten.

Daarmee hoopt hij de vis binnen te kunnen halen...

zonder zelf het water in te moeten gaan.

Het doel is dus een systeem waarbij ik niet eens in m'n Crocs hoef.

Dat ik gewoon in m'n laarzen het hele net eruit kan halen.

Dat zou het allerbeste zijn, gewoon qua comfort, qua calorieverbranding.

Sowieso fijn als je met dit weer niet naakt het water in hoeft. Zo...

VO: En dan komt Niels tot een bijzondere ontdekking.

Bizar dat hout drijft, dat heb ik echt nog nooit gezien.

Dat je daar hier achter komt, dat die dingen ook gewoon kunnen.

VO: Menno is terug bij z'n shelter...

en heeft zin om weer iets nieuws te knutselen.

Hoe groot m'n shelter ook is, ik begin ruimtetekort te krijgen...

vind ik, eigenlijk. Heel veel troepies.

Allemaal projectjes en dingetjes.

Dus ik had bedacht: laten we een tafel maken! Wat een goed plan!

Want dat is wel echt iets wat je nodig hebt, Menno.

Ga ik 'm vanaf hier proberen uit te trekken slash slepen.

Dit is helemaal zo heel gek nog niet, hoor.

Dieper dan ik lopend comfortabel zou kunnen komen in elk geval.

Dames en heren, hooggeacht, of zo, publiek...

Dit is m'n tafel.

En ik kan echt gewoon overal zitten.

Wauw! Wat ik misschien nog het mooist vind en het meest trots op ben...

is dat er geen een touwtje aan te pas is gekomen.

Het zijn allemaal simpele, bestaande koppelingen.

VO: Daan worstelt met gedachtes over hoelang ze hier nog zal blijven...

en zoekt afleiding in een creatief project.

Ik ben lekker nog een laatste kopje thee aan het zetten.

Beetje aan het knutselen aan de liefdeslepel voor Tric...

die ik aan het uitbranden ben.

Ik heb, eh... Ik heb het gevraagd.

Zo van: Oké, geef me een signaal. Hoelang moet ik hier zijn?

Weet je, ik wil ook naar huis, ik wil ook m'n kinderen weer zien.

En wat ik eindelijk terug kreeg, was 48.

En toen dacht ik: no... freaking way!

Dat zijn echt heel veel dagen.

En ik dacht zelf zo: nou, 40 is wel mooi.

Dus ik ga kijken hoe dat uitpakt...

maar dan weten jullie wat er in mij speelt.

48 dagen meer...

Dat is echt veel.

Eh, vandaag is de gevreesde med-check van dag 38...

die gaat bepalen of ik door kan naar dag 45.

VO: Het is inderdaad tijd voor de wekelijkse medische check.

Hoe verder de wedstrijd vordert, hoe meer risico ze lopen...

om lichamelijk achteruit te gaan.

En hun veiligheid mag niet in gevaar komen.

Hoe gaat het met je? -Goed. Rustig.

Marianne. -Hallo.

VO: Ze worden streng gecontroleerd op bloeddruk en gewicht.

Geen zorgen om het gewicht? -Nee, hoor.

VO: Voor Niels is dit een enorm spannend moment...

want eerder werd duidelijk dat hij een medische exit riskeerde...

doordat hij snel veel gewicht had verloren.

Als je zo weinig blijft eten, kun je uit de wedstrijd worden verwijderd.

Dus daar moet je je op richten. -Snap ik.

Zal ik dit uitdoen? -Ja.

Het is bijna hetzelfde als de vorige meting.

Het is maar iets lager geworden, dus wil ik je er vandaag niet uithalen.

Maar als je niet eet, kun je dat bij de volgende controle wel verwachten.

Dank je wel. -Succes.

Ik denk dat hij weinig energie heeft.

Maar hij heeft wel wat gegeten, want hij had nog wat reserves.

Die verbruikt hij nu, en daarom mag hij in elk geval nog een paar dagen blijven.

Maar hij zit in de gevarenzone.

VO: Ondanks dat hij in de gevarenzone zit, is Niels opgelucht.

De vijf vissen die hij twee dagen geleden heeft gevangen...

hebben hem voor nu even gered.

Ik ben de hele week niet afgevallen, dus daar ben ik ZO blij mee.

Eh, dus de weg is nu vrij naar dag 45.

Dat vind ik supercool, da's 1,5 maand.

Who knows? De mogelijkheden zijn eindeloos nu.

Vandaag was dag nummer... 38?

Ik begin de tel een beetje kwijt te raken.

Nou zitten we aan de laatste... ehm...

ronde van dit diner.

En, en, en dan zit ik straks afgetobt vol...

en lig ik in m'n slaapzak warm te zijn in een droge tent.

Het is waanzinnig. Het is WAANzinnig.

Ik heb het helemaal voor elkaar.

Goedemorgen. Dag 39 alweer.

Een bijzondere dag, een jubileum met m'n vriendin Rosann.

Schat, als je het ooit kijkt, ik hou van je, ik mis je heel erg...

Here we go. 39 dagen in m'n uppie in de bush.

En mezelf voeden en onderhouden, en hoe!

Nou, da's wel een mooie om zo mee lekker naar bed te gaan.

VO: Na zo'n lange tijd helemaal alleen in de natuur...

wordt je leefomgeving allesbepalend.

Menno wil z'n habitat, Whispering Waters, vastleggen.

Dan beginnen we bij eigenlijk...

het water.

En dan heb je hier mijn baai liggen eigenlijk.

Dat is een kiezelstrand.

Dit is de beek.

Hier, dit is m'n shelter.

Daar heb je een bos van vooral spar.

De dennen staan aan de andere kant.

Maar het mooie van m'n sparrenbos is dat dat vol staat...

met de meest mooie, heerlijke cantharellen.

Dan missen we alleen nog een bos waar heel veel mos groeit.

Maar hier zijn de bessenvelden.

Cranberry, cranberry...

En de rest eet ik op.

En ben ik dan nog wat vergeten? Ik denk het niet.

Mijn leven in één schilderij.

Tataaa! Kijk nou!

Daar heeft het in ieder geval gesneeuwd.

Het is gewoon SUPERmooi.

Goh, die witte kappen zo. Echt vet!

Het is een mooie dag, alleen het waait heel erg.

Ik kan m'n net nu ook niet uit het water halen.

Het is, eh, te koud. Het voelt echt onder nul nu.

Holy shit!

Op de toppen van de bergen... ligt sneeuw.

Wauw, bizar!

Echt bizar.

Kijk, daarboven is het al hartstikke wit.

Tof, zeg. Ik vind het leuk.

Ik hoop dat het meer sneeuw wordt en minder regen.

Ik heb het hier echt zien veranderen.

Ik heb de blaadjes van groen naar geel zien gaan.

Ik heb de bergtoppen...

van groen naar wit zien gaan. En dan zit je hier echt wel 'n tijdje, hoor.

Wauw! Jezus...

Heel bizar.

VO: Daan besluit direct extra brandhout te zagen...

want met dit weer moet ze constant een vuurtje brandend houden.

(zingt)

Witte koppen.

Ja, dit is toch wel het soort snerpende kou, die wind...

Het maakt het echt zo, eh... raar.

VO: Menno zint op 'n plannetje om z'n kamp weer wat huiselijker te maken.

Ik zit weleens te denken: wat mis ik in m'n huis?

Eigenlijk niks, want ik heb alles in het Draekendal.

Deze hebben jullie nog niet gezien, de laatste upgrade.

Het Draekendal. Op z'n Noors.

Omdat ie bewaakt wordt door de draak. Maar goed.

Ik heb dus nog een hele hoop dood hout staan.

En ik ga proberen daar een stoel van te maken.

Soms als ik in zo'n project zit, gaat er zo'n hyperfocus aan of zo...

en heb ik geen idee wat ik aan het doen ben.

VO: Terwijl Menno een leunstoel in elkaar zet...

is Niels sinds de laatste medische check alleen nog bezig...

met voldoende calorieën binnenkrijgen.

Z'n nieuwe netsysteem hangt uit...

en hij wil het liefst voortdurend kijken of hij al vangst heeft.

Nothing. Nothing, aaah...

Dit is al de derde dag op rij gewoon helemaal niks in de netten.

Als het minder blijft, ga ik lekker naar huis, lekker eten.

Gezellig met mensen zijn weer.

Blijft toch aardig zitten nog.

Maar dit is 'm. Kijken wat ie doet als ik 'm wil verplaatsen.

Nou, valt me nog mee!

Ik passeer effe met m'n stoel.

Hij heeft een stoel gemaakt, hoor! Dat is toch mooi?

Project stoel is klaar! Die stond nog op het lijstje!

Lijstje gaat verdomd hard.

Zo mooi.

Die wolken geven een aparte kleur en dan die hemel zo om de maan.

Echt een sprookjeslandschap hier.

Nu heb ik een tafel, nu heb ik een stoel...

nu heb ik een schoorsteen, nu heb ik een open haard...

een visfabriek...

Het gaat een beetje hard met de doelen zo.

Soms denk ik: hoelang zit ik hier nog?

Ik wil hier wel met een GOED gevoel weg.

Tja, misschien moet ik gewoon stoppen op m'n hoogtepunt.

Ik zit een beetje te flirten met die gedachte. Ik ben er nog niet uit.

Goeiemorgen. Het is de ochtend van dag 42.

Ik ben nu officieel zes weken weg.

Ehm, het is eh... het is nu echt, eh...

Het voelt als de laatste loodjes een beetje.

Zoals het de laatste drie dagen gaat...

vraag ik me wel af of ik dag 45, de med-check, passeer.

Maar ik merk ook, ik ben echt wel toe aan thuis nu.

Het is echt... Het is niet alleen fysiek aan het opraken...

maar mentaal denk ik ook steeds meer:

Ach, ik zou wel heel graag gewoon lekker naar huis willen.

Maar we moeten nog heel even doorbijten.

Ik wil nog niet uitstappen. Ik wil wel tot het laatste moment door.

Enne, stap één is die med-check, dus ik ga aan de slag.

VO: Nu Menno langzamerhand z'n hele lijst met doelen kan afvinken...

begint hij steeds meer na te denken over z'n verblijf hier.

Hoelang wil hij dit nog volhouden?

Ik heb ondertussen alles bereikt wat ik hier wilde bereiken...

en alles eruit gehaald wat ik hieruit wilde halen.

Dat is een lastige beslissing, want eigenlijk wil ik dus niet weg...

maar aan de andere kant ook wel.

Ik wil hier lopend weg met een heel blij en goed gevoel.

En dat gevoel heb ik nu. En... dan ga ik naar huis!

Dit was mijn reis en dit is mijn keus.

En ik sta 100 procent achter die keus.

Maar MAN, wat ga ik het hier missen!

Ik heb het hier ZO fijn!

Ik ben klaar om opgehaald te worden. M'n reis is compleet.

Ik ben er klaar voor.

Dus dit is m'n nieuwe huis voor de komende tijd. Wauw!

Ik ben hier zes weken geleden neergezet.

Geen idee waar ik terechtkwam.

Je kent het gebied niet, je weet niet waar je gedropt wordt.

Tijd om op avontuur te gaan. Let's go!

En dan moet je het maar zien te fiksen.

En op een gegeven moment heb je alles voor elkaar.

Het is visfeest!

Project tweede net klaar! Wow!

Deur! Ha!

Weer een stapje huiselijker. En dat is een gevoel van trots.

Dan ben je niet aan het overleven...

maar ik was op een gegeven moment echt aan het LEVEN.

Gewoon echt aan het leven hier.

Je reddingsvest. -Dank je.

Ik heb het echt heel erg naar m'n zin.

Ik ben hier echt gelukkig. Natuurlijk mis ik m'n kinderen...

en m'n familie en m'n vrienden. En als ik dat zeg, raakt het me ook.

Maar het voelt wel op het juiste moment. Dit is een hoogtepunt...

en ik wil niet stoppen op 't moment dat ik helemaal in zak en as zit.

Dat punt wil ik voor zijn. Ik wil met dat fijne gevoel...

daarmee wil ik hier weg.

Ik ga ergens weg waar ik het heel erg naar m'n zin heb...

en waar ik heel gelukkig ben, en dat is de kracht van de natuur.

Het heeft me zoveel geleerd, zoveel gegeven hier.

Zoveel inzichten, lessen, ervaringen...

Ongelofelijk.

Ik ben ZO dankbaar.

Ik ga dit stukje natuur heel erg missen.

Mijn kleine paradijs. Kijk nou, joh.

Kijk die waterval...

Het is erg moeilijk om te beschrijven wat ik nu allemaal voel...

want ik voel ongeveer alles wat je maar kan voelen.

Het is één grote vlaag van emotie.

Maar het overheersende gevoel is wel trots, geluk...

m'n reis is compleet, ik heb alles eruit gehaald.

Ik, eh... ben klaar hier.

Van begin tot eind was dit misschien wel de mooiste reis van m'n leven.

Ik ben derde geworden? Wauw, hé!

Wie zit er nog?

Niels en Daan zitten er nog?

O, wat goed! Waanzinnig.

VO: De finalestrijd is begonnen.

Het einde van Alone Nederland is in zicht.

De naasten van zowel Niels als Daan...

Hello, everybody! -Hello!

VO: ...zijn naar Noorwegen gehaald om de winnaar te verrassen.

Want vanaf nu kan het snel gaan.

De overgebleven finalisten weten niet dat zij kans maken op de winst.

Daan gaat nietsvermoedend op bessenjacht.

Ja hoor, daar gaan we.

Stapje voor stapje.

Gaat best wel steil omhoog hier.

Het is niet zo heel erg ver, maar...

Voor mij is het gewoon best wel vermoeiend, merk ik.

En daarom denk ik: Oei, hoe fit ben ik eigenlijk nog?

Mmm...

Ik merk dat ik het toch wel koud heb.

VO: Niels heeft al dagen geen vis in z'n netten.

Hij maakt zich steeds meer zorgen, want de volgende medische check...

komt er bijna aan.

Hij hoopt op vangst door z'n net iets anders uit te hangen.

Ik heb 'm nu steeds heel strak gespannen...

dus ik ga 'm nu maar eens een beetje losser laten hangen.

Ik weet het anders ook niet meer.

Op een of andere manier werkt het niet zoals ik het de laatste...

Dit is al de vierde dag op rij dat er niks in de netten zit, dus...

Het is echt, eh... problematisch.

Vis.

Dat eet ik zo op, hè. Dat is echt, jongens.

In het begin deed ik nog eentje per dag en nu, pfff...

Ik eet het gewoon op, want ik heb de hele tijd trek.

Vis met bessen! Luxe bessenmandje...

met de bessen erin.

Kan ik zo lekker samen eten.

Mmm...

En dankzij deze vissen... (vogel tjilpt)

Oh, in één keer zo'n vogel... pfoe.

Ehm, dankzij deze vissen mag ik hier leven.

(vogel tjilpt)

VO: De dagen worden steeds korter, de avonden zijn koud.

Niels zoekt de beschutting van z'n shelter op.

Hij heeft nog een kleine voorraad bessen...

dus die staan op het menu vanavond.

Ik vond het een beetje een k*tdag, eerlijk gezegd.

Ik had een beetje heimwee, veel aan het nadenken over thuis.

Geen vis gevangen, dus ehm...

Ik hoop morgen op beter.

Ik merk dat m'n energie naar beneden gaat.

Dat ik ondanks dat ik, eh, goed eet...

toch, eh, vermoeider raak. Ik krijg ook een beetje zo'n kippennekkie.

Het is wel een beetje laat. Een kippennekje en, eh...

Ik merk toch wel, m'n polsen en zo, zijn allemaal een beetje smalletjes.

Dus dat zegt genoeg.

Maar m'n streven is dus 48 dagen.

Ik geef het een beetje over aan m'n, eh... aan m'n lijf eigenlijk.

Maar ik ga blijven zolang als ik kan. Ik vind dat echt belangrijk.

Zodat ik later nooit kan zeggen: Wat als ik een dag langer was gebleven?

Stoppen is geen optie. Ik ga door, door, door.

Tot ik erbij neerval.

Zo. Ik zit nu lekker bij m'n dobbertje. Het is nog heel vroeg.

Dit is wel een mooi moment om te vissen.

En ik ga nu niet vissen omdat ik denk dat dit de winst kan redden of zo...

maar gewoon omdat vissen met een dobber heel erg leuk is.

Ik denk een goeie 30% van m'n jeugd heb ik zo doorgebracht.

Ik denk dat kleine Niels ook heel trots en blij zou zijn...

als ie zou weten dat ik dit 43 dagen heb gedaan.

Zo overleven in de natuur, precies zoals in de boeken die ik altijd las.

Ehm, ik heb, eh... me net eigenlijk gerealiseerd...

dat, eh, ik heb nog een hele pan vol vissoep...

voor vanavond en morgen...

en ik heb nog drie vissen die ik, eh, mag ontleden.

Ja, dan ga ik natuurlijk niet dat net nog uithangen.

Ik krijg het niet op en da's natuurlijk zonde.

Ik ga niet iets verspillen.

Het net gaat eruit zodat de vissen vrij kunnen zwemmen.

Voelt hartstikke goed om dat te doen.

VO: Waar Daan haar net binnenhaalt omdat ze TE veel vis heeft...

vangt Niels al dagen helemaal niks.

Hij verlangt wanhopig naar een vis aan z'n lijn.

Nog een leuk klein forelletje kunnen vangen.

Met een dobber.

Het is niet veel, het gaat me zeker niet naar dag 50 helpen of zo.

Kan ik gewoon ietsje meer eten nog vandaag.

Ik heb wel honger. Ik voel m'n maag echt knorren.

Maar dat betekent dat ie het nog doet.

Het voelt, eh, als aftellen.

Ik merk dat ik moe ben.

Ik merk nu dat ik eigenlijk de kou niet uit wil zetten.

Dat het ECHT een soort vriend is geworden.

Dat je een beetje kan praten, je gedachtes zo.

Ik kan...

organiseren.

Ja, ik denk dat ik me wel een beetje alleen voel nu eigenlijk.

VO: Terwijl Daan nog mijmert, heeft Niels z'n netten alweer gecheckt.

Nada.

Rien. Jammer.

Ik weet niet wat het is met die gill nets, maar dat is ineens klaar.

En dat is een probleem.

Ik weet niet hoeveel dagen ik hier nog blijf zitten.

Ik zeg heel stoer 48, maar ik weet niet of ik dat ga volhouden.

Ik voel gewoon aan alles dat ik gewoon op ben.

Ik merk dat het lopen zwaar is met laarzen aan.

Eh, ik merk dat m'n emotionele stabiliteit achteruitgaat...

en dat is gewoon die honger. Niet alleen fysiek honger...

maar echt een heel grote donkere wolk die boven je hangt.

Goedemorgen. Ach, dat is wel heel fel trouwens.

Het kan wel ietsje minder.

Is dit beter?

Ja, da's wel, eh, mieux. Oké.

Het is dag 44. Ik heb eigenlijk...

Godverdomme, nou gaat dat lampje weer om.

O, o, o, ik zou nog ZO niet vloeken vandaag.

Oké.

Ja, hij doet het. Oké. Het is dag 44, ochtend.

Ik heb best wel goed geslapen, ik was wel heel vroeg wakker.

Maar ik ben nog niet buiten geweest, want ik hoor dat het hard waait...

dus ik denk dat het niks wordt met het dobberen.

Ik hoop nog altijd op een wonder in de gill nets...

dat er weer van die grote paaiende forellen het net in gezwommen zijn.

Dan ben ik gered.

Ik heb nog twee kopjes bessen, en dat is m'n eten ook.

En then it's done. Dus voor vandaag heb ik ook niet genoeg eten.

VO: Het is code rood voor Niels. Met twee kopjes bessen voor vandaag...

komt hij morgen niet door de medische check.

Daan heeft weliswaar al wekenlang veel meer eten dan Niels...

maar ook zij voelt in haar lichaam...

de gevolgen van ruim zes weken alleen overleven in de wildernis.

Ik, eh... merk dat ik HEEL weinig energie heb.

Ik heb het gevoel dat ik langzamer loop, een beetje schuifelen.

Ik weet niet of ik langzaam een beetje aan het uitteren ben.

Dat weet ik dus niet, en dan dacht ik: mmm, dat is niet de bedoeling.

Toch beter dat ik aan deze kant sta.

VO: Niels controleert weer eens z'n netten...

in de hoop dat hij eindelijk vangst heeft.

Misschien zit er wel iets in.

Yeah!

Oké. Don't lose it, don't lose it.

Een hele respectabele forel.

Oeh, dat had ik echt niet meer aan zien komen, zeg. O, wat een zegen.

Het is geen reus, maar zeker ook geen kleintje.

Hé.

Wat fijn. Eten.

Joehoe.

O, die ga ik lekker opeten vandaag.

Damn, wat nice! O, wat fijn!

Oeh, ik heb echt eten nodig, ik merk het gewoon aan alles.

Ik ben gewoon slap.

VO: Niels is dolgelukkig met deze forel...

en geniet intens van eindelijk weer een vis op het menu.

Daan kreeg van de natuur door dat ze moet blijven tot dag 48...

maar begint hier steeds meer aan te twijfelen.

Ik voel dat ik zwaarder word in m'n hoofd.

En, eh, ik ben eigenlijk een heel luchtig type. (lacht)

Ja.

En, eh...

Ja, dat moet ik even aanzien, want als dat heel zwaar gaat worden...

dan ga ik dus die 48 dagen niet halen.

Want dat ga ik gewoon niet doen.

Blijft een spelletje.

Ook al is het wel iets dieper voor mij... geworden.

Morgen is die med-check. Er zijn eigenlijk drie scenario's.

50% kans is, ik ga eruit morgen.

50% kans dat ze zeggen: Je mag nog door, maar blijf veel eten.

En dan is er nog 0,00000001% kans dat ik morgen gewonnen heb.

Maar dat denk ik niet. Op dag 45 denk ik niet.

Een dubbel gevoel. Aan de ene kant: hopelijk is het morgen klaar...

kan ik naar huis, naar m'n familie.

Maar m'n competitieve kant zegt natuurlijk:

Maar we willen door, door, door. Dus ik hoop dat het gewoon, eh...

goed nieuws is.

De ochtend van dag 45. Eh, vandaag is het eigenlijk D-day...

want ze komen zo med-checken.

But the truth is, m'n eten is wel gewoon helemaal op.

Ik heb alleen nog bessen.

Dus ik laat het op me afkomen en probeer er niet over na te denken...

want ik ga alleen maar psychologisch de mist in anders...

want ik ga er dan op hopen dat ik eruit ga omdat ik gewoon honger heb.

Of heel erg hopen dat ik nog door mag omdat ik wil winnen.

VO: Het medische team maakt zich vooral zorgen...

over de lichamelijke toestand van Niels.

Zijn situatie is het meest urgent.

Daarom staat hij als eerste op de planning.

Dit is dag 45, en er is weer een medische controle.

Ik ben op dag 31 bij Niels geweest en toen kreeg hij een waarschuwing.

Het begon gevaarlijk te worden...

omdat hij te weinig at en afviel.

Ik maak me dus zorgen om hem. Vandaag gaan we weer alles meten.

Als hij niet vooruitgegaan is, halen we hem uit deze wedstrijd.

VO: Na een lange periode overleven op te weinig calorieën...

begint het lichaam niet alleen vet, maar ook spieren te verbranden.

Uiteindelijk is er zelfs kans op blijvende schade...

aan onder andere hart, hersenen, lever en nieren.

Omdat Niels al geruime tijd in de gevarenzone zit...

houden de artsen hem goed in de gaten.

Mooi weer brengen jullie mee. -Ja, het regent een beetje.

Ik controleer nu alleen z'n gewicht. Is het te laag, dan gaat hij meteen mee.

Je bent niet aangekomen? -Dat denk ik niet. Het is zelfs wat lager.

Wat lager?

Je hebt waarschuwingen gehad omdat je te weinig at.

Je zit al minstens een paar weken in de gevarenzone, dus...

Dus jullie halen me eruit? -Ja, vandaag.

Teleurstellend, maar ik zei in het begin: Of ik ga eruit vanwege een controle...

of ik ga winnen. Dus het is een eervolle nederlaag.

Jullie moeten me beschermen en daar ben ik dankbaar voor.

Je zit op de grens. -Ik ben klaar om naar huis te gaan.

Ik ben vooral wel trots dat ik het toch nog 45 dagen uitgezongen heb.

Het is echt iets waar je maandenlang naartoe leeft.

Het is heel gestoord dat dat dan nu echt, eh, ineens echt is.

6,5 week is dit echt m'n thuis geweest.

Elk hoekje van deze plek ken ik.

Doei, Salsvatnet. Ik, eh...

ga je wel soort van missen op een bepaalde manier, denk ik.

Dat je ooit ZO blij zou worden van één verschrompelde fokking bosbes.

Ik denk dat de grootste uitdaging echt honger was.

Echt heel goor. De beste omschrijving is kots met maagzuur erdoorheen.

Want je merkt gewoon, dat pakt je mentaal ook, die honger.

Hoe slecht ook een bepaalde dag is, er komt altijd...

Als je actie onderneemt, komt er weer wat beters.

Jajajajaja, dit had ik echt effe nodig. Vandaag geen honger.

Raftenstein drijft. Woehoe!

Aja, easy...

Yes! I love it when a plan comes together!

Mag ik het reddingsvest?

Was voor mij echt de moraal van het verhaal.

Positieve actie levert gewoon dingen op, no matter what.

M'n hele leven wilde ik al zoiets doen...

en nu is die droom in vervulling gegaan en dat is fantastisch.

Ga ik nooit vergeten. Voor de rest van m'n leven neem ik dit mee.

Echt ongekend bijzonder.

Je voelt ook echt dat je leeft. Woe!

O... schat! -O, mijn god!

What the fuck doe jij nou hier? -O, ik ben zo trots op jou.

Ben jij echt? -Ja, ik ben echt! Ben jij echt?

Ja.

Ik ben echt tot het gaatje gegaan. -Ik ben zo trots.

VO: Met de exit van Niels op dag 45...

is er nog maar één die het nog steeds volhoudt in de Noorse wildernis:

Daan. Daarmee is zij de eerste winnaar van Alone Nederland.

Alleen weet ze dat zelf nog niet.

Haar gezin is onderweg om Daan dit nieuws te brengen...

en haar mee terug naar huis te nemen.

Ik wil haar ook wel weer eens zien. -Ja, zeker.

Het is vooral raar omdat ze niet weet dat ze ons gaat zien.

Nee. -Een verrassing.

Ik ben heel trots op mama. Ik had het ook echt niet verwacht.

Ik had verwacht dat ze het twee weken vol zou houden...

en dan gewoon lekker naar huis zou komen.

Maar het is nu 6,5 week verder volgens mij en wij moeten haar halen.

VO: Daan heeft geen idee dat haar gezin met 'n andere boot onderweg is.

Ze denkt dat het medische team alleen komt voor de wekelijkse check.

Hallo. -Hé...

Hoe gaat het vandaag? -Ik ga deze week.

Ik ben bijna klaar. Nog een paar dagen en dan...

Ik heb kinderen. Ik ga liever met hen naar het bos.

We gaan de metingen doen bij je hut. -Ja, kom mee.

Hier heb ik zo van gedroomd. O, mijn god.

Het is wel raar. Dit was raar.

Je hebt gewonnen. -Hè? Oh my... Echt?

O mijn god. Ik ga gewoon mee naar huis. -Echt wel. Ik laat je niet meer gaan.

Dit ga je echt nooit meer doen, mam. -Nee, nooit meer.

Oh my goodness. Jij hebt twee grote tanden.

Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? (lacht)

Dat moment dat je aankomt... Wauw! Zo mooi!

Ik heb het op mijn manier gedaan die echt bij mij past.

De verbinding met het land zoeken.

Ik wil vragen of ik hier mag zijn, hier mag leven.

Verbinding maken. Ik weet, ik ga nemen.

Maar ik wil ook wel wat teruggeven.

En dat worden deze mooie dreads. Cadeau wat echt van mij is.

Het werkt! Wat kan je nog meer willen?

Dit is wel echt waanzinnig. Yeah, mama heeft noorderlicht gezien!

Het bouwen van de hut, ik had geen idee!

Wooo, nee, nee! O nee!

Ik ben blij, maar ook heel verdrietig geweest.

Ik heb vis, hout, onderdak, ik heb alles, maar niet m'n lieve man en kinderen.

En elke keer gebeurde er weer iets, en dan veerde ik weer op.

Kijk nou, een hart!

Dit zijn wij, dit hart. Wij en ons gezin, met z'n vijven.

Eén groot kloppend, inspirerend mooi hart.

Dit waren jullie, en die stond.

Je moest eens weten hoe ik jullie heb gemist.

Wij jou ook.

Ik ga echt nooit meer zo lang weg.

Tric zegt altijd: Als je verdriet hebt van iets of je mist iemand...

is dat omdat het altijd zo leuk was.

Nou, dat is het zeker. Het is echt zo'n mooie man.

Dit is heel belangrijk, Suus. Geef haar een handje.

Dank jullie wel. -Wat ben je van plan?

We zeggen: Doe elke dag iets wat je graag wilt, maar spannend vindt.

Enne, ik vind het eigenlijk niet spannend meer.

Dus ik wil graag met je trouwen. -Aaah!

Ja, natuurlijk! Jaaa, jaaa, jaaa! (gilt van vreugde)

Betekent dat ja? -Jaaa!

Ik heb hier gewoond. Zo voelt het ook. Ik heb hier gewoond!

Ik heb het gedaan! Ja, ik heb het gewoon gedaan!

Dank je.

Ik heb geleefd met het land en het land met mij.

Dat is ZO'N cadeau, dat...

Dat neem ik mee. Ja.

Joe! tot ziens!

Joehoe!