Original subtitles

Vertaling: Kramer123

Dit is een visie op onze toekomst,

de noodlottige dag in een verre uithoek van het universum,

wanneer een sonde van de aarde

de eerste afdaling initieert naar een buitenaardse wereld,

op zoek naar bewijs van leven buiten ons zonnestelsel.

Er zijn geen getuigen,

geen juichende menigte in de controlekamer.

Een decennium of meer gaat voorbij

voordat het nieuws ons eindelijk bereikt,

terug over de donkere oceanen van de ruimte.

Maar de zaden van deze missie

worden vandaag al ingezaaid

door de eerste generatie wetenschappers

gewaagd genoeg om te geloven dat het mogelijk was.

Wanneer ik omhoog kijk in de lucht dan zie ik geen sterren,

ik zie planetaire systemen.

We moeten begrijpen dat de reis naar exoplaneten

niet beperkt wordt door de wetten van de natuurkunde.

Ze kijken naar planeten in een baan om verre sterren,

op zoek naar een antwoord op de oudste menselijke vraag.

Zijn wij alleen?

Is er leven op andere werelden?

En zo niet, waarom niet, en zo ja, hoe?

Dit is de eerste generatie in de menselijke geschiedenis

waar we het technologische vermogen hebben

om die geweldige vraag echt te beantwoorden.

Dit is het verhaal van de mensheid,

gelanceerd in de laatste grens

door een nieuw ras van avonturiers, de planeetjagers,

ingenieurs, ontdekkingsreizigers en dromers,

de eerste stappen zettend op een interstellaire reis

waarvan ze weten dat ze die niet zullen voltooien.

Dat.

De reis van een toekomstige missie,

op zoek naar een tweede genesis

tussen de sterren.

Een ruimtevaartuig dat naar een andere ster gaat,

om te zoeken naar het leven, op een planeet daarbuiten,

aardachtig, in de Goudlokjeszone,

waar vloeibaar water in grote hoeveelheden zou kunnen bestaan.

En wanneer zal dat proces beginnen?

Ah, we staan ​​aan de vooravond van ontdekking.

Ik ben Artemis.

Ik ben de geest van het moederschip.

Ik ben het lichaam dat gereisd heeft

naar waar menselijke lichamen niet kunnen gaan,

naar een buitenaardse wereld 4,7 lichtjaren van de aarde,

op een missie om het mysterie op te lossen:

is er leven buiten ons zonnestelsel?

Ik laat mijn landingsmodule vrij in de atmosfeer

van de exoplaneet Minerva B.

Twee eeuwen menselijke arbeid

en menselijke hoop

hebben me naar dit moment gebracht.

En ik ben klaar om te landen.

Ik ben klaar om te verkennen.

Ik ben klaar om het leven te ontdekken.

Vier en een half miljard jaar geleden,

in de kinderkamer van de hemel,

is er een ster geboren,

een gigantische wolk van stof en gas,

opgezwollen en in de lucht gebracht,

tot het onder de last van de zwaartekracht,

het op zichzelf instortte,

gewerveld in een schijf

en smeedde een zonnestelsel uit het stof.

Die ster was onze zon.

Van de planeten die werden gevormd,

slechts één van die we kennen

gaf aanleiding tot leven.

Maar zou onze zon, ons zonnestelsel,

onze levende aarde,

de enige genesis hebben geproduceerd

tussen de sterren?

Mijn intuïtie zegt dat het universum vol leven is.

Er is geen reden fundamenteel,

het lijkt misschien niet op de aarde,

met vegetatie en dieren.

Welnu, de vraag waar ik in geïnteresseerd ben

is echt het begin van het leven.

En op aarde zien we lange tijd,

dat het leven gewoon microbieel was,

de essentiële kenmerken van het leven waren er.

Er is niets nieuws uitgevonden

toen het leven bomen en dieren werd.

Dat is gewoon morfologisch,

het is gewoon een etalage.

Voor mij is het eigenlijk helemaal niet erg interessant.

Alles interessant met betrekking tot biologie

was aanwezig toen er geen bomen en geen dieren waren

en het leven was gewoon microscopisch.

Het DNA was er, de aminozuren waren er,

alle biochemische machines

dat het leven maakte dat er was.

Het leven is een wonder en een raadsel,

zelfs voor degenen die hun eigen leven hebben doorgebracht

proberend om de code te kraken.

NASA planetaire wetenschapper Chris Mckay is één van hen,

een deel van die generatie wetenschappers

op zoek naar een tweede genesis buiten de aarde.

De zoektocht naar het leven begon met veel optimisme,

gefocust op Mars.

Hier was een planeet die een dikke atmosfeer had kunnen hebben,

had in het recente verleden water kunnen hebben gehad

en in de populaire literatuur had het tenminste nog water.

Dus, de zoektocht naar het leven op Mars

werd echt gedacht dat het gemakkelijk was.

In 1976, maakte NASA's Viking-missie

de allereerste landing op het oppervlak van Mars,

op zoek naar het leven waarop was gehoopt.

Nou, het bleek een stuk moeilijker.

De natuur bewaakte haar geheimen

veel nauwer dan we dachten.

Dus toen werd het in wezen rustig

in de zoektocht naar het leven.

En ik denk dat ze opnieuw werden aangewakkerd,

niet op Mars, maar in het buitenste zonnestelsel.

Drie, twee, één,

en lancering van het Cassini-ruimtevaartuig

op een tocht van 3 miljard mijl naar Saturnus.

In de laatste decennia van de 20ste eeuw,

heeft de mensheid een reeks ambitieuze missies gelanceerd

om het buitenste zonnestelsel te verkennen.

Standing by voor Saturn raketboosters.

Alle systemen werken op dit moment.

De ontdekking van vloeibaar water

op de manen van Jupiter en Saturnus,

in de mistige pluimen van Enceladus

en de ondergrondse oceanen van Europa en Ganymedes

heeft een spannend nieuw hoofdstuk geopend

in de zoektocht naar een tweede genesis.

De impact van het identificeren van een aparte oorsprong van het leven

op één van deze werelden

zou veel verder reiken dan ons zonnestelsel.

Het vinden van een leven dat duidelijk anders is,

dat vertegenwoordigt echt een tweede levensgenesis,

wel, dat zou ons vertellen dat het antwoord niet één is,

het is twee, in termen van leven in het universum.

En van één naar twee gaan is enorm

omdat in de schaal van het universum,

de enige nummers die logisch zijn, zijn

nul, één en oneindig.

En wat we leren in ons zonnestelsel

zal dan gidsen hoe we zoeken naar het leven daarbuiten.

Het hernieuwde optimisme

in de zoektocht naar het leven binnen ons zonnestelsel

ontstond naast de ontdekking die

de manier transformeerde waarop we het universum zien.

In de vroege jaren 2000 onthulde NASA's Kepler-telescoop

dat elke ster in de Melkweg, net als onze zon,

wordt omcirkeld door minstens één planeet.

En tot een kwart van deze zogenaamde exoplaneten

worden verondersteld geschikt te zijn voor het leven.

Op een melkwegachtige manier,

dat betekent ongeveer 400 miljard zonnestelsels

en 80 miljard potentieel bewoonbare werelden,

met de kans om er een ​​tweede genesis te vinden

is nog nooit zo goed geweest.

Zoals ik er graag over nadenk

is dat het leven overal zal opkomen

waar de omstandigheden goed zijn.

En de truc daarin is

wat de juiste voorwaarden zijn.

Planetaire wetenschapper Jonathan Lunine

is een andere veteraan in de jacht op het leven buiten de aarde.

Maar wat is het leven precies?

En hoe zoek je ernaar?

De basisbenodigdheden voor het leven om te beginnen en te bestaan

zijn vloeibaar water,

organische moleculen omdat koolstof

echt het essentiële veelzijdige element is

dat kan combineren met andere elementen

op veel verschillende manieren om de structuren van het leven te maken.

Gratis energie,

en mineralen en stikstof

om de andere elementen te leveren

die nodig zijn om de chemie gaande te houden,

om een ​​katalysator te genereren die meer katalysatoren genereert

en meer structuren, totdat we tot de complexiteit komen

van een primitieve cel.

Vloeibaar water,

koolstof moleculen,

energie, mineralen,

en de geheime formule

dat animeert het allemaal in een levende cel.

Deze ingrediënten, dit recept voor het leven,

is waar onze wetenschappers naar op zoek zijn

op andere werelden.

Ik gebruik mijn spider bots

op het Minerva-oppervlak.

Ik 3D-print een vloot drones

en ik laat ze vliegen.

Met deze ogen en deze instrumenten,

zal ik proeven, aanraken en

deze nieuwe wereld voor de eerste keer zien.

Zal ik alles vinden waar op wordt gehoopt?

Exoplaneten vormen de nieuwe grens

in de zoektocht naar het leven buiten de aarde.

Maar het vooruitzicht om verre werelden te verkennen

presenteert een uitdijend universum van rivieren om over te steken

en bergen om te beklimmen.

Hoe kunnen we ons in hemelsnaam voorbereiden om planeten te verkennen

waar we zo weinig over weten?

Exoplaneten vormen een echte uitdaging

omdat er zoveel onzekerheid is.

Dus, wetend of je wel of niet

een klif tegenover een woestijn zult vinden,

versus een oceaan, versus een ijstoendra,

weten we misschien niet wanneer we starten.

Kijk, je moet je systeem ontwerpen

om te overleven en te opereren in al die mogelijke omstandigheden.

Op het hoofdkwartier van de robotica van de NASA

in Pasadena, Californië, zijn ongeveer 100 jonge ingenieurs

druk bezig de wielen opnieuw uit te vinden

van de robots van vroeger.

Met plannen begon onze verkenning met een

grote robot die heel stabiel was, erg veilig.

En nu beginnen we meer risico te nemen.

We proberen nieuwe plaatsen te bereiken,

proberen de grootte van het platform kleiner te maken,

doe meer met minder.

Er is daar een mooie perfecte richel.

Ja. Het soort waar

andere robots niet in passen.

Sommige van onze robots zijn ontworpen

om op verschillende oppervlakken te klimmen.

Dus we hebben een op klauwen geïnspireerde robot

die scherpe haken gebruikt om op het ruwe oppervlak te grijpen,

een beetje zoals een insect of een bergbeklimmer

op een klif zou klimmen.

We gebruiken ook elektrostatica om aan oppervlakken te blijven plakken,

dus door de ballon op je hoofd te wrijven

kleeft het aan de muur.

Een van de belangrijkste innovaties

in het nieuwe ras van robotica is biomimicry,

met behulp van biologische systemen en processen

als model voor het ontwerp.

Op zoek naar het leven, gedraag je als het leven.

We hebben een materiaal gemaakt

die mechanische eigenschappen heeft die vergelijkbaar zijn met die

je ziet in biologische weefsels.

We hebben al, met dit systeem,

zwemrobotten ontwikkeld.

Er is tegenwoordig veel werk in robots

dat kan gaan tussen droge oppervlakken en waterachtige oppervlakken.

Waar we ook water op aarde vinden, vinden we het leven,

dus we hebben een strategie die we op Mars hebben gebruikt

genoemd: volg het water.

Ik denk dat we diezelfde strategie gaan gebruiken

wanneer we een exoplaneet bezoeken.

Ik volg de alluviale vlakte

van de zich terugtrekkende gletsjer.

Mijn hydrometers detecteren toenemende vochtigheid.

Ik heb de geur van zoet water,

het traceren van zijn onvermijdelijke oorzaak,

zijn vertakkende kanalen

over brede vlakke vlaktes,

consumerend van steen en mineraal.

Groeit nu brak,

misschien estuarine,

zoet water en sedimenten

ontmoet de aandringende stroom

van een vloed.

Er is een rivier oceaansysteem op Minerva B,

een ideale voedingsbodem voor het leven.

Dit is een plek waar leven is,

maar het is geen leven zoals bekend.

Hier is het leven roze en leeft het in verzadigd zout.

Het is niet het soort groene dingen

waar we normaal aan denken als leven.

De zoutvijvers van de baai van San Francisco

zijn een van nature voorkomend wetland,

omgevormd door de menselijke industrie

en gekoloniseerd door biljoenen gekleurde micro-organismen.

Dit zijn een soort halofiele archaea.

Het is een bijzonder ongewoon type micro-organisme.

Het is extremofiel, het vereist veel zout

en het gedijt in een omgeving

waar alleen het kan overleven, dus het domineert,

dus waar het groeit, groeit het goed

en het is de koning.

Wat deze zoute bugs gemeen hebben

met alles, van eiken tot mensen,

is toegang tot vloeibaar water.

Alle leven op aarde is in zekere zin fragiel.

Het hangt allemaal samen met de beschikbaarheid

en de chemie van water.

We hebben de neiging te denken dat al het leven op aarde

naar alle hoeken van de aarde is uitgebreid,

het is echt overal.

Dat komt omdat water overal op deze planeet is.

Dit is een waterplaneet.

En wanneer we verder dan de aarde kijken,

realiseren we ons dat water in feite zeldzaam is.

De vloeibare toestand van water is zeldzaam

en het leven is niet het allesoverheersende vermogen.

Het leven kan zich alleen in die omgevingen persen

waar vloeibaar water is.

Water is interessant

als we naar koolstof kijken,

wat het volgende deel van het recept voor het leven is,

waar water vloeibaar is, kan koolstof een vaste stof zijn,

een opgelost ion, of een gas,

allemaal naast elkaar op dezelfde plaats.

Koolstof is een ongebruikelijk element

in dat het in staat is om

veel, veel verschillende soorten moleculen te maken.

Er zijn letterlijk miljoenen organische moleculen bekend.

En water wordt dan het milieu waarin

alle chemie van koolstof die naar ons toe leidt

gaat plaatsvinden.

Op koolstof gebaseerde organische moleculen,

zoals aminozuren, zijn de bouwstenen van het leven,

combinerend in vloeibaar water om de structuren te vormen

van elke levende cel.

Op Aarde zijn deze complexe moleculen overal vandaag.

Maar waar komen ze vandaan?

Op Aarde, is het probleem dat we hebben

en het scenario van de oorsprong van het leven

dat toen de aarde ongeveer 4,5 miljard jaar geleden werd gevormd,

het een turbulente periode had,

met een zeer intens meteorenbombardement.

Het was een extreem hete omgeving,

wat niet bevorderlijk was voor de opkomst

van complexe organische moleculen.

Eén van de ideeën die hieromtrent naar voren kwam, is:

kan een deel van deze organische stof uit de ruimte komen?

In maart 2004 heeft het Europees Ruimteagentschap

het Rosetta-ruimtevaartuig gelanceerd

op een jacht naar de bouwstenen van het leven buiten de aarde.

De bestemming was 250 miljoen mijl verderop,

een bewegend doel dat door de ruimte raast

met 37.000 mijl per uur,

een brok ijs en stof zo groot als Mt. Fuji,

de komeet, 67P.

Rosetta's missie was om erop te landen

en te ontdekken waar het van gemaakt is.

Vanaf 2011, was Nicola Altobelli

Rosetta's projectwetenschapper.

We denken dat kometen, toen ze werden gevormd,

enigszins bevroren bleven in een staat

die al in miljarden jaren niet veranderd is.

Dus het idee is, dat ze misschien

het organische materiaal dat al aanwezig was hebben opgenomen

in de moleculaire wolk waaruit het zonnestelsel is geëvolueerd.

Omdat kometen ontstaan

in de ijzige buitengebieden,

houden ze een bevroren verslag bij van de geboorte van het zonnestelsel.

En terwijl de jonge aarde afkoelde

en oceanen vormde rond vier miljard jaar geleden,

kwamen sommige van diezelfde kometen

neer op de aarde.

Dus kunnen het kometen zijn geweest,

met de organische moleculen op koolstofbasis

van de geboorte van ons zonnestelsel

die het leven op aarde hebben gezaaid?

Het was de taak van de landingsmodule van Rosetta,

Philae, om erachter te komen.

De landing was een tijd van zeer sterke emoties

en het vond plaats over een volledige dag.

Het was 12 november 2014.

In de ochtend was er bevestiging van de scheiding.

De eerste afbeelding arriveerde,

genomen door de lander toen het scheidde van Rosetta.

Toen was het zeven uur wachten.

Rond 16:00 uur

kwam de bevestiging van de landing.

Maar de follow-up signalen suggereerden

dat er iets niet klopte.

De eerste panoramische afbeeldingen

die van het oppervlak werden genomen

toonde een oriëntatie van de lander

wat niet was zoals het had moeten zijn.

En naarmate de uren verstreken, realiseerden we ons

dat het anker had gefaald.

Philae was teruggekaatst in de ruimte,

stuiterde vervolgens een tweede keer

voordat hij eindelijk tot rust komt

enkele honderden meters verderop.

Ik herinner me dat iemand zei,

"Philae danst een beetje een zumba."

Maar we hebben de meeste wetenschappelijke experimenten uitgevoerd

die gepland waren.

Men kan zelfs zeggen,

omdat het op verschillende plaatsen is gestuiterd,

het ons in staat stelde om gegevens te verkrijgen

uit verschillende delen van de komeet.

En de orbiter volbracht zijn missie perfect.

De resultaten waren opmerkelijk.

Philae ontdekte 16 organische moleculen

in slechts een kleine hoeveelheid stof

opgestoven door de eerste touchdown,

onder hen enkele van de belangrijkste bouwstenen

van het leven op aarde.

50% massa van de stofdeeltjes

door de komeet uitgeworpen is organisch materiaal op basis van koolstof.

Dit organische materiaal kwam uit de moleculaire wolk

waaruit het zonnestelsel werd geboren.

En daardoor kan de aarde bezaaid zijn

met al dit organische materiaal.

De organische moleculen nodig

voor het ontstaan ​​van het leven op aarde

waren al aanwezig in de ruimte.

Rosetta demonstreerde

dat de bouwstenen van het leven op aarde

werden gemaakt tijdens de geboorte van ons zonnestelsel.

Maar hoe zit het verder?

Kunnen dezelfde vitale ingrediënten

deel uitmaken van de geboorte van alle sterren?

Terugkijkend op onze eigen aarde

en waarom we deze bres hebben in onze biosfeer,

wel, denk ik dat het allemaal begon met het hebben

van al dit organische materiaal waaruit we bestaan,

dat vanuit de ruimte werd geleverd,

van kometen en van asteroïden.

Dus we denken aan waarschijnlijkheid van het leven elders.

We denken zo ongeveer na over de waarschijnlijkheid

van het hebben van datzelfde scenario.

In 2015, hoog op de dorre bergen

van de Atacama-woestijn,

ging Professor Karen Oberg op jacht

naar de bouwstenen van het leven

in een geboortewolk op een buitenaards stersysteem

met de hulp van een nieuwe telescoop genaamd ALMA.

ALMA bestaat uit 66 individuele telescopen

die allemaal samen werken.

Het werkt op millimeter golflengten,

en millimeter golflengten is

waar we moleculen kunnen detecteren,

organische moleculen waar we zo in geïnteresseerd zijn.

Oberg draaide ALMA's blik

naar het Taurus-systeem toe en vond een jonge ster,

MWC 480, in de greep van de bevalling,

omgord door een schijf van gas en stof

waaruit planeten werden geboren.

We zien dit stuifgas

die deze jonge sterren omringt.

En wat nog spannender is,

we zien dat ze vaak kleine rijstroken hebben

of tracks erin,

waar het lijkt op planeetvorming

nu aan de gang gaat.

Na maanden verzamelen

en analyseren van de gegevens,

kondigde Oberg de ontdekking aan

die de kansen wijd open blies

van het vinden van een tweede genesis op andere werelden.

In de schijf van dit buitenaardse zonnestelsel,

had ALMA een aantal van dezelfde organische moleculen gedetecteerd

dat heeft geholpen het leven op aarde te doen ontstaan.

We hebben drie soorten cyaniden gevonden,

drie moleculen en dezelfde chemische familie

en die drie soorten moleculen

zijn ook gevonden in ons oude zonnestelsel en kometen.

Dezelfde organische moleculen

met hetzelfde wonderbaarlijke potentieel om leven te creëren

zijn daar tussen de sterren.

Chemie is geweldig.

Het is de reden dat we leven

en dat we hier zijn in de eerste plaats.

Tot nu toe is het alleen, je weet wel, bond-systeem,

afgezien van ons zonnestelsel

waar we deze chemische informatie hebben.

Maar mijn intuïtie zou zijn dat het heel gewoon zal zijn.

Dit soort chemie zal bijna universeel zijn.

Ik scan naar bezienswaardigheden van geochemische activiteit.

Ik vind een hydrothermisch veld van fumarolen

en warmwaterbronnen.

Op aarde zijn zulke omstandigheden rijk

in koolstofchemie en -mineralen.

Ik vind een andere mineraalrijke waterbron stroomopwaarts.

Ik identificeer complexe moleculaire structuur in oplossing.

Ik haal een monster voor analyse.

En stuur het terug naar de lander-module.

Zou dit bewijs van leven zijn?

Laten we de voorbeelden hier halen. Ja.

Kan nog een meting doen.

De wetten van scheikunde en fysica zijn universeel.

Dus het is een gegeven

dat wanneer we naar een andere aarde-achtige planeet gaan,

met water, met de soorten mineralen

die we hier hebben in de ijzeren kern en atmosfeer,

het onvermijdelijk is dat dit soort eenvoudige chemie

aanwezig zou zijn geweest.

Oké, het is hier 15 graden.

Laten we eens kijken wat deze kleine man voor ons heeft.

Zolang er een kans is op energie

om met dat mengsel om te gaan, zullen dingen gebeuren.

Wauw, kijk daar eens naar. Eén graad, blijf omhoog gaan.

De vraag waar we nu naar toe gaan is,

hoe zeker kunnen we er van zijn

dat die mix van eenvoudige chemie

de volgende stap in complexiteit zal kunnen zetten

zodat het leven kan beginnen?

In de hydrothermale velden

van Bumpass Hell, Californië,

zijn alle ingrediënten van het leven samengebracht:

water, koolstofmoleculen, energie, mineralen.

Pas op dat het einde niet naar buiten komt.

Biologen David Deamer en Bruce Damer

geloven dat dit het soort omgeving is

waar het leven kon beginnen in een andere wereld.

Bruisende poelen, vreemd gekleurde rotsen,

water met verschillende pH's,

allerlei stromingen en dynamieken, stoom stijgt,

het lijkt erop dat de chemie van de natuur is ingesteld.

En het is een motor, een echte motor

voor het begin van een levend systeem.

Voorwaarden zoals deze

definieerde de vroege aarde.

Bewijs van vergelijkbare omgevingen

is gevonden op Mars

en onderzoekers verwachten hydrothermale velden dat die

een ​​gemeenschappelijk kenmerk van aardachtige exoplaneten kan zijn.

Maar hoe zou de chemie van de natuur

het recept van het leven kunnen koken?

Alles wat leeft is in feite gebaseerd op polymeren.

Iedereen kent de naam, DNA, nucleïnezuur,

dat is één van de polymeren.

Eiwitten, dat zijn aminozuurpolymeren.

En dat is eigenlijk het begin van al het leven,

die twee polymeren.

Dus wat we doen is het nemen van kleine moleculen,

de stukjes van een polymeer genaamd monomeren, in feite

en we stellen ze bloot aan energie,

zoals je hier bij Bumpass Hell ziet

en kijkend waar die energie voldoende is

om die monomeren te verbinden,

de ene na de andere na de andere, om een ​​polymeer te maken.

En, in feite, als we een eiwitachtig molecuul kunnen maken,

en een nucleïnezuur-achtig molecuul,

en het in een klein omhulsel doen, een compartiment,

zijn we onderweg, we noemen die protocellen.

Elk monster bevat organische moleculen,

of monomeren, blootgesteld aan de mineraalrijke stoom

en warmte-energie van de fumarole

in een poging om een ​​protocel te vormen.

We denken dat uitdrogen, zoals je

overal om ons heen in de hel van Bumpass ziet,

water dat binnenkomt en uitdroogt,

binnenkomen, uitdrogen, dat is een cyclus.

We denken dat die cyclus erg belangrijk is

om het proces te stimuleren waarmee polymeren worden gemaakt

worden gesynthetiseerd en vervolgens geaccumuleerd.

Laten we ervoor gaan.

Mislukking.

Weet je het zeker?

Ja, daar is niets.

Het eerste experiment mislukt,

net zoals het vele keren zal doen

op een aarde-achtige exoplaneet.

Maar als alle elementen aanwezig zijn

in omstandigheden zoals deze,

zal dit experiment in het leven zich keer op keer herhalen.

Sommigen van hen hebben veel vloeistof binnen.

Nog een laatste poging.

Genoeg tijd en onthoud,

we hebben een inter-planeet

met veel vulkanische landmassa's naar boven komend,

met veel plassen zoals dit proberend te

leren hoe te leven, meestal mislukt het,

maar er zijn maar een paar succesvolle protocollen voor nodig

die toevallig kunnen overleven

en hebben geleerd meer te maken dan cellen.

Dus ga je gang en doe ze in de dozen.

En dan?

Is het universum gemaakt om leven te maken?

Dit is zo'n grote vraag

buiten het bereik die mensen misschien

kunnen beantwoorden.

Maar wat we kunnen waarnemen

komt alles neer op cycli.

Het gaat om ritmes

en overlappende ritmes en patronen.

En het is bijna alsof je

de juiste cycli en patronen in een systeem krijgt,

het leert hoe dat zelf te doen

en hoe je jezelf kunt verheffen tot het bestaan.

En dus is dat misschien de meest nabije metafoor die we kennen

die de geologie ons dat vermogen gaf.

De maan die rond de aarde ging, gaf ons getijden.

De rotatie van de aarde geeft ons dagen en nachten.

Regen in deze hydrothermale velden

geeft ons geisers die periodiek zijn.

En het leven volgt nog steeds ritmische patronen.

Dat is de aanwijzing die we hebben.

Dus misschien is het het universele harmonische

dat schept leven.

De meesten van ons neigen ertoe aan dingen te denken

als levend of dood.

Maar de overgang van niet levend,

de levenloze staat tot de bezielde staat,

is die overgang alleen mogelijk als een enkele stap?

Of is het mogelijk als een reeks stappen?

Als het mogelijk is als een reeks stappen,

dan zou de tussenfase gedeeltelijk levend zijn.

Nu zou je kunnen zeggen: "Wel, kom op.

"Het is levend of niet."

Nu zou ik zeggen, nou, levend betekent dat het cellen heeft,

de cellen repliceren,

de cellen doen dit, dat en het andere.

En je hebt dat allemaal nodig om volledig te leven.

Maar de kans om alles in één keer te krijgen

lijkt een beetje ver gelegen.

Dus misschien hebben we al vroeg één van de attributen

en dan krijgt het een ander attribuut en een ander,

en uiteindelijk bereikt het het punt waar het volledig leeft.

Professor John Sutherland

probeert de stappen in de oorsprong van het leven te achterhalen,

op zoek naar de processen die een cel tot leven brengen.

Natuurlijk is een cel meer dan alleen

de chemicaliën die het bevat,

omdat een cel net is gestorven,

is het nog steeds de chemische stof die het heeft,

dus er is iets dat het activeert,

dat coördineert het,

en we weten niet hoe we dat moeten krijgen,

maar dat is het doel.

Dus wat we hier doen, is het monster plaatsen

in een apparaat waarin het zal worden

bestraald door ultraviolet licht.

In een reeks experimenten

die de omstandigheden van een jonge rotsachtige planeet nabootste,

behaalde Sutherland met succes de eerste fase,

het produceren van de basiscomponenten van een cel,

lipiden, eiwitten, suikers en nucleïnezuren.

Wat we hebben gevonden, is dat je

alle componenten voor het leven kunt maken,

onder enigszins verschillende omstandigheden.

Wanneer je het voor het eerst ziet gebeuren, is het als magie.

Maar het is geen magie, het is niet zo moeilijk om te maken

zoals we aanvankelijk dachten.

Alle hardware van een cel

kan worden gemaakt op basis van een enkele basismolecule

dat is wijdverspreid onder de sterren.

Maar hoe zit het met de volgende stap?

Hoe is die hardware georganiseerd

en geactiveerd in leven?

Als de omstandigheden elders hetzelfde zijn,

wat zijn de kansen dat je

enkele bouwstenen tot leven kunt krijgen?

De chemie van cellen is uniek op zichzelf en georganiseerd.

Dus een deel van de chemie controleert eigenlijk een ander

en toch, op de één of andere manier regelt dat de eerste.

Chemici zijn gewend om zelf de chemie te beheersen

en het idee om dingen te laten lopen

en op eigen kracht afgaan is iets

dat gaat tegen je chemische opleiding in.

Hoe kunnen chemici zeggen, plaatsen, als je wilt,

met het experiment om gewoon het systeem op te zetten

en het dan vanzelf laten gaan?

Het leven is informatie die zichzelf kan reproduceren.

Geen hardware, het is genetische informatie.

Dat is de sleutel tot het leven.

Het is de informatie en het DNA

en het vermogen van het DNA

om die informatie van eiwitten uit te drukken

en het verspreid de informatie op die manier.

DNA is de blauwdruk

voor al het leven op aarde,

een instructieboek om alle levende

organismen te onderhouden en te maken.

Gecodeerd in de dubbele spiraallijnen van een dubbele helix

is de genetische informatie die het leven vertelt

om een ​​roos, of een luipaard, of een blauwe vinvis te bouwen.

Als we DNA op andere werelden vinden,

is er geen twijfel dat er daar leven is geweest.

De karakteristieke moleculen en het leven maken

de genetische moleculen die informatie bevatten,

zoals DNA komen deze moleculen niet biologisch tot stand.

Ze moeten gebouwd worden, de zekerste zoals

als we een wolkenkrabber op Mars vinden,

we weten dat het gebouwd is

en het is niet zomaar een willekeurige verzameling stenen.

Dat is hoe we bewijs van leven zullen vinden.

Mijn landermodule bereidt zich voor op een uplink

de voorbeeldgegevens van het hydrothermale veld.

Mijn optische communicatie verzendt

via een hybride siliconenlaser met 12 gigabits per seconde.

Ik ontvang het signaal en neem de gegevens op voor analyse.

Organische, polymere, drievoudige helixstructuur.

Enige consistentie met terrestrische vormen,

en toch, in tegenstelling tot alles wat ik eerder heb gezien,

een biomolecuul van buitenaards leven.

We zijn naar een plaats gekomen

diep in het binnenland van Australië,

op zoek naar wat wij denken dat bewijs is

voor het oudste leven op aarde.

Astrobioloog Martin von Kranendonk

reist terug in de tijd,

tot de dageraad van het leven op aarde

meer dan drie en een half miljard jaar geleden,

handig opgenomen in de oude rotsen

van het afgelegen noordwesten van Australië.

Op dit moment in de vroege Aarde,

was het een heel andere planeet

naar wat we vandaag hebben.

We zouden wat ondiepe zeeën hebben gehad,

maar die zeeën zouden groen zijn geweest,

want ze waren rijk aan ijzer.

En als we naar de hemel kijken,

zou de lucht niet het mooie blauw zijn geweest

die we hier achter ons zien.

Op de vroege aarde, zonder zuurstof,

zou de lucht oranje zijn geweest.

We zouden zwarte continenten van verse basaltachtige lava hebben gezien.

Het zou heel actief zijn geweest,

dus er zouden defecten en aardbevingen geweest zijn,

en er zouden bubbelende geisers zijn geweest

die afgingen.

Het was eigenlijk een heel vreemd ding.

Toch was deze buitenaardse aarde

al bewoond.

Kolonisatie van de oevers van de kratermeren

en de zeeën die de oude landmassa omspoelde

was een levende huid van slijm.

Maar de bacteriële gemeenschappen

die het duidelijkste fossiel achterliet hebben

hun huizen opgebouwd in hooggelegen bergen.

Dus het echt geweldige aan deze ontsluiting

is dat we naar beneden kunnen kijken

en de zeebodem zien zo lang geleden.

En echt, je krijgt deze ongelooflijke weergave van

de zachte golvingen van het water

bewegend over het oppervlak,

maar dan duiken deze koepels op,

en kegelvormen, allemaal onregelmatig,

verschillende maten, verschillende vormen.

Deze onderscheidende hobbels

zijn de gefossiliseerde woningen

van de oudste levende organismen op aarde.

Het was hier, meer dan drie en een half miljard jaar geleden,

dat stromatolieten het eerst hun hoofd ophieven

boven het water van een oude kust.

Ze kunnen een gevoel voor het leven krijgen,

een voet aan de grond zetten, in het geologische bestand.

En dus is dit momenteel nog steeds de oudste

schijn voor het leven op aarde.

Het zijn onze groot, groot, groot, groot, groot,

grootmoeders en grootvaders.

Het is echt de voorloper van alles wat later kwam.

Alle groene struiken en de bomen,

dat is hier allemaal begonnen.

De prehistorische organismen

die ingebouwde stromatolieten waren zo succesvol

zij regeerden over de aarde voor maximaal drie miljard jaar.

Het leven vindt een manier

en op de één of andere manier, vonden deze geslepen architecten

een manier om water te organiseren,

koolstofmoleculen, mineralen,

en energie in een levende cel.

Is dit waar we naar moeten zoeken op buitenaardse werelden?

Mijn drones onderzoeken het uitgedroogde stroomgebied

van een binnenzee.

Maar wat is dit?

Een eenzame overlevende op de droge vlakte?

Zerofiet, sappige stengel,

phycobiline-achtige pigmenten

om de rode dwergzon te absorberen.

Een hybride van terrestrische en aquatische soorten.

Ongeveer 500 miljoen jaar geleden,

lang geleden voordat stromatolieten voor het eerst wortel schoten in de ondieptes,

bloeiden de oceanen van de aarde van het dierenleven.

Het was een heel andere wereld

naar degene die plaats had gemaakt voor microben,

met lucht om nu te ademen,

en een beschermende atmosfeer

onder een zachtere zon.

Wij denken dat microbieel leven

heel gewoon zal zijn,

dat de omstandigheden om microbieel leven te produceren

steeds opnieuw gebeurt

op veel, veel verschillende planeten,

maar dat dierenleven kan alleen maar evolueren

en dan blijven hangen voor een bepaalde tijd

wanneer je echt stabiele omstandigheden hebt.

Professor Peter Ward

is een van de grondleggers van de zeldzame aarde-hypothese,

de theorie dat een bewoonbaarheid op lange termijn

van het aard- of dierenleven

zeldzaam kan zijn in de Melkweg.

Bewoonbaarheid is echt het vermogen

van een planeet om die voorwaarden te hebben

dat leven kan toelaten, eerst om te ontstaan

en ten tweede om in leven te blijven.

Leefbare werelden kunnen slechts een kort moment in de tijd zijn

en dan verandert het en is het weer smerig.

Dus wat onze aarde zeldzaam maakte

is de bewoonbaarheid op de lange termijn van de planeet.

Het feit dat het constant in temperatuur is gebleven,

met de zuurstofwaarden die we hebben,

dat we deze extremen niet hebben in het klimaat,

dat we deze standvastigheid hebben,

dat is de zeldzaamheid ervan.

Mijn drones detecteren een storing

in het elektromagnetische veld,

een netwerk van gesmede metalen constructies,

met het merkteken van de industrie.

Dit zijn geen planten.

Dit is geen dier.

Maar dit is bewijs van leven.