Original subtitles

VO: Eerder in Alone laat Anton z'n handtekening achter op Pine Bay...

Antons stone age art.

VO: ...houdt Daan een modeshow... -(zingt) Nanana.

VO: ...gooit Menno z'n nachtlijnen uit via een overhangende boom...

Aaah! Dat is perfect!

VO: ...en legt hij de laatste hand aan z'n schoorsteen.

Ja, vet, hoor!

VO: Er gaat weer een deel van Awi's net kapot.

Oh, die netten.

VO: Om toch nog iets te vangen...

gooit hij het laatste restant van z'n kapotte net uit.

Ik hoop dat er echt wat in zit, want ik wil hier nog niet weg.

VO: Marie-José houdt het niet langer vol en stapt uit de wedstrijd.

Ik ben misselijk van de honger en gewoon echt moe en koud, enne...

Ja, ik ben gewoon klaar.

VO: Dit is Alone.

Dag 22 in de Noorse wildernis.

De overgebleven vijf avonturiers weten niet wie er heeft opgegeven...

en met hoeveel deelnemers ze nog over zijn in de race.

Met nog nauwelijks visnet over denkt Awi het niet lang meer vol te houden.

Hij zit dicht tegen z'n breekpunt aan en heeft er slecht van geslapen.

Goeiemorgen.

Ik ben alweer vroeg op.

En, ehm... Ik lag vanochtend heel erg te tobben eigenlijk in bed.

Dat ik het niet helemaal kan accepteren...

dat dit mogelijk vandaag de laatste dag is voor mij.

Ehm...

Ik laat dan ook het net zo lang mogelijk in het water zitten.

Ik ga er niet kijken. Nu zijn de vissen actief en bewegen ze...

dus de kans is ook groter dat ze erin zwemmen.

Ik heb gewoon een grote vis nodig, want dat is het.

We gaan zien wat de dag brengt.

Aaah, dan wordt het tijd om op te staan.

Jajajajajaaa.

En lekker ontbijten met spek en eieren.

En lekker bakken en braden.

Kopje koffie erbij.

Mmm, lekker.

Hahaha! Niet deze ochtend. Helaas, jongen. Helaas.

Het is windstil, ongelofelijk.

Echt een mooie dag. Alles druipt wel, het is wel nat.

Het is droog, en daar ben ik HEEL erg blij mee.

Dus ja, rock-'n-roll vandaag! Bessen plukken.

Ik ben even gaan kijken bij m'n net.

Maar wat me opvalt, en dat is in dit geval heel gunstig...

hij is verder uitgezet. Ik denk dat dat komt door de stroming of zo.

En ik zie zelfs een deel van het net niet meer.

Ik wil eigenlijk nog niet het net binnentrekken.

En ik overweeg zelfs om...

ja, nog één nachtje gewoon hier te blijven.

Dan gaat er weer 15 uur overheen...

en dan zit er morgen waarschijnlijk, hopelijk, toch wel wat vis in.

Dus ik heb besloten, en ik weet dat ik nu mezelf tegenspreek...

dat ik, ehm, toch nog een dagje blijf en morgen het besluit maak.

Morgen moet ik wel echt een vis hebben in het net.

En als het aan de vissen ligt, kan ik weer een dag verder.

VO: Maar dit betekent ook dat als er morgen geen vis in het net zit...

dit zal uitmonden in een exit voor Awi.

Echt leuk. Dit is het enige vogeltje dat ik hier regelmatig zie.

Ik heb geen flauw idee welke vogel het is.

Naast deze vogel, ehm, ik hoor af en toe een kraai en een raaf...

maar dat is heel zelden.

VO: De deelnemers zitten moederziel alleen, ieder in een eigen habitat.

De enige levende wezens om hen heen zijn de dieren.

Die bieden gezelschap... -Zeker.

VO: ...zijn soms voedsel...

Ik vind het echt heel spijtig.

Dat moet ik dit ding maar eten.

VO: ...of toch om alleen maar naar te kijken.

De natuur is ook slangen.

Zal wel goed zijn.

VO: Ook bij Menno glijdt die slang voorbij.

Wooo...

(lacht) Kijk eens effe mee.

Daar stapte ik bijna op.

Hij krult zich op, ready to strike.

Ik weet alleen niet wat voor slang het is.

Niet heel erg thuis in de slangen, dus ik ga ook niet te dichtbij komen.

Hij kijkt je nu recht aan.

En daar zit je dan tussen bessen te plukken.

(slang sist)

Oh? Sissen?

Dat was een aanval. Oké, maat, ik ga de andere kant op, oké?

Ik ga lekker hier bessen plukken. Ga ik wel effe verderop plukken, oké?

Later!

Ben je rustig bessen aan het plukken, word je aangevallen door een slang.

VO: Nu Awi heeft besloten om een dag langer te blijven...

maakt hij van de tijd gebruik om nog één keer z'n hengel uit te gooien.

Niels hoopt op succes met z'n netten.

(zangerig) Ik ben benieuwd. Ook of m'n vlot het nog doet...

maar het lijkt allemaal, eh, op zich wel, eh, te lukken.

VO: Menno hangt weer in z'n klimboom om z'n nachtlijn te checken.

Ja. Ik heb 'm.

Holy shit! Waaat? Ik heb een paling! Een paling en een forel!

Ja, er zit daar wel iets, hoor. Volgens mij ook een knoeperd.

Nee, dit is een stok... O, en een vis.

Oeh, grote, grote, grote vis.

Ik zie daar wel iets geks op m'n net liggen. Ik weet niet wat het is.

Ach, jongens. Er zit een vogel in m'n net.

Ach, kijk nou.

Dat was niet de bedoeling.

Maar ja, hij zit er nu wel in, en hij is wel dood.

Een vogel.

Lekker wel. Huppakee.

En de pan heeft nog best wat vis.

Daar gaat nummer één erbij, en nummer twee erbij.

En hier blijft het lekker koel...

dus gaan we vandaag maar eens effe lekker goed eten.

VO: Awi heeft enorme honger...

maar wil het net dat hij van de restjes aan elkaar heeft geknoopt...

tot morgen in het water laten hangen.

Het wachten daarop, met lege maag, is zwaar.

En hij durft bijna niet te hopen dat dit hengelen iets oplevert.

Ik dacht: ik gooi m'n hengel het water in.

In één keer zie ik 'm bewegen. Moet je kijken!

Gewoon een middelgrote zalm aan de hengel.

Het is nog gewoon midden op de dag. Ik weet... Ho.

Ik moet even zorgen dat deze niet ontsnapt.

O, ik ben ZO dankbaar. Ik ben ZO blij nu.

Kom hier. Rustig, rustig.

Even kijken, weer...

één dag, misschien twee dagen...

hoe langer ik kan blijven...

hoe dieper ik kan gaan...

en hoe hoger ik zo meteen kan vliegen. (grinnikt)

VO: Antons shelter, waar hij slaapt, staat tussen de bomen.

Overdag verblijft hij veel onder een tarp aan het strand.

Nu wil hij graag al z'n spullen op één plek hebben...

zodat hij niet steeds heen en weer hoeft te lopen.

Daarom verhuist hij alles naar de waterkant.

Spullen pakken van boven.

En dan m'n vader, die kan ook vast mee.

M'n vader is overleden toen ik elf was.

Dat was echt wel een moment dat de wereld in 1 keer op z'n kop stond...

en anders aanvoelde, ehm, en ik me ook alleen voelde...

in ieder geval zonder hem, en dat was een behoorlijke shock.

Dus hij is superbelangrijk voor me, dus hij reist met me mee deze reis...

en zal me ook steunen in alles wat ik doe.

Ja, die moet ik een mooi plekje geven. Hij gaat hier.

Ik ga klei halen voor m'n oventje dat ik graag wil gaan bouwen.

Maar dat is best wel wat werk.

VO: Niels slaapt nog steeds alleen onder een tarp.

Hij had al eerder een beginnetje gemaakt met een wintershelter...

maar was niet tevreden over de positie.

En hij wilde de steunpalen nog netjes afschrapen.

Nu is hij er klaar voor om het perfecte onderkomen te bouwen.

Ah ja, easy.

Yes!

O, dit is zo'n lekkere klei, echt ongelofelijk.

Smooth.

Ha, ach man, alles kost moeite.

Schijt, je hebt niet eens gegeten, jongen.

Nou... ik laat het even voor wat het is, want ik heb het koud.

Maar ik vind 'm mooi, joehoe!

Maar dan staat nu de tipi op de goede plek.

Heel blij mee. I love it when a plan comes together.

Welkom in de nieuwe shelter.

Hij is een stuk ruimer, ik kan hier staan. Superblij mee.

Dus... Maar ik moet aan de bak met koken.

Ik heb een vogel die uit elkaar moet en die de pan in gaat.

Dat was niet de intentie, maar ja, hij of zij is er nu toch.

O, daar heb ik zo'n zin in.

Een smulpapenfestival.

Aaah, dit is een partij zacht dit, jongens...

Echt heel zacht.

VO: Ook voor Awi is het etenstijd. Hij heeft een vis gevangen.

En dat geeft hem een berg positieve energie.

Dit is echt effe een goeie moraalbooster. Geeft energie.

Letterlijk geeft het energie, maar ook gewoon mentaal.

Dat ik weet dat ik met de hengel ook blijkbaar zalm kan vangen.

De vis is klaar.

Lekker, hoor. Gewoon een stukje afbreken met m'n hand.

Mmm...

Oh, my god...

Wat is dat lekker.

Mmm!

VO: Bij Anton staat natuurlijk z'n vogel op het menu.

Verrukkelijk.

More!

What a treat, what a treat.

VO: Menno's schoorsteen blijkt een perfecte rookkast...

om vis in te bereiden.

Kijk eens, joh. Wauw!

Alsof ie bij de visboer vandaan komt. Nou, is dat niet mooi? Echt bizar.

Wauw! Oh, die geur!

O! Ha! Wat goed, hé?

Wauw. Zelf gevangen paling in je zelf gebouwde shelter...

met je zelf gemaakte schoorsteen en je zelf gestookte vuurtje.

Ja, dan mag je 'm ook helemaal zelf oppeuzelen en van genieten.

Nu ik hier zo lig en in het vuur kijk...

en ook geniet van de stilte hier...

mis ik toch gewoon gezelschap, het menselijke contact.

Een warme knuffel, het delen van eten, dat is een vorm van liefde.

Ik had er nog nooit zo naar gekeken, maar m'n vriendin kookt heel graag.

Eigenlijk altijd. Ik kook bijna tegenwoordig niet meer...

omdat zij dat gewoon heel leuk vindt. Het is gewoon haar liefdestaal.

Pak!

We hebben elkaar ontmoet op een evenement.

Een week kregen we daar les...

in natuurskills en survivalskills natuurlijk. (lacht)

En dan organiseerde Awi eigenlijk een survival naar Zweden...

en daar is de vonk echt, echt overgeslagen. Hè?

Niet alleen in het vuur, maar ook in ons.

Aan het vuur wel, onder de volle maan.

Kom mee.

(Tinne mekkert, Awi grinnikt)

TINNE: Oooh, kijk die eendjes! (Awi grinnikt)

TINNE: We gaan naar de schaapjes. (zij blaat, Awi lacht)

TINNE: Er zijn wel kalkoenen. (maakt kalkoengeluid)

Maar deze antwoordt nooit. (maakt kalkoengeluid)

AWI: Oh my god, bij haar sta ik altijd gewoon...

Schaam ik me altijd. (gelach)

Ik hoor hier niet bij. (Tinne maakt kalkoengeluid)

AWI: O, mijn god! (Tinne lacht en maakt kalkoengeluid)

Zij gaat gewoon praten met de kalkoen.

Effe serieus. (gelach)

Tinne, de kalkoenmaster.

Tinne ga ik wel echt missen.

Laatst hadden we het nog. Toen zagen we elkaar twee dagen niet.

Toen had ik zoiets van: Ik wil gewoon even bij je zijn.

Ja, dat mis ik hier wel.

Gewoon die interactie...

met mensen.

Oooh, goedemorgen, op dag 23.

Aaah... Ik heb, eh, redelijk goed geslapen op m'n nieuwe plekkie.

Enne, ik ben superblij dat ik hier nu, kijk eens eventjes...

een fantastisch uitzicht heb, enne, een ruime tent hier aan het water.

Dus dat is geweldig.

Ik zie ook meer rimpeltjes en minder vet.

Daar ook.

Geeft niks.

Al ruim drie weken zonder contact met de buitenwereld...

zonder menselijk contact.

Ik begin wel steeds meer te denken aan, eh, aan de kinderen en familie.

Van hoe het met ze is.

Dat, dat, dat absoluut.

Wie ga jij het meeste missen? -Jou, hoor.

Ja, dat geloof ik niet. (Menno lacht) -Nee, die drie kindjes.

Ja. -100 procent.

Dat snap ik.

Die man slaat! -Pak 'm.

Ga maar. -Nee, ik durf dat niet.

Zo! -Papa, jij moet 'm pakken.

MENNO: Ik voel me ook een beetje heel erg schuldig richting hun.

Ik weet dat dat je grootste valkuil is straks.

Ja, die kleintjes, dat eh... -Die kleintjes, ja.

Wat is er, poepie? -Ik heb zand in m'n neus.

Hoe zou het met ze zijn? Wat zouden ze doen? Dat soort dingen.

Tuurlijk denk je daaraan.

Zoals je ziet veel golven, veel wind.

En het begint weer te regenen, dus ik moet snel aan de slag.

M'n enige doel is het net binnenhalen en niet het water in vallen.

VO: Een spannend moment voor Awi...

want dit is het allerlaatste restje net dat hij overheeft.

Met alleen de hengel vangt hij te weinig vis om hier te overleven.

Dus er hangt veel af van dit kleine net.

We gaan het zien. Zou m'n gemaakte, voormalig kapotte net...

een vis hebben gevangen?

En jawel, kijk eens! Meteen in de eerste sectie.

Hij leeft ook nog, die vis. Zit er nog meer in?

En jawel, er zit nog een vis in.

Jezus, er zit hier ook nog vis vooraan, moet je kijken!

Ik heb deze helemaal niet gezien!

Echt succes tot nu!

En nog een vis! Een kleintje.

Vier vissen. Zooo...

Wauw, wat een mooie. Dit is volgens mij zo'n...

Nee! Nee, nee, nee, nee, nee!

Oh, viel er bijna uit.

VO: Awi is dolgelukkig, want nu is hij weer even uit de gevarenzone.

Moet je kijken wat ik heb.

Eén, twee, drie, vier.

VO: Anton had nog vlees over van de vogel die gisteren in z'n net zat.

Maar hij voelt dat het tekort aan eten z'n tol begint te eisen.

Dit is gewoon te weinig. M'n systeem gaat dit niet volhouden.

Dus het is een kwestie nu van wanneer zegt m'n lijf...

eh, 'Nu, eh, nu is het klaar'?

M'n tenen zijn nog niet warm.

Het is weer echt slecht weer.

Op dit soort dagen is de shelter echt prio.

Het is echt een beetje stormachtig weer zelfs.

Dus het is een beetje k*t, want ik moet eigenlijk de netten eruit halen.

Dus ja, dat is niet zo'n heel leuk vooruitzicht om te doen.

Zo, goedemorgen, vanuit bed op dag 24.

Eh, ik merkte vanmorgen dat ik wakker werd met toch weer frisse voeten...

dat ik dacht: hoe dan?

Ik lig in de warme slaapzak, enne, m'n voeten zijn toch fris.

VO: Tot z'n grote verbazing ving Awi gisteren met een klein restje net...

toch meerdere vissen.

Maar de twijfels die hij de laatste tijd heeft...

over z'n toekomst hier op Half Moon Bay zijn daarmee niet geweken.

Ik heb nog even nagedacht: wat is nou eigenlijk m'n doel hier verder?

Het winnen van de show is niet m'n hoofddoel.

Als het een uitkomst is, dan ben ik heel... dan ben ik echt wel blij.

Alleen... het gaat me niet meer brengen...

als persoonlijke ontwikkeling.

Die confrontatie, die allergrootste confrontatie...

met mezelf heb ik nu al gehad.

Omgaan met honger, het accepteren dat m'n lijf rust nodig heeft.

Dus dat is waar ik effe zit.

Wat is m'n doel hier nog verder?

VO: De gevolgen van het langere tijd leven op te weinig voedsel...

laten zich op steeds meer manieren voelen.

Anton worstelt daardoor met voeten die niet warm willen worden.

Zo, lompe laarzen uit.

Oooh...

Ja, toch een beetje, een beetje dood gevoel erin.

Het is heel raar. Dat komt omdat ze koud zijn natuurlijk...

maar ik vind het nog steeds bijzonder...

dat ze gewoon niet warm worden.

Waarom niet?

VO: Op Evergreen Cove gaat Daan zo op bessenexpeditie.

Ze vangt regelmatig vis...

maar om voldoende voedingsstoffen binnen te krijgen is variatie nodig.

Het weer is bar en boos, maar ze waagt het erop.

Nou, ik weet niet of dit een HEEL slim idee is.

Want er zijn enorme windstoten. Het wordt best wel koud.

Ik ben helemaal aangekleed nu. We gaan een gokje wagen.

Alles voor de bessen.

Godverdomme toch! K*tzooi, k*twind!

Is het fokking een uur rustig en dan ga ik vijf minuten met de boot...

en dan komt er weer van die fokking k*twind. Godverdomme.

VO: Niels wil z'n netten uitzetten...

maar door de wind komt hij nauwelijks vooruit op het vlot.

Godverdomme!

VO: Op Half Moon Bay is Awi er nog niet uit...

hoever hij zichzelf wil pushen voor dit avontuur.

Hij zoekt afleiding in weer een nieuw bouwproject...

waarmee hij z'n onderkomen comfortabeler wil maken...

nu de wind zo tekeergaat aan het meer.

Wat ik ga doen, ik ga letterlijk een ingang maken voor m'n deur.

Dus een klein beetje een overkapping, miniveranda. (grinnikt)

Kijk, krijg je misschien een beetje een idee.

VO: Ook Menno wil de opening van z'n shelter afsluiten tegen de wind.

M'n lifetime-project, de deur, gaat weer door.

Het idee is nu om het ertussen te steken.

Zal toch niet betekenen dat de deur straks af is, hè?

Wat? Wat? Zal toch niet, hè?

Kijk. Daar is de kreek.

En dan lopen we zo helemaal omhoog. Omhoog, omhoog, omhoog, omhoog.

(slaakt gil) Ik ben nu al buiten adem.

Je zakt ook enorm weg hier.

Holy mac, jongens.

Het is zwaar.

VO: Daans visnetten leveren behoorlijk veel vis op.

Daarnaast plukt ze verschillende soorten bessen en paddenstoelen.

Toch brengt haar dit maar zo'n 500 calorieën per dag.

Dat is slechts een kwart wat voor een volwassen persoon nodig is.

Dat calorietekort zorgt dat dit soort wandelingen...

voelen als een enorme inspanning...

waarbij ze ook te weinig energie heeft om zichzelf warm te houden.

M'n handen zijn weer koud, dat is niet zo best.

M'n hart gaat tekeer, poe.

Ik zou kunnen kijken of ik 'm kan verhogen met dit balkje nog.

Zo gaat het vallen.

Ja, daar ging die.

Nou ja, it's something, I guess.

Aaah, fokking k*t! Irritant gedoe, zeg.

Steekt er weer zo'n fokking irritante k*twind op.

Echt next level irritant. Slechtste netset-up tot nu toe.

Oké! Nou kan het zeil eroverheen, kan het mos er ook al op.

Een mooi begin van de nieuwe ingang.

Deur! Ha!

Hoe vet! Huppakee. Wooo, da's nog eens een deur!

Nou, weer een stapje dichterbij.

Energielabel AAA++. Hoppa.

Oh, ik ben net thuis.

Ik ben echt kapot van het bessen plukken.

Ik ben zo moe, ik weet niet of ik het vuurtje aan ga krijgen.

Dus ik ga een poging doen.

En als het niet lukt, heb ik geen idee wat ik dan ga doen.

Dat is wel even confronterend, eerlijk gezegd, merk ik.

Here we go.

VO: Anton blijft last hebben van z'n koude voeten.

Om ze toch op te warmen, heeft hij een experiment bedacht.

Ehm, ik heb ervoor gekozen om geen schoenen aan te doen...

omdat m'n voeten ook in schoenen niet warm worden.

Dus ik daag ze nu uit om zonder hulp vanbuiten...

gewoon zelf warm te worden vanuit m'n lijf.

Ja, ik merk wel dat ik het uitdagend vind, ehm...

Dus, ehm, ja. Elke dag opnieuw bekijken, voelen, wat wil ik...

vind ik het nog leuk?

Niet lastig om te beoordelen van, hé, wanneer ga je er dan uit, hè?

Want je voelt je nog goed. Waarom zou je er dan uitgaan?

Ja, omdat ondertussen je lijf achteruit aan het gaan is...

terwijl je dat eigenlijk niet in de gaten hebt.

Wil ik winnen? Het zou wel gaaf zijn als ik zou kunnen winnen, ja.

Ik kan natuurlijk zeggen van: Nou ja, ik stop er nu mee.

En misschien ben ik wel de een na laatste.

Als ik het nog een dag volhoud, ben ik misschien wel de winnaar.

Ja, dat zou kunnen.

Dus dat is de balans.

Ja, hoe voel ik me en wat ben ik bereid om daarvoor op te geven...

en het risico te lopen?

Ja, het pannetje moet koken.

VO: Daan is steeds wanhopiger bezig met het maken van vuur.

Please, please, please, pak 'm, pak 'm, pak 'm...

Jo, jo, jo, jo, jo.

Aaah, superdankbaar.

Ik dacht even: oh my goodness, ik trek het gewoon niet meer.

Zo, en nu even goed uitrusten.

De zon verdwijnt. Aan de rechterkant komt hele zware bewolking aan...

en aan de linkerkant zie je het zomerse weer gewoon verdwijnen.

Hoe dit de sfeer verandert van alles, is echt, eh, ja, wauw.

Ja. Je ziet het echt veranderen nu en je voelt het veranderen.

Het begint keihard te hagelen.

En er komen een paar hagelstenen door het dak.

Wooo!

Moet je kijken wat een stenen! Niet niks!

En kijk eens, mijn afdakje.

Ik ben heel blij dat ik dit heb gemaakt, dit luifeltje hier.

VO: Niels zit te kleumen onder een zeiltje.

Hij kan niet wachten tot z'n tipi eindelijk klaar is.

Dan wordt het echt een luxebestaan, als ik gewoon een tipi heb...

warm, waar ik alles lekker uit kan hangen, vis kan roken, warm bed...

geen zorgen meer maken over wind en regen die onder m'n tarp doorwaait...

dan wordt het allemaal gelijk weer een stuk leuker.

ANTON: Ah, kouwe voeten, man. Echt niet normaal. Jezus...

Ik heb vandaag met m'n voeten bloot gelopen.

Nou, qua kou maakt het niet heel veel uit...

of ik nou in schoenen of uit schoenen was.

Dus, eh... Ze zijn nog steeds wel behoorlijk fris.

VO: Wat Anton ook probeert, z'n voeten willen niet warm worden.

Ondertussen blijft de hagel neerkletteren in het gebied.

Dit is niet normaal.

Het regent ZO hard... O, joh, het is geen regen.

Ik denk al: waarom stroomt er niks? Het is een keiharde hagelstorm, joh.

Waaaauw! Dat meen je niet!

Midden in de nacht wordt er gekletterd, joh.

Het leek wel alsof er een lawine naar beneden kwam.

Maar dat was dus een dikke hagelstorm.

Oeh, ik vind het maar koud. Ik kruip weer effe lekker naar binnen.

Het is hier, eh, midden in de nacht.

Het begint gewoon keihard te hagelen.

Een teken dat ik echt moet beginnen met het isoleren van m'n shelter...

als ik hier langer wil blijven.

Het is koud.

Buiten ligt hagel. We hebben heel veel hagel gehad vannacht.

Ja, het is wel een pittig weer nu. Echt een pittig weer.

Ja. Ik ben er een beetje stil van eigenlijk.

Het voelt wel zwaar deze ochtend, dat ik denk van: oeh, oeh...

Oké. Kan allemaal wel. Ik ben natuurlijk goed aangekleed.

Maar hoelang is dat leuk?

Goedemorgen, op dag 25.

Ik heb besloten dat ik vandaag m'n laatste dag ga hebben.

Ik heb de afgelopen vijf dagen echt ijskoude voeten gehad.

Ja, nu heb ik echt het gevoel, het is rond.

Ik heb, eh, alles gedaan wat ik wilde, alles onderzocht.

Pushing boundaries. Enne, ja...

Het is rond. Het is mooi.

Ik ga zo opstaan en, ehm, de visnetten checken...

en afscheid nemen van deze plek.

MENNO: Dag 25, en ik had gisteravond, ehm...

stapte ik met m'n linkervoet niet helemaal lekker.

Toen voelde ik een knakje.

Maar ik had hele koude voeten, dus ik voelde eigenlijk niet zoveel.

Alleen 's nachts begon ie wel pijn te doen.

Toen had ik weer zoiets van, nou, zal wel meevallen.

Aaah!

VO: Menno heeft al eerder last gehad van z'n enkels.

Toen kon hij nauwelijks lopen omdat hij door z'n rechterenkel was gegaan.

Dan komt ie echt hard aan.

Dan is het effe lastig om overal het positieve van in te zien.

Maar ik loop alweer de hele ochtend mank.

En dit keer is het links.

VO: Het noodweer doet Daan beseffen...

dat ze haar shelter veel beter bestand moet maken...

tegen het winterse Noorse weer.

Oké. Oh, ik maak me echt super zorgen eigenlijk over de constructie.

Ik moet m'n shit effe beter voor elkaar zien te krijgen.

Ik heb het gevoel dat ik soms een beetje te veel lalala...

Gewoon: O, ik heb weer eten genoeg, gewoon vuurtje, goed.

Maar nu denk ik: nou, als ik dit echt een tijdje moet gaan volhouden...

met deze omstandigheden, dan moet er echt wel wat verbeteren.

VO: Ook Awi heeft gemerkt dat z'n shelter rondom de nieuwe uitbouw...

nog wel wat extra isolatie kan gebruiken.

Kijk, hoe gaat dat een beetje zitten op z'n plek hier. Nog wat onderin...

en dan kunnen we zo een beetje stapelen.

VO: Niels wil eindelijk in z'n tipi kunnen slapen...

en zit inmiddels in de versnelling met de bouw daarvan.

NIELS: Zwaar zeg.

Ja, kijk, het gaat wel lukken en werken.

Dit ga ik nu zo leggen.

Dat dit erin kan rollen en ik hoop eraan kan hangen, maar...

Dat heb ik nog niet helemaal goed bedacht.

Ja, ik weet echt niet waar ik dit zo... Ik denk het eigenlijk wel. Zo.

Ik ben ook niet echt een bouwkundige.

Je voelt, deze ruimte is gewoon nu al...

zelfs met de tocht onder de kieren door daar overal...

is het nu al gewoon warmer dan buiten. Het is gewoon echt, eh, ja...

Het wordt gewoon echt een enorme opkikker.

Moet je kijken. Dit is toch leuk thuiskomen?

Nog zo'n bordje met 'welcome home'.

Kijk, hier ben ik nou trots op.

Hier zou nog een deur moeten, maar zo kan je door blijven gaan, hè?

En hierbinnen is zelfs nog een steen om te zitten.

Dus hier kan ik heel goed nadenken over het leven.

Wat m'n doelen zijn. (lacht)

Dat is eigenlijk het begin van m'n muur.

Ik maak 'm niet te kort. Hier ongeveer, denk ik.

Vanochtend dacht ik: dit is langzaam aftellen, dit wordt het einde.

Nu voel ik 'm wel weer.

Ik denk: oké, ik heb weer redelijk een beetje een plan.

VO: Anton gaat nog eenmaal het meer op...

om z'n avontuur daarna af te sluiten.

De laatste keer vond hij wel een watervogel in z'n net, maar geen vis.

En we hebben hier een zalm.

Zo jongen, jij bent m'n laatste maaltijd hier.

Oooh, two fish, man...

Nou, op de dag dat ik besluit om weg te gaan...

word ik getrakteerd op een feestmaal.

Twee vissen.

Het is ongelofelijk, maar waar.

Ik ga ze allebei klaarmaken en allebei opeten.

En dat was een hele mooie laatste maaltijd...

voor dit fantastische avontuur.

VO: Ondanks de pijn aan z'n enkel is Menno bessen gaan plukken.

Hij weet dat hij het hier langer gaat volhouden als hij goed blijft eten.

Maar hij kan nauwelijks op z'n benen staan.

Wandelstokken is erg irritant.

Het is wel echt pijnlijk, hoor.

Eigenlijk is het best wel ruk.

Ik zag hier veel bessen staan, maar voordat je er bent...

is het gewoon weer één grote uitdaging.

Toch maak ik me dan weer zorgen, stiekem een klein beetje.

Als dit dan het einde is, wat ik niet hoop...

VO: Bij Anton is het einde van z'n avontuur...

daadwerkelijk bijna aangebroken. Dit laatste maal wordt een feestje.

Wat een traktatie, mensen. O, jongens!

Man, o, man. Jammie. Mjam mjam, deze eten we even rauw.

Ja.

Ik heb me natuurlijk hier wel af zitten vragen...

nu ik weer twee vissen heb gevangen...

Goh, moet ik dan wel stoppen?

Wat als ik nou gewoon de eerste ben die eruit gaat?

VO: Anton twijfelt of hij wel voor een exit moet gaan.

Hij heeft geen idee wie er al heeft opgegeven.

Wat als hij de eerste is die eruit stapt?

Dat zou z'n eer te na zijn.

Door het heftige weer van afgelopen nacht...

zitten de netten van Menno vol met bladeren en takken.

Hij haalt ze binnen om ze schoon te maken...

ook al betekent dat wel weer een loopje op z'n pijnlijke enkel.

Loopt gewoon klote op het strand.

Och, och, och, och...

Echt niet, joh.

Waaah!

Dat kan ik net effe niet hebben. K*tzooi!

M'n voet doet pijn, ik heb een droge strot, het is nat!

Fucking hell, wat een leuke vakantie! Woeee!

Oh, ik kan niet meer, joh.

Klaar mee! Ah!

VO: De lucht boven het Salsvatnet- meer is weer wat opengetrokken.

En Anton kijkt met een nieuwe blik naar z'n deelname in deze wedstrijd.

(zucht)

Man, o, man, wat een twijfel, wat een twijfel. Blijf ik of ga ik?

Ik kon vannacht zo goed voelen, het is klaar, het is rond.

En nu twijfel ik. Ik denk: oh, waarom... ga ik?

Vanmorgen twee vissen gevangen, opgegeten.

Ik zag het vanmorgen eigenlijk als een...

nou, een laatste maaltijd hier, als een soort afscheidsmaaltijd, maar...

Misschien had ik wat rustiger aan moeten doen...

en even moeten nadenken, even moeten...

Ik vind het lastig om op m'n besluit terug te komen...

dat ik al besloten heb om te stoppen.

Ja, maar ik ga het wel doen. Ik ga gewoon nog hier blijven enne...

verder kijken hoe het gaat. Ja.

VO: Niels is inmiddels een heel eind op weg met z'n tipi.

De onderkant is nog open en die bouwt hij dicht met kleine paaltjes...

die hij, net als de rest van z'n bouwwerk, perfect glad heeft gemaakt.

Deze muur is bijna een soort van af. Een mooie prestatie.

Vandaag veel gedaan. Echt veel gedaan.

Ik geef mezelf vaak schouderklopjes, maar dat is hier ook wel nodig, hoor.

Om een beetje happy te blijven.

Maar het voelt zo goed om hierbinnen te zijn.

Het is echt, eh... top. Niet gedacht dat ik hier zo blij zou worden...

maar echt tot in het diepst van m'n ziel word ik hier blij van.

Na 25 dagen echt buiten slapen in de wind en regen gewoon hier... Pooh...

VO: Daan is al vroeg op. Het regent buiten...

en ze probeert het binnen met een vuurtje warm en knus te maken.

Nou, ik wil eigenlijk m'n muurtje af gaan maken.

Maar het regent nog steeds, dus ben ik maar aan Trics lepeltje verdergegaan.

Het is echt zo'n mooie man.

En zo blij.

Tric zegt altijd: Als je verdriet hebt van iets...

of je mist iemand, is 't omdat het altijd zo leuk is geweest. Nou, dat is het zeker.

Ik ben zo blij dat ik dan met hem mag zijn en m'n leven mag delen.

Op dit soort momenten wil ik eigenlijk gewoon naar huis.

Ik voel dat het nog niet zover is, maar dat voelt dan toch ook wel...

Ik weet dat dit maar tijdelijk is, maar soms voelt het als heel lang.

Daar zit ik dan, in de gang van m'n nieuwe huis.

Ik overweeg echt om vandaag eigenlijk al te gaan.

Ik heb niks meer aan mezelf te bewijzen.

Ik heb niks aan iemand anders te bewijzen.

Ik verlang gewoon weer naar de mensen om me heen.

Ik denk dat het moment bijna is aangebroken voor mij.

Ja.

VO: Er breekt onverwacht een zonnetje door.

En Anton is intens tevreden dat hij toch is gebleven.

Hier zitten we dan, al bijna vier weken...

in de wildernis.

En vandaag is een supermooie dag. Had ik ook echt effe nodig.

Ik hoop dat dit aanblijft vandaag.

Ik ben superblij dat ik vandaag geen koude voeten heb.

Heeft ook echt met het weer te maken. Man...

Oooh, nu is het moment dan...

aangekomen.

We gaan het echt doen.

Ik ga het echt doen. Mijn taak zit erop hier.

Dit was het.

No way back!

Ik moet zeggen dat ik dit ook wel een beetje moeilijk vind.

Hier weggaan.

Maar ik heb deze keuze gemaakt voor mezelf. Het is goed zo.

Dat zijn ze. Dat is m'n exit. Volgens mij komen jullie voor mij!

Ik ga terug als een ander mens.

Je komt jezelf in hele diepe lagen echt tegen.

Wat is de limiet? Ik wil wel graag verder, maar het hoeft niet.

Soms moet je ook gewoon genoegen nemen met genoeg.

Yeah, man. -Ha, ja. Welcome on board!

Het is wel mooi geweest hier, maar ik mis wel de mensen die ik liefheb.

M'n vader, m'n moeder, m'n broertje en met m'n vriendin erbij...

Wil ik ze bij me houden.

Ik ga dit wel missen.

Dank je wel, Moeder Natuur. Ik ben je heel dankbaar...

dat je mij in leven hebt gehouden.

Ik moest er wel hard voor werken. (lacht)

Maar door jou leef ik.

Dank je wel.

VO: Na 26 dagen in de wildernis stapt Awi uit de wedstrijd.

De overgebleven vier weten niet hoeveel concurrentie ze nog hebben.

Ze vervolgen hun dagelijkse strijd tegen de elementen.

Volgende keer in Alone lijkt het vlot van Niels...

niet opgewassen tegen al het natuurgeweld...

O nee, fuck!

VO: ...gaan ze steeds meer gebukt onder het gemis van hun familie...

M'n hart mist m'n kinderen.

Ik mis echt thuis, hoor.

VO: ...deelt de medische staf een waarschuwing uit.

Dit is geen uithongeringswedstrijd. Het gaat om overleven in de wildernis.

VO: De ontberingen zijn intens...

Brrr, koud! -Aaah...

VO: ...en voor een van hen wordt het te veel.

Argh!

Man, man, man, man, man, ik wil gewoon lekker naar huis.