Original subtitles

Elm Street, Townsend, Massachusetts

1 december 1987

Andrew Gustafson woonde in Townsend, Massachusetts...

met z'n vrouw en twee kinderen.

Hij probeerde z'n vrouw te bereiken.

Hij belde naar huis, maar ze nam niet op.

Hij maakte zich zorgen.

Hij kwam thuis en trof geen teken van leven aan.

Hij riep z'n vrouw, maar die gaf geen antwoord.

Hij riep z'n kinderen, geen antwoord.

Dus hij had een angstig gevoel vanbinnen.

Hij ging naar boven naar de slaapkamer...

en z'n vrouw lag met haar gezicht naar beneden op bed...

met een bebloed kussen op haar hoofd.

Hij durfde niet de kinderen te gaan zoeken.

Hij belde de politie en wachtte ze buiten op.

Het was een afschuwelijk tafereel.

Zoiets gebeurt niet in dit soort stadjes in New England.

De mensen waren doodsbang, de hele buurt was doodsbang.

Toen de politie op 1 december 1987 bij het huis aankwam,

zei Andrew Gustafson dat z'n vrouw dood boven lag.

Ze was ook een paar maanden zwanger.

Ze vroegen hem hoe hij wist dat ze dood was.

Hij zei dat hij het gewoon wist...

en dat z'n kinderen waarschijnlijk ook dood waren.

Maar hij was ze niet gaan zoeken.

De politie wist niet wat er aan de hand was.

Ik werd gebeld door de staatspolitie...

over een dood in Townsend.

We gingen naar boven en in de slaapkamer...

zag ik het lichaam van Priscilla Gustafson op het bed.

Ik zag iets wat op kogelgaten leek...

in de achterkant van de kussens die op haar hoofd lagen.

Ze was gedeeltelijk gekleed en één hand was vastgebonden aan het bed.

Op het nachtkastje stond een half leeg flesje bier.

Dat vond ik heel vreemd. Er lag ook een open condoomverpakking.

Toen ik naar de badkamer boven ging, zag ik een jongetje...

van vijf jaar oud, op z'n buik in bad liggen.

We proberen dat soort gebeurtenissen van ons af te zetten...

zodat het ons werk niet beïnvloedt.

Maar ik herinner me dat jongetje in bad nog goed.

En op de begane grond...

lag het lichaam van een meisje, volledig gekleed,

verdronken in de badkuip beneden.

Denk aan wat er voor nodig is om William en Abigail te verdrinken.

Twee onschuldige kinderen.

Ze niet alleen doden, maar verdrinken.

Dat is fysiek, iemand onder water houden tot ze sterven.

Zoiets is onbeschrijfelijk. Het is meer dan kwaadaardig.

Andrew Gustafson was advocaat en getrouwd met Priscilla.

Ze gaf les op de zondagsschool.

Ze was geliefd in de gemeenschap.

Ze leidden een idyllisch leven.

Maar bij moordzaken...

begin je met de mensen die het slachtoffer kenden.

Niemand stond boven verdenking.

Terwijl de politie Gustafsons alibi natrok,

deed het nieuws vrijwel meteen de ronde.

Townsend in Massachusetts is een klein stadje,

hoewel het maar 48 kilometer van Boston ligt.

Dit is typisch Amerikaans.

Veel begraafplaatsen hier stammen uit de 17e eeuw.

De stad heeft dus een lange geschiedenis.

Het is een veilig, schattig stadje in New England.

In de jaren 80 woonden er in Townsend maar zo'n 1000 mensen.

Dit is jouw plek voor originele reportages.

De moord was zo gruwelijk dat de media in Boston...

en een aantal nationale media zich op dat stadje stortten.

Overal waar je keek, heerste angst.

Ben je veilig in het stadje waar je bent opgegroeid?

Mensen deden hun deur op slot.

Als ze wapens hadden, zorgden ze dat ze geladen waren.

Iedereen lette op z'n buren.

Mensen keken uit naar verdachte zaken.

Iedereen was gespannen.

POLITIE

De politie trok Andrew Gustafsons alibi na.

Het werd duidelijk dat hij niets met de moorden te maken had.

Die arme man verloor z'n vrouw, baby en twee kinderen...

in één keer, zonder bekend motief.

Het moet de ergste dag zijn geweest die je je kunt voorstellen.

ECHTE VIDEO

Andrew sprak met de politie.

Hij herinnerde zich dat er dingen weg waren uit het huis.

Er was een paar dagen voor de moorden ingebroken.

Er was een tv-box weg...

en er stonden glazen bier of drankjes in het huis.

Dingen die toen nog niet ernstig leken, werden nu belangrijk.

De politie wist dat er een reeks inbraken was geweest.

Toen Andrew Gustafson de politie over de inbraak vertelde,

dachten ze meteen dat er een verband was.

De politie had een theorie...

dat Priscilla en William de inbreker thuis hadden betrapt...

en dat het een impulsieve daad is geweest.

Abigail kwam als laatste thuis.

De politie dacht aan een inbraak die mogelijk onderbroken was.

Maar iedereen wist dat er een moordenaar vrij rondliep.

Niemand wist waar hij zou opduiken of wat er zou gebeuren.

WELKOM IN PEPPERELL

Ik was destijds inspecteur in het stadje Pepperell, Massachusetts.

Toen ik hoorde van de moorden en de aard ervan...

klonk het als iets voor Daniel LaPlante.

En ik denk dat hij dat soort dingen leuk vond.

We hadden hem al gearresteerd voor ontvoering.

We hielden hem in de gaten vanwege z'n gewelddadige verleden.

Allen staan. - Maar deze man is minderjarig.

Daniel LaPlante was pas 17 jaar oud.

Maar hij was geen gewone tiener.

Hij was gevaarlijk, kil,

berekenend en een heel slimme jongeman.

Het zou alleen maar erger worden.

Zijn misdrijven veranderden van routine-inbraken...

in de meest sinistere en bizarre daden...

die ik ooit had meegemaakt.

IK GA JULLIE ALLEMAAL VERMOORDEN

Iedereen wist dat er een moordenaar op de vlucht was.

Iedereen keek over z'n schouder.

Iedereen moest binnen blijven.

Iedereen moest z'n deur op slot houden.

De politie had geen idee wat de motivatie van de moordenaar was.

De reeks eerdere inbraken...

leek er verband mee te hebben vanwege de eerdere inbraak bij de Gustafsons.

Maar was er wel een verband met de inbraken?

Ze hadden echt geen idee.

We stelden een lijst op met de gebruikelijke verdachten.

Die term gebruikte ik losjes. Mensen met een criminele achtergrond...

die geweldsdelicten hebben gepleegd en inbraken hebben gepleegd.

De 17-jarige Daniel LaPlante stond op die lijst.

We ontdekten dat de inbraken, waarbij wapens werden gestolen,

begonnen toen hij op borgtocht was vrijgekomen.

De puzzelstukjes vielen op hun plek.

Rechercheurs vonden hem in een bibliotheek in Townsend.

Ze gingen met hem praten.

Ze hadden geen goed gevoel bij het verhoor.

Hij zei dat hij een alibi had, dat hij op een feest was...

en dat andere mensen dat konden bevestigen.

Maar hij leek nerveus, dus de politie vond het verdacht.

En toen vluchtte hij.

Hij was een verdachte.

Maar we konden hem niet linken aan de plaats delict.

We moesten zo veel mogelijk informatie over Daniel verzamelen.

Hij had als jongere misdaden gepleegd in Townsend...

en ook in Pepperell, een naburig stadje.

Hij was gearresteerd en op borgtocht vrij...

voor z'n misdaden in Pepperell.

Frank Bowen woonde in Pepperell.

Hij was buschauffeur en verloor z'n vrouw in 1986 aan kanker.

Hij had twee dochters.

Tina zat op de middelbare school en had een jongere zus, Karen.

Ze rouwden alle drie om het verlies van hun moeder.

Frank maakte lange dagen en z'n dochters waren alleen thuis.

De dochters hadden het zwaar met de dood van hun moeder.

Ze probeerden haar te bereiken.

Ze hielden een seance.

Tijdens de seance probeerden ze met hun moeder te communiceren.

Ze hoorden geluiden, geklop op de muren.

Ze dachten dat het een teken was van hun overleden moeder.

Toen begonnen ze ongewone dingen op te merken.

Ze kwamen kamers binnen en zagen dat de lichten aan waren.

Er werden dingen verplaatst in verschillende kamers.

Ze begonnen hun moeder vragen te stellen...

en als ze iets vroegen klopte er iemand.

De twee meisjes die rouwden om het verlies van hun moeder...

gingen naar hun vader en zeiden dat hun moeder thuis was.

Dat ze hen probeerde te bereiken. Frank dacht dat ze rouwden.

Het zorgde voor verwarring tussen de dochters en hun vader.

Hij vond dat ze psychologische hulp nodig hadden...

en dat dit niet echt was.

Maar dat veranderde heel snel op 8 december 1986.

Het gezin kwam thuis...

en zag dat een van de toiletten gebruikt was.

Ze dachten meteen dat er iemand in het huis was geweest...

en keken rond.

Toen hij in z'n slaapkamer kwam,

vond Frank een man in een lange jas en oorlogskleuren...

met een bijl.

Het leek wel iets uit een horrorfilm.

Hij gijzelde het gezin.

Hij was heel doelbewust en kalm.

Hij leek totaal niet bang te zijn.

Hij sloot ze op in die kamer en liet ze daar achter.

Toen ontsnapte een van de dochters.

Ze ging naar de buren,

zei dat ze gegijzeld werden en belde de politie.

We gaan erheen.

We doorzochten het huis, de bossen rondom het huis,

de omgeving en de wegen, maar hebben geen verdachte gevonden.

Als politieagenten moesten we het verhaal geloven.

Hoe ongelooflijk het ook klonk.

Ik had geschreven over moorden, zelfmoorden, vreemde sterfgevallen.

Zoiets had ik nog nooit meegemaakt.

Ik vond de bijl vlak achter een van de deuren.

Maar we vonden geen sporen van een indringer.

Niemand kon de indringer identificeren.

Door z'n vermomming en de angst die hij zaaide,

was het onmogelijk om te identificeren wie dit was.

Nu wist Frank dat de meisjes de waarheid hadden verteld.

Dat er iets gaande was en dat het niet alleen in hun hoofd zat.

We dachten dat de verdachte, als hij bestond,

het bos in was gevlucht.

Het was nacht.

Het zou heel makkelijk zijn voor de indringer...

om zich in het bos te verstoppen.

Het zou extreem moeilijk zijn geweest om hem te vinden.

De familie wilde niet terug naar het huis.

De meisjes waren doodsbang.

Ze gingen meteen naar een hotel.

Ze wisten dat ze daar niet meer konden slapen.

Twee dagen later kwam Frank thuis.

Toen hij dichterbij kwam, zag hij iets.

Hij zag dezelfde man als eerst.

Hij dacht: hij wil ons vermoorden.

Frank Bowen belde de politie.

Ik kwam tien minuten later aan en je zag dat hij van streek was.

Hij zei: Ik zag hem. Hij staat voor het raam en zwaaide naar me.

Ik zei: Oké.

De politie had het huis op slot gedaan na het incident.

Ik liep om het huis heen en zocht een spoor. Die was er niet.

Geen kapotte ramen, de deuren zijn nog heel.

Ik besloot naar binnen te gaan...

met de kleine kans dat er nog iemand was.

Ik ga niet gewoon naar binnen.

Dus ik doe heel zachtjes de deur open.

Meteen daarna...

zag ik een foto van het gezin aan de muur.

Er stak een groot mes in de foto.

Met een viltstift stond er: Ik ben er nog. Kom me zoeken.

Toen zei ik: Hij is binnen.

Ik weet niet hoe, maar hij is hier.

Dit was doodeng voor het gezin.

Een indringer had het gezin gegijzeld.

Nu is hij terug. Hij geeft niet op.

Steve Bezanson kwam aan bij het huis...

en wist zeker dat de indringer er nog was.

Ik luisterde stilletjes, want ik dacht:

Ik wil dat hij denkt dat de eigenaar hier is en niet ik.

Ik keek naar rechts en zag de gang die naar de rest van het huis leidde.

Er is nog een foto van het gezin met nog een mes erdoorheen.

IK GA JULLIE ALLEMAAL VERMOORDEN

Ik zei tegen mezelf: Ik moet dit huis doorzoeken.

Ik heb hulp nodig om het goed te doen.

Ik liep heel stil terug en pakte de radio.

Er was een brigadier en ik zei: Ik heb je hier nodig, nu meteen.

We hebben alles doorzocht.

Kasten, matrassen, onder het bed. Echt alles.

We doorzochten elke plek die we maar konden bedenken.

We kwamen uit in de wasruimte beneden.

Ik weet nog dat ik naar het plafond keek en dacht:

ik snap niet waarom we hem niet kunnen vinden.

En toen keek ik ineens naar de hoek.

Daar liepen leidingen van de badkamer boven.

Maar ze keken niet graag naar pijpen, dus bouwden ze een muur.

Ik keek naar die muur en dacht:

iemand kan zich daarachter verstoppen.

Toen ik erheen liep en het licht aandeed,

zag ik een stapel vieze kleren liggen.

Vieze kleren stop je niet achter een nep muur.

Ik verplaatste wat kleren.

Ik zag een zwarte bos haar en zei: Hebbes.

Hij keek me aan vanuit z'n ooghoek.

Ik zag de radertjes draaien.

Ik zei: Laat je handen langzaam zien. Hij had een pistool.

Toen ik zag dat zijn handen leeg waren,

pakte ik zijn arm en zei ik: laten we gaan.

De indringer was een jongen van 16, Daniel LaPlante.

Dit was geen gewone tiener...

en ook geen gewone crimineel.

Omdat ik veel jonge mannen had gearresteerd,

verbaasde z'n onbezorgdheid me nogal.

Deze jongeman was ondanks z'n leeftijd erg gevaarlijk.

En voor de eerste en laatste keer in m'n hele carrière...

maakte ik niet twee politiefoto's zoals gewoonlijk.

Ik nam er zes.

Ik dacht dat ze in de toekomst gebruikt zouden worden.

Daniel is veel mishandeld als kind.

Hij werd misbruikt door z'n vader, z'n psychiater en anderen.

Seksueel, fysiek en psychologisch.

Gedurende lange tijd.

En hij vertoonde al van jongs af aan verontrustend gedrag.

Hij was een eenling.

Hij wist niet hoe hij met andere mensen om moest gaan.

Dat werd alleen maar erger.

Hij werd op mijn verzoek vastgehouden voor ontvoering...

maar ook voor een psychiatrisch onderzoek.

We vroeger de assistent-officier om z'n best te doen...

zodat z'n proces niet vertraagd zou worden.

Het is schokkend om het doelwit te zijn van een psychopaat.

Toen ze de verdachte hadden gearresteerd,

kwamen ze erachter dat Tina iets met Daniel LaPlante had gehad.

Hij had haar telefonisch gesproken.

Uiteindelijk hadden ze een date en gingen ze een ijsje eten.

Hij deed zich anders voor aan de telefoon.

Hij deed zich heel anders voor dan hij was en hoe hij eruitzag.

Ze kreeg een slecht gevoel bij hem. Ze maakte het uit na die ene date.

Die ene date leidde ertoe dat hij haar ging stalken...

en in de muren van haar huis ging wonen.

Daniel was zes maanden lang in en uit dat huis.

Een van z'n daden was stopcontacten weghalen...

om de familieleden te bespioneren.

Zo kon hij zien wanneer ze een kamer verlieten...

en kon hij z'n schuilplaats verlaten en deze verontrustende dingen doen.

Dat zorgde ervoor dat de meisjes onderling ruzie kregen.

Ze vertelden hun vader verhalen over melk die werd gedronken...

en dat de tv werd omgezet.

Daardoor kon hij weer wegglippen naar z'n schuilplaats.

Iedereen herinnert zich dat gevoel van een bons in de kelder...

denkend dat het een monster is, dat er iemand in de kast zit.

In dit geval was dat ook echt zo.

Het is doodeng dat een date met wie je alleen ijs gaat eten,

verandert in iemand die inbreekt in je huis...

en je maandenlang kwelt.

Ik weet niet wat z'n plan was, of hij nu een dochter wilde verkrachten...

of alle drie de mensen wilde vermoorden, ik weet het niet zeker.

Daniel LaPlante werd naar het Bridgewater-ziekenhuis gestuurd...

voor een psychiatrisch onderzoek. Daarna kreeg hij te horen...

dat hij een antisociale persoonlijkheidsstoornis had.

Hij ging naar de jeugdgevangenis.

Iedereen dacht dat het veilig was.

TOWNSEND, MASSACHUSETTS

EEN JAAR LATER

Daniel LaPlante woonde aan Elm Street.

Het was maar 1,5 kilometer van het huis van de Gustafsons vandaan.

Maar Daniel LaPlante zat in de jeugdgevangenis.

Dat dachten ze tenminste.

Op z'n 17e besloot de rechter dat hij als volwassene berecht moest worden.

Toen Daniel LaPlante als volwassene berecht werd,

kwam hij op borgtocht vrij.

Voor jongeren is er geen borgsom. Het is een heel ander rechtssysteem.

Vanwege z'n leeftijd en de ernst van de misdrijven...

kan hij als volwassene worden aangeklaagd.

Ze klaagden hem aan als volwassene en hij kon op borgtocht vrijkomen.

De moeder wilde haar zoon vrij krijgen.

Ik denk dat elke moeder dat kan begrijpen.

Ze wil haar familielid terug.

Maar de aard van de misdaden, het geweld...

en de verdorvenheid van de misdaden zelf,

tonen serieuze onderliggende psychologische problemen aan.

Dat hij weer vrij was in afwachting van z'n proces...

vormde een bedreiging voor de hele gemeenschap.

U mag gaan zitten.

Hij kwam voor de rechter voor een borgtochtzitting.

De rechter liet hem toen, zonder de mening van de politie,

vrij op een borgtocht van 10.000 dollar.

Z'n moeder nam een hypotheek om die borgsom te betalen.

Het staat vast dat de rechter een enorme fout heeft gemaakt.

Daniel LaPlante was heel gevaarlijk.

Hij terroriseerde een gezin en gijzelde ze.

Toen ik van de moorden hoorde, zei ik:

wat zou Danny LaPlante aan het doen zijn?

2 december 1987

Moordzaken had nog een gewelddadig, bizar misdrijf.

Daniel LaPlante woonde vlak bij die drievoudige moord.

Het was een openbaring voor de politie...

maar ze hadden geen hard bewijs om hem aan de moorden te linken.

Alleen de nabijheid van hen en z'n gewelddadige verleden.

Zeven uur.

De volgende ochtend kwamen we weer bijeen op de plaats delict...

om zoveel mogelijk informatie en bewijs te verzamelen.

Buiten het huis lag een kussen op de grond.

Ik belde een speurhondenteam van de staatspolitie...

en we begonnen een zoektocht.

De hond volgde een spoor van de tuin naar het bos.

Binnen een paar minuten vond een agent een nat flanellen shirt.

Er lagen ook natte handschoenen in het bos.

De politie dacht dat die kledingstukken...

te maken konden hebben met de verdrinkingen.

De hond rook meteen iets...

en leidde ons door het bos.

Uiteindelijk kwamen we aan bij Daniel LaPlante's huis.

Na de speurhond vroegen we een huiszoekingsbevel aan.

We gingen erheen. We hebben het hele huis doorzocht.

Daniel was er toen niet.

Eén van de dingen die we vonden,

was een paar natte sokken in Daniel LaPlante's slaapkamer.

Op die natte sokken vonden we een blonde haar.

Die kon van Abigail zijn.

Daarnaast vonden we kogels,

gebruikte kogels die overeenkwamen met de patronen...

waarmee Priscilla Gustafson was vermoord.

We zaten duidelijk op het goede spoor.

Daarna vroegen we een arrestatiebevel aan voor Daniel LaPlante.

Maar Daniel was gevlucht en de jacht op hem was geopend.

We gaven z'n foto vrij aan de media en die gingen ermee aan de haal.

24 uur na de drievoudige moord van de familie Gustafson in Townsend...

is de politie nog steeds op zoek naar de moordenaar.

Op het nieuws van zes uur en van elf uur hebben ze z'n foto gebruikt.

We vertelden mensen dat we Daniel LaPlante zochten...

en iedereen die ons kon helpen, vroegen we om een tip.

De media uit Boston en Worcester en heel Massachusetts...

kwamen naar Townsend en Pepperell.

Als verslaggever sprak ik met de politieagenten...

en de politiechefs. Iedereen was bezorgd en uitgeput.

Mensen die geen dienst hadden, waren weer aan het werk.

Voor de eerste en laatste keer in m'n carrière...

deed ik een kogelvrij vest aan.

Ik dacht dat Daniel naar het noordwesten van Pepperell zou gaan.

Het is landelijk, dicht bebost en je wordt er niet snel opgemerkt.

M'n beslissing was profetisch.

Meldingen van een verdachte jonge man kwamen vrijwel meteen binnen.

De meldingen kwamen uit een bosgebied met vier wegen.

We reden rondom dat gebied.

Ik reed de oprit op van een van de huizen...

en een vrouw zei: Ik weet waarom je hier bent. Ik ben net thuis.

'Kunt u meegaan als ik naar binnen ga?'

En ik zei: Natuurlijk, mevrouw.

Ik vroeg m'n partner om in de auto te blijven.

Toen we bij het huis aankwamen,

duurde het niet langer dan een halve minuut toen ik een harde bons hoorde.

Ik vroeg de dame snel: Heeft u een huisdier?

Ze zei: Ik heb een kat. Ik zei: Dat was geen kat.

Toen ik boven aan de trap kwam,

vond ik een jachtgeweer met de grendel dicht.

Ik ging ervan uit dat hij geladen was.

Dat was de bons die ik hoorde.

We hebben het hele huis doorzocht.

Hij was uit het raam geklommen,

op de garage gesprongen en is het bos in gevlucht.

Hij wilde me neerschieten met een jachtgeweer.

Wat hem afschrikte,

was de aanwezigheid van m'n partner in de auto.

De man van het huis zei dat het geweer van hem was.

Maar hij zei dat er een pistool ontbrak...

en dat er ook een riem munitie ontbrak.

Het was duidelijk dat de indringer zichzelf wilde bewapenen.

Iedereen wist dat de moordenaar vrij rondliep.

De politie was overal.

Elke keer als iemand iets zag bewegen, belden ze de politie.

Mensen zaten doodsbang opgesloten in hun huis.

Dat had ook wel gemoeten.

Als je drie mensen vermoordt, zijn er geen grenzen meer.

Hij kon niet alleen mensen ontvoeren,

maar ze ook vermoorden.

Dit was een van de grootste klopjachten ooit in Massachusetts.

Overal zag je politieauto's...

met agenten die op zoek waren naar Daniel LaPlante.

We wisten dat hij gevaarlijk was.

We wisten dat hij weer zou kunnen toeslaan.

Hij moest van de straat af.

We hadden te maken met een jongeman...

die zich in de muren verstopte en ons door het bos liet waden.

Hij wist hoe hij onopgemerkt moest blijven.

Binnen 15 tot 20 minuten...

kreeg ik een melding dat deze voortvluchtige misdadiger...

naar een houthandel in het stadje Ayer was gegaan.

Ik was bang dat LaPlante gewapend was...

en dat hij iemand zou gijzelen of vermoorden.

De politie zette het gebied af en sloot de straten af.

Er vloog een politiehelikopter en de politie doorzocht de winkel.

Een van de agenten dacht dat hij iets hoorde bij een container.

Meerdere agenten omsingelden de container.

Ze droegen Daniel op naar buiten te komen...

en hij besloot zich over te geven.

Hij werd naar de politiebarakken gebracht...

aan Elm Street in het plaatsje Concord in Massachusetts.

MOORDVERDACHTE OPGEPAKT

Hij werd beschuldigd van de moord op Priscilla, Abigail en William.

Ik zat naast hem tijdens het proces. Hij had een kille blik.

Hij keek langs je heen. Hij toonde geen greintje berouw.

Ik deed verslag van het proces voor m'n krant.

Ik zat in de rechtszaal en keek LaPlante aan.

Hij was emotieloos.

Hij toonde geen greintje empathie.

Hij voelde zich niet ongemakkelijk bij wat er gebeurde.

Hij had een zielloze blik.

Handschoenen.

Er waren meerdere dingen die Daniel aan de moorden koppelden.

De patroonhulzen in het huis van LaPlante...

waren dezelfde als die op de plaats delict.

En een haar op een van Daniels sokken...

van het hoofd van de vermoorde Abigail Gustafson.

Tijdens een van de doorzoekingen in het huis van LaPlante...

werd het moordwapen gevonden.

Een .22-revolver in een verlaten voertuig...

op het terrein van LaPlante.

We vonden ook twee tv-boxen en afstandsbedieningen...

die bij de Gustafsons waren gestolen.

Dus voor de moorden...

was LaPlante al in dat huis geweest.

Nogmaals, dit is bewijsstuk 53.

Het meest overtuigende bewijsstuk...

was het juridische concept van bewustzijn van schuld.

Een onschuldig persoon vlucht niet voor de politie tijdens een verhoor.

Een onschuldig persoon probeert geen mensen te ontvoeren...

als ze vluchten voor de politie.

Een onschuldig iemand probeert zich niet te bewapenen...

met een geweer, een jachtgeweer, munitie en een pistool.

LaPlante's acties na de moord bezegelden z'n lot.

ECHTE VIDEO

Hij gaf je een kil gevoel.

Dat heb je niet altijd met de mensen die we tegenkomen.

De assistent-aanklager, Tom Reilly,

was heel bekwaam. Hij vertelde...

dat dit jonge gezin een gelukkig leven leidde.

Twee prachtige kinderen en er is er nog een op komst.

En die vreselijke persoon brak in hun huis in...

en maakte er zomaar een einde aan. Hij vermoordde die mensen.

Bedankt. Gaat u zitten.

In de rechtszaal, ironisch genoeg...

op de kruising van Elm Street en Goram Street,

heeft de jury Daniel LaPlante schuldig bevonden...

aan de moord op drie leden van de familie Gustafson.

Schuldig aan moord.

Hij kreeg drie keer levenslang zonder kans op vervroegde vrijlating.

ECHTE VIDEO

Je kijkt naar iemand...

die kwaadaardig is, als zoiets bestaat.

De hoofdonderzoeker zei:

'Tom, heb je gezien dat Elm Street steeds opduikt?'

Z'n huis aan Elm Street.

Hij wordt naar de politiebarakken gebracht...

aan Elm Street in Concord.

Hij wordt vervolgd en schuldig bevonden...

op de hoek van Elm Street in Massachusetts.

Elm Street duikt zeven keer op in het verhaal van LaPlante.

Dat is best bizar.

Heeft het recht gezegevierd?

Volgens de wet wel.

Maar hoe wordt het beter na het verlies van je vrouw,

je twee kinderen en je ongeboren baby?

Hij was van de straat af...

maar wat de familie Gustafson betreft weet ik het niet.

Een zaak als deze is zo vreselijk.

Zo vreselijk dat mensen er nooit overheen komen.

Het is iets waardoor mensen even stilstaan en echt nadenken.

Hoe kan iemand dit een ander aandoen?

Ik weet alleen dat er mensen zijn die tot zoiets in staat zijn.

Je moet oppassen.

Je moet weten hoe je ermee omgaat.

Doe je deur op slot. Als we thuis zijn, is m'n deur op slot.

Je kunt niet zomaar binnenkomen.

Als je naar Pepperell gaat zijn er nog steeds veel mensen...

die oud genoeg zijn dat als je z'n naam zegt,

zeggen ze: Daar krijg ik nog steeds kippenvel van.

Dat was bijna 40 jaar geleden.

Als je z'n naam noemt tegen mensen met grijs haar, zeggen ze:

Ik herinner me die dag.

Ik ben het nooit vergeten.

Ik heb er verslag van gedaan, maar ik ben deze zaak nooit vergeten.

Het kwaad liet zich zien.

Twee prachtige kinderen, zwanger van een derde.

Een vreselijk persoon brak in en maakte er een eind aan.

Hij vermoordde die mensen zonder reden.

Er was geen echt motief.

Behalve dan dat ze binnenkwamen toen hij in dat huis was.

Deze persoon was kil en kwaadaardig.

In 2017 werden levenslange straffen voor jongeren verboden.

Daniels straf werd verminderd tot 45 jaar.

Hij zal 62 jaar zijn als hij in 2033 vrij kan komen.

ECHTE VIDEO