Original subtitles

VO: Eerder in Alone kon Menno nog nauwelijks lopen vanwege z'n enkel...

Het is wel echt pijnlijk, hoor.

VO: ...besloot Anton uit de wedstrijd te stappen...

Ja, nu heb ik echt het gevoel, het is rond.

VO: ...maar al snel daarna sloeg de twijfel toe.

Nu ik weer twee vissen heb gevangen, moet ik dan wel stoppen?

VO: Anton wil nog niet opgeven. -Ik ga gewoon nog hier blijven.

VO: Na eindeloos veel honger lijden, koos Awi WEL voor een exit.

Oooh!

Mijn taak zit erop hier.

VO: Na Awi's vertrek blijven er nog vier deelnemers achter.

Da's wel een gekke realisatie. Niet weten wat er in de wereld gebeurt.

VO: Zij hebben geen idee wie er al heeft opgegeven...

Ik ben ZO nieuwsgierig hoe de rest het heeft.

Hoe gaat het? Hebben jullie het ook zwaar? Is iedereen er nog?

VO: ...en gaan door met hun strijd om in isolatie...

te overleven in de Noorse wildernis.

Degene die het het langst volhoudt is de winnaar van Alone Nederland.

Dit is Alone.

Menno heeft de afgelopen dagen zoveel mogelijk rust gehouden...

om z'n enkel te laten herstellen.

Maar dat kan hij niet al te lang blijven doen...

want z'n visvoorraad is niet oneindig.

Niet lopen betekent ook geen eten.

Ik ga nou effe proeflopen.

Dus ik kom nu... m'n shelter uit.

En ik, ehm, ga effe kijken hoe het gaat.

En het gaat k*t!

Het doet pijn!

Ah!

En dan zet je 'm net verkeerd neer en dan gebeurt dat.

Ah!

Oké. Nee, dat gaat best wel k*t!

Ik kan echt amper op links staan. Heel k*t.

VO: Anton besloot eerder om voor een exit te gaan...

maar was bang de eerste te zijn die uitstapte.

Met een paar vissen in z'n net vond hij de kracht om alsnog door te gaan.

Toch blijft hij twijfelen.

Hoppetoppetoppetoppaaa... Zo...

Zo. Ik merk dan dat ik ook wel mag erkennen voor mezelf...

dat het soms ook best wel zwaar is.

En, ehm, dat het gewoon niet altijd alleen maar leuk en lekker is.

Ja, en soms ook best wel pittig.

En we zijn natuurlijk begonnen met een Indian summer...

wat fantastisch was de eerste week.

Allemaal zon en warm weer en weet ik het allemaal.

Maar het is nu echt aan het omdraaien naar kouder.

Hagel, eh, nat. En dan is het koud en nat.

En dat is echt gewoon, ja, dat is heel vervelend.

Dat is echt heel vervelend.

En dan heb ik, dan is het echt wel zwaar. Ja.

VO: Niels is vandaag al vroeg aan de slag gegaan.

Hij is bijna klaar met het netjes afbikken van de palen...

waarmee hij de onderkant van z'n tipi winddicht wil krijgen...

zodat hij eindelijk kan verhuizen.

Ja, dat gaat wel werken. Gewoon zo. Hopsakee.

Kijk, dat past ook net.

Fits like a glove.

Ik merk dat ik ook een beetje moeite moet doen om hier te zijn.

Dat ik het gevoel heb dat ik meer bezig ben met als ik naar huis ga.

Toch zwieren m'n gedachten daarnaartoe.

In plaats van de projectjes hier ben ik bezig met daar...

en dat verbaast me, maar het is oké. Ik laat het gewoon voor wat het is.

Misschien betekent dat dat het tijd is om te gaan.

VO: Anton gaat nu naar z'n favoriete bessenhelling...

in de hoop dat er nog iets te vinden is.

Kijken of hier nog plekjes zijn waar ik bessen kan ontwaren.

Kijk, hier kun je zien dat... oeh...

De bessen liggen al op de grond.

En ze zijn ook niet helemaal...

100 procent meer, zou je kunnen zeggen.

De blauwe bessen zijn eigenlijk al... eigenlijk al weg.

Ik zie meer op de grond liggen dan op de plantjes zitten.

Het grappige is, ze smaken nu ook net iets anders.

Dus, eh, ja.

Ik kan nog 'n paar dagen vossenbessen plukken, maar daarna dan is het klaar.

VO: Niels heeft de smaak te pakken. Z'n tipi is inmiddels af...

en nu bouwt hij een steiger...

om z'n vlot veilig op de kant te kunnen plaatsen...

zonder kans op scheuren door scherpe stenen of takken.

Zolang de steiger nog niet af is...

heeft hij de tarp tijdelijk van het vlot gehaald om hem te beschermen.

Hopelijk een van de laatste keren dat ik...

zo'n grote boom moet kappen en slepen.

VO: Daan probeert zich af te leiden van te veel gedachtes over thuis...

en bouwt een muur om haar shelter winddicht te maken.

Nou, niet slecht toch?

VO: Net als de palen voor z'n tipi...

maakt Niels ook deze steigerpalen weer heel zorgvuldig helemaal glad.

Bijna klaar met de eerste paal.

Dit is echt weer loodzwaar werk op heel weinig calorieën.

Nou, deze is misschien iets te lang.

Of past ie ook... Oh, oh, oh...

Volgens mij is deze goed zo.

VO: Met 28 dagen in de wildernis...

gaan Antons gedachten steeds meer richting thuis.

Dit is de eerste keer dat ik m'n kinderen...

nou ja, voor zo'n lange tijd niet zie.

En het is nu wel heel bijzonder dat ik ze gewoon vier weken niet zie...

maar zelf ook niet met andere mensen ben die me kunnen afleiden.

Nu ben ik de enige die mezelf kan afleiden...

van het emotioneel missen van m'n kinderen.

ANTON: Hadden jullie al messen? -Ja.

Ja? Oké.

Nou, bakje koffie, eh, leeg.

Het afscheid thuis was niet een heel verdrietig afscheid.

Maar ook wel van: O, wij gaan je heel lang niet zien.

Ik ga jullie heel lang niet zien. Hmm, ja...

Ik ga hem gewoon heel erg missen Maar hij is wel vaker lang weg...

dus ik ben het wel gewend om een tijd helemaal zonder hem te zijn.

Maar ik vind het wel stom, want ik mis hem wel gewoon.

Ja, aan het feit dat ik weg ben met een open eind...

dat maakt het vooral denk ik voor hen, eh, lastig.

En ik zal hem sowieso missen, want het is wel m'n vader...

en, ja...

'Papa, ik mis je.' Of: 'Papa, ik hou heel veel van je.'

Ja, ja, dat raakt mij wel natuurlijk.

Dat voel ik wel in m'n, eh...

in m'n buik.

Dat ik ze mis. Ja.

Jongens, jongens, wat moet ik ermee?

O, wauw.

Dit is wel een enorme drassige druildag.

En dit soort dagen... Gelukkig heb ik er nog niet zoveel van gehad.

Heb ik wel zoiets van, oké, hoelang gaat dit duren?

Dat weet ik gewoon niet.

Ik, ik, ehm...

wacht op een soort teken van, nou, nu is het genoeg geweest.

En op dit soort dagen voel ik dat teken wel een beetje dichtbij komen.

Ik denk: ja, wat doe ik hier nou?

VO: Menno is maar weer in bed gaan liggen.

Hij hoopt dat z'n enkel met voldoende rust snel zal herstellen.

Echt pijnscheuten.

Van m'n tenen tot aan m'n knie. Da's niet goed.

Ik weet echt niet wat ik moet doen.

Ik wil er nog meer uithalen.

Oh, maar deze is...

een bikkelharde klap in m'n gezicht. Fuck me.

VO: Anton heeft 't moeilijk nu er nog maar weinig bessen te vinden zijn.

Want ook de visvangst valt tegen.

Ik heb ook na zitten denken, van: kan ik nog andere dingen eten?

Nou, bessen plukken, dat is echt, ja...

Vossenbessen is voorbij, blauwe bessen is voorbij...

Ehm, ik ben vandaag een verloren paddenstoel tegengekomen...

een cantharel. Die heb ik gelijk opgegeten.

En dus, ja, wat kan je nog meer eten hier, behalve vis?

Insecten eten zou kunnen, maar ik zie alleen maar vliegen of muggen...

en ja, voor de rest zie ik helemaal geen insecten hier.

Eh, misschien wat larven, als ik ga zoeken in rot hout.

Dat zou nog kunnen, maar dat is zo'n klein beetje...

aanvulling op het hele menu, dat is echt waardeloos.

Dus het is gewoon, ja, het is alleen maar vis.

VO: Niels' tipi is klaar en hij gaat er vanavond voor het eerst slapen.

Een moment waar hij lang naar uitkeek.

Het vuurtje brandt, m'n bed is gespreid.

Ik ga m'n slaapzak nog pakken, de laatste spullen.

En dan ben ik officieel verhuisd.

M'n lichaam zegt nu natuurlijk van: Nou, dit is echt allang de grens.

Maar... in m'n hoofd ben ik nog niet klaar. Ik, ehm...

Deze, dit avontuur is te uniek.

Dan wil ik niet meteen zeggen, van: Haal me hier weg.

Dan maar twee dagen strompelen, drie dagen strompelen.

Ja, als je vier dagen aan het strompelen bent, kan het niet meer.

Dan is je brandhout op en dan ben je echt op je tandvlees bezig.

Er moet verbetering komen in die enkel, anders hou ik het niet vol.

100 procent.

Dan is het gewoon klaar. Dan was dit het.

Dag 29. We zijn er. De tipi is eigenlijk gereed...

dus ik kan me weer op voedsel focussen, en dat is nodig...

want ik ga nu weer richting het eten van één klein visje per dag...

terwijl de bedoeling was om daar wat meer van te gaan maken.

Dus ik hoop dat dat gaat lukken, dat ik dus dadelijk, eh...

weer heel veel vis ga vangen.

Goedemorgen. Het, eh, miezert.

Het druppelt buiten, dus m'n urge om uit bed te komen is niet heel hoog.

Dag 29. Het zijn nu weer de eerste beelden die ik opneem vandaag.

Ik heb het ochtendritueel er al op zitten.

De eerste stappen die ik altijd zet zijn om te plassen.

Die waren... niet minder pijnlijk dan gisteren en eergisteren.

Dat is altijd effe een harde realisatie in de ochtend.

Het is koud. M'n neus voelt echt kou.

En, eh, ik merk dat ik meer moet eten.

Als in gisteravond had ik in één keer ook nog honger.

Ik denk door de kou, dat m'n lijf dus zeker voor het slapen gaan...

nog meer calorieën nodig heeft.

Ik heb nog meer vis gegeten.

Ja, maar dat vet heb ik dus echt wel nodig.

M'n lijf staat op Z-Z-Z.

VO: Anton is inmiddels uit bed...

en heeft nog eens goed nagedacht over z'n toekomst hier in Pine Bay.

Oké.

Zo, nou...

Ik check even in omdat ik besloten heb om definitief te stoppen.

Dit besluit had ik al eerder genomen.

Nadat ik dat gemeld had, ben ik toch gaan twijfelen. Moet ik dit wel doen?

En toen heb ik eigenlijk besloten van, nee, ik ga wel blijven.

En nu kom ik er eigenlijk achter dat dat besluit om toch te blijven...

op basis was van ego-argumenten, die opeens wel een rol gingen spelen.

Ik heb nog nooit op basis van m'n ego besluiten gemaakt...

grote besluiten gemaakt in m'n leven. Nog nooit.

En dat ga ik nu ook niet doen. Ik heb hier gedaan wat ik hier wilde doen.

Ik heb MIJN doelen bereikt, en het voelt ook echt als, het is rond.

Ik ben daar waar ik eigenlijk wilde zijn.

Dus... ik ben nu blij. Alles congruent vanbinnen.

Ik stop, en dat is helemaal oké.

O, joh. Ja, nu ga ik weg.

Ik ben hier gekomen met het doel om mezelf beter te leren kennen...

op verschillende vlakken.

Dus die hele missie, zeg maar, van mezelf beter leren kennen...

die was gewoon rond.

En toen had ik ook echt zo'n moment van...

Eh, ja... Ja, het is rond, ik ben klaar.

Een van de grootste uitdagingen voor mij was te weinig eten...

en daardoor te weinig energie hebben om alles te doen.

M'n schoenen aantrekken was al moeite.

En dan moet je visnetten uitzetten en proberen om vissen binnen te krijgen.

Je moet bergen op om bessen te plukken.

Alles kost moeite en energie.

Je moet het doen, want anders heb je geen eten!

Dus alles bij elkaar... Ja, dat was echt wel 'n hele vette uitdaging, ja.

Ik weet 100 procent zeker dat het me veranderd heeft.

Dus ik ben ook heel benieuwd hoe ik straks als ik thuis ben...

wat er dan veranderd is.

Maar dat er iets veranderd is, is 100 procent zeker.

Ik ben echt trots op mezelf.

Ik vind echt dat ik het echt heel goed heb gedaan. (lacht)

Ja, echt!

Ja. Trots.

VO: Nog drie deelnemers over.

Menno twijfelt hoelang hij dit nog vol kan houden.

Maar hij heeft z'n enkel rust gegeven en is nu weer op pad...

om toch wat extra eten bij elkaar te scharrelen.

Het was een eindje strompelen.

Ik probeer 'm iets naar achter te doen, zonder te vallen. (lacht)

Moet gewoon...

Dit was een eindje strompelen, maar het is oké.

En ik wil zitten, want ik wil bessen graaien.

Grappig. Toen ik door m'n enkel was gegaan, had ik niet verwacht...

stiekem, dat ik hier nog zou komen.

Maar wie weet...

trekt ie 'm nog effe door, Men.

Ik heb mezelf vijf dagen gegeven dat het...

significant beter moet voelen.

Er moet wel vooruitgang in zitten.

En het is nog niet beter, maar ik heb nog twee dagen.

En als het dan niet beter is...

dan ga ik naar huis.

VO: Niels wil nu z'n tipi af is weer volledig focussen op visproductie.

Hij heeft z'n net een paar dagen laten liggen.

Dit is door de wind helemaal richting de kant gedreven.

Zo ver dat hij het vanaf de wal kan checken.

Het waterpeil is wel HEEL hard gestegen de afgelopen dagen.

De verse vis is op. Dat is m'n straf, dat ik deze zo lang heb laten liggen.

VO: Daan merkt dat ze door de kou meer moet eten...

en checkt haar net op vis.

Het water is koud en ze probeert er niet in te gaan...

omdat ze bang is om TE erg af te koelen.

Geen idee hoever ik hierin kan waden.

Oh, man, druppies!

Oh, ja, ik moet toch... Nou ja, whatever.

Gewoon erin gaan.

Hardcore.

Ik hoop dat...

Ik heb wel een beetje dunne beentjes. Zo dun heb ik ze nog nooit gehad.

Ik heb altijd wel stevige Brabantse benen gehad in mijn beleving.

O nee, er zit ook nog een visje in, denk ik. Wauw, fijn!

Ja, top. Twee zelfs, denk ik.

Prima portie. Ze lijken onder water altijd kleiner...

maar deze zijn best nog wel gewoon goed aan de maat.

Had ik precies nodig. Heb ik toch even een paar dagen wat meer rust.

Denk dat ik er vandaag eentje ga eten en morgen.

Ja, er zit een stevige vis in.

Zo...

Nu heb ik koude handen.

Enige nadeel is dat ik dus nog geen vuurtje heb gemaakt.

Ik moet wel zorgen dat ik zo goed warm... ben en blijf.

Am I a lucky basterd or what?

Gewoon twee echt mooie forellen.

Eentje voor vandaag, eentje voor morgen.

Heb ik gewoon net wat meer te eten. Heel erg blij mee, echt zo fijn.

Nou...

Hele stoere actie...

met de vis. Maar inmiddels heb ik het dus ZO koud...

dat dat ook weer niet zo heel slim is.

M'n handen bevriezen helemaal. Au...

(zucht) Oh, oh, oh...

Oké, ik begon heel stoer, maar ik heb het nu ZO koud.

M'n handen zijn echt een beetje gevoelloos aan het worden.

VO: Niels wil ook het net controleren dat DIEP in het water ligt.

Het is echt ijskoud vandaag, echt ijskoud.

Maar dat is even wat het is. We gaan het meemaken.

Er staat een redelijk windje, dus kan ik er überhaupt makkelijk bij komen?

Ik wil een heel stoer vuurtje maken.

Maar dat gaat nu effe helemaal niet lukken, m'n handen zijn te koud.

Ik heb m'n handen nu in m'n slaapzak.

O, dat is nog wel een beetje warm.

Ik probeer zo, eh... ja, warm te worden eigenlijk.

Zodat ik zo een vuurtje kan maken.

Hè, verdorie, daar moet ik zelfs een beetje van huilen nu.

Dan voel ik me toch een beetje...

een beetje kwetsbaar of zo, in dit soort dingen.

Ik denk: jeetje, het kan heel snel misgaan.

Weet je, m'n instinct zegt nu ineens tegen mij: Je moet dit niet doen.

Ik ga 'm gewoon weer vastmaken en ga gewoon weer terug naar de...

En ik zal uitleggen waarom.

Het is zeker niet windstil, het waait best wel hard richting noordoost.

Als ik daar nu heen peddel en de wind wordt harder in diezelfde richting...

dan kom ik er niet meer uit. Dan kan het weleens heel slecht aflopen.

Dus ik ga het niet doen. Waarom zou ik zo'n groot risico nemen?

Bovendien is 't echt IJSKOUD vandaag. Dus ik ga lekker terug naar binnen.

Soms moet je gewoon naar je, naar je instinct luisteren.

Oké, rustig aan, Daan. Effe de tijd nemen. (snikt)

Stom, hè? Zo voelt het wel een beetje alleen.

Echt Alone.

Alone met al m'n dooie vissen.

Het is, eh, echt een frisse ochtend.

Wel helder.

Maar, ehm...

Zoals ik net liet zien, of zoals jullie net zagen...

liep ik naar de camera zonder wandelstok...

kon ik m'n voet rustig neerzetten zonder een scheut pijn.

Het is nog waggelen, het is heel traag...

maar het is verbetering.

Dan wil ik nog wel effe blijven hier.

VO: Het is tijd voor de wekelijkse medische check.

Daan heeft het grootste deel van haar verblijf hier veel vis gevangen.

Hallo!

Ik denk niet dat je de afgelopen weken iets bent afgevallen.

VO: Menno kon er de laatste dagen niet op uit om vis te vangen...

maar had nog voldoende voorraad.

Hetzelfde als de vorige keer. Ziet er prima uit.

Zolang je vis blijft eten, komt het wel goed, denk ik.

VO: Niels besteedde veel tijd...

aan het perfect gladmaken van palen voor z'n shelter en steiger...

plus het maken van een ingewikkelde vlotconstructie.

Z'n beperkte visvoorraad rantsoeneert hij streng...

met elke dag een klein beetje vis.

Inmiddels heeft hij al behoorlijk veel gewicht verloren.

Zo vlak mogelijk zodat we het juiste gewicht zien.

Het grootste probleem is nu je calorie-inname, dus je moet meer eten.

Verdubbel het aantal calorieën van de laatste dagen.

Want als je zo weinig blijft eten, kun je uit de wedstrijd worden gehaald.

Daar moet je je dus op richten. -Snap ik.

We waarschuwden hem voor z'n lage calorie-inname.

En ik denk dat het hem duidelijk werd dat hij zich daar nu op moest gaan richten.

De med-check is net geweest.

Ehm, en ik heb officieel een waarschuwing gehad...

dat als ik niet m'n calorie-inname verdubbel...

dan word ik er medisch uitgehaald.

Ehm, ik schrik daar wel een beetje van.

Ik had dat nog niet verwacht zo vroeg in de wedstrijd.

Maar het is ook logisch, want het is ook niet niks voor je lichaam.

Ik ben 31 dagen lang aan het leven op sommige dagen 200 calorieën per dag.

Da's het minimale zo'n beetje wat ik eet.

Het is ook niet dat je lichaam dit voor altijd volhoudt, snap ik wel.

Het is nog maar dag 31, dus kan ik er op dag 38 al uitgehaald worden.

Ehm, en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Dus ik heb gelijk even een van m'n gerookte vissen opgegeten.

Want ik zou het heel naar vinden om er op dag 38 al uitgehaald te worden.

Dat zou ik echt heel k*t vinden. Dus, eh...

Dus ik heb ook bessen verzameld.

Maar goed, ik ga gewoon zorgen dat ik de check van dag 38 wel haal...

want ik word gek als ik er dan uit word gehaald. Dat zou zo k*t zijn.

38 dagen is helemaal niet... komt niet eens in de buurt bij m'n doelen.

Maar het is wel een wake-upcall.

Eten, eten, eten, that's the name of the game.

VO: De laatste keer dat Daan het water in ging...

kwam ze daarna nauwelijks nog op temperatuur.

Ze is ervan geschrokken.

Het kost zoveel calorieën om toch dat water in te gaan...

dat het uiteindelijk niet zo verstandig meer is om...

Die hele dag in het water.

Ik ben gewoon bevroren.

VO: Ze werkt daarom aan een systeem...

waarmee ze vanaf de kant haar net kan checken.

Nou, misschien is dit dan dus wel...

de laatste keer het water in.

Als m'n plan werkt zoals ik hoop dat het zou kunnen werken.

Het is niet zo ver.

Zo.

En nu ga ik een kopje thee drinken.

Oeh, guur.

Als ik me afzet, hoef ik niet zoveel te peddelen. Glij ik daar zo heen.

Brr, het water is lekker koud vandaag.

Raftenstein lijkt het nog allemaal te doen. Dus dat is mooi.

O, er zit een hele grote vis in. Wooo...

Die moet wel effe blijven hangen.

Welkom aan boord. Heel blij mee, prachtig.

Echt weer zo'n hele grote. Dat is helemaal niet verkeerd.

(zangerig) Ik ben blij, want ik heb een hele grote vis!

Met heel veel calorieën!

Dan hoef ik misschien nog niet naar huis op dag 38!

Kan ik nog iets langer van m'n vakantie genieten!

Hij blikkert zo mooi in dat zonnetje. Bijt er eens op, joh.

(geluid van vliegtuig)

Daar vliegen ze.

Mensen, hahaha.

Da's raar.

Ik hoor een vliegtuig. HEEL erg ver boven in de lucht...

zie ik dus een vliegtuig.

Het is de eerste die ik zie.

En ongeveer het enige wat ik denk is: mensen. (lacht)

Het is wel echt een koude avond.

Ehm, dus ja...

Anyway, de dokter zei: Twee keer zoveel calorieën als dat je at.

Morgen eet ik wel 1000 calorieën als ik deze vis opheb.

Normaal zou ik dit in drie dagen eten.

Eén dag de soep en twee dagen de filet.

Nu ga ik dat lekker allemaal in één dag opeten.

Ik merk dat het me toch bezighoudt dat ze zeiden:

'Als je niet meer eet, kun je er op medische grond uit worden gehaald.'

Aan de ene kant wil je wel naar huis, mis je je familie en zo...

maar aan de andere kant, ik begin het echt steeds leuker te vinden hier.

En m'n doel is wel echt winnen. Ik wil heel graag winnen.

Dus op dag 38 er al uitgehaald worden, zou ik ZO erg vinden.

Ik heb enorme eisen voor mezelf. Ik heb het tot in de puntjes voorbereid.

Iedereen die me kent, weet dat ik hier al drie maanden mee bezig ben...

dag en nacht. Dus ik wil voor mezelf de beste prestatie neerzetten.

Ik kan me niet voorstellen dat jij in je tentje ligt, in de nacht...

Misschien gebeurt dat wel, en dat vind ik dan heel erg om te zeggen.

Maar ik kan me niet voorstellen dat jij in je tentje denkt:

Hm, nee, dit is het toch niet. Ik druk op de knop.

Jij gaat door tot het bittere einde, of zo.

Misschien zelfs te ver, dat je op de duur gewoon...

Dat ze je eruit moeten halen omdat je gewoon helemaal, eh...

ondervoed bent, of zo.

Maar niet dat je zelf op die knop klikt en zegt: Nee...

Ik ben wel ietsjes aangekomen, speciaal voor het programma om, eh...

Dan weet ik dat ik er in elk geval iets langer in kan blijven.

Want elke kilo vet is toch weer een aantal dagen dat je langer blijft.

Ik zie het zelf ook niet echt als een wedstrijd, maar weet dat het wel is.

Maar het is meer een wedstrijd tegen jezelf.

Want je hebt toch geen invloed op andere mensen.

Je kan alleen met jezelf afspreken: Ik ga er gewoon niet uit.

Dat is wel gewoon m'n streven, tenzij ik er medisch uit word gehaald.

Wat ik erg ga missen... Wij zijn best wel, buiten onze relatie...

ook echt maatjes. We doen veel samen. Samen maken we muziek.

Ik denk dat ik dat wel ga missen.

Maar aan de andere kant, dit is ZOIETS voor jou...

en dit is echt een kinderdroom. Dus ik gun jou dat avontuur heel erg.

En mijn gemis is daar gewoon... Ja, dat doet er dan niet meer toe...

omdat ik gewoon weet dat jij heel erg gaat genieten.

Ik denk dat dit zo goed aan het lukken is. Ik heb echt zo, eh...

Alle kruimeltjes gooi ik in de pan. Die gaan later in de soep.

Nog niet in de soeppan want daar moet ik morgen eerst m'n thee mee zetten.

Ik ga dan maar geen thee meer zetten met die andere pan...

want daar zit ik steeds in te plassen, die, eh, theeketel.

Dat is me iets meer waard...

dat ik niet naar buiten hoef 's nachts om te plassen in die kou...

dan het hebben van twee pannen die toch precies hetzelfde doen.

Misschien is dat wel noorderlicht. Ik denk het wel.

Hierboven zie ik ook iets. Het is een heel gestoorde wolk, als het dat is.

En daar, het is wel rood. Ja, het is wel heel vet.

Nu, de lucht wordt een beetje rooiig.

Wow, supermooi.

Echt vet!

Oh! Joehoe!

Dit is gewoon magisch.

Wauw, om hier in het noorden te zijn op dit avontuur...

en dan ook nog eens noorderlicht, dat is wel echt waanzinnig.

Ja, mama heeft noorderlicht gezien!

Ja, hoor. Stralen zo ver, zo lang, in het groen en in het rood...

Nou, waanzinnig! Zo mooi!

Maar, ja...

Ik ga snel m'n slaapzak weer in, want het is koud, maar...

Oh, dit was gaaf, zeg!

Lange dag, lange week zo.

Tot dag 38, dus nog vijf dagen.

Ik ben wel 100 procent determined om dat te doen, tot dag 38.

Dan kijken of ze me door laten gaan naar 45.

Ook 100 procent determined, dat nog altijd.

Maar het gevoel bekruipt me dat deze laatste dagen tricky worden...

want je zit gewoon, of laatste weken...

je zit gewoon zo in je sheltertje te wachten.

Niks in net één...

niks in net twee...

niks op de nachtlijn.

Alweer drie dagen geen vis.

Hoop ik natuurlijk dat er vandaag meer, ehm...

meer in het net zit.

Draait wel een beetje om vis de laatste dagen.

Het is eigenlijk een beetje copy-paste elke dag.

Netten checken, nee. Hengel pakken, weinig succes met hengel.

Da's wel balen.

Vandaag en morgen heb ik nog wel eten...

maar daarna is het wel klaar qua vis.

De volgende med-check is natuurlijk dag 38, dus ik moet vis gaan vangen.

Dus ik hoop heel erg dat er dan, eh...

dat er wat in zit straks.

Het voelt een beetje als survivallen vandaag, heel eerlijk gezegd.

Het valt niet mee. Het is koud.

Ik ga in ieder geval zorgen dat ik warm word, dat is de eerste prio.

Dus eten.

Kijk, oeh, wat een windvlaag. Brr, koud.

Echt koud, koud, koud. Ik heb daar een muurtje, maar daar nog niet.

O, dit is koud.

Zo'n koude dag heb ik nog niet ervaren, zeg maar.

VO: De druk om vis te vangen is hoog voor Niels...

maar eenmaal bij z'n steiger wacht hem een onaangename verrassing.

Het vlot ligt dus gewoon hier.

Hier is m'n steiger. Hier is het vlot heen geblazen. Dat is toch bizar?

Dat vlot is echt fokking zwaar, hè?

Dus ik ga 'm terug flippen en dan er weer op leggen...

en dan proberen om 'm op een andere manier vast te maken.

Echt met stenen erop ook, of zo.

Ik heb wel geluk dat hier al dat mos lag...

dus ik hoop dat ie niet beschadigd is, het zeil.

Zelfs takken gebroken hierzo, dus dat is echt wel slecht.

Ah, jeetje...

O, nee. Ja, hij is kapot.

O, nee toch. Op twee plekken.

Fuck!

Dat is dan het einde van Raftenstein, ben ik bang.

Dat is wel een hele grote tegenslag, zeg. Die had ik niet aan zien komen.

Kijk, hij is gewoon keihard van het vlot afgewaaid, van de steiger.

Twee grote japen erin.

Ik denk dat dat wel een eind klaar is.

Op het afbranden van de tipi na is dit wel de grootste tegenslag nu.

Dus dat vind ik wel heel erg.

VO: Met het vlot hing Niels z'n netten ver uit in diep water...

zodat hij meer kans had om grote vissen te vangen.

Hoe hij nu nog aan genoeg vis komt, ziet hij even niet meer voor zich.

En dat terwijl hij onder enorme druk staat om juist meer vis te eten.

Ook Menno maakt zich zorgen over z'n visvangst.

Ik vind het een beetje spannend. Ik heb al drie dagen niks in het net.

Het is nu een beetje noodzakelijke spanning als het ware, snap je?

Er moet gewoon effe weer wat in dat net zitten.

Alright. Weinig blad, betekent dat weinig activiteit?

Eén berkenblaadje. Jij mag eruit.

Wooo, ja hoor!

Jajajajaja!

Kijk eens hier. Hij zit niet HEEL vast, dus ik ga meteen de kant op.

O nee, nee, nee!

Nee, hij schiet los!

Neee!

Neee!

Fuck! Fuck!

Godverdikkeme!

Ik ben gewoon echt even een beetje... Ja, niet in shock of zo, maar meer...

even de nieuwe realiteit aan het kalibreren in m'n hoofd, van:

O, mijn god, dat fokking vlot is weg!

Ehm... Ja, dit is een enorme setback.

Ik heb fokking hard aan die boot gewerkt, dat weten we.

Ik heb daar echt dagen aan gewerkt, die fokking steiger gebouwd...

allemaal speciaal om dit te voorkomen.

En wat gebeurt er? De wind blaast het in één klap van dat steigertje af...

in een paar scherpe stokken. Een paar flinke sneeën erin.

Die drijft dus niet meer. Ik heb nu dus geen eten.

Ehm, het kan zijn dat er morgen wel heel wat vis in de netten zit.

Als ik ze eruit krijg, hè. Misschien zitten ze wel klemvast...

en krijg ik ze er zonder vlot niet uit. Dan is het game over.

VO: Daan heeft een nieuw vissysteem uitgezet...

dat ze hoopt vanaf de kant te kunnen bedienen.

Als dit werkt, hoeft ze het koude water niet meer in.

Jaaa, twee mega's.

Ja! Jajaja, jo!

Jojojojo! O, kijk nou! Oh, my goodness!

Hoho... Ja, ik snap 'm.

Ik snap het, ik snap het, ik snap het. Ho!

Nee! Oh...

Zo, dat was wel een gevecht.

Sorry, ik heb je nodig. Ik heb je vet nodig.

(zucht) Jeetjemineetje!

Dit is echt wel een goed systeem.

Die verspilde zalm van net is wel effe een klap in m'n gezicht, zeg!

Na drie dagen niks in de netten zo'n beest.

Dat was serieus echt een groot ding.

En dan ontsnapt ie.

Flink, flink balen dit.

VO: Waar Menno en Niels zich vooral zorgen maken over weinig vis...

zit Daan met een heel ander probleem.

(zucht) Ja...

Hoelang dit?

Als ik heel eerlijk ben, en dat vind ik echt zo ongelofelijk, maar...

merk ik dat ik langzaam de vis ook wel een beetje...

Ik bedoel, ik wil niet ondankbaar zijn, zeg maar.

En dat is misschien ook kind van deze tijd, of zo.

Dat je weer iets anders wil.

Er zijn volkeren die eten hun leven hetzelfde...

en zijn daar gewoon oké mee.

Ik heb allemaal voedselbehoeftes.

Nee, het is echt geen voedsel.

Het is gewoon een beetje comfort.

Gewoon een beetje comfort.

Niet verwacht dat ik dat zou zeggen, ik ben altijd al van het primitieve.

Ik wil ook helemaal niet zoveel huilen.

Maar het gebeurt gewoon.

Wat een k*tdag. M'n vlot is kapot.

Beyond that, ik zal een nieuw voedselsysteem moeten maken...

en dat is echt wel een klap om dat zo laat in het traject nog te doen.

M'n krachten zijn laag, ik merk het aan alles. Ik ga achteruit.

Ik heb al... Ja, 33 dagen eet ik rond de 2 à 500 calorieën per dag.

Ehm, dus het is gewoon zwaar. Het is gewoon zwaar.

Maar hier gaat het om. Dit zijn de momenten waarom ik mee wil doen.

Ik wilde kijken, wat doe ik als ik tegen zo'n obstakel aanloop?

Kan ik dan mezelf beheersen, stoïcijns blijven en zeggen:

Oké, we gaan een oplossing bedenken en onze schouders eronder zetten...

en er gewoon hard tegenaan, en dan maken we het beter.

Ik ga nog wat extra cantharellen eten, denk ik.

Gewoon een heel klein beetje op rantsoen eventjes.

Fijn is wel dat ik weet dat er nog vis zit...

omdat er echt een mokergrote, dikke vette zalm in m'n net zit...

die er weer vandoor is.

En dat was effe een klap in m'n smoel!

Die kwam effe zo, ai...

O, wat stond ik te balen, zeg!

Ik denk dat iedereen op dit punt ook zou denken van:

man, man, man, ik wil gewoon lekker naar huis en m'n vriendin zien...

en m'n moeder zien, en ik wou zeggen m'n hond, maar die is er niet meer.

En, eh, ik wil m'n, eh... Ik wil weer lekker kunnen eten...

en weten of ik m'n lichaam niet te veel aan het aftakelen ben.

Of ik nog normaal kan recoveren.

Ik heb behoefte aan contact.

Sociaal contact, knuffelcontact.

Maar op een gegeven moment is het rond.

VO: Volgende keer in de laatste aflevering...

breekt de winter aan. -Holy shit! Er ligt sneeuw!

Tataaa! Kijk nou!

VO: Zitten de drie finalisten tegen hun breekpunt aan.

Ik voel gewoon aan alles dat ik gewoon op ben.

Soms denk ik: hoelang zit ik hier nog?

Ik weet het niet, hoor, hoeveel dagen ik hier nog blijf zitten.

VO: Een van deze avonturiers keert terug uit de wildernis...

als de winnaar van Alone Nederland.