Original subtitles

Oké, dit was...

tough.

Geen goed plan.

Ik kan bijna niet meer ademen.

Dat is niet slim dit.

Ik heb een heel groot probleem.

Ik ben helemaal paars.

Ik voel m'n hele lichaam niet meer.

Ik kan bijna niet meer praten, joh.

VO: In de afgelegen wildernis van Noorwegen, nabij de poolcirkel...

ver weg van de bewoonde wereld...

worden negen moedige deelnemers gedropt.

Los van elkaar en zonder de kans een ander mens tegen te komen.

Hallo!

VO: Ze moeten overleven in volledige isolatie in strijd met de elementen.

Ze leven van wat de natuur ze biedt.

Alleen en zonder contact met de buitenwereld moeten ze eten vinden...

Ik heb zeker wel 30 units gegeten.

Dan moet ik dit ding maar eten.

VO: ...onderdak bouwen. -DAAN: O, nee!

Onderkomen helemaal losgewaaid.

VO: Ze moeten overleven in een omgeving waar de natuur...

de weerselementen en de dieren de baas zijn.

Er is maar één dier dat ook zo van visseneitjes houdt als ik...

en dat is een beer.

Zou ik het territorium delen met een beer?

VO: Ze staan er in dit avontuur helemaal alleen voor.

Geen productieteams of cameraploegen. Ze filmen dit avontuur helemaal zelf.

Ik heb nou al heimwee.

VO: Met de winter in aantocht laat de zon zich steeds minder zien.

Extreme, neerslag, storm... -Zo!

Oh my goodness, het waait zo hard hier.

VO: ...en soms ijzige kou veranderen 't sprookjesachtige zomerlandschap...

in een onherbergzaam oord.

Holy, holy fuck!

VO: Hier verblijven is een serieuze beproeving.

Welke opties heb ik dan nog, hè?

Fuck this! Fuck deze shit!

Ik weet echt niet hoelang ik hier dit nog wil.

Misschien zit ik hier nog wel vier weken, of acht.

VO: Besluit 'n deelnemer op te geven, is één druk op de noodknop voldoende.

K*t! Dit is echt het zwaarste wat ik ooit in m'n hele leven heb gedaan.

VO: Het ultieme doel is als laatste overblijven. Maar hoe doe je dat...

als je niet van elkaar weet wanneer de ander heeft opgegeven?

Dan komt ie echt hard aan. -Woeee!

VO: Naarmate de dagen verstrijken...

neemt de fysieke uitputting en mentale druk toe.

Wie kan deze uitdaging het langste aan? Dit is Alone.

Het avontuur begint. Het is een wedstrijd puur om de eer.

De deelnemers bepalen zelf wanneer ze opgeven.

Wie de elementen en eenzaamheid overwint...

mag zich straks de eerste winnaar van Alone Nederland noemen.

De deelnemers worden ieder alleen achtergelaten.

Menno is onderweg naar z'n nieuwe huis, Whispering Waters.

MENNO: Dus dit is m'n nieuwe huis voor de komende tijd.

Wauw! Succes, man, je kan het. Doei.

En dan gaan ze allemaal weer terug en ben ik all by my fucking self.

Wauw... Heel bizar.

Komt ie.

Tijd om op avontuur te gaan. Tijd voor een ontdekkingstocht. Let's go.

Ik ben Menno Weeda, 42 jaar oud.

Ik woon in Zandvoort en werk er op het circuit.

Ik heb een hobby, en dat is de natuur ingaan.

Het ene moment speel ik met hele snelle raceauto's...

en het andere moment kom ik helemaal tot rust in het bos.

Die snelheid van het circuit, dat spektakel...

de hele ambiance, de hele sfeer...

en dat tegenover de rust van het bos...

en het meegaan in het ritme van het bos...

dat contrast is voor mij heerlijk, een soort yin en yang.

Eens kijken wat er hier te beleven valt.

Het is zo'n bizar gevoel om helemaal alleen te zijn.

VO: Aan de overkant gaat Marie-José aan land op HAAR habitat...

Forest Fields.

Het wordt nog een uitdaging om hier een mooi onderkomen te bouwen.

Het is een stuk steiler dan ik had verwacht.

De Fields gaan we nog even vinden, maar de Forest is zeker aanwezig.

Wel genoeg plekjes om te vissen, denk ik. Ziet er heel, heel top uit, dit.

Zo, ik sta op de grond. Ik ben er.

Ik ga even een klein stukje lopen.

Jeetje... Dit gaat 'm worden.

Je bedenkt een hoop dingen, maar als je er dan staat, is het echt anders.

En de boot vaart hier achter mij langzaam weg.

Oeeeh, superspannend! We gaan op avontuur.

Ik denk dat ik niet onderdoe voor een ander en een grote kans maak...

om het langste hier te zitten.

AWI: Ik heb altijd wel wat eten bij me.

En nu zijn m'n zakken leeg. Ik heb niet even een zakje nootjes...

of effetjes van, nou ja, ik heb trek.

Nee, al het eten is om me heen.

Dit is het grootste avontuur van m'n leven. Dit is, eh...

Ja... Je gaat op alle vlakken tot het maximum.

Fysiek, mentaal, emotioneel.

We zijn er bijna. Ik ben eigenlijk verbazingwekkend rustig nu.

Het gaat niet makkelijk zijn. Ik onderschat dit absoluut niet.

Ik ben Awi Rabelista Nijhof, 33 jaar. Ik woon in Eemnes.

Het is trouwens Awi met een W. Dus het is Alfa Whisky India.

Dat zeg ik altijd omdat sommigen dan Harry verstaan, of zo.

Of Arie. En laatst zei iemand ook Abby.

Nou ja, dat is... Vind ik niet zo leuk. Dus Awi met een W.

Awi aan land.

Nu ben ik gewoon... volledig alleen.

Compleet op mezelf.

Voor hoelang? Geen idee.

We gaan het zien.

VO: Een week voor ze worden losgelaten...

vertrekken ze naar het afgelegen Salsvatnet-meer in Noorwegen.

Met een diepte van 460 meter is dit het een na diepste meer van Europa...

en beslaat het een gebied van maar liefst 45 vierkante kilometer.

Dit gaat alles wat ik hiervoor heb gedaan overtoppen.

VO: Ze zijn professioneel gescreend...

en op basis van hun mentale en fysieke kunnen geselecteerd.

Als ik kijk naar m'n concurrentie, word ik strontzenuwachtig.

VO: Hier ter plekke ondergaan ze een intensieve training.

Welke plant is veilig om te eten en welke is dodelijk?

Je denkt: ziet eruit als een bosbes. Maar deze is heel giftig.

VO: Wat te doen als je wilde dieren tegenkomt...

een ongeluk krijgt met een bijl of mes...

of iets breekt door een val op de gladde ondergrond?

Dit is de alarmknop. Al onze hulpverleners worden dan opgeroepen.

VO: Gewapend met een zorgvuldig gekozen basisset survival-items...

worden ze een voor een gedropt.

DAAN: Ik vind het heel overweldigend. Dat had ik niet verwacht eigenlijk.

Ik dacht: is toch wel... Wat doe ik eigenlijk?

Maar ik voel heel veel vreugde vanbinnen.

Ja, het is zo kaal hier...

dat ik denk: moet ik hier gaan overleven?

Ik hoop dat er veel eetbare plantjes zijn en ik ga natuurlijk veel vissen.

Het lijkt wel het uitzicht van een film.

Ik ben hier gewoon, in de film.

Ik ben Daan Timmers. Ik ben net 50 geworden, en eh...

Ja, ik heb een gezin. We zijn met z'n vijven.

Ik heb drie mooie meiden, en ik hoop dat als voor hen de zon ondergaat...

zij naar mij gaan zingen en dat we zo afgestemd zijn dat ik dat kan horen.

Je zit toch op de moeder, zeg maar.

Zij ook, alleen zijn we niet bij elkaar.

Maar we zitten wel samen op Moeder Aarde.

Langzaam begint het een beetje in te dalen.

Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?

VO: Alleen zijn, zonder contact met de buitenwereld, is een uitdaging.

Voldoende calorieën binnenkrijgen is cruciaal om hier te overleven.

Op Eagle Rock gooit Govert daarom direct na aankomst z'n hengel uit.

Ah, dat zul je toch niet hebben, hè?

Al na drie keer gooien zat m'n haak vast, en dat was een hele mooie.

Dan zit er maar één ding op, denk ik, en dat is het water in.

Ja, ja...

Mijn naam is Govert, 26 jaar oud. Ik kom uit Nijmegen.

Ik heb 'n vriendin en ben videomaker, maar bovenal avonturier.

VO: Voor z'n videokanaal reist Govert de hele wereld rond.

Op zoek naar extreme uitdagingen loopt hij door de jungle...

zwemt met krokodillen en rent ongetraind de marathon.

Govert heeft z'n zinnen gezet op vis, dus doet hij nog een poging.

Aaaah...

Shit.

Nou...

Begint lekker zo, de eerste dag.

VO: Goverts eerste indruk van z'n locatie Eagle Rock was onvergetelijk.

Oh!

Holy moly!

Dat is een adelaar. Kijk...

Dat is echt.

Ik dacht: is het gewoon een rots die af en toe wordt gebruikt door...

Ik kom hier aan, en er vliegt een adelaar boven onze kop.

En... hoppakee!

Daar zijn we.

Voet aan land. Voeten aan land.

Kijk eens, daar gaan ze.

Het laatste contact, de laatste mensen.

Totaal gestoord is dit ook.

Goh, als ik dit zo zie dan...

lijkt het alsof ik een soort van fantasiewereld inga.

Symbolisch is het, dat je eigenlijk eerst door een wolk van mist gaat...

en dan uiteindelijk kom je uit in een soort magische wereld.

Er is geen enkele plek op de wereld waar ik liever ben...

dan midden in de ongerepte natuur.

Misschien kan ik mezelf nu eindelijk eens helder horen...

in plaats van al die wirwar van stemmetjes.

Ik hoop dat ik die stil kan krijgen en eindelijk m'n eigen stem...

luid en duidelijk kan horen, en die van de natuur.

Voor mij voelt het als survival om in Nederland te zijn.

Ik heb me nog nooit zo dicht bij mezelf gevoeld...

en zo vredig en content met mezelf als op 't moment dat ik alleen ben...

in en met de natuur.

Het voelt als een soort droom.

Ben ik wakker? Slaap ik nog? Ooooh...

Hè...

Dit zijn echt tranen van geluk, hoor.

Oké, voeten op de grond.

Meteen m'n sokken al nat.

Ik hoor een vogeltje.

En de stilte.

Jongens, als ik het hier geen jaar ga volhouden, weet ik het ook niet meer.

Woehoe!

Wauw, fucking vet, man. Dit is echt geweldig.

Hoi, ik ben Bilal Durmaz. Ik ben 52 jaar.

Ik woon in Nijverdal. Ik ben personal trainer.

Ik ben gelukkig getrouwd met Christel en ik heb een dochter.

Nou, lieve schatten...

ik hou van jullie.

Ik hou van jullie en ben superblij dat jullie achter me staan...

dat ik dit kan doen. En ik ga er het beste van maken.

Ik denk dat m'n grootste uitdaging het alleen-zijn zal zijn...

omdat ik een mensenmens ben.

Ik ben altijd onder mensen, dus ik denk wel...

dat het echt alleen zijn de grootste uitdaging zal zijn.

Echt superfijn dit.

Met mijn deelname wil ik bewijzen...

dat je heel ver kunt komen als je maar in jezelf gelooft.

Nadat ik met de helikopter ben geweest nog een stukje met de boot.

Waar ik echt naar uitkijk, is de schoonheid van de natuur...

de stilte...

het één worden met jezelf.

Op de achtergrond hoor ik de waterval al.

Mooi, hè? Ben ik niet alleen.

Ik zal altijd geluid blijven horen van de waterval.

Als ik daardoor maar niet elke nacht eruit moet om te pissen.

Ik ben normaal gesproken geen quitter.

Als ik hierin zou moeten opgeven...

dan zou ik daar wel teleurgesteld in zijn.

Alright! Ik ben op m'n stekkie.

Geweldig!

Oh, man!

Woehoe!

Ik ga komen tot in ieder geval vier tot zes weken, hoop ik.

Mijn positiviteit zal me daarmee wel helpen.

Daarom hou ik het wel zo lang vol.

Doei! Dank je wel!

En hopelijk tot een lange tijd niet meer te zien.

Ha! Gewoon helemaal in m'n eentje.

Hallo!

VO: Terwijl Bilal nog moet landen, verkent Marie-José haar terrein...

op zoek naar 'n goede visplek en haar shelter voor de nacht op te zetten.

Ik loop nu een stukje omhoog, vanaf het begin waar ik net ben gedropt.

Het is wel een steil stukje omhoog.

Tussen de bomen is het heel erg nat.

Eigenlijk, de enige vlakke stukken die je kan vinden...

dat zijn stukken waar ook een rivier doorheen gaat lopen, denk ik...

als het heel erg gaat regenen, dus dat lijkt me niet zo geschikt.

Ik denk dat ik hier een mooi vlak stuk heb gezien.

In theorie zou dat ook een heel mooi baaitje zijn om je visnet te spannen.

En het lijkt alsof dat stuk net daarboven ook wat rechter is.

Ik denk dat dat voor nu even het beste plan is.

Ik ben Marie-José. Ik ben 35 jaar.

Ik woon in Brabant in Tilburg samen met m'n vriend Martijn.

We hebben een hond, Astor. En ik werk als militair bij Defensie.

Ik denk dat ik niet heel erg heimwee ga hebben...

maar denk wel dat ik Martijn en Astor en m'n andere vrienden en familie...

wel ga missen op momenten.

In coronatijd zijn wij samen gaan wonen.

Toen hebben we veel op elkaars lip gezeten, en dat was erg gezellig.

Ja, dat... -Dus dat wordt nu wel even anders.

We zijn altijd constant bij elkaar geweest.

Op een weekje af en toe zo na. -Het langste 3 weken, qua oefening.

Maar dan toch altijd contact gehad.

VO: Marie-José geeft survivaltraining aan militairen van de luchtmacht...

vooral erop gericht om heel snel uit vijandelijk gebied weg te komen.

Hoe maak je nou de omslag...

van zo snel mogelijk eruit naar zo lang mogelijk blijven?

Dat is een lastige inderdaad, want het is een heel ander iets...

dan wat ik gewend ben, hè?

M'n skills moet ik echt proberen uit te breiden als ik daar zit.

Maar ik denk wel dat ik mentaal heel sterk ben.

VO: Dicht bij de poolcirkel, in de ruige natuur van Noorwegen...

neemt Menno de tijd om z'n nieuwe thuis, Whispering Waters...

te leren kennen.

Veel berk, veel berk.

En dit is allemaal... spar! Lekker. Spar.

Maar luister effe.

Jo, jo, jo, jo, jo, jo!

Daar!

Whispering Water.

Jezus, dit is toch wat je wil? Wauw wauw wauw.

Ho-ly shit.

Holy shit. Dit is niet normaal.

Nou is 't altijd echt meteen opletten dat je niet erin glijdt en niet...

Dat zou wel typisch iets voor mij zijn.

'Wauw, wat vet, wauw, wat vet, kijk, kijk!'

En dan stap ik op zo'n gladde steen en... Beng! Heup gebroken! Help!

Wat vet.

Lange benen, zo aan de overkant.

Mochten we een vuurtje hebben, hoef ik geen honger te hebben vanavond.

Och...

100 procent cantharel. DIT is lekker.

Dit is waanzinnig, dit is fucking vet!

Oh, wat uniek!

VO: Awi pakt de verkenning van zijn terrein op 'n heel andere manier aan.

Ik ga even rustig op mezelf...

op m'n eigen gemak...

even hier zitten.

De band met de aarde is iets wat uit m'n familie komt, uit de Filipijnen.

En ook m'n voorouders hebben een inheemse achtergrond.

Ze hebben een hele sterke verbinding met de natuur.

Ik ruik gewoon de sparren.

En ik hoor de berkenbomen.

Ik hoef niet te kijken, ik weet wat voor bomen het zijn door te ruiken...

en te luisteren.

De natuur helpt mij heel erg om in contact te staan met m'n zintuigen.

Niet alleen om me heen kijken, maar ook luisteren en ruiken.

In de natuur heb ik een hele sterke intuïtie.

Als ik daarmee in contact kom, gaat het me heel erg helpen.

Ik denk dat hier vlierbessen zijn, omdat ik vogels hoor die dat eten.

Je gaat voor de winst, anders doe je niet mee aan de competitie.

NIELS: Je moet je voorstellen dat dit een soort Superbowl is.

Het grootste en moeilijkste wat je kan doen.

Het lijkt me echt een once in a lifetime-ding...

om zo'n grote en langdurige uitdaging aan te gaan...

met jezelf en je vaardigheden, op zo'n mooie plek.

Echt iets waar je maandenlang naartoe leeft.

Het is heel gestoord dat dat nu ineens echt is.

PRESENTATRICE: En last but not least op gitaar, Niels Geense.

Ik ben Niels en kom uit Zeeland, maar woon in Rotterdam.

Ik werk als ecoloog.

M'n vriendin en ik zitten in 'n band en daar treden we veel mee op...

in Nederland en Vlaanderen ook wel.

Mijn vriendin en ik hebben al zo'n, eh...

Da's erg. Wacht even, hoor.

Oktober... Ja, drie jaar.

Zo!

De eerste stapjes.

Bijna alleen.

ANTON: Creatief zijn met alles wat ik heb in m'n omgeving gaat me helpen...

en het feit dat ik ongemak kan dragen en toch gewoon door blijf gaan.

Ik denk dat ik een goeie kans heb om te winnen.

Dit is wel echt heel vet, man. Ik voel het gewoon overal in m'n lijf.

Kom maar op.

Oh, man. Dit is echt wel top.

Ah, jongens. Dit is het dan.

Zij gaan nu weg en dan ben ik hier gewoon...

echt alleen.

Heb ik 'm nou op stand-by staan of heb ik 'm nou...

Nee, hij staat op record.

Toch goed gedaan. Ja, ik moet aan alles wennen.

Jongens, kijk eens. Ik ben hier en zij zijn daar, en ze gaan.

Nu is het echt. Dag, mannen.

Ik sta hier op een fantastische plek. Geen mensen om me heen.

Geen telefoonprikkels, geen internet.

Geen mail.

Woehoe!

Hier een beekje. Nou, dit is gewoon idyllisch.

Dit is gewoon idyllisch. Kijk nou...

Nou, daar staan al m'n spulletjes...

waar ik het de komende weken mee mag doen.

En ik heb nog een rugzak bij me.

En that's it.

Kijken hoelang ik het uithoud.

Maar, eh... Dat zal niet aan het landschap liggen.

Wauw, het is mooi hier.

VO: Alleen overleven in de wildernis zonder voedsel is risicovol.

Om ze veilig te houden, is er één maal per week een medische check.

Voor echt urgente problemen is er een noodknop.

Wat je vaak op me gaat zien, is dit apparaatje hier.

Dat is geen telefoon en ook geen Gameboy.

Dat is puur voor het geval dat er echt iets gebeurt.

Als er echt iets extreems is en ik val met m'n schedel op een steen...

of ik heb een slagaderlijke bloeding, dan druk ik de knop in.

Maar dat ga ik allemaal voorkomen.

Want de hulp is niet nabij.

Dat is toch een stukje varen.

En er is hier ook geen locatie voor een helikopter...

dus voor mij is het heel belangrijk...

voor mij persoonlijk, om alles heel rustig te doen...

en de tijd te nemen, en niet altijd te willen doorbeunen.

Doorbeunen... Ja, dat heb ik gezegd.

VO: Daan is nu overgestapt op een boot richting HAAR habitat:

Evergreen Cove.

Zo mooi!

Dat is wel ongelofelijk, want daar gaan ze.

Ze gaan nu weg.

VO: Daan wil tijdens haar verblijf niet alleen overleven...

maar vooral een connectie met de natuur maken.

Ik wil vragen of ik hier mag zijn.

Helemaal verlegen verbinding maken...

met al jullie wezens hier.

Het land, de dieren, de bomen.

En ik weet, ik ga nemen...

en ik wil ook wel wat teruggeven.

En het wordt deze mooie dread, die ik deel.

Die deel ik graag...

met het land.

Een cadeau dat echt is van mij, dat ik heb laten groeien...

laten bloeien.

Mijn... gift aan de aarde.

Alle vogeltjes, neem ervan wat je maar wil. Dank je wel.

VO: Daan woont op een zeilschip met haar partner en drie dochters.

Ze leiden bewust een nomadisch bestaan.

DAAN: Het idee om op één plek te zitten en that's it...

Het is gaaf om elke keer van plek naar plek te gaan.

Dat is voor mij zoals ze het vroeger deden.

VO: Nu heeft Daan besloten om een groot avontuur aan te gaan...

door mee te doen aan Alone.

Ik hou ervan om alleen te zijn, en dat ben ik bijna nooit.

Ik zie het als een feestje dat ik m'n eigen gedachten eens kan horen...

en helemaal m'n eigen plan kan trekken...

en die verbinding zoeken met het land.

Dat is m'n wens, daarom doe ik dit. Omdat ik echt gewoon...

met de bomen, de planten, het water, de vissen, het weer...

om daar verbinding mee te maken.

Ze heeft vaak gezegd: Ik zit graag in m'n eentje in een hutje op de hei.

Er zit een kluizenaar in haar. Dus dat gun ik haar wel.

Ik denk dat ze het 12 dagen volhoudt en dat ze dan weg wil.

Dat vind ik al 11 dagen te veel.

M'n vader kan alleen curry maken. -Stamppot en pannenkoeken.

Curry, stamppot en pannenkoeken. En pompoensoep, maar dat is het.

Als we een maand alleen maar DAT moeten eten, wordt dat best intens.

VO: Maar Daan laat zich niet van de wijs brengen. Dit is wat ze ECHT wil.

Ik ben echt heel nieuwsgierig of het land mij wil hebben.

Wordt het een makkie of wordt het afzien? Ik wil dit aangaan.

Ze kan er een mooi plaatje omheen verzinnen...

maar het feit is dat ze toch weggaat, en dat willen we allemaal niet.

Ik ben zo nieuwsgierig waar ik terechtgekomen ben.

Ik ga even op onderzoek uit.

Kijk nou hier. Wat een mooi, prachtig, prachtig bos.

Oh, my goodness. Zie al die paddenstoelen.

Ja, ik ga delen hier. Delen met de dieren.

Wie zouden die al hapjes genomen hebben? Slakken?

Oh yes! Poep van een eland.

Als ik die zou mogen zien...

Niet zo heel oud.

Is nat. Dit is helemaal nog niet oud.

VO: Elanden in deze regio zijn vaak enorm groot.

Ze kunnen tot wel 800 kilo zwaar worden.

Je moet afstand houden, want ze kunnen agressief zijn en aanvallen...

vooral als ze jongen hebben.

Ik zie meteen al struikjes...

waar normaal vossenbessen aan moeten groeien.

Oeh, wauw! Dit is een enorm mierennest.

Hallo, mieren.

Elke vierkante meter is iemands huis.

VO: Vis vangen is noodzakelijk om hier lang te kunnen blijven.

Daarom zoekt Menno een goede plek om z'n hengel uit te gooien.

Ik moet toch even verdergaan. Ontdekken, onderzoeken.

Misschien dat ik wat visplaatsjes kan vinden.

Ik denk dat dit iets te langzaam naar beneden loopt.

Om te vissen loopt het iets te langzaam naar beneden.

Maar ik wil daar verderop zien te komen.

Ik ben nog geen uur alleen... Au, au, au.

...en ik zit nou al in mezelf te lullen.

En te ruften. Au! K*t!

Waarom zie ik overal bosbes zonder bosbes eraan?

Wie woont hier en vreet al m'n vreten op?

'Ja, dat is mijn vreten.' Oké.

Ik ben nogal een luie visser.

Ik zie wel een hele mooie rots waar je op kan zitten...

en rustig 100 keer je hengeltje uitwerpen.

Kijk, now we're getting somewhere.

Ik zie alleen nog niet effe zo van, ik kan hier een visnet uitzetten.

Ik hoop dat het hier heel snel naar beneden gaat, maar ik vraag 't me af.

Want als ik zo kijk, loopt het een beetje in hetzelfde tempo door.

VO: Op Half Moon Bay hoopt Awi vanavond nog vis te vangen.

Het is dag één, en hij heeft sinds de ochtend niets meer gegeten.

Hij wil een lijn uitzetten met vishaken eraan.

Alleen, daarvoor moet hij wel het ijskoude water in.

Dit doet ie naakt omdat natte kleding in dit klimaat langzaam droogt...

en hij wil het risico op onderkoeling verkleinen.

Ik sta nou in m'n blote reet hier.

Heel awkward om een instructievideo te geven als je naakt in beeld staat.

Maar we gaan het water in.

Want Awi heeft honger en Awi wil vis.

Ik heb volgens mij hele witte billen.

Ik heb dus drie lijnen, drie haken en drie wormen.

En dan hoop ik dat ik vanavond nog wat vis heb.

Gaat meteen helemaal in de knoop. Dat is echt drie keer 100 keer k*t.

M'n vader vertelde nog: Vroeger als jochie ging je altijd vissen...

en toen ving je helemaal niks.

Een paar weken voor vertrek heb ik een hengel gehaald.

Ik denk: nou ga ik vissen ook. Ik heb ook dus GEEN vis gevangen.

Dus ja, ik weet: dit kan ik nog niet.

Volgens mij was dit een good throw.

Het is een beetje fris. Ik ga het water uit.

Dat hangt slapend. De waslijn hangt uit.

En dan ga ik ook nog gewoon vissen...

dus dan heb ik in totaal vier haken in het water.

VO: Het weer kan in dit gebied elk moment omslaan.

Het spookt er vaak flink.

Een goede en stevige shelter is in dit gebied van levensbelang.

Om hun kamp te kunnen bouwen...

hebben ze een basisset survival-items meegekregen.

Na uitgebreide verkenning van hun habitat...

hebben sommigen de plek gekozen voor hun onderkomen voor de komende tijd.

Ik ga hier m'n eerste nachtverblijf maken.

Nou, in principe staat ie zo goed genoeg voor twee nachtjes of zoiets.

Mooi plekje.

Ik ga de tent zo zetten, en dan kan ik zo naar buiten kijken.

Ik heb net bedacht ook dat die rots best wel een chille vuurreflector is.

M'n onderkomen komt tot hier, dus als ik hier een vuurtje kan bouwen...

heb ik meteen de reflectie van het vuur in m'n onderkomen.

Even de laatste hand leggen aan m'n bedje. Dit is tijdelijk.

Ik wil het echt goed strak hebben. Net, heet dat.

Zo staat ie strak, zoals ik wil, en heb ik heel groot uitzicht.

Oké, zo ga ik liggen vanavond. -Ziet er wel gezellig uit vanbinnen.

VO: Menno is nog druk op zoek naar een plek voor zijn shelter.

En dat valt nog niet mee.

Je moet hier ZO voorzichtig zijn. Je leunt hierop, en dat breekt dan...

keihard af. En dan ga je op je smoel.

M'n allergrootste zorg is m'n enkels.

Vanwege een ziekte toen ik vijf was en compleet verlamd ben geweest...

zijn die scheefgegroeid. Als je dan in een gebied dat niet vlak is...

veel moet lopen, kan dat heel veel pijn gaan doen.

Ik ben echt wel heel bang dat die enkels heel erg k*t gaan doen.

Ik hoop dat het me niet tegenhoudt.

Is het handig om hier te gaan slapen?

Als het regent... FLUIT

Of gaat het gewoon ergens anders langs?

Weet je wat ik dacht? K*t, waar is m'n telefoon?

Die heb ik helemaal niet.

Waar ik trots op zou zijn is als ik 't mezelf zo comfortabel kan maken...

dat ik kan genieten van de mooie natuur.

Ik denk dat het goed komt vannacht.

VO: Ervaren militair Marie-José heeft haar onderkomen al op orde.

Zij weet dat haar focus nu moet liggen op het vangen van vis...

zodat ze straks niet met een lege maag de nacht in gaat.

De zon begint langzaam weg te gaan boven het heuveltje hier.

Ik denk dat dat gunstig is, want vissen houden niet van felle zon...

en die is sowieso weg.

Ik ga het gewoon proberen en kijken of het me gaat lukken. Ik hoop het.

VO: Govert heeft niets gevangen, maar maakt toch een vuurtje.

Die vaardigheid is essentieel om in dit gebied te kunnen overleven.

Dus alle oefening is meegenomen.

Whoeeeee!

Je kunt schreeuwen wat je wil...

maar niemand hoort je.

En dat is heel fijn...

maar ondertussen ook best wel eng.

Ondertussen sta ik al vier uur te vissen. Nog steeds niks gevangen.

Helaas, dat was het voor vanavond. Het begint echt te donker te worden.

Het zou mooi zijn geweest als ik vis had...

maar dat is een bonus, een extra.

Maar de aankomende dagen ga ik echt focussen op het vissen.

En, eh...

Ik moet zorgen dat ik iets in m'n maag heb.

Heb ik ook energie om m'n hut te gaan bouwen.

Dus dat is voor morgen.

VO: De vissen willen niet bijten vandaag. Teleurstellend.

Alleen Menno lijkt er niet zo'n last van te hebben...

want hij heeft een pan vol cantharellen geplukt.

Dit is ZO lekker, dit is ZO natuur.

Och...

Jezusmina, doe eens normaal, man.

Waanzinnige topdag.

Echt, echt, echt een topbegin. Op naar dag twee.

Slaap lekker.

Echt een hell of a night, zoals je kunt horen.

Dat oorverdovende kabaal van de waterval.

Ik had het wat romantischer ingeschat, maar dat is het niet.

En alles loopt hier een beetje schuin af.

Dus m'n bedje lag constant schuin, en dan dondert alles om.

M'n tas lag twee meter verderop op een gegeven moment.

Moest ik er vannacht weer uit.

Maar, eh... Dat betekent dat ik er vandaag wat aan moet doen.

Dus ik moet zorgen dat ik een beter plekje kan maken, want, eh...

dit is echt niks.

VO: Verderop aan het meer start Govert de dag een stuk positiever.

GAAPT

Goeiemorgen.

Nou, dag nummer twee.

Oké. Nou heb ik m'n tandenborstel nodig.

Aaaah...

VO: Voor Govert is de dag begonnen, maar Marly moet nog even opstaan.

Acht over zes. Ik lag al iets eerder wakker...

want ik had zo'n muggenwekker.

MUG ZOEMT

Rot op.

Zoals je ziet, vecht ik nog steeds tegen de muggen.

Om half zes, wanneer de zon opkomt...

komen ze met een heel leger om je te wekken...

om je wakker te maken.

Blijven ze net zo lang prikken tot je met je luie reet uit je nest komt.

Ze hebben me echt lekgestoken, dus ik heb wel wat te doen vandaag:

Krabben. Als ik niks verzinnen kan, kan ik dat doen.

VO: Ten zuiden van Marly, op locatie Stronghold...

heeft Niels een prima eerste nacht achter de rug.

Zo, goeiemorgen. De ochtend van dag twee.

Leuke mijlpaal. In elk geval de eerste nacht overleefd.

Ik heb gisteren m'n hengel in het water laten liggen.

Expres, om te kijken of er dan met een paar regenwormen...

niet een forel of paling zo sportief zou zijn om te bijten.

Dus ik ga kijken of er wat aan zit. Who knows.

Waar ik echt confident in ben is dat ik best goed kan vissen.

Ik vang wel vaak iets als ik ga vissen.

The moment of truth.

En ik heb 't voordeel als ecoloog dat ik bijna alle diersoorten wel ken.

Ik ken het gedrag best wel goed.

Ik noem mezelf geen expert, want ik zie mezelf nog wel als een leerling.

Er zit dus wel vis.

Het is een... Ik denk dat het een palinkje is.

Ja.

Zit helemaal in de knoop met zichzelf. Maar het is er wel een.

Nou, wat fijn. Megablij mee. Dank je wel, paling.

Even kijken of ik 'm op een humane manier kan dispatchen...

en dan de haak eruit.

En dan is dat officieel de eerste vis gelukkig, op dag twee.

Sorry, paling. Ah, lastig.

Zo.

Heel fijn. Dit is nummer één.

Klein hout, groot hout, groter hout, en daar heb ik nog wat meer liggen.

Dus dat is mooi.

Nou...

Een lekker cantharelletje op z'n tijd.

VO: Anton heeft geen vis gevangen.

Hij houdt het bij dennennaaldenthee met één enkele cantharel.

Heerlijk, maar niets vergeleken bij het feestontbijt van Niels.

En nu de taste test.

Hier kijk ik wel echt naar uit.

Mmm. Ja, dat is echt insane. Dat is toch bijna te mooi om waar te zijn?

Gewoon op je eerste ochtend eigenlijk. Heel dankbaar.

Alsof je in 'n nieuwe wijk komt wonen en de buren een welkomsttaart geven.

Stilt letterlijk je honger. Nu snap ik die uitdrukking.

M'n maag was keihard aan het rammelen, en nu is ie stil.

VO: Op Waterfall Hill laat Bilal zich niet kleinkrijgen.

Ook na deze lastige eerste nacht, vol muggen, op een scheef bed...

naast de herrie van een waterval, weet hij zich te herpakken.

Goedemorgen. Het is hier prachtig.

Ik doe effe m'n sexy hempje uit.

En die muggen vinden het geweldig.

BLAAST

Waaah, hahahaaaa, lekker!

Aaaah, lekker!

Niet te lang erin blijven, anders koel ik af.

ZINGT begin de dag met een dansje, begin de dag met een dansje

dan voel je je goed

En ik voel me goed!

VO: Op Moose Creek is Marly inmiddels opgestaan.

De realiteit van het avontuur waarin ze zich heeft gestort...

voelt bij haar inmiddels als een zware last.

Mensen kijken echt wel met heel veel verwachting naar me.

Zoveel mensen hebben gezegd: Je bent hiervoor gemaakt!

Tot nou toe merk ik daar niet zo heel veel van.

Ik zit gewoon zo erg met mezelf in de knoop.

Nu kom ik uit een veilig nest in een bubbel genaamd Nederland.

Het zit zo ver van de realiteit, en dit, dit is echt.

Wat er hier is. Wat je hier ziet, het heeft geen maskers.

Als het regent, regent het.

Als je niks vangt, vang je niks.

Als je je vuur niet aankrijgt, is er niks.

Alles wat iedereen ooit over mij zei, is fout.

VO: Verder in Alone.

M'n lijf begint echt op te raken.

Ik heb zoveel kramp in m'n maag van de honger.

Ik voel me helemaal niet blij. Ik denk dat ik mensen mis.

Ik heb fucking veel pijn.

Kom maar hier. -Godverdomme!

Oe, een hele grote vis. GEKREUN

Tering veel vis.

Yeah! Woehoe!

We are coming!

Er zitten hier dus ook slangen. -Hoor ik geluiden in het bos?

Buh...

Hoo!

Woehoe!!

Holy shit, het heeft gesneeuwd.

Yeah, mama heeft het noorderlicht gezien.

Echt waanzinnig.

Wat een fucking avontuur.