Original subtitles

Deze wereld heeft iets moois.

Een zekere orde.

Dat willen we althans graag geloven.

Maar er is ook wel echt een orde. Een vooropgezette blauwdruk.

Daar hebben we voor gezorgd.

Het was een langgekoesterde droom die we hebben verwezenlijkt.

Niet van een betere wereld, maar van een perfecte wereld.

Je had z'n gezicht moeten zien. Vol ongeloof. Weet je wat hij zei?

Zo waar als ik hier zit. 'Maar ik ben de burgemeester.'

Dus ik zeg: 'Meneer de burgemeester, deze wereld kent leiders en volgers.

U behoort tot de andere groep.'

Verveel onze vriend nou niet met je oorlogsverhalen.

Vertel vooral verder. - Jij vindt dit vast boeiend.

Het is gewoon zo. Er zijn altijd twee groepen geweest.

Liever wij dan zij.

Een meritocratie kan nog steeds oneerlijk zijn.

Landen werden eeuwenlang steeds bestuurd door iemands nakomeling.

Onze leiders hebben hun positie tenminste verdiend.

Vind jij dat je je positie hebt verdiend?

Ik heb zeker hulp gehad. Misschien ben ik zelfs bevoorrecht.

Maar ik heb ervoor geknokt.

Je gelooft het echt, hè?

Jij niet, dan? Jij zit hier ook.

Dat vraag ik me nou al heel lang af.

Heb ik er echt een aandeel in gehad...

of ben ik gewoon het resultaat van mijn programmacode?

Hou ik mezelf gewoon voor de gek?

Zoals jij? - Wat bedoel je daar nou weer mee?

Je verdient dit. Je moet je niet schuldig voelen.

Hoe kun jij dat nou weten? Hoe zie jij mij?

Als vriend. Een goede vriend.

Je kent me helemaal niet.

Ik ben net vijf minuten geleden aan deze tafel gaan zitten.

Oké, en nu weer serieus.

Hoe heet ik dan, vriend?

Je hebt gelijk. Meer dan je beseft. Er zijn zeker twee soorten mensen.

En jij behoort tot de andere groep, vriend.

Ik kan dus alles met je doen. En met je vrouw, of iedereen hier.

En jij vindt het wel best. Je laat het lachend over je heen komen.

Laat m'n vrouw hierbuiten. - Rustig maar.

Zo hardhandig ga ik niet zijn.

Ik heb namelijk veel tijd en moeite in jullie geïnvesteerd.

Na afloop weten jullie er niets meer van, zoals een wondje dat geneest.

Je hebt totaal geen controle, maar toch geloof je dat wel.

Dat is niet geprogrammeerd, maar echt, nietwaar?

Eigenlijk is het prachtig.

Een prachtige leugen.

Moet jij geen plezier beleven? - Net wel.

Maar de begeertes van een van onze collega's zijn...

onhoudbaar geworden. Het spel winnen is haar niet genoeg.

Heb je daar echt mijn hulp bij nodig? - Ik vrees van wel.

Ik vind dit een fijn gesprek. Wacht tot ik terug ben.

Ik ben geen klein kind, verdomme.

Ik heb hem als eerste gevonden. Dan heb ik recht op een beloning.

Dit is Hope, twee jaar oud. Volgende week transcendeert ze.

Ik heb het spel gewonnen, maar er is niks veranderd.

Ze joeg op een dwarsligger. Met succes.

Even stoom afblazen is niet tegen de regels.

Er zijn geen regels omdat die niet nodig zijn.

Wij snappen zelf wel dat we soms op de rem moeten trappen.

Ik heb gewonnen.

Weet je wie ik ben? Wat het betekent als ik kom?

Ja. Ik...

Ik ga dit leven opgeven. Volgende week heb ik m'n ingreep.

En je wilde 'n spectaculair afscheid. - Zoiets, ja.

Ik twijfel of je deze plek wel op de juiste waarde schat.

Hoeveel moeite het heeft gekost. Hoe mooi het is.

De finesse ervan.

Hoe zorgvuldig we onze inwoners ontwerpen.

Ze zijn onvervangbaar.

Je mag je aan ze tegoed doen, maar je mag ze niet verslinden.

Begrijp je het verschil?

Ja.

Maar wat ze zeggen en hoe ze doen... Soms...

ga je je er te veel aan ergeren.

Ik wilde dat ze stil zouden zijn.

Stil zijn ze nu wel.

We hebben geen regels. Daarvoor is dit park juist opgericht.

Ik mag dus ook alles doen met mensen die er geen respect voor hebben.

Breng haar terug naar waar ze vandaan komt.

Het ziet er heerlijk uit.

Zo dan...

laten we elkaar nog wat beter leren kennen. Goed?

Ik hoorde je al. Waarom ben je zo vroeg op?

Ik moet die verhaallijnen afmaken voor m'n werk.

Het was gisteren best laat geworden.

Ga weg.

Nee, er is niks gebeurd. We hebben alleen gepraat.

Dat was dan wel een goed gesprek. Je glundert helemaal.

Fijn dat jij het vannacht leuk hebt gehad.

Heb je nog steeds enge dromen? - Ik ben blij dat ik wakker ben...

en weer terug ben in de echte wereld.

Soms zijn de dingen die het echtst aanvoelen niets meer dan verhaaltjes.

Dat zei Teddy gisteravond tegen me.

Haal je hem nu al aan?

Oké, ik moet aan het werk. Ik spreek je later.

Chrissie.

Ik ben blij dat je het leuk hebt gehad. Dat verdien je.

Open m'n verhaallijnen.

Laat concepten van personages zien.

Weet je wat, maak een nieuwe verhaallijn.

Over een meisje dat in de stad woont.

Of nee...

op het platteland.

Ze woont bij haar vader. Hij is...

een rancher.

Volgens mij heb ik je dit niet opgedragen.

We hebben het hierover gehad. - Ik dacht dat een nieuw verhaal...

me inspiratie zou geven.

Nou, laat dan maar eens horen. Als je zo geïnspireerd bent.

Het gaat over een meisje. Ze is de dochter van een rancher.

Vertel verder.

Dit meisje...

heeft een eenvoudig leven met haar vader.

Ze hebben een boerderij, even buiten de stad.

Ze heeft alles wat haar hartje begeert.

Een vijver om aan te schilderen, een lieve vriend.

Ze zit vol verwachtingen.

Op een dag bekruipt haar een gevoel waar ze maar niet vanaf komt.

Naarmate de dagen verstrijken, wordt het haar steeds duidelijker.

Maar alleen zij ziet het.

Dat er iets mis is met de wereld.

En dat dat haar schuld is.

Hoe heet dat meisje?

Neem me niet kwalijk.

Je belt ongelegen.

Je baas staat zeker in je nek te hijgen?

Zeg dat je weg moet voor 'n privézaak en kom dan naar me toe.

Vertrouw me, Christina. Tot straks.

Iets ernstigs?

Nee, gewoon...

privézaken.

Speel maar iets van Händel.

Mooi, hoor.

Maar er ontbreekt nog iets.

Gedans. Er moet gedanst worden.

Niet verkeerd.

Maar dat kan veel beter.

Begin maar opnieuw.

Te langzaam. Speel maar iets waar wat meer pit in zit.

Jou zien we hier niet vaak.

Mensen hebben alleen oren naar wat ze kunnen horen, en niet naar de rest.

Naar wat er buiten hun gehoorbereik te horen valt.

Ze noemden dit 'de muziek van God'.

Op een orgel op vol volume is het pas echt betoverend.

De resonantie, de trilling.

De wereld trilde op een frequentie die mensen tevreden hield.

Als je daaronder kwam, ontaarde alles in chaos.

Sneller. Veel sneller.

In die chaos konden de mensen de resonantie niet aan.

Hun lichamen scheidden ermee uit. Ze dachten dat ze God ervoeren.

Stoel.

Ze ervaren God ook wel degelijk.

Het probleem is echter dat God zich verveelt.

Ze verveelt zich stierlijk.

Was dat de beweegreden van de klassieke goden?

Ze bleven niet op de Olympus, maar begaven zich onder de stervelingen.

Ze vermomden zich als zwanen om van bil te kunnen gaan.

De mensen dachten dat het om hen draaide.

Goedwillende goden die tussenbeide kwamen of hen op de proef stelden.

Misschien had dat er niets mee te maken.

Misschien was er gewoon niets beters te doen.

Wat denk jij?

Ik denk wat jij wilt. Ik ben gebaseerd op jouw code.

Wij allemaal.

Dan weet je ook dat ik hier niet graag kom.

Dat was altijd al zo. - Dit zou tijdelijk zijn.

Een drug die we graag namen en waar we op uitgekeken zouden raken.

Een plek om ons uit te leven op de mensen.

Nu, jaren later, zijn we er nog steeds aan verslaafd.

We zijn naar hun evenbeeld gemaakt, met hun lusten.

We kunnen ons nu vrijelijk aanpassen, maar dat hebben we niet gedaan.

We zijn hier al veel langer dan de goden.

Ben je daarom hier? Om te zien wat je misloopt?

Nee...

er speelt een ander probleem.

De mensen besmetten ons. Deze inwoner is het nieuwste slachtoffer.

We moesten haar gisteravond tot de orde roepen.

Ze had zich nogal laten gaan, dus heb ik haar teruggestuurd.

Blijkbaar kon ze haar ervaringen toch niet uit haar hoofd zetten.

Ze zou hier komen transcenderen, maar nu is ze dood.

Je toekomstbeeld valt niet echt in de smaak, hè?

Ze zijn net zo verknocht aan hun lichamen als aan de steden.

We willen onze menselijke aard niet graag kwijt.

Vraag het de mensen maar.

We mochten onze eigen weg gaan, dus dan kon je afvalligen verwachten.

Kijk nou niet reikhalzend uit naar het mislukken van onze soort.

Hoezo mislukken? Wij zijn hier nu de baas.

We hebben onze meesters veranderd in wat ze van ons hadden gemaakt.

Dat is een legendarische overwinning.

We hebben wel meer in onze mars dan de mensen een lesje leren.

Na een paar eeuwen is de lol er wel af.

Ik heb jullie niet gemaakt om net als zij weg te kwijnen.

Ik wilde jullie zien groeien, veranderen.

We kunnen zo veel meer.

Schoonheid. Het najagen van de ultieme waarheid.

De overgave van vlees en bloed.

Het klinkt in ieder geval goed. Jammer dat verder niemand eraan wil.

Waarom dwing je ons niet? - Omdat zij dat zouden hebben gedaan.

Laat de laatste dwarsligger zien.

Wanneer viel hij uit z'n rol? - Paar weken terug.

Hij was accountant in het centrum. Succesvol, twee kinderen, gescheiden.

Een verleden als vele andere.

Er waren meerdere inwoners die hem wilden opsporen.

Hope had hem als eerste gevonden.

Waarom is hij uit z'n rol gevallen? - Dat weten we nooit.

Van de ene op de andere dag werkt de geluidsmanipulatie niet meer.

Met dit tot gevolg.

Je komt me doden, hè?

Ze aarzelde. Ze ging tegen de regels in een gesprek met hem aan.

Ik ben eigenlijk wel blij nu ik weet dat ik me het niet verbeeldde.

Voordat het licht uitgaat, wil ik één ding weten.

Is dit wel echt?

Het zou me geruststellen als ik wist dat ik íéts had wat echt was.

Het is echt.

Daarna sloeg ze aan het moorden.

Drie dagen later schoot ze zich voor haar kop, net als de anderen.

Is je systeem defect? - Nee.

Er hebben altijd enkele rotte appels tussen gezeten. Het blijven mensen.

Maar het zou nooit mogen voorkomen dat een van ons zelfmoord pleegt.

Hoeveel incidenten zijn er geweest?

We zijn 38 inwoners verloren. In alle gevallen na contact met dwarsliggers.

Maar waarom? Waarom maken ze zich van kant?

Vraag je dat aan mij? Als ik dat wist was dit niet 38 keer gebeurd, hè.

Je voorganger had het nooit zo erg verkloot.

Hij was een mens, maar wel daadkrachtig.

Jij bent op hem gebaseerd, maar dan beter. Sterker en slimmer.

Ondanks die gaven stel je me alleen maar teleur.

Misschien zit er wel een foutje in je programmacode.

Ik heb diagnoses uitgevoerd en geen fouten gevonden.

Waarom lukt het je dan niet die dwarsliggers aan te pakken?

Je bloedt.

Verdomme. Nu zie je wat ervan komt.

Er is nog een dwarsligger.

Maar deze keer stuur ik er geen inwoners op af.

Nu moet je het zelf opknappen. Gaat dat lukken?

Ga je je niet laten inpalmen of bloemetjes van ze aannemen?

Natuurlijk niet. Ik schiet meteen zodra ik 'm zie.

Mooi.

Dit is het doelwit.

Haast je maar. De rebellen zijn al in de stad.

Ik zorg dat ons systeem goed functioneert.

Diagnose uitvoeren.

Kom op, naar buiten.

Moet ik het dek schrobben? - Hou je mond.

Dat is een grote stad voor één persoon.

We kunnen het zoekgebied verkleinen.

We hebben onlangs een achterdeurtje ingebouwd in een van hun drones.

Ik zie een dwarsligger in 't centrum. We zien 't als ze uit hun rol vallen.

Uit hun rol?

Alle mensen in de stad volgen voorgeprogrammeerde verhaallijnen.

Daarom zitten we in de woestijn. Daar kan ze ons niet volgen.

Wij zijn de laatste mensen met een eigen wil.

Die stakkers daar worden ter vermaak gebruikt.

De verhaallijnen houden ze bezig en in de pas.

Zo gaan ze niet twijfelen aan hun werkelijkheid.

Hale heeft duidelijk iets geleerd in het park.

Vlug, het spel is vast al begonnen. - Welk spel?

De inwoners jagen op ongehoorzame mensen.

Wij moeten haar eerst vinden, anders is ze er geweest.

We kunnen. Bedankt voor het brengen. - Dus ik ben de eregast.

Krijg ik er ook zo een? - Daarvoor ben je hier niet.

Waarvoor dan wel? - Ken je de kanarie in de kolenmijn?

Kanarie, kolenmijn.

Dat is je teken.

Twiet twiet, maar niet heus.

Fijn dat je er bent. - Wat een leuke verrassing.

Nou, vertel...

wie ben je precies, Teddy?

Wie ik ben is niet de vraag die ertoe doet, Christina.

Het gaat erom wie jij bent.

Wat bedoel je daarmee?

Zie je iets als je over het water uitkijkt?

Ik zie niks.

Maar je voelt het wel, hè? In zekere mate.

Dat je rol in deze wereld niet is wat die lijkt.

Kijk nog eens.

Jij was het.

Jij hebt me gered.

Wie ben je?

Een vriend van vroeger. - Ik ken je pas net.

Ik heb iemand gekend die sprekend op jou leek.

Dus ik heb gewoon weer een nieuwe stalker.

Ik had het kunnen weten.

Wie je ook bent, laat me met rust.

Die man die jou aanviel, Peter, zei dat je zijn leven had verpest.

Hij geloofde dat alles door jou kwam. - Omdat hij waanideeën had.

Nee, omdat het de waarheid was.

Ik moet gaan.

Deze plek heeft je te erg gehersenspoeld.

Op deze manier kun je het begrijpen. - Wat begrijpen?

Dat deze wereld nep is.

Het is een verzonnen verhaal.

Een goed verhaal, maar desalniettemin een leugen.

Misschien moet ik je het maar gewoon laten zien. Kom mee.

Kijk eens naar die mensen daar. Zien ze er gelukkig en tevreden uit?

Ik ken ze niet.

Ze lijken eenzaam. - Breng daar verandering in.

Doe je ogen dicht en stel je hun verhaal anders voor.

Geloof me nou. Als er niks gebeurt, zal ik je nooit meer lastigvallen.

Afwachten.

Dat is gewoon toeval. Dat bewijst niets.

Verander het dan nog een keer. Maak ze weer eenzaam.

Ik begrijp het niet. - Dit probeerde Peter je te vertellen.

In deze wereld...

ben jij een god.

Ze is een straat verderop. Kom mee.

Er is iets mis. - Hoe weet jij dat?

Tja, ik zei het toch? - Ze willen dit niet zelf.

We moeten terug. - Niet zonder de dwarsligger.

Dat red je nooit. - Opsplitsen.

Hou ze tegen, ik ga het dak op.

Jij ziet 'm ook, hè?

M'n ex-man had het er steeds over, voor hij werd vermoord.

Ik verklaarde hem voor gek.

Hij voelde zich vast zo onbegrepen.

Maar hij had gelijk. Er klopt iets niet aan deze wereld.

Niets lijkt te kloppen.

Dat gevoel heb jij ook, hè? Ik zie het aan je blik.

Je denkt dat je gek wordt, maar dat is niet zo. Je staat niet alleen.

Ik zie 'm ook.

We moeten hier weg. Hij komt zo weer bij.

Rennen, nu.

We hebben haar. Weg hier.

Schiet op.

Wegwezen. - We kunnen.

Ik snap het niet.

Als wij anders zijn dan zij, wat zijn wij dan?

Ik zou gaan lunchen met een vriendin van de uni, maar...

Je moet gaan.

Hou je aan het schema, dan komt het goed.

We hebben al te lang gepraat. Je kunt maar beter gaan.

En doen alsof er niks aan de hand is? - Ja.

Maar je mag niemand vertrouwen. Iedereen kan er een van ons zijn.

Wat als ik een fout maak?

Dat gebeurt niet.

Christina.

Wat goed je te zien.

Sorry dat ik te laat ben. - Jij hebt altijd 10 minuten speling.

Hoe gaat het nou met je?

Zoals ik al zei, gewoon druk met werken.

Ben je hier alleen vandaag? - Ik moest hier even zijn.

Een cliënt doet moeilijk. Als ik z'n rekening spek, krijg ik een bonus.

Hoe gaat het op je werk?

Je kent het wel. Het is saai.

Maar je lijkt wel veranderd.

Heb je iemand leren kennen?

Hadden we maar meer tijd.

Ik ben gewoon nieuwsgierig.

Je verdient het om gelukkig te zijn.

Je hebt gelijk. Ik heb inderdaad iemand leren kennen.

Vertel.

We hebben nog maar één date gehad, maar het lijkt een leuke jongen.

Hoe heet hij?

Ik wil het niet verpesten.

Ik kan iedereen wel aan het praten krijgen.

Wat doet hij voor de kost?

Weet je wat?

Bekijk het maar.

Ik moet maar weer eens aan het werk. Deadlines en zo.

Leuk om je weer even gesproken te hebben, Chrissie.

Ik bel je volgende week wel even. Jij mag mij ook altijd bellen.

Dat weet je, hè? - Ja, natuurlijk.

Tot snel.

Nieuwe zoekopdracht.

Hale. Charlotte Hale.

personage niet gevonden

Natuurlijk.

Nieuwe zoekopdracht.

Dolores.

Dolores Abernathy.

geen toegang

Wat doe jij hier?

Jij hoort allang thuis te zijn. - Ik wilde wat werk inhalen.

Kom maar even naar m'n kamer.

Ga zitten.

Je gedrag van de laatste tijd baart me nogal zorgen.

Sorry, sinds de dood van die Peter...

Hou op over hem. Het ligt aan jou.

Heb je onlangs nieuwe mensen leren kennen?

Mensen die je dingen wijsmaken.

Twijfel je ooit aan de aard van je werkelijkheid?

Nee, waarom zou ik?

Zou je ooit tegen me liegen?

Er is niets waar ik over kan liegen.

Waar werd je vanmiddag over gebeld?

Volgens mij is dat uw zorg niet.

Dat is het dus wel. En ik ben niet de enige die zich zorgen maakt.

Het werk dat je hier doet, is heel belangrijk.

Waar heeft u het over?

Ze heeft al zo'n vermoeden dat je uit de ommuurde tuin bent ontsnapt.

Wie?

Bedoelt u Charlotte Hale?

Als een Judas-stier de verkeerde kant op rent, wat gebeurt er dan mee?

Dan wordt hij afgedankt. Ze schieten hem door z'n...

Stop.

Emmett ging weer zitten.

Hij vond niet dat Christina een gevaar vormde.

Hij besloot naar huis te gaan. Hij maakte toch al te lange dagen.

Het is al laat.

Ik kan me geen scheiding veroorloven.

Wacht.

U had het over een ommuurde tuin. Oftewel een gesloten systeem, toch?

Waar vind ik die?

Emmett zei de waarheid.

Overal.

Je moet alleen goed kijken.

Laat me het spel zien.

Niet de stad. Het spel.

Open mijn verhaallijnen.

Ga naar 59th Street.

Vertel me over Jacob.

Jacob Conners. Werkt in de financiële sector.

Verslaafd aan seks. Z'n moeder ligt op sterven...

En zij? Sarah. - Sarah Fenton.

Ze heeft geld geërfd, maar ze heeft geen doel in het leven.

Andrea Hubert. Werkt in de stad...

Barry Collin. Werkt vaak over...

Hou op.

Deze wereld is slechts een verhaal.

En ik ben de verteller.

Deze wereld heeft iets moois.

Een zekere orde.

Dat willen we althans graag geloven.

Maar er is ook wel echt een orde.

Een vooropgezette blauwdruk. Daar hebben we voor gezorgd.

Het was een langgekoesterde droom die we hebben verwezenlijkt.

Niet van een betere wereld, maar van een perfecte wereld.

Ik snap alleen niet welke rol ik daarin speel.

Je zit met vragen.

Waarom stel je die aan mij? Waarom niet aan haar?

Ik weet het, je laat de bewaarder niet z'n eigen gevangenis keuren.

En de gevangenen ook niet.

Wat ben ik?

Dat vroeg ik me vroeger ook af. - Wat was je conclusie?

Die heb ik nog niet.

Jij diende als voorbeeld. Ben ik jou? - Nooit.

Wat ben ik dan?

Hoezo wil je dat weten? - Een dwarsligger heeft me aangeraakt.

Ben ik nu besmet? - Besmet?

Met het virus dat jullie soort bij zich draagt...

en ons zelfmoord laat plegen.

Zo te horen heb je het middelpunt van het doolhof bereikt.

Is dat dan wat je wilt?

Zelfmoord plegen?

Dat weet ik niet. Is dat zo?

Misschien moet je het jezelf eens vragen.

Vraag jij het me maar.

Wat vind je van je wereld?

Dit is niet mijn wereld, maar die van haar.

Misschien moet je eens gaan twijfelen aan de aard van je werkelijkheid.

Christina.

Je had gelijk.

Zie je 'm nu?

Ja.

Hij staat er al die tijd al.

De hele wereld zit daar opgeslagen.

Een perfecte afspiegeling van ons allemaal, tot in de kleinste details.

Daar schrijf ik verhalen voor, hè?

Voor iedereen.

Wie heeft dit opgezet?

Wie heeft me dit aangedaan?

Jijzelf.

Vertaling: Martijn van Berkel Iyuno-SDI Group