Original subtitles

Die specifieke Thanksgiving zou extra bijzonder worden.

M'n kleinkinderen Nick en Haile zouden komen.

Nick was 17, Haile was 18.

Ze waren neef en nicht en heel goede vrienden.

Het diner zou om één uur beginnen. Nick en Haile waren er nog niet.

We zaten maar te wachten.

Om 14:30 of 15:00 besloten we maar te beginnen...

en eerlijk gezegd heeft niemand veel gegeten.

We sms'ten Nick en Haile om te vragen waar ze waren,

maar ze antwoordden niet.

Daar stond iedereen van te kijken.

We kregen het gevoel dat er iets niet klopte.

Ik had nooit kunnen bedenken...

dat er zoiets gebeurd zou zijn als wat er is gebeurd.

Ik denk dat het kwaad het overnam die avond.

De dag na Thanksgiving, 23 november 2012,

was ik vrij.

Met m'n toenmalige vrouw Chrissi en m'n 9-jarige dochter Hailey,

keek ik naar een kerstshow.

Maar ik was 24 uur per dag, zeven dagen per week oproepbaar.

We hebben geen grote afdeling met veel mensen.

Er waren maar twee rechercheurs voor het hele district.

De hulpsheriff was gebeld door ene William Anderson,

die zei dat z'n buurman Byron Smith het politiebureau had gebeld...

omdat hij een advocaat wilde spreken.

Hij zei dat er meerdere keren bij Byron was ingebroken...

en dat hij vermoedde dat hij te ver was gegaan.

Toen ik die beschrijving hoorde, zat het me niet lekker.

Smith woonde aan de rand van de stad.

Het is ongeveer vijf minuten rijden...

van het politiebureau naar het huis van Byron Smith...

en z'n huis ligt toevallig aan het doodlopende eind van Elm Street.

Toen ik de oprit opreed,

zag ik dat er geen auto's geparkeerd stonden bij z'n garage.

Dat vond ik vreemd. Waar was z'n auto?

Toen ik uitstapte, zag ik een oudere man naar buiten komen.

Hij had grijs haar en droeg een spijkerjas en spijkerbroek...

waarin hij leek te hebben geslapen en hij hield z'n handen omhoog.

Dat is niet iets wat mensen normaal doen...

als ik kom kijken wat er aan de hand is.

Ik kreeg er de kriebels van...

en ik dacht dat er misschien meer aan de hand was.

Ik vroeg of hij Mr Smith was en hij zei ja.

Ik probeerde te bedenken wat ik nu moest doen.

Ik zei: Ik hoorde dat er iets is gebeurd.

Kunnen we binnen even praten?

Byron deed de deur open en we liepen naar binnen.

ECHTE FOTO

Hij was heel kalm.

Er viel me op dat moment niets vreemds aan hem op.

Hij zei gewoon dat iemand bij hem had ingebroken.

ECHTE FOTO

Er was een raam kapot.

Het glas lag aan de binnenkant.

Dat wees erop dat iemand een raam had ingeslagen...

om z'n huis binnen te komen.

Byron zei dat de inbraak op Thanksgiving was gebeurd.

Dat vond ik vreemd...

want hij meldde het pas de dag na Thanksgiving.

Byron wilde ons iets laten zien in de kelder.

Ik liep de trap af en zag het kleed liggen...

en ik zag iets wat op een bloedvlek leek.

Dat is een alarmbel. Misschien is er iets aan de hand.

Z'n muren waren wit en ik zag iets wat op een druppel bloed leek.

Nu gingen m'n nekharen echt overeind staan.

Ik dacht: wat ik hier ga vinden.

ECHTE VIDEO

Onderaan de trap stond een stoel op een vreemde plek.

Geen idee waarom.

Hij stond tussen twee hoge boekenkasten.

ECHTE FOTO

Er lag een fles water en energierepen.

Ik zag ook dat de gloeilampen boven...

de leesstoel aan het plafond weg waren en op een hoop lagen.

Ik dacht: wat is hier aan de hand? Waarom zou iemand dat doen?

Hij zei dat hij in z'n leesstoel zat...

en dat hij buiten iemand had horen rondlopen.

Iemand probeerde de deur te openen.

Byron had genoeg tijd...

om de politie te bellen en te melden...

dat er iemand wilde inbreken, maar dat deed hij niet.

Hij zei: Ik zag iemand de trap af komen...

en toen ik z'n heupen kon zien,

schoot ik.

Ik dacht: heb je geschoten? Hij bleek een geweer te hebben.

Byron zei dat hij weer in z'n leesstoel ging zitten...

en hij hoorde weer iemand aan de deur zitten.

Toen hoorde hij weer voetstappen in de gang.

Hij zei dat het voelde alsof ze samenspanden.

Byron zei dat toen hij de heupen zag van deze persoon, hij weer schoot...

en dat ze, hij zei specifiek ze, van de trap viel.

Toen dacht ik: jeetje, is er nu een vrouw bij betrokken?

En ik dacht: jemig.

Ik keek naar de andere hulpsheriff en hij keek totaal verbijsterd.

Zo keek ik toen vast ook.

Ik had nog nooit zoiets gehoord.

Er was duidelijk iets aan de hand.

Ik moest uitzoeken wat dat was.

Ik had geen idee wat voor impact deze zaak op m'n leven zou hebben...

en dat het onze kleine gemeenschap voorgoed zou veranderen.

Het waren geen mensen. Ik zie ze als ongedierte.

Een dag na Thanksgiving...

bekent de 64-jarige Byron Smith,

dat hij twee mensen heeft neergeschoten.

Hij zegt dat het zelfverdediging was.

Ik dacht: heb ik dit goed gehoord?

Gaf Byron Smith toe dat hij twee mensen heeft geëxecuteerd...

die bij hem hadden ingebroken?

Hij was er heel rustig onder.

Maar ik merkte dat hij niet alles vertelde.

ECHTE FOTO

Ik keek naar het beetje bloed dat ik daar zag...

waar hij zei dat hij die mensen had neergeschoten en vond het vreemd.

Er had veel meer bloed moeten liggen.

Terwijl Mr Smith alles vertelde,

zag ik bloed op z'n jas,

op z'n broek en op z'n schoenen.

Ik had nog geen lichamen gezien.

Ik zei: Kun je me de lichamen laten zien?

Hij zei: Kom maar mee.

Een gesloten deur leidde naar de werkruimte van z'n kantoor.

Ik zag de lichamen naast elkaar liggen.

Ik had geen idee wie de slachtoffers waren.

Maar ik zag meerdere schotwonden in het lichaam van de vrouw.

De man was in zeil gewikkeld en ik kon alleen z'n voeten zien...

en z'n spijkerbroek. Ik zei: Mr Smith, wanneer is dit gebeurd?

Hij zei: Gisteren met Thanksgiving.

Ik zei: Waarom heb je het gisteren niet gemeld?

Smith keek me aan en zei: Mijn dag was dan wel verpest...

maar ik wilde die van jullie niet verpesten.

24 UUR EERDER DE DAG VAN THANKSGIVING

De dag was een mislukking.

Rond zeven uur 's avonds op Thanksgiving,

belden de andere kinderen rond om te vragen waar Nick en Haile waren.

Op Thanksgiving 2012 zou ik met m'n familie gaan eten.

Ik werd bezorgd toen z'n zus belde en ze vroeg...

of ik iets van Nick had gehoord.

Toen dacht ik: er is duidelijk meer aan de hand.

Het was geen goede avond.

Little Falls is een klein stadje. Twee tieners verdwijnen niet zomaar.

Little Falls is een typisch rustig stadje.

Er wonen zo'n 8000 mensen.

We zitten op twee uur rijden van de Twin Cities.

Het is een klein hoekje van Minnesota.

Maar in Little Falls is weinig te doen voor de jongeren.

Wat tieners hier doen? In de problemen komen.

Ik had die ochtend met Nick afgesproken.

Ik hoorde niets van hem.

We waren vaak samen. Heel vaak.

Hij was meer als een broer dan een vriend.

Een slechte dag was zo weer goed als Nick er was.

Hij vrolijkte je op, of je wilde of niet.

Nick kon heel goed de sfeer positief veranderen.

Niet veel mensen hadden een slechte tijd met hem.

Om eerlijk te zijn, was Nick het zonnetje in huis.

Haile was altijd beleefd en hoffelijk.

Ze had iets aardigs over zich. Haile zou nooit...

onbeleefd zijn tegen iemand. Ze was oprecht aardig.

Het was niets voor Nick en Haile om niet te reageren.

Het was ondenkbaar.

Waar ben je?

We konden ze pas na 24 uur als vermist opgeven.

We moesten dus wachten.

Ik dacht de hele tijd: is er een misdaad gepleegd?

Mr Smith had het recht om zichzelf te verdedigen.

Hij had het recht om dodelijk geweld te gebruiken in z'n huis.

Dat staat in de wet.

Maar het probleem was dat deze mensen niet gewapend waren.

Je hebt niet het recht om 24 uur lang met de lichamen te blijven zitten...

en ze te verplaatsen van de plek waar je ze hebt gedood.

Hij had bewijsmateriaal besmet.

Hij had de politie niet gebeld om de schietpartij te melden,

of de inbraak of wat dan ook.

Ik moest de beslissing nemen om hem te arresteren.

Mr Smith antwoordde: Ja, ik begrijp het.

Ik weet dat je gewoon je werk doet.

Toen we de buitenkant van het huis bekeken,

zag ik bewakingscamera's hangen.

Dat was voor mij een indicatie...

dat er misschien videobeelden waren die ik kon verzamelen.

Op het bureau werd Byron Smith in een verhoorkamer gezet...

en hij zat daar even alleen in die kamer.

Ze bekeken hem door dubbelzijdig glas.

Ze vonden het heel vreemd.

Hij was stil en zat daar in z'n eentje.

Hij vroeg niet één keer om een advocaat of om te bellen.

Al snel viel het op dat er iets vreemds was...

aan z'n gedrag.

Ze moesten uitzoeken of Smith de waarheid vertelde.

Of het echt zelfverdediging was...

of dat het koelbloedige moord was.

Ondertussen werden we gebeld door twee agenten uit Minnesota.

Ze hadden iets vreemds gezien.

Er stond een auto voor hun huis geparkeerd...

met Thanksgiving en ze wisten niet van wie de auto was.

Ze hebben het kenteken nagetrokken en hij was van Byron Smith.

Waarom staat Smiths auto 400 meter verderop geparkeerd...

voor het huis van een politieagent?

In het begin, toen er informatie naar buiten kwam,

kozen mensen zeker Smiths kant.

Mensen begrepen dat hij z'n huis verdedigde.

Er werd veel geroddeld en het werd groot nieuws.

Iedereen koos een kant.

Het werd een explosieve situatie.

Nadat ik Byron Smith arresteerde,

kreeg de meldkamer een telefoontje...

van de ouders van twee jongeren.

De 17-jarige Nicholas Brady...

en z'n 18-jarige nicht Haile Kifer.

De twee jongeren werden al ruim een dag vermist.

We kregen een beschrijving van ze.

Die kwam aardig overeen met de jongeren die we hadden gevonden...

in de kelder van Smiths huis.

We wonen op het platteland.

Een voertuig kwam op onze lange oprit aanrijden.

We hoopten dat het Nick en Haile waren.

M'n vrouw keek uit het raam en zag dat het de kapelaan was.

Ze wist dat er iets aan de hand was.

De sheriff en de kapelaan zeiden dat Nick en Haile waren neergeschoten...

toen ze inbraken bij een huis.

Verder geen details.

Ik dacht meteen: waarom zou je inbreken in een huis?

Ik was er kapot van toen ik m'n kleinzoon verloor...

en Haile terwijl ze allebei beter wisten.

Geen Thanksgiving is meer hetzelfde geweest. Dus...

Ik probeer rustig te worden.

Op het bureau hielden ze Byron Smith in de gaten.

Ze wilden weten wat er in z'n hoofd omging.

Ik keek naar Smith.

Hij werd een beetje rusteloos en prikkelbaar.

Hij zat daar al een tijdje.

Ik ging zitten met Byron.

Byron, de reden waarom je gearresteerd bent...

is je ter plekke verteld. Klopt dat?

Omdat er lichamen lagen en dat is een goede reden.

Ik wist van Byron Smith...

dat hij een 64-jarige gepensioneerde man is die alleen woont.

Woon je met iemand samen of woon je alleen?

Ik woon alleen. M'n moeder is drie jaar geleden overleden.

Hij zei dat hij was opgegroeid in dat huis.

Hij had in het buitenland gewerkt.

Hij installeerde bewakingscamera's in ambassades over de hele wereld.

Dat was z'n werk.

Smith was een eenling.

Er kwamen weinig mensen over de vloer.

Maar in de zomer van 2012 huurde hij mensen in om z'n gazon te verzorgen.

Meerdere jongens maaiden z'n gras.

Nick Brady was een van die jongens...

die het gras kwam maaien.

In die tijd...

merkte Byron dat er dingen verdwenen,

zoals een horloge en een bomberjack.

Hij ontsloeg ze en zei dat ze nooit meer terug mochten komen.

Maar in oktober 2012 werd er nog steeds bij hem ingebroken.

Hij was boos. Iedereen zou boos zijn als er constant werd ingebroken.

Hij werd een doelwit en er werden arrestaties verricht...

maar hij vond dat er iets anders moest gebeuren...

met iemand die bij hem inbrak.

Eerst probeerde hij hulp van de politie te krijgen,

maar toen nam hij het recht in eigen hand.

Hij ging het zelf wel oplossen.

Hij had bewakingscamera's rondom z'n huis.

Eén camera stond gericht...

op de grens van z'n terrein. Je kon het huis van de buren zien.

Daar woonde de buurvrouw van wie hij dacht dat die bij hem inbrak.

Tijdens het verhoor...

zei Smith dat hij het nooit goed kon vinden met de buren.

ECHTE AUDIO

Ik probeer ze te vermijden. Het zijn nare mensen.

Oké.

Hij vermoedde dat de dochter van de buren...

bij eerdere inbraken betrokken was.

Dus u vermoedt dat Ashley Williams...

al vaker bij u had ingebroken?

Klopt dat? - Ja.

Mensen zagen dat Ashley Williams m'n legerjas...

van de luchtmacht naar school droeg.

Hij veranderde van een slachtoffer in een burgerwacht.

Smith zei dat hij dacht dat hij Ashley Williams had vermoord.

Het meisje dat naast hem woonde.

Mijn naam had helemaal niet genoemd moeten worden.

Ik zou niet hier moeten zitten praten.

Ooit was Elm Street een goede plek om te wonen...

maar Byron Smith is een wrede, harteloze man.

Hij koesterde een diepe haat jegens mij.

Ik voelde me niet veilig naast hem.

Ik leef in angst, wetende dat ik het had moeten zijn.

Ik vond het belangrijk om mijn verhaal te vertellen, mijn waarheid.

Want ik weet niet wat morgen brengt.

Ik wil onherkenbaar in beeld...

omdat ik slachtoffer was van Byron Smith.

Ik wil geen slachtoffer meer zijn of me zo voelen.

Z'n beweringen waren absurd. Ze klopten voor geen meter.

Ik heb absoluut nog nooit ook maar ergens ingebroken.

Ik heb nog nooit van iemand gestolen.

Toen ik op de basisschool zat,

ging ik naar z'n huis om koekjes te verkopen voor de school.

Hij wilde er niets mee te maken hebben.

Daarna ben ik er nooit meer geweest.

Ik voelde me niet veilig met hem als buurman.

In m'n jeugd verdwenen onze katten en een hond...

omdat ze op z'n terrein kwamen.

Ik denk dat hij ze daarom heeft vermoord.

Wist ik maar waarom hij zo boos op me was.

Toen in oktober 2012 bij Byron Smith werd ingebroken,

maakte hij van haar de slechterik.

Hij bedacht een plan om wraak te nemen op dat meisje,

maar dat sloeg nergens op, want ze woonde daar toen niet.

Hij dacht dat hij haar een jas had zien dragen...

die hij ook had, een soort legerjas.

Hij verzon een heel verhaal dat ze dingen van hem had gestolen.

Hij wilde wraak op haar nemen en dacht: ik krijg m'n spullen terug.

Ze zal boeten voor wat ze me heeft aangedaan.

Ook al was ze niet eens in de buurt toen dit allemaal gebeurde.

Hij werd ongetwijfeld bestolen,

maar het was onmogelijk dat zij daar...

in de buurt was om er deel van uit te maken.

Het bleek zelfs dat z'n jas was verdwenen,

toen zij nog maar een baby was.

Z'n mentale toestand was dus op z'n best wankel.

Veel van z'n leeftijdsgenoten zeiden dat hij een kort lontje had.

Er waren verhalen dat kinderen hem plaagden...

om hem boos te maken...

om te zien hoe hij zou reageren.

Iedereen heeft gevoelige plekken.

Het gevoel dat mensen tegen me samenspannen,

is een gevoelig punt voor me.

Hij begon erg gestoord te worden...

en het werd een explosieve situatie.

Het was een kwestie van tijd voor hij zou ontploffen.

Op de dag van Thanksgiving. - Ja, rond 12:00....

zat ik in de kelder in m'n favoriete stoel een paperback te lezen.

Ik hoorde voetstappen in de gang.

Er kwam iemand van de trap af.

Ik zag z'n voeten en benen. Toen ik z'n heupen zag, schoot ik.

Hij zei dat hij van de trap viel.

Hij lag gewond onderaan de trap.

Hij keek me aan.

En toen?

Ik schoot hem in z'n gezicht. Hij moest dood.

Er was veel bloed en ik had een zeil.

Ik trok hem erop zodat het bloed niet in het tapijt zou trekken.

Ik wilde het gewoon niet meer zien.

En ik sleepte hem de hoek om het kantoor in.

Terwijl ik daar zat,

hoorde ik een tijdje later opnieuw iemand van de trap af komen.

Ik dacht niet na. Ze spanden tegen me samen.

Toen heb ik haar ook vermoord.

Hij zegt dat Ashley Williams van de trap viel en gewond was.

Ik liep naar haar toe om het af te maken.

Hij zei weer: Ze moest gewoon dood.

Ik richtte m'n geweer op haar.

Het blokkeerde. De trekker klikte en ze lachte me uit.

Ze lachte me uit.

Dat ging veel te ver.

Als mensen hem beschrijven als een gepest kind...

zie je dat naar boven komen op dat moment.

Hij hoorde dingen die niet echt gebeurden.

Dat is nog een gevoelig punt.

Als iemand je uitlacht, probeer je het nog eens.

'Ik pakte m'n pistool dat ik bij me droeg.

Ik richtte op haar borst en schoot en schoot.'

Ze hapte nog steeds naar lucht.

Al haat ik iemand, ze verdienen geen pijn.

Ik wil ze niet laten lijden.

Dus ik maakte het af met een laatste schot...

en toen kreeg ze de doodsstuiptrekking.

Ik zag het voor het eerst bij een mens,

maar het is net zoals bij bevers en herten en zo.

Oké.

Ik dacht: jemig.

Toen ze niet meer bewoog,

greep ik haar en legde haar op het zeil naast hem.

Hij zei: Ik zat bij de lichamen in de kelder en was bang...

dat de familie Williams me zou komen vermoorden.

Na ruim 24 uur bij de lichamen te hebben gezeten,

denkt Byron Smith dat z'n buurvrouw Ashley Williams dood is.

Ik zou Byron Smith omschrijven als een soort Norman Bates-personage.

Zoals Norman Bates in de film Psycho.

Op het eind van Psycho...

zit hij in een schommelstoel, superkalm...

en kijkt hoe de vlieg door de kamer vliegt,

maar in z'n hoofd stort hij in en hij heeft al mensen vermoord.

Zo gedroeg Byron zich ook vaak.

Hij wilde niet in het bijzijn van anderen instorten,

maar hij kon elk moment doordraaien.

We moesten Smith in hechtenis houden...

anders was de kans groot dat er nog iemand vermoord zou worden.

Na het verhoor van Byron...

regelde ik vijf huiszoekingsbevelen.

In Smiths huis...

ontdekten we dat hij de tapijten onder aan de trap had verplaatst...

waar ik Byron voor het eerst sprak.

Ze vonden hersenweefsel, plassen bloed...

en ook bloedsporen over het tapijt...

die naar z'n werkkamer leidden.

Het leek erop dat Byron opzettelijk...

de tapijten gepakt had om de plek te bedekken.

Ik was in het kantoor waar de lichamen lagen...

en ik vond een digitale audiorecorder...

op z'n bureau.

We vonden eenzelfde soort recorder...

verstopt in de boekenkast boven z'n leesstoel.

Ik kreeg er een heel vreemd gevoel bij.

Wat we hadden gevonden, was de Heilig Graal in deze zaak.

Er stond een monoloog op van Byron Smith,

waarin hij oefende wat hij zou doen als er iemand zou inbreken.

Ik weet dat ik geen afspraak heb,

maar ik wil graag een advocaat spreken.

Geen haast, wanneer het u gelegen komt.

Hij bleef maar zeggen: Ik denk dat ik een advocaat nodig heb.

Geen haast, wanneer het u gelegen komt.

Geen haast, wanneer het gelegen komt.

Krankzinnig.

Het bleek dat die recorder alles had opgenomen.

ECHTE AUDIO

Nick? O, mijn god.

Ik had vijf huiszoekingsbevelen.

Ik sprak de openbare aanklager in het huis van Byron Smith.

Er waren belangrijke bewijsstukken...

die we nodig hadden.

Was het zelfverdediging of zijn Nick Brady en Haile Kifer vermoord?

Op de bewakingsbeelden zagen we...

dat Smith rond 11:00 op Thanksgiving...

naar buiten ging, in z'n pick-up stapte en wegreed.

Even later zagen we hem door het bos naar z'n huis lopen.

Hij verstopte z'n auto zodat het leek alsof er niemand thuis was.

We hebben hertenjagers in Minnesota.

Die zitten in een hertenhut en hebben eten en water...

en wachten tot de prooi komt.

Het leek of Byron dat had gedaan.

Je zit midden op de dag in het donker in je kelder...

te wachten tot er iemand inbreekt...

en doet alsof je niet thuis bent, zodat ze binnenkomen.

Zodat je ze kunt vermoorden. Dat is pas verdorven.

Wat op die digitale recorder stond, schetste precies het beeld...

van wat ik vermoedde toen ik Smith arresteerde.

Dat dit moord was en geen zelfverdediging.

De audio die nu volgt, is zeer schokkend.

Hij wordt afgespeeld met toestemming van de familie van de slachtoffers.

Je hoort het raam breken toen Nick naar binnen ging.

ECHTE AUDIO

Je hoort de voetstappen de trap af komen...

en dan hoor je het eerste schot.

ECHTE AUDIO

Hij ligt daar gewond.

Dan hoor je een laatste schot.

Byron schoot Nick in het hoofd.

Je bent dood.

Je hoort hoe hij het lichaam over de vloer sleept naar z'n kantoor.

Even later zien we Nicks nicht Haile naar het huis lopen.

Dat is het laatste wat we van haar zien.

Smith zei dat hij weer in z'n stoel ging zitten,

maar hij zei niet dat hij z'n wapen herladen had.

Elf minuten later kwam Haile binnen.

Boven aan de trap hoorde je Haile fluisteren.

Nick?

Ze liep de trap af, op zoek naar haar neef.

En dan hoor je...

ECHTE AUDIO

Nu ligt ze daar gewond.

Smith zegt dat hij haar wil afmaken. Hij richt het pistool op haar.

Z'n geweer blokkeerde.

O, sorry daarvoor.

Smith loog toen hij zei dat Haile hem uitlachte.

Ze smeekte om haar leven.

Trut.

Trut.

Hij wikkelde de lichamen in zeil en liet ze een nacht liggen.

Hij bekommerde zich niet om ze.

Hij zag ze totaal niet als mensen, laat staan kinderen.

Het feit dat het kinderen waren,

maakte het nog schokkender.

Het waren geen mensen. Ik zie ze niet als mensen.

Ik zie ze als ongedierte.

Ik heb veel doden meegemaakt in m'n carrière.

Van dodelijke ongelukken, tot zelfmoorden tot moordonderzoeken.

Ik heb tijdens m'n onderzoeken met veel lijken te maken gehad.

Deze kwam hard aan. Ik had het er moeilijk mee.

Het ging om twee tieners. Er waren twee jonge mensen omgekomen.

M'n dochter van negen woonde toen nog bij mij...

en vooral toen ik dat meisje zag, Haile,

en wist dat ze nooit meer naar haar ouders terug zou keren,

raakte me dat echt, dat maakt veel indruk.

Het is iets wat je bijblijft...

en de rest van je leven niet vergeet.

In eerste instantie werd hem doodslag ten laste gelegd.

Toen kwam er een onderzoeksjury bij.

Die vond ook dat hij aangeklaagd moest worden voor moord.

In het begin waren er maar een paar verslaggevers bij.

Horsome County en ik.

Ik zei hem 's ochtends gedag.

Byron Smith komt over als een heel aardig persoon.

Hij is heel stil en komt heel zacht over,

maar dat verandert als hij zich in het nauw gedreven of vernederd voelt.

Dan wordt hij een ander persoon en dat is eng.

De opnames die ik tijdens het proces hoorde, achtervolgen me nog steeds.

Ik kwam erachter dat hij het op mij gemunt had.

Ik werd er echt door overrompeld en het raakt me nog steeds.

Ik zat in de rechtszaal en luisterde daarnaar.

Ik ben wel eens boos geweest, maar die woede had ik nooit gevoeld.

Toen ik hem zo over m'n kleinzoon en Haile hoorde praten,

had ik hem in de rechtszaal aan kunnen vallen.

Ik hield de leuning vast...

en vroeg God om m'n woede weg te nemen.

Het was een spirituele ervaring...

en ik vergaf Smith toen...

en ik dank God dat hij genoeg om me geeft.

Bedankt.

Hij is een monster.

Geen normaal mens kan zo ver gaan.

Een monster is het enige woord dat ik kan bedenken.

ECHTE FOTO

Hij wilde rechter, jury en beul zijn.

Haile zocht Nick. Ze was geen dader.

Ik geloof niet dat ze iets anders deed...

dan haar neef zoeken.

En ze kreeg zeker...

de volle laag van Smiths woede.

In de rechtszaak tegen Byron Smith...

wordt de man die twee mensen doodde,

door de aanklager en de verdediging heel anders afgeschilderd.

De advocaten van Smith blijven bij zelfverdediging.

De jury moet zich nu over vier aanklachten buigen.

Twee daarvan voor moord.

ECHTE FOTO

Smith werd veroordeeld voor twee moorden...

en kreeg levenslang.

Het schiep een precedent voor Minnesota's jurisprudentie...

in hoe zelfverdediging werkt.

De nieuwsmedia verwezen naar de kasteelwet.

Het werd landelijk nieuws.

Je bent thuis, er wordt ingebroken.

Je mag schieten om jezelf te beschermen.

Dat is de kasteelwet in Minnesota.

De meningen waren verdeeld.

Er kwam een stoet auto's langs ons huis, mensen vielen ons lastig.

Dat was heel zwaar voor m'n gezin.

M'n vrouw had er genoeg van en wilde scheiden. Ik ben gescheiden.

Ik weet nog dat ik naar de stad ging en mensen kwetsende dingen zeiden.

Het was mijn schuld of de schuld van mijn familie.

Soms draag ik een kogelvrij vest.

Ik werd zelfs gestalkt.

Ik las online berichten van mensen die Byron steunden...

en zag wat hun mening was over Nick en Haile.

Ik wou dat ik toen mijn verhaal had kunnen vertellen.

Hij is een wrede, harteloze man.

We geven het beeld dat dit stadje verdeeld is,

maar de stad is gewoon verdrietig.

Wie het nieuws volgt, weet dat een verhaal altijd twee kanten heeft.

Wees ruimdenkend genoeg om beide kanten te zien.

Mr Smith wilde wraak en het maakte hem niet uit hoe.

Ik heb meegemaakt dat er werd ingebroken.

Je voelt je geschonden, maar het zijn spullen.

Spullen kun je vervangen.

Iemand van het leven beroven, is iets heel anders.

Ik zou Nick of Haile willen zeggen dat ik ze mis.

Iedereen hier mist ze. Het is gewoon niet hetzelfde.

Ik had gewild dat Nicks daden gevolgen hadden gehad,

dat hij ervan zou leren en verder zou gaan.

Haile zou gelukkig zijn geworden. Ze was zo aardig.

Als ze had willen trouwen,

waren er veel mannen die dat dolgraag met haar zouden hebben gewild.

Met Nicks persoonlijkheid zou hij zeker op hoge plekken zijn beland.

Mis ik ze? Elke dag.

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan ze denk...

of aan de lach op hun gezicht.

Vertaling: Judith Bros Iyuno