Original subtitles

VO: Eerder in Alone vingen Marly en Anton hun eerste vissen...

Twee vissen. Hahaaa!

Dank je wel, meer. Dank je wel, fish people.

VO: ...en raasde er een enorme storm door het gebied.

Ik weet echt niet hoelang ik hier dit nog wil.

Ik hoor de vissen gewoon boven water springen.

Het is nu heerlijk stil. Perfecte tijd om te vissen.

Ik heb een goed gevoel dat ik iets ga vangen.

VO: Awi is doodmoe, maar toch al uit bed omdat in de vroege ochtenduren...

de vissen eerder bijten.

Yes, yes, yes, yes, yes, yes.

VO: Ook Anton is vroeg opgestaan.

De schoonheid van de natuur geeft hem energie...

dus hij spendeert z'n kostbare calorieën...

graag aan een ontdekkingstocht.

Ik zit natuurlijk aan de onderkant van een berghelling.

En ik wil eens kijken wat er aan de andere kant is.

Aaah... Eindelijk sta ik helemaal bovenaan.

Moet je kijken, joh.

Wat een enorme rust hier.

VO: Het kan in dit gebied ijskoud worden...

dus Menno werkt verder aan z'n onderkomen.

Doel is om dit uiteindelijk winterproof te maken.

Stress!

Winter's coming.

Hier moet nog iets van een deur komen...

en deze palen moet ik op een gegeven moment vast gaan zetten.

En dan kan ik er ook mos tussen gaan doen.

Wat we nu gaan doen, is deze rij... rututututututuuu... tutu...

dichtknallen.

Ik wil nog maar één strook open hebben.

Hoe ik die dan weer dicht krijg, zie ik dan wel weer.

Oh, jajajaja, neee...

VO: Marly werkt vandaag verder aan een echt bed.

Ze had al een beginnetje gemaakt, maar er moet nog een hoop gebeuren...

voordat deze slaapplek helemaal is zoals zij dat in gedachten heeft.

Oké.

VO: Om zonder meetlat toch de juiste lengte af te zagen...

gebruikt Menno een meetstok.

Die is voor Menno met z'n kwetsbare enkels...

ook heel handig als wandelstok in dit ruige terrein.

Ja.

Ja.

Ja, dit is wel goed. We liggen al lekker zacht.

We zijn geen barbaren, hè?

VO: Waar een aantal deelnemers al vroeg uit de veren was...

lukt het Govert niet om uit z'n slaapzak te kruipen.

Zoveel honger. Zoveel honger!

Ojojoj, ik heb ZOVEEL zin in een lekker ontbijt.

2,5 uur lig ik hier al gewoon stil...

op bed...

alleen maar te denken aan een lekker ontbijt.

Een heerlijk ontbijt.

Ik was vanochtend bijna zover dat ik dacht: als ik nu op die knop druk...

dan heb ik binnen een paar uur lekker eten en is het afgelopen.

Toen dacht ik: nee, nee, nee, nee, nee, niet doen. Niet doen.

VO: Ook bij Niels op kamp Stronghold is de sfeer bedrukt.

Vandaag is het de ochtend van dag negen.

Vandaag is ook de verjaardag van m'n hond Rusco.

En... die is gestorven zo'n tien dagen voordat ik hier kwam.

Ja, dat is toch wel lastig.

Ik dacht toen het gebeurde van, eh...

ik ga dat gewoon even nu verwerken.

En dan stop ik het in een kastje, ergens in een doosje in m'n hoofd.

En dan komt het er later wel weer uit.

Maar dat werkt natuurlijk niet zo.

VO: Govert is nu uit bed...

en onderneemt de lange tocht naar z'n nachtlijn...

in de hoop dat er een vis aan de haak hangt.

Het is een fikse wandeling door rotsachtig gebied...

waar hij met een lege maag en geen enkele reserve...

nauwelijk nog toe in staat is.

Dit maakt me ook wel iedere keer af, hoor.

Iedere zoveel meter moet ik echt even stilstaan, oké...

Recht blijven staan. Pauzeren en weer doorgaan.

God...

Dat was m'n enkel.

VO: Marly ving drie dagen geleden d'r eerste en tot nu toe enige vis...

tijdens de hele periode hier in de wildernis.

Er hangt dus veel af van deze vispoging.

Is helemaal niet goed dit.

Wat is er gebeurd?

Waarom zit dit zo?

Helemaal in de fokking knoop. Hoe dan?

Ik weet het gewoon niet. Alles zit ZO in de war.

Fuck die shit, echt waar!

Heel die fokking, FOKKING lijn!

Hoe dan! Hoe de fuck! Hoe de fuck kan dat gebeuren?

Godverdomme!

Ik weet gewoon van onder naar boven niet meer. Ik weet echt niet...

wat ik hier nu moet doen.

VO: Goverts enkel is alweer vergeten.

Hij zit zo laag in z'n reserves dat hij alleen maar aan eten kan denken.

Ja! Jajajajaja! Ja! Jajajajaja!

Jaaa! Vis, vis, vis, vis!

Ik heb vis!

Ik heb al drie dagen op rij niks gegeten...

behalve één kopje bessen.

Ik ga kapot van de honger.

Ik ben onderweg hierheen 2 keer met zwarte vlekken moeten gaan zitten...

van de duizeligheid, maar ik ben echt, eh, stuk aan het gaan.

En dit is m'n redder. Het is een klein, klein, klein visje.

Maar dit meisje, of deze jongen, ik heb geen idee...

gaat mij voor nu even redden.

Oooh, oooh, het zit mee!

Het zit verdomme mee!

VO: Marly is weer bij zinnen en geschrokken van haar uitbarsting.

En het voelt ook wel awkward of zo...

want nu denk ik: Jezus, dat was wel heel heftig. Maar...

Je ziet gewoon je kans op eten voorbij flitsen.

Dat doet echt wat met je. Doet wel echt wat met mij, kan ik je zeggen.

Dus nu ga ik wel gewoon bezig blijven.

Ik wil niet bij de pakken neerzitten.

Dat slaat nergens op als je het zelf moet doen.

En nu op dit moment ben ik wel weer terug bij mezelf.

Ja, net was ik het eventjes kwijt.

VO: Awi wil de vissen die hij vanochtend ving, stomen in nat mos...

boven de vuurplaats in z'n tent.

Maar doordat hij altijd extreem vroeg opstaat, is hij moe...

en niet helemaal scherp.

M'n mos gaat nu fikken.

Holy shit. Ik moet dat even fiksen.

Zo, een brandje geblust.

Daarom mag ik niet in slaap vallen, maar dat doe ik wel hele tijd.

VO: Het visnet van Anton hangt aan een lange brug in het water.

Hij hoopt ERG dat er een vis in is gezwommen.

Maar er zat helaas niks in. Dus...

VO: Marie-José wil net als Anton een visbrug bouwen.

Daardoor ligt haar net dieper in het water...

en levert het hopelijk meer vis op.

Mijn idee is om die, eh, visbrug zo in het water te leggen.

VO: Ze maakt er direct werk van en legt de constructie in het water.

Kijk, zo zit ie vast. En die loopt helemaal zo naar het einde toe.

En daar zit ie nu ook vast.

Dus wie weet, hopelijk hebben we morgenochtend wat gevangen.

VO: Menno's netconstructie reikt tot diep in het water en dat werkt prima.

Holy shit, er wordt aan dat net getrokken.

Fuck, ik zie 'm al.

Wat? Niet één, maar twee!

Wat? Ojojojoj, het is weer feest.

Oooh, kijk nou wat een mooie... Zooo, dat is een mooie forel.

Sorry, man.

Mooi!

VO: Aan de andere kant heeft Niels al drie dagen niets gevangen.

Om hier verder te leven heeft hij snel vis aan de haak nodig.

Ik heb op zich wel goeie hoop.

Ik heb meer haken op het diepere deel gehangen.

Ik heb de wormen er goed aan gedaan, dat ze niet loshangen.

Ik hoop dat er nu wat aan zit.

Volgens mij zie ik een vis.

Jaaajajajajajaja.

Twee. Oh, wat fijn.

Een paling en een heel klein forelletje. Maar ik ga niet klagen.

It's a result. Dit was echt even nodig. Vandaag geen honger.

VO: Niels speelt op safe. Hij wil een voorraad hebben.

Daarom gooit hij ook nog z'n hengel uit, met succes.

Jaaa! Joechei. Hallo, meneer forel.

De grootste forel die ik tot nu toe gevangen heb, dus da's heel fijn.

Hij is niet mega, maar echt wel gewoon 20 centimeter.

En dit is gewoon weer één dag dat ik langer kan blijven.

Dus ik ga deze roken, ehm...

en dan eet ik die denk ik overmorgen op.

VO: Niels is enorm strikt aan het rantsoeneren.

Na dagenlang nauwelijks eten...

kiest hij er toch voor om deze vis pas overmorgen op te eten.

Menno zit wat ruimer in z'n voorraad.

Hij bewaart de vis in een pan in de rivier...

zodat hij als een soort ijskast lekker koud blijft...

en hij z'n eten langer kan bewaren.

Voor vanavond deze.

Die kleinere voor morgen en deze voor morgen en overmorgen.

En ik ga ervan uit dat ik in die drie dagen nog wel weer wat vang.

Da's nou een ronde koelkast.

Op dit soort momentjes kan het er wel mee door.

Oké. Ik ben er klaar voor.

Hopelijk dit visje ook.

Zo, daar ga je.

VO: Govert heeft zo'n honger dat hij niets bewaart.

Hij eet z'n vis direct op.

Eten.

Dat was ie weer. M'n eten! Hè?

Hier heb ik de afgelopen vier dagen naartoe moeten werken.

Met dit happie.

Wat ga ik hier aan terugdenken...

als ik thuis weer lekker de tafel bourgondisch gevuld heb.

Lekker erbij proosten.

Ja. Dan kan ik ECHT van het leven genieten.

Maar wat GA ik dan terugdenken aan deze momentjes...

en vooral de honger van de afgelopen dagen hiervoor.

VO: Om jezelf in deze barre omgeving nog een beetje mens te voelen...

is af en toe wat zelfverzorging essentieel.

Kijk...

In deze rokerij, een drogerij eigenlijk...

En daaronder... zie je een pannetje.

En in dat pannetje, is m'n lippenbalsem geworden.

Wat ik nu ga proberen te doen, is m'n haar schoonmaken met as.

Geen idee hoe dit werkt, ik heb het nog nooit gedaan.

Ik ga maar gewoon iets proberen, geen idee.

Droogshampoo-achtige dingen, of zo.

Kijk, een handje as.

Dat ga ik er zo een beetje in doen, of zo.

En dan laat ik het even zitten, denk ik.

Kleine mijlpaal.

Nieuwe-broekdag.

Ja, dat is echt... Als je zelfs hier door de muggen gestoken wordt...

dan mag er een nieuwe broek.

Geeft in ieder geval een flinke volumelift aan m'n haar.

Het voelt al beter. Minder vet in ieder geval.

Eindoordeel... Ik weet het nog niet.

Dit is mijn broekruimte.

Die zat bijna strak. Ik keek eens wat er voor ruimte nu over is.

O, ja.

Toen ik deze kocht, zat ie wel wat strakker.

Jaaa.

Zo doen we dat.

Dan passen we er straks gewoon weer in...

en lijkt het net alsof ik helemaal niet ben afgevallen.

Vandaag merkte ik toch wel dat ik denk:

Jeetjemina, dat was wel... heel fel.

En dat ik daarna ook wel echt heel moe was.

Als ik eerlijk ben, zat ik eigenlijk, eh, gisteravond...

en vanochtend gewoon best wel in een dipje.

Omdat vandaag de verjaardag zou zijn geweest van m'n hond.

Maar 't is uiteindelijk, eh, dan toch weer een hele mooie dag geworden.

Heel mooi weer. Eh, drie vissen gevangen, superblij mee.

Dus eh, ja...

I like to think dat die daarboven ergens goeie dingen op me afstuurt.

Ik kan alleen maar denken aan eten.

Ik heb zoveel kramp in m'n maag van de honger. Dat is echt bizar.

En ik denk alleen maar aan stukken roomboter...

chocoladerepen, pasta's. Oooh, echt.

Morge.

Dag tien, mijlpaaltje. Al tien dagen helemaal alleen.

Dat is wel raar, hoor.

Geen telefoon, geen idee wat er in de wereld gebeurt.

Je raakt in een soort van eigen kleine wereld.

Ik heb hier m'n...

m'n, m'n miniwereldje.

En het nieuws daar is dan dat er een vis gevangen is.

Dat is het nieuws van de dag dan.

En dat de muggen...

mij onwijs tof vinden, maar ik geen vrienden met ze wil worden.

VO: Na een korte nacht vanwege de honger voelt Govert zich geradbraakt.

Nu gaat hij naar z'n nachtlijn in de hoop dat er iets aanhangt.

Maar hij komt nauwelijks vooruit.

Ik ben gesloopt, joh.

Er zit geen energie meer in.

Ik heb ontiegelijk veel rugpijn, van m'n onderrug tot aan boven.

Er is een soort non-stop duizeligheid.

Ik heb pijn in m'n maag van de honger.

Ik ben ECHT kapot.

Ik wist niet dat dit zoveel met je kan doen.

Zeven kleine visjes...

en één middelmatig visje...

in tien dagen tijd.

En misschien vier kopjes bessen in totaal.

En twee, drie paddenstoelen.

Dat is echt heel weinig.

Dat eet ik gewoon in één ochtend normaal gesproken.

En nu doe ik dat in tien dagen.

En dat is waar we hier voor zijn gekomen en dat is gaaf om te ervaren.

Het is het verleggen van de grenzen, en dat is, eh...

waar ik altijd toch wel op zoek naar ben in m'n leven.

Maar godverdomme...

wat is het dit keer wel echt grensverleggend.

En ik weet niet of ik per se nog op zoek ben naar nog een grens verder.

VO: Govert leeft tot nu toe tijdens z'n verblijf hier...

op gemiddeld zo'n 140 calorieën per dag...

waar een volwassen man er wel 2500 nodig heeft.

Awi heeft weliswaar wat meer vis gevangen...

maar hij komt daarmee maar tot ongeveer 310 calorieën.

Bij lange na niet de hoeveelheid die hij dagelijks nodig heeft.

Au, m'n buik. Oooh... Hij is zo leeg dat ik kramp voel.

ZUCHT

Oké. Ik ben weer oké.

Oooh, ik had eventjes kramp in m'n maag.

Echt heel honger.

Echt, echt, echt heel honger.

Het is ook zo...

Weet je, één druk op de knop...

en ik ben over een paar uur in een omgeving waar ik gewoon voedsel heb.

VO: Ook Marly loopt nu tegen haar grenzen aan.

Ze zit al dagen zonder eten.

Aaah, ik hoop gewoon echt dat het goed gaat nu.

Een beetje angst na gisteren.

Vandaag en morgen is m'n laatste kans die ik neem met het vissen.

Op hoop van zegen dan maar.

VO: Marie-José heeft gister hard gewerkt aan een visbrug...

en hoopt dat deze wel de vis oplevert die ze ZO hard nodig heeft.

Oké, m'n net hangt echt een stukje lager in het water...

dus ik hoop dat er wat in zit.

Ik zie daar denk ik ook al wat.

VO: Govert is nu bij z'n nachtlijn, maar het resultaat is teleurstellend.

Nee, nee, nee, nee, nee. Flink in de knoop, twee haken zonder wormen.

En al helemaal geen vis.

Kijk, en dan zie je hier al dat ze helemaal vol zit met eitjes.

Gewoon een kaviaarontbijt eigenlijk.

In ieder geval geen eten! Geen ontbijt.

Oh, wat een goed ontbijtje.

En ik heb gewoon een vis gevangen in m'n visnet. Hahaaa!

Hoehoehoe, hoehoehoe, hoehoehoe! Het werkt.

Nou, good morning.

Welcome in paradise.

VO: Awi heeft niet op de knop gedrukt om eruit te stappen.

Hij kiest ervoor om te blijven, maar realiseert zich...

dat hij niet steeds het water in kan gaan om het net te checken.

Dan verliest hij warmte en energie en kan hij onderkoeld raken.

Daarom bouwt hij een vlot.

Ik weet niet meer wanneer ik voor het laatst een vlot heb gebouwd.

Maar ik begin met de twee grootste dode balken, echte drijvers.

Daarbovenop ga ik bouwen.

Oh.

VO: Awi's maag is leeg. Het bouwen hiervan is zwaar werk...

en begint z'n tol te eisen.

Oooh, m'n buik.

Ik heb weer heel honger.

Oooh...

Dat was echt de meest harde en pijnlijke knor die ik ooit heb gehad.

VO: Anton hoopt meer vis te vangen door 2 netten aan elkaar te knopen...

en dan één groot net over de hele baai te spannen.

Hier heb ik m'n touwtje.

Kijk, die zit daar aan de boom vast en gaat naar het net.

Dan hebben we 50 meter net naar de andere kant...

en daar zit ie aan de boom waaraan ik 'm in het begin heb vastgemaakt.

Woehoe!

Nou, als dit geen vis op gaat leveren dan weet ik het niet meer.

VO: Het is dag tien. Tijd voor de medische check.

Ze worden onderzocht om te kijken of het zowel medisch als mentaal...

nog verantwoord is om hen in isolatie en zonder voedselvoorraad...

in de wildernis achter te laten.

Allemaal hebben ze gewicht verloren...

maar blijven daarbij binnen de medisch veilige grens.

Dan komt de medische crew langs bij Govert...

die zich vanochtend al behoorlijk beroerd voelde.

Hoe voel je je? -Erg hongerig en duizelig.

Hoe lang ben je al duizelig? Pas net? -Nee, al sinds een paar dagen.

Ongeveer 69 kilo.

Je bent flink afgevallen.

We kunnen je bloeddruk opnemen. Ga daar maar zitten.

De bloeddruk is goed, maar z'n hartslag is wat verhoogd.

Je krijgt een waarschuwing voor je toestand.

Je moet aankomen en meer eten proberen te bemachtigen...

anders halen we je uit de wedstrijd.

VO: Z'n lichamelijke conditie baart het medische team grote zorgen.

Z'n gewicht is te veel gedaald en z'n verhoogde hartslag maakt duidelijk...

dat z'n lichaam het zwaar te verduren heeft.

Hij moet meer eten, anders moet de arts hem uit de wedstrijd halen.

Het is nu urgent want z'n hartslag is te hoog...

en hij is duizelig, daardoor functioneert hij niet goed.

Hij loopt en beweegt langzaam. -Het is een behoorlijk risico.

VO: De overige deelnemers hebben geen idee van de penibele situatie...

waarin Govert inmiddels is beland.

Ze zetten ieder voor zich alles op alles...

om het zo lang mogelijk uit te houden in de wildernis.

We beginnen met het dichtbouwen van deze.

VO: Nu we richting de winter gaan, wordt het steeds natter...

maar ook steeds kouder in dit gebied.

De temperaturen zullen 's nachts meer en meer richting het vriespunt gaan.

Dus het is essentieel om een goede plek te hebben om te schuilen.

Man, dit is echt snoeihard.

VO: Awi heeft de bouw van z'n vlot onderbroken om z'n net te checken.

Ik zie een hele grote vis in m'n net.

Maar m'n net zit vast. Ik krijg het niet los.

Hoe ga ik dat nou doen zonder een derde handje? Oeh, oeh, oeh, oeh...

Niet slecht, Daan, niet slecht.

En dan gaan die wortels zo drogen, en dan krimpen ze.

En dan krijg je dit als het goed is niet meer los.

Tatatataaa... Het staat!

Wow! Dank je wel!

Precies wat ik nodig had. Ik ben ZO blij, oooh...

Dit wordt echt een lekker maaltje.

Ik heb alleen één probleem: m'n net zit vast.

En hij zit echt heel vast. Ik krijg 'm ook niet los.

Dat is echt een serieus probleem...

want ik weet nu niet hoe ik 'm uit het water ga krijgen.

En... ik ben te veel afgevallen omdat ik echt te weinig heb gegeten.

M'n hartslag was ook te hoog.

Dus m'n lichaam is op een of andere manier ergens tegen aan het vechten.

En dat was een officiële waarschuwing.

Voordat de boot kwam had ik eigenlijk al een soort van besluit genomen...

van misschien stop ik wel, omdat ik dit eigenlijk wel aanvoelde.

Wat ik al zei, ik heb ZO'N honger, zo'n buikpijn.

Ik denk zeker nu met die waarschuwing van die medici erbij...

dat ik, eh... dat ik de knoop mooi doorhak.

Ja, ik heb besloten.

Ik heb nu officieel besloten en ik ga er ook niet meer van terugkrabbelen.

Ik, eh...

Dit was 'm gewoon.

Oké, dat was 'm.

Jullie hoorden het geluidje. The final word is out, ik stop.

Oooh...

Wat een fucking avontuur.

Tien dagen lang in de wildernis, helemaal geïsoleerd.

Ik heb dit nog nooit ervaren en zal het denk ik ook nooit meer ervaren.

Oooh, wat een besluit. Het is gek, hè, dat dat zo heftig aanvoelt...

alsof het echt een levenskeuze is, alsof je een nieuw huis koopt...

wel of geen kinderen neemt. Het voelt echt als een gigabeslissing.

Maar tien mooie dagen, tien moeilijke dagen, tien pittige dagen...

tien dagen in de wildernis, ik heb ervan genoten.

Het is een soort van je eigen missie hier...

die je iedere dag af kan roepen, en dat maakt het zo ingewikkeld...

of het m'n uiterste, uiterste grens was.

Het is altijd makkelijk, hè? Is hetzelfde als dat je op de HAVO...

Al die havisten die zeiden van: 'Ik had VWO gekund...

maar ja, dat heb ik niet gedaan.' Daar was ik er ook een van.

Ergens kan je dat dus dan niet, want je maakt dan niet die keus.

Natuurlijk los van of je het theoretisch kan...

is ook de keus maken om het te doen een deel van het kunnen.

Dat is hetzelfde hier. Misschien kan m'n lichaam wel langer hier zijn...

en mentaal ook wel, maar het feit dat ik toch dan de wilskracht mis...

om nog een aantal dagen door te zetten...

wil zeggen dat ik het voor deze uitdaging niet kan.

VO: Govert is de tweede afvaller uit de race.

Zeven avonturiers blijven achter in de wildernis.

Ze hebben geen idee hoe hun concurrenten eraan toe zijn.

Maar allemaal hopen ze zich zo lang mogelijk staande te houden.

Ik vind gewoon de avonden heel moeilijk hier.

Net als, ja...

Ik ben nou gewoon echt heel moe en ik zit dan hier voor het kampvuur...

en ik vind het wel fijn aan de ene kant dat ik even niks hoef te doen.

Maar als ik dan ook weer niks doe, ga ik wel meteen denken...

dus dan zou ik bezig moeten blijven om niet te gaan nadenken...

over iedereen. Ik mis ze.

Alleen m'n lijf heeft ook niet de capaciteit nu...

om continu maar bezig te blijven...

dus ik moet ook gewoon soms stilzitten. En dan komt dat gevoel...

en dat gevoel is ook gewoon...

een gevoel waar je u tegen zegt, dat is...

Het is echt hard werken hier, hoor, mentaal.

En ik merk natuurlijk wel dat ik te weinig voedsel binnenkrijg.

Enne, dan... Vanmorgen had ik daar heel veel last van.

Hele lamme benen en alles kost heel veel moeite. Dat is heel vervelend.

Ik hoop dat met m'n net dat nu een stuk verder het water in staat...

dat daar gewoon genoeg vis uit komt.

Ja, en dan hoop ik dat dat omdraait. Ehm...

Maar goed, dat gaan we zien.

Hoe ik me nu voel... Als ik morgen opsta en ik voel me nog zo...

dan heb ik het echt gehad, dan ben ik er echt klaar mee.

Ik ga niet nog een moment langer...

me zo voelen. Als ik morgenochtend niet beter wakker word...

dan, eh... dan stopt het voor mij op dag elf.

Ik wil dat deze dag voorbij is.

Ik wil ECHT dat deze fokking dag voorbij is.

Goedemorgen. Ja, ik blijf. Ik voel me beter dan gisteravond.

Toen was ik superpissig eigenlijk.

Ik geloof, eh...

omdat ik steeds dezelfde nare emoties heb.

Ja...

Dit is de laatste dag dat ik echt een goede poging doe om te vissen.

Als ik er vandaag een vang, kan ik er nog drie dagen van eten.

VO: Anton heeft gisteren een lang net uitgehangen over de hele baai.

Nu moet hij het koude meer in om te kijken of hij vangst heeft.

Niels gaat z'n nachtlijnen checken en moet dus ook het water in.

Het went wel op zich, die kou. Het schijnt ook heel gezond te zijn.

Maar geen vis tot nu toe.

Alsnog begrijp ik niet dat hier dan ook geen visje zit...

want ik weet zeker dat de kleine echt zo dicht bij de kant kunnen komen.

Ik zie het hier op het einde liggen... Ja. Nee.

Niks. Helemaal niks. Nou, wat jammer.

Ja, waarom hier nou gewoon consistent geen vis in gaat, it beats me.

VO: Ook het nieuwe net van Marie-José leverde geen vangst op vandaag.

Ze heeft daarom de hengel er weer bij gepakt.

Ik heb wel wat! Hèhèhè...

Kom eens hier, visje.

Hier, dit is een mooie. Even kijken, hoor. Oh, k*t!

Hij zat niet goed vast.

Oh, dat was jammer! Dat was mooi geweest.

Had ik 'm bijna!

Wèèè...

Da's bali.

VO: Awi heeft extra hout nodig voor z'n vlot...

en denkt makkelijk een dode boom te kunnen oogsten.

Oooh, dat had ik niet moeten doen.

Nee, ik laat deze boom zitten. O, ik ben meteen moe.

Ja, een heel stom idee.

Effe liggen.

Dat is ook weer zo'n les voor mij, dat ik besef van...

een vlot kan je niet bouwen in twee dagen, Awi. Niet met deze energie.

Ik heb hier gewoon één hoofddoel, en dat is een vlot bouwen.

Dat is het meest belangrijke in m'n leven op dit moment. Hahaha.

Ik kan er eigenlijk wel om lachen.

Zo, eerst effe vissen, voor de laatste keer.

VO: Het is vandaag dag elf in de wildernis...

en Marly heeft alleen op dag zes één vis gevangen. De nood is dus hoog.

ZUCHT Weet je...

Ze happen niet.

Misschien is het ook een teken dat het mooi is geweest.

VO: Overleven onder deze taaie omstandigheden is hard werken.

Daan is druk bezig met haar wintershelter...

Awi met een vlot om droog en veilig z'n netten te kunnen checken...

en Menno haalt hout voor de achterwand van z'n onderkomen...

waar straks een open haard komt.

Oh, die enkels af en toe, jongen.

VO: Het is mentaal en fysiek loodzwaar.

Whooo, nee, neee! O nee! Goddamn!

Jezus...

Dingen kosten meer energie dan voorheen.

Joh.

Aaah, man, o man, o man, waar ben je toch aan begonnen?

Een halve paal, dan komen we er wel.

Kan iemand effe helpen? Ik heb een handje nodig.

Rustig, rustig, rustig. O ja, die kan daartegen aanleunen.

Zo, dat is goed.

Oké, ons vlot is bijna af. Hopen dat het drijft.

Dit is het.

Joeee... The great wall is finished.

Ha, weer een stap dichterbij hier gaan wonen.

En dit voegt zeker 10.000 euro toe aan z'n waarde op Funda.

Bam! Lekker!

Aaargh...

Who's gonna carry the boats? And all the logs.

Als ie drijft, dan ben ik heel blij.

Het is echt spannend.

Oooh, ik weet het niet, hoor.

Het zou goed kunnen zijn dat ie niet drijft.

Hij zinkt wel.

Zie ik nu al. Maar het is niet erg.

Ik ben niet gefrustreerd.

Ik zie alleen maar een verbetering. Verbeterpuntjes.

VO: Menno is eropuit om bessen te plukken...

maar moet gaan zitten vanwege de pijn aan z'n enkels.

Ojojojojoj.

Aaah...

Oké.

Aaargh!

Tyfuszooi!

Pleuris met dat ding. Godverdomme!

Doe dan ook rustig aan.

Fokking pijn aan m'n voeten!

Die enkels staan natuurlijk hartstikke scheef.

M'n grootste zorg zijn m'n enkels.

Die zijn vanwege een ziekte toen ik vijf was en verlamd ben geweest...

helemaal scheefgegroeid.

En als je dan in een gebied dat niet vlak is veel moet lopen...

kan het heel veel pijn gaan doen.

Ik ben echt heel bang dat die enkels heel erg k*t gaan doen tegen me.

Maar ik hoop dat dit mij niet gaat tegenhouden.

Het is inherent dat ik af en toe last heb van die dingen.

Maar soms komt het op en is het echt, oooh...

Dan schieten de tranen in je ogen, en dat was net.

Daar kan ik echt bloedchagrijnig van worden.

Oooh, waar is die positieve Menno?

Niet omdat het survivallen of het bouwen niet lukt...

maar omdat die fokking voet begint te etteren.

Oké, ik ga lopen.

Let's go. Kaken op elkaar en gewoon lopen.

VO: Menno zet door en wil zich niet laten kisten door pijn in z'n enkels.

Op Moose Creek heeft ook Marly lastige momenten achter de rug.

Waar Menno besluit om door te zetten, trekt zij een heel andere conclusie.

Het is mooi zo.

Het is mooi zo.

VO: Marly kiest voor een exit de volgende dag...

om bewust afscheid te nemen van deze bijzondere plek in de wildernis.

Het is prachtig.

ZUCHT

Voelt echt als ZO'N opluchting.

Oei, oei.

Home sweet home.

Jaaa, we zijn thuis.

Oké. Iets te veel van mezelf gevraagd.

Effe op de rem, Menno.

Het is een endurance race, geen sprint.

Het is liefde wat me hier bracht.

Liefde voor de natuur...

voor alles wat hier leeft.

En het is liefde wat me naar huis laat gaan.

Voor m'n familie, m'n vrienden, m'n moeder.

En... ik hoor in de natuur, ik hoor in de wildernis.

Maar ik hoor ook bij de mensen waar ik van hou.

Mijn naam is Marly Loomans, en ik was hier.

Ik was hier.

En als liefde de reden is dat ik ga...

dan is dat een verdomd mooie reden.

Woehoeeeee!

Ik ben nog niet m'n bed uit geweest, zoiets van...

Ik wil niet weten hoe het met m'n voet is.

Ik heb sowieso besloten, ik heb er vannacht over nagedacht, om, ehm...

vandaag echt rustig aan te doen.

Ik wil hier lang zitten.

En dan wil ik niet dat zoiets mij...

gaat laten stoppen.

Ik, ehm... lig nog steeds in m'n slaapzak.

Ik merk dat ik heel laag in energie zit.

Dat ik echt... Ja, dat m'n batterij wel aardig aan de lege kant is.

En, ehm... Ja, dat komt gewoon door het weinig eten.

Ik ben echt heel moe. Echt helemaal...

Ik heb geen zin om uit bed te komen. Hahaha.

Het is echt moeilijker dan je denkt. Het is gewoon 24 uur per dag...

heel de dag honger, nat, kou...

En het is één druk op de knop en je kan naar huis...

dus dat is gewoon het lastige.

Ik denk wel in m'n huidige situatie...

dat, eh... dat er moet echt vis binnenkomen...

uit m'n netten...

want, ja, m'n lijf is echt gewoon... begint echt op te raken.

VO: Marly heeft haar spullen gepakt, klaar om Moose Creek te verlaten.

Dit is het dan voor mij. En het voelt niet als falen of zo.

Want ik vertrek hier met opgeheven hoofd en met trots.

Natuurlijk was het moeilijk om die keus te maken...

maar ik dacht: als ik nu langer blijf, dan ben ik aan het volhouden.

En daar gaat het niet om. Dan is het tijd om te gaan.

Ik heb altijd al willen bewijzen dat ik goed genoeg was...

en op een gegeven moment klikte er iets en ik had zoiets van:

Weet je wat? Ik was altijd al goed genoeg.

En dat kunnen loslaten...

dat is een bevrijding.

En ik ben daarvoor eeuwig dankbaar voor, aan dit landschap.

Ja, het is goed zo.

Ready to go.

Ik had niet gedacht dat ik iedereen zo zou missen.

Het kwam niet in me op dat ik m'n ouders, familie, vrienden zou missen.

Het kwam niet in me op.

Maar het was prachtig. Het was prachtig.

VO: Volgende keer krijgt Menno alleen maar meer last van z'n enkels...

Ik heb gewoon fokking veel pijn.

...worden er indrukwekkende houtvlotten gebouwd...

en draait Awi's reddingsactie van z'n net uit...

op een wel HEEL gevaarlijke situatie.

Ik kan bijna niet meer praten, joh.