Original subtitles

Vertaling: Kramer123

Dit is een visie op onze toekomst.

De belangrijke dag in een verre uithoek van het universum,

wanneer een sonde van de aarde de eerste afdaling begint

op een buitenaardse wereld.

Op zoek naar bewijs van leven buiten ons zonnestelsel.

Er zijn geen getuigen,

geen juichende menigte in de controlekamer.

Een decennium of meer zal voorbijgaan voordat het nieuws ons eindelijk bereikt

terug over de donkere oceanen van de ruimte.

De zaden van deze missie worden vandaag al gezaaid

door de eerste generatie wetenschappers

dapper genoeg om te geloven dat het mogelijk was.

Wanneer ik omhoog kijk in de lucht,

zie ik geen sterren, ik zie planetaire systemen.

We moeten begrijpen

dat de reis naar exoplaneten

niet wordt beperkt door de wetten van de natuurkunde.

Ze kijken naar planeten in een baan om verre sterren.

Zoekend naar een antwoord op de oudste menselijke vraag.

Zijn we alleen?

Is er leven op andere werelden, en zo nee, waarom niet?

En zo ja, hoe?

Dit is de eerste generatie in de menselijke geschiedenis

waar we het technologische vermogen hebben

om die geweldige vraag echt te beantwoorden.

Dit is het verhaal van de mensheid

gelanceerd naar de laatste grens

door een nieuw ras van avonturiers.

De planeetjagers, ingenieurs, ontdekkingsreizigers en dromers,

de eerste stappen zettend op een interstellaire reis

waarvan ze weten dat ze die niet zullen voltooien.

De reis van een baanbrekend toekomstig ruimtevaartuig

om te zoeken naar het leven op een tweede aarde.

Dat ruimteschip moet communiceren,

het moet navigeren, het moet kracht hebben,

het moet voortstuwing hebben.

We zullen het alle benodigde intelligentie moeten geven

om zijn eigen beslissingen te nemen.

Wat een uitdaging!

Mijn naam is Artemis.

Mijn tijd is gekomen.

Ik start de startvolgorde

en manoeuvreer voor het uitlooptraject.

Mijn navigatiesystemen zijn gericht op de invloedssfeer van Mars

voor zwaartekracht assistentie.

En hoekige trim naar Jupiter.

Ik ben klaar om te ontsnappen aan de baan van de aarde.

Totale afstand, 4,7 lichtjaar.

Ik start de acceleratiefase voor maximale snelheid.

32 duizend mijl per seconde.

Het zal me 49.8 jaar kosten om mijn bestemming te bereiken.

De aarde-achtige exoplaneet, Minerva B.

Mijn missie is eenvoudig, vind het leven.

Het was alleen voor afgestudeerde studenten

en ik was een eerste fase student,

en ik werd de eerste dag bijna de klas uitgezet.

Of het zo moest zijn, ik weet het niet,

drie of vier weken in het semester,

denk ik dat ik maar beter over mijn trimesterdocument kan gaan nadenken.

En er was toen een plek

de Mars Room genoemd,

en het was een plaats waar

de foto's van Mars werden opgeslagen.

Ik ging naar binnen en ik denk ik ga zitten

gedurende 15 of 20 minuten en blader door enkele foto's

en kijk of ik een idee kan bedenken voor een scriptie.

Zoals de meeste wetenschappers,

is hoofdonderzoeker van de Mars Rover-missies,

Steve Squyres een geboren ontdekkingsreiziger.

Een zoeker naar waarheid te midden van het grote onbekende.

Ik bedoel, sinds ik een kind was,

ben ik gefascineerd door kaarten.

Ik was gefascineerd door afgelegen hoeken van Tibet,

of de diepe oceaan,

of de andere kant van de maan.

Alleen het idee al dat er een plek was die we nog niet hadden gezien,

en dan daar naartoe te kunnen gaan

en het voor de eerste keer zien.

Dat had gewoon een enorme aantrekkingskracht op me.

In 1977, veranderde foto's van de Viking-missie

de loop van het leven van Squyer.

Je wist dat het niet zoals vandaag is

waar foto's van Mars naar beneden komen,

en knal, ze staan een uur later op internet.

Er waren maar een paar dozijn mensen die deze hadden gezien.

Ik begreep niet wat ik zag op de foto's,

niemand deed het, maar toen zag ik op de foto's

deze kleine valleien die er zo uitzagen

alsof ze door vloeibaar water waren uitgehouwen.

En ik was vier uur in die kamer,

en ik liep daar weg

precies wetend wat ik wilde doen

met de rest van mijn leven.

In de vroege jaren 2000,

leidde Squyres NASA's Spirit and Opportunity

rover missies naar Mars.

Goeie hemel.

Succesvol landen

de twee robotgeologen,

in een poging de verborgen geschiedenis van water bloot te leggen

op de rode planeet.

Te midden van deze baanbrekende triomfen,

wenkt een nog grotere grens.

De ontdekking van aardachtige werelden

buiten ons zonnestelsel

heeft de manier waarop we het universum zien veranderd

en geeft een onweerstaanbare uitdaging.

Waarom niet verder reiken

en zoek je naar het leven op een planeet tussen de sterren?

Het ding dat

de focus van exploratie in dit zonnestelsel heeft gedreven

is de zoektocht naar andere vormen van leven geweest.

En dus denk ik dat de motivatie hetzelfde zal zijn.

Ik denk dat de motivatie wanneer je naar andere sterrenstelsels gaat

bewoonbare werelden zijn

en mogelijk werelden met leven.

Dat is het ding dat je gaat duwt

naar een specifieke wereld.

Maar de omvang van de uitdaging

is anders dan alles wat de mensheid eerder heeft geprobeerd.

De dichtstbijzijnde ster die een planeet zoals de aarde herbergt,

Proxima Centauri is 4,3 lichtjaren verwijderd.

Meer dan 170 duizend keer verder dan Mars.

De zoektocht om een ​​ruimteschip te bouwen

die naar de sterren kan reizen

zal de grootste ontdekkingsreizigers van onze generatie testen,

en van hen het ultieme offer eisen.

Om al hun vakmanschap en visie te geven

voor een droom die ze nooit realiseren.

Je vraagt ​​mensen om hun loopbaan te wijden,

hun leven voor iets dat ze nooit zullen waarmaken.

Nu dat is gebeurd,

dat is een paar keer gebeurd in de geschiedenis van de mensheid.

Enkele van de grote kathedralen van Europa

duurde langer dan een menselijke levensduur om te bouwen.

Mensen voelden zich geleid door een hogere macht toen ze dat deden.

Maar het heeft iets buitengewoons nodig

om mensen te motiveren om zoiets te doen.

Ik ga de schaduw van Mars in.

De lichten van de Vikingkolonie knipogen.

Een definitief afscheid van de mensheid.

Mijn ontvanger ontvangt hun bericht:

goede reis!

Ik vlieg door de storm van Jupiter,

verder naar Pluto en Charon,

en in de ruimte tussen de sterren.

Na drie maanden versnelling,

is mijn snelheid 12 mijl per seconde.

Ik ontmoet Voyager One, 170 jaar oud

en 45 miljard mijl van de aarde.

Geen brandstof om van koers te veranderen, geen mogelijkheid om naar huis te bellen.

Ik ben nu verder gereisd

dan welk ruimtevaartuig dan ook voor mij.

Ik trek mijn ontvanger in.

Er zullen geen oproepen meer zijn.

En duw door de stilte naar Minerva.

Ik sta elke dag op met vreugde, weet je waarom?

Omdat ik die dag ken,

ik ga iets leren wat ik niet eerder wist.

En dat is mijn foto, mijn algehele tapijt

van wie we zijn, wie ik ben, wat onze soort is,

en hoe we op die manier zullen worden opgestuwd.

NASA's hoofdingenieur

van planetaire vluchtsystemen, Gentry Lee,

is een pionier op het gebied van verkenning.

Op 75-jarige leeftijd is hij meer dan 50 jaar van zijn leven toegewijd

om robotachtige missies te engineeren naar andere planeten.

Iemand vroeg me ooit dat

als ik die excursies moest beschrijven

op de drempel van vreugde in mijn leven,

zouden er dan veel of slechts enkelen zijn?

Ik zei dat ik meteen de twee categorieën kon geven.

De geboorte van mijn kinderen, en ik heb er nu acht,

en toen een ruimtevaartuig waar ik een grote rol in had

iets bereikte met succes,

er zijn er ook acht van geweest.

Lee's eerste missie, Viking, in 1975,

was het openingsschot van de mensheid

in onze droom om het zonnestelsel te verkennen.

Ontworpen om te bereiken wat velen dachten dat onmogelijk was.

Om als eerste ooit op een andere planeet te landen,

Mars.

We hadden vijf jaar meegemaakt

van mensen die zeggen: "Het gaat niet werken,

je hebt niet alles onder controle. "

En we waren doodsbang dat het niet zou werken.

ACS is bijna verticaal.

Touchdown bevestigd.

Fantastisch...

Het moment waarop de eerste strook van het beeld naar hier kwam

van de planeet Mars op 20 juli 1976,

waren er honderden van ons die onmiddellijk

spontaan de tranen in de ogen kregen.

Het was op dat moment dat we wisten dat menselijke wezens,

die altijd een Categorie Eén soort was,

beperkt tot hun eigen aarde en haar invloedssfeer,

bereikt had om een Categorie Twee-soort te worden,

klaar om het hele zonnestelsel te verkennen.

In de komende vijf decennia,

hield Lee toezicht op succesvolle missies naar Jupiter, Pluto,

en naar de komeet, Temple One.

Met Lee en andere pioniers aan het roer,

is de verkenning van het zonnestelsel door de mensheid

zo succesvol geweest,

we hebben een permanent kantoor in de ruimte,

het internationale ruimtestation.

Maar als de nieuwe dageraad van interstellaire verkenning

de horizon verlicht,

weten zelfs de oude zeehonden

dat het de grootste uitdaging zal zijn

die de mensheid ooit heeft gezien.

Het is hoogmoed van onze kant om ons voor te stellen

dat we vandaag kunnen gaan zitten en alle stappen definiëren

die ons naar deze oververzadiging leiden

van technologische vooruitgang die we in de toekomst nodig hebben

om een ​​interstellair ruimteschip te bouwen.

Laten we eerder het volgende doen,

dat ruimteschip moet communiceren,

het moet navigeren, het moet voortstuwing hebben.

Het moet de mogelijkheid hebben om gegevens op te nemen.

Het is alsof Henry the Navigator,

als de koning van Portugal heeft gezegd,

"Ik weet nog niet eens,

wat voor soort schepen ik moet bouwen,

of waar ze naar toe moeten gaan.

Laat me beginnen met een idee.

Wat drijft?

En dus de oneindig complexe zoektocht

om te zoeken naar leven tussen de sterren

is teruggebracht tot slechts vier problemen.

Aandrijving, navigatie, communicatie, intelligentie,

elk van hen zal een revolutie eisen.

Ik ben negen jaar bezig met mijn reis.

1,2 lichtjaren van de aarde.

26% van mijn acceleratiefase is voltooid.

Mijn snelheid is 8000 mijl per seconde.

Mijn brandstofverbruik, 19%.

Ik gooi mijn verbruikte brandstofcellen weg.

Ik lig op koers voor aankomst op Minerva over 31 jaar.

Staat leven mij te wachten?

Toen ik ongeveer 10 jaar oud was,

had ik één van die warenhuistelescopen.

Heb geleerd hoe het te gebruiken, heb het op een avond naar buiten genomen,

en concentreerde het op wat mij werd verteld

dat de planeet Saturnus was.

En toen ik de zoeker scherp zette,

en het stil hield, kon ik Saturnus en zijn ringen zien.

Op dat moment voelde ik een roeping,

en die roeping was om te leren hoe je daar moet komen.

T minus 10, negen, acht,

zeven, zes, vijf, vier...

Les Johnson beantwoordde die roeping

door een wereldleider te worden in geavanceerde concepten

bij NASA Marshall Space Flight Center.

In 1999 leidde hij baanbrekend onderzoek

in interstellaire voortstuwing.

De natuur is aardig voor ons,

met betrekking tot welke opties we hebben

om naar de sterren te gaan.

De natuur heeft gezegd: "Jij slimme mensen,

je kunt erachter komen, maar het wordt gewoon heel moeilijk. "

Het was moeilijk genoeg om naar de maan te gaan,

we sturen sondes naar de verschillende planeten

in het zonnestelsel,

maar om de sprong te maken om naar de sterren te gaan,

de afstand is gewoon zoveel verder,

en vereist zoveel meer energie,

dat het gewoon wat tijd gaat kosten.

Het doel van het organiseren van missies naar de sterren

confronteert ontdekkingsreizigers met afstanden

waar ze nooit eerder over hebben nagedacht.

Eén lichtjaar is 5,8 biljoen mijlen,

wat onze dichtstbijzijnde ster meer dan 24 biljoen mijl verderop maakt.

Dat zijn meer dan een miljard vluchten rond de wereld.

Wat volgens de meesters van de exploratie van het zonnestelsel

de grootste uitdaging is

is hoe je een ruimteschip snel genoeg voortbeweegt

om lichtjaren binnen een leven te reizen.

Om mensen de enorme inspanning

te laten maken die nodig is om zo'n missie te vliegen,

mag de tijdsperiode die er tussen zit van

wanneer je start en wanneer je daadwerkelijk informatie terugkrijgt,

niet langer zijn dan een typische menselijke levensduur.

De mensheid heeft nooit

multi-generaties reizen van exploratie gelanceerd,

het is gewoon nooit gedaan.

De afstanden zijn gewoon ontmoedigend

en dus zal het een grote doorbraak moeten zijn,

voor het meest in voortstuwing.

Chemische brandstofraketten zoals Saturn Five

zijn de werkpaarden geweest van de verkenning van het zonnestelsel.

Ze hebben ons in slechts drie dagen naar de maan gebracht.

Maar om een ​​planeet te bereiken die om onze dichtstbijzijnde ster draait

binnen een generatie,

zouden we met een snelheid moeten reizen

die de afstand tussen aarde en maan

in slechts acht seconden beslaat.

Dat is 17% van de snelheid van het licht.

Chemische raketten zijn geweldig

om uit de zwaartekracht te komen.

Je hebt de hoge zwaartekracht van de aarde overwonnen,

maar ze zijn vreselijk inefficiënt.

En om naar de sterren te gaan

in een redelijke tijd,

moet je

tot behoorlijk hoge snelheden gaan.

En het is niet alleen de stuwkracht,

het is hoe efficiënt je dat doet.

Omdat als je inefficiënt bent,

je veel meer brandstof moet hebben

en je komt op een punt

waarop je niet genoeg brandstof mee kunt nemen

om je eigen gewicht te verplaatsen.

Het vermogen van elk voortstuwingssysteem

wordt bepaald door de raketvergelijking,

een afweging tussen stuwkracht, efficiëntie en gewicht.

De krachtigste chemische raket in bedrijf,

Falcon Heavy, voor het eerst gelanceerd in 2018,

woog meer dan drie miljoen pond bij het opstijgen,

en 95% ervan was brandstof.

Het verbrandde al die brandstof in slechts 10 minuten.

Om voldoende stuwkracht te creëren

om zijn ongewone lading buiten de zwaartekracht van de aarde te brengen.

Waar Starman ook naartoe gaat in zijn Tesla,

het zijn niet de sterren.

Slechts één ruimteschip met chemische inhoud

heeft ooit de sprong gemaakt buiten ons zonnestelsel.

In 2013, 36 jaar na de lancering,

betrad Voyager One de interstellaire ruimte

met 10,5 mijl per seconde.

Snel genoeg om van New York naar LA te reizen

in minder dan vijf minuten.

Maar met minder dan 0,0001% de snelheid van het licht,

nog steeds pijnlijk traag als je op de sterren mikt.

Ze gaan veel verder dan wat wordt geacht te zijn

de fysieke grens van het zonnestelsel

en het duurt meer dan 30 jaar om daar te komen.

Met die snelheid zal het 70 duizend jaar duren

om naar de dichtstbijzijnde ster te gaan.

Nee, chemische raketten zullen het niet doen.

Als de druk

naar interstellaire exploratie toeneemt,

worden de werkpaarden van de oude ruimtewedloop

uitgestrooid als gras.

Monumenten uit vervlogen tijden.

Maar als het geen chemische raketten worden,

wat zal de ogenschijnlijk onmogelijke stoot opleveren

en de vereiste brandstofefficiëntie

om binnen een leven naar de sterren te reizen.

Drie mogelijke voortstuwingsoplossingen

worden nu verkend,

fusie, antimaterie en plasma.

Stel je voor dat we naar Proxima Centauri willen gaan,

de dichtstbijzijnde ster voor ons zonnestelsel

op 4,3 lichtjaar afstand

en stel je voor dat we daar over een paar decennia willen komen.

Als we een conventionele raket gebruiken,

kunnen we nagaan dat we zoveel brandstof nodig hebben

die groter dan de massa van het bekende universum is.

Aan de andere kant, als we een plasma-thruster gebruiken,

zouden we alleen tientallen of honderden kilo's brandstof nodig hebben.

Dus dan wordt de missie mogelijk.

Natuurkundige Stephane Mazouffre,

werkt op het snijvlak van elektrische voortstuwing.

De hele plasma-thruster.

We beginnen met een brandstof- en gasvorm.

We gaan het elektriseren en deze elektrische deeltjes,

die ionen worden genoemd, worden uitgeworpen

op heel, heel, heel hoge snelheid.

Het is de injectie van dit materiaal

dat het ruimteschip vooruit zal helpen.

Sinds de jaren '70 worden,

plasma-stuwraketten gebruikt in satellieten

om positioneringsaanpassingen te maken in een baan om de aarde.

Het komt dus op 90 meter

en sluiten.

Bereik op 70 meter op grote afstand, 0,34.

Een belangrijk voordeel is efficiëntie.

Het vraagt ​​slechts een fractie

van de enorme hoeveelheid brandstof die nodig is voor chemische raketten.

Neem het voorbeeld van Voyager One,

die momenteel reist

met 61 duizend kilometer per uur.

Met een conventionele chemische raketmotor,

kan je deze snelheid binnen een paar dagen bereiken,

maar verbruikt 92 ton brandstof.

Een plasma-thruster die nu op satellieten wordt gebruikt,

zou twee jaar nodig hebben om deze snelheid te bereiken,

maar verbruikt slechts een paar kilogram brandstof.

Dus als je veel meer brandstof gebruikt,

kan je de thruster veel langer gebruiken

en uiteindelijk een snelheid bereiken

veel hoger dan Voyager One,

of zelfs een fractie van de lichtsnelheid bereiken.

Plasmamotoren bieden hoop

om de snelheid te bereiken die nodig is om de sterren te bereiken.

Wat ze nog steeds tegen houdt,

is hoe lang het zou duren om die snelheid te bereiken.

De totale reistijd over duizenden jaren slepend.

Maar in de glinsterende bovenste atmosfeer van onze eigen planeet,

ligt het potentieel voor een soort voortstuwing dat

tot nu toe alleen werd gedroomd in het rijk van science fiction.

Ik ben de navigator.

Mijn geest zit vol sterren,

en elke planeet en elke maan.

Elk hemellichaam dat bekend is, weet ik ook.

Maar de gevaren die mijn scheppers niet wisten,

moet ik zelf ontdekken.

Een asteroïde veld.

Ik draai me er naar toe.

Mijn titanium schild absorbeert de impact.

Maar een verdwaalde dringt door mijn geest.

Mijn noodcommandosysteem wordt geactiveerd.

Ik ben herboren.

Ik ben weer heel, ik reis verder.

In 1995

bij de CERN-deeltjesnabootser in Zwitserland,

zijn voor het eerst in de menselijke geschiedenis,

wetenschappers erin geslaagd om

de meest efficiënte energiebron haalbaar

binnen de wetten van de fysica te produceren,

antimaterie.

Zoals elke goede Star Trek-fan zal weten, toch?

Op de Enterprise, is dat wat hun warp-aandrijving aandreef.

Natuurlijk is warp drive sciencefiction,

maar als je aan antimaterie denkt, is het echt.

Net als normale materie zijn er protonen, elektronen,

en er zijn antiprotonen en antielectrons,

wanneer materie en antimaterie

met elkaar in contact komen,

vernietigen ze zich en dat is in wezen

de perfecte E staat gelijk aan het MC kwadraat moment

vrijgegeven als energie,

en daarom is het de meest efficiënte batterij

die we ooit kunnen bouwen.

De meest efficiënte batterij

die de natuur ons zal toestaan ​​ om te hebben.

Antimaterie wordt op natuurlijke wijze in de ruimte gemaakt

wanneer kosmische stralen botsen met atomen

in de atmosfeer van de aarde.

Dit produceren op het CERN

was een fenomenale wetenschappelijke en technische doorbraak

dat het versnellen vereiste van deeltjes tot de snelheid van het licht,

en ze samen te laten botsen.

De uitdaging is nu hoe je er genoeg van kunt maken

om een ​​ruimteschip voort te stuwen.

Dit is waar het moeilijk wordt,

als je naar de totale hoeveelheid kijkt

van antimaterie die vandaag wereldwijd wordt geproduceerd

is het in de orde van nanogrammen.

Je zou in de orde van kilogrammen nodig hebben,

misschien wel tot een ton antimaterie om een ​​sterrenschip te besturen.

Dat wil ik niet op aarde doen,

omdat de hoeveelheid energie die vrijkomt

als die ton antimaterie en een massa materie elkaar ontmoeten,

catastrofaal zou zijn,

en dus ga je de vaardigheid moeten opbouwen om

om de antimaterie in de ruimte te maken,

ver weg van de aarde

en dat gebruiken voor de bouw van het sterrenschip.

Dus nogmaals, het is vandaag niet praktisch,

maar het is niet onmogelijk.

De sterren zelf suggereren

een andere mogelijke oplossing voor het voortstuwingsprobleem.

De energie die vrijkomt uit waterstofatomen, die samen versmelten

is wat de hemel in het universum verlicht.

Sinds de jaren '50 hebben wetenschappers

fusiereactoren ontwikkeld om te gebruiken.

De zon doet het met brute kracht, heeft al die massa,

knijpt al die waterstof samen tot helium,

geeft energie vrij, en zo schijnt de zon.

Het is de heilige graal van energieproductie,

tem de kracht van de zon,

en het voorziet de mensheid van een oneindige toevoer van energie.

Maar om fusie op aarde te krijgen,

moet je de hitte van de zon genereren,

meer dan 180 miljoen graden Fahrenheit.

Welnu, we hebben fusie bereikt op de grond, het is gedaan.

Fusie die gebeurt wanneer een waterstofbom ontploft,

is niet wat we willen.

In de waterstofbommen van het midden van de 20e eeuw,

werd de atoomexplosie van de radioactieve isotoop

gebruikt om de warmte te produceren die nodig is om fusie te bereiken.

Maar die explosie van energie was niet ingesloten

op een manier dat het kan worden aangewend.

Wat je wilt doen, is

de energiebron van de zon binnenhalen

om het drijfgas te verwarmen, of om dit drijfgas te gebruiken

om je ruimteschip snel genoeg te laten gaan

om naar de sterren te gaan.

Moderne reactoren bereiken fusie op andere manieren,

door plasma te verwarmen.

Het probleem met deze benadering tot nu toe

is dat de energie die nodig is om die warmte te bereiken

groter is dan de energie geproduceerd door die fusie.

Geen enkele reactor op aarde heeft zelfs een break-even bereikt.

Maar bij Princeton Satellite Systems,

is een team van ingenieurs op een missie

om dat probleem op te lossen

en om een ​​fusiereactor te bouwen die ons naar de sterren kan brengen.

Mijn broer zal het verhaal vertellen

dat ik de enige persoon ben die hij kent die echt bezig is

waarvan ze dachten dat ze op de middelbare school wilde doen.

Ik heb lucht- en ruimtevaarttechniek geïdentificeerd,

ik koos colleges voor lucht- en ruimtevaarttechniek,

sindsdien doe ik lucht- en ruimtevaarttechniek

omdat het echt leuk en uitdagend is.

De ruimte is cool!

De uitlaat snelheid die we hebben

is slechts ongeveer honderd kilometer per seconde.

En toch kun je daar niet snel komen

tenzij je een zinvollere duw kreeg.

Lucht- en ruimtevaartingenieur Stephanie Thomas

is hoofdonderzoeker in een door NASA gefinancierd programma

om 's werelds eerste directe fusiondrive te bouwen.

In wezen is het een rechte lijn.

Een geïntegreerde reactor

en voortstuwingssysteem in één.

We willen een naburige ster bereiken

in de buurt van vijf lichtjaren afstand,

we willen 10 duizend kilo nuttige lading meenemen,

dat is 10 ton,

en we moeten het doen met een uitlaatsnelheid

die we met een motor kunnen bereiken.

De eerste uitdaging van Thomas

is om een ​​constante stroom plasma te bereiken

om de reactor te katalyseren.

We krijgen pulsen,

dus we pulseren stroom door deze antenne.

Dus elke keer als we een puls van vijf milliseconden geven,

verwarmen we het plasma, we genereren stroom,

en we zien een flits.

Maar de reactor moet stabiel zijn.

Dus in plaats van zo te knipperen,

moet het de hele tijd fel zijn.

Dus dat is het doel.

In plaats van

een zware en gevaarlijke brandstof te gebruiken, zoals uranium,

wordt de directe fusieaandrijving uitgevoerd

op een van nature voorkomende isotoop van waterstof,

deuterium, over de hele aarde in water gevonden.

De aandrijfeenheid is compact

van slechts drie voet diameter en elf meter lang,

klein genoeg om op een ruimteschip te monteren.

We denken dat we de volgende generatie machine kunnen bouwen

in misschien vijf jaar.

Het duurt nog minstens vijf jaar

om een ​​prototype te bouwen dat je zou kunnen lanceren.

Maar zeker vijftien jaar aan de andere kant,

denken we dat we er één kunnen hebben en het in de ruimte kunnen plaatsen.

Op een gegeven moment moeten we de sterren bezoeken.

Wij gaan hier nooit gewoon zitten en tevreden zijn,

zelfs wanneer we de planeten bezoeken

omdat we willen weten wat er is.

Iedereen wil ooit naar de sterren gaan.

In de tijdlijn van voortstuwingstechnologie,

dat op een dag dichterbij komt.

De volgende uitdaging in onze poging naar de sterren is navigatie.

Ik gooi mijn primaire motor weg,

15 jaar verwijderd van mijn bestemming.

Met 32 ​​duizend mijl per seconde,

is mijn acceleratiefase nu voltooid.

Ik gebruik de eerdere stuwraketten

en schakel in zijn achteruit.

Ik stel de vertraging in op minus 104 mijl per seconde in het kwadraat.

Totaal scheepsgewicht nu 46.000 ton,

en het vermindert met 170 pond per seconde verbrand drijfgas.

Ik verfijn mijn traject en zet koers naar Minerva.

In het rijk van ruimteverkenning,

is het zonnestelsel onze buurt.

Sinds het bezoeken van de maan in '69,

zijn we op bijna elk lichaam rond de zon geweest.

In 2015 voltooide de New Horizons-sonde de eerste fly-by

van onze meest verre buur, Pluto.

Het heeft meer dan negen jaar geduurd om daar te komen,

maar bij elke stap van de weg,

werd het onbemande ruimtevaartuig op afstand vanaf de aarde geleid.

De manier waarop we vandaag navigeren wanneer we deze sondes sturen,

zelfs degene die naar Pluto ging,

is een combinatie van gegevens

genomen door het vliegende ruimteschip,

en onze grote computers hier op aarde

die radio-informatie verwerken

dat komt van die ruimtevaartuigen.

Toen we bij Pluto waren,

waren we eigenlijk zo accuraat,

dat we een golfbal in een gat sloegen

van Los Angeles naar Londen.

Dat is hoe nauwkeurig dat is gebeurd.

Een routebeschrijving naar sondes verzenden

werkt voor verkenning van het zonnesysteem.

Maar terwijl we onze blik richten op de sterren,

zijn de afstanden zo enorm, een nieuwe vraag komt naar voren.

Hoe een reis van lichtjaren te navigeren.

Als we ooit een planeet rond,

een andere ster zouden gaan verkennen,

zou de afstand zo groot zijn,

dat de machine

in essentie op zichzelf moet opereren, we noemen die autonomie.

We zetten grote stappen in die richting.

Met Curiosity hebben we veel gedaan.

Landde op Mars in 2012,

Curiosity was het eerste ruimtevaartuig

uitgerust met een autonoom navigatiesysteem.

Gegeven coördinaten door missiecontrole,

kon de rover de omgeving in beeld brengen

en een veilig pad berekenen door het landschap van Mars.

Maar voor een interstellaire missie,

zijn er geen doorzendinstructies.

Alle navigatie zou aan boord moeten zijn,

alle algoritmen, de berekeningen van de baan,

de berekeningen van de manoeuvres om op de juiste plaats te komen,

welke sterren voor dit jaar om naar kijken,

naar welke sterren moet worden gekeken voor volgend jaar.

Wat we zouden moeten doen is ons verstand uitbreiden,

om je alle mogelijkheden voor te stellen die ze zouden kunnen tegenkomen

en we zouden letterlijk jaren spenderen

aan het bouwen van deze hiërarchie van mogelijkheden

in deze kunstmatige intelligente machine.

Het zou altijd moeten weten

hoe goed al zijn kritieke systemen het doen

en hoe ze te repareren als ze niet goed werken

en hoe ze te vervangen als ze niet kunnen worden hersteld.

Wat een uitdaging!

Ik ga het Minerva-sterrenstelsel binnen

49,6 jaar sinds mijn vertrek.

Ik heropen mijn zendontvanger

en bereid me voor om het bericht naar huis te sturen.

Ik ben gearriveerd.

Bij elke missie staat communicatie centraal.

De meeste ruimtevaartuigen keren niet terug.

In plaats daarvan sturen ze hun gegevens terug naar de aarde.

Wanneer grote afstanden en de snelheid van het licht worden betrokken,

wordt het een heel, heel ander soort ervaring.

Simpele woorden zoals nu krijgen een andere betekenis.

Ik herinner me toen we op Mars landden,

van toen we de top van de Martiaanse sfeer bereikten,

dat wanneer je aan de oppervlakte bent, het ongeveer zes minuten duurt.

In die tijd, wat we de one-way-light-tijd noemen,

hoe lang het duurde voor het signaal

om met de snelheid van het licht te reizen,

van Mars naar Aarde, 10 minuten was.

Alle systemen zijn klaar.

We zijn momenteel zes minuten verwijderd

van het raken van de top van de Martiaanse sfeer.

Dus we zitten daar in de controlekamer,

en we kijken naar het radiosignaal

en we kijken hoe het ruimtevaartuig begint te vertragen

en naar beneden in de atmosfeer van Mars buigt

en het is nog maar aan de top van de atmosfeer,

de realiteit is, op Mars,

het gedurende vier minuten op het oppervlak geweest is.

Bewegen met een snelheid

van 173 mijl per uur--

het kan een gelukkige, gezonde rover zijn,

of het kan een rokend gat in de grond zijn

en ik weet het niet.

Maar ik bekijk dit

en ik zie de werkelijkheid op dat moment niet,

en vergroot dat, dus in plaats van 10 minuten is het 10 jaar.

Communicatie met elk vaartuig

momenteel in de ruimte wordt uitgevoerd via de gigantische schotels

van het Deep Space Network.

Elke krachtig genoeg om een ​​signaal van Pluto te volgen

niet sterker dan een CB-radio.

Al onze deep space-communicatie

wordt door het Deep Space Network geleid.

Dat is een hele reeks zeer grote satellietschotels.

Ze zijn opgezet op drie locaties over de hele wereld.

Eén staat in Californië op Goldstone,

één staat in Australië in Canberra,

en één staat in Spanje, in Madrid.

We hebben een erg grote schotel nodig

om alle energie te verzamelen

en in staat te zijn om te communiceren

op plaatsen zoals Pluto waar ons ruimteschip naartoe gaat.

In 2014, was Matthew Abrahamson

missieleider van een radicaal nieuwe vorm van communicatie

geïnstalleerd op het internationale ruimtestation,

ontworpen om de beperkingen te overwinnen

van traditionele radio-uitzendingen.

De beperking is voornamelijk de afstand

waarover we de uitzending verzenden.

Wanneer we dat signaal sturen,

spreidt het zich uit in de tijd en dan in de ruimte,

en als het zich verspreidt, verdunt het de signaalkracht.

Hoe verder je gaat,

hoe lager en lager jouw gegevenssnelheid is

waar het uitkomt op het niveau van iets,

zoals je inbelmodems die we gebruikten

vele jaren geleden.

Wanneer de New Horizons sonde

beelden van Pluto via radio-uitzending terug zond,

was het signaal zo zwak,

dat het 15 maanden duurde om de afbeeldingen te down-linken

vanaf een 12-uurs fly-by.

Maar met de technologie die Abrahamson heeft gelanceerd

en getest in 2014,

kan die downloadtijd worden teruggebracht tot slechts één dag.

Door gegevens terug te sturen naar de aarde op lichtstralen.

Het idee is dat je een gefocuste laserstraal neemt

en stuurt het signaal, hetzelfde signaal, over die straal,

maar het is veel efficiënter

omdat je dit gefocuste signaal hebt

dat zich niet zo veel in de tijd verspreid.

Lasergolflengten

zijn veel dichter ingepakt dan geluidsgolven,

dus ze verzenden meer informatie per seconde,

en met een sterker signaal.

De grotere bandbreedte maakt ruimtevaartuigen mogelijk

om meerdere grote pakketten met gegevens gelijktijdig te downlinken,

en in een recordtijd.

De reden daarvoor is als we

verder het universum in gaan

en we naar plaatsen zoals Mars en Jupiter gaan,

krijgen we vandaag net terug

enkele afbeeldingen van de wetenschap

en in de toekomst, als je een systeem met hoge bandbreedte hebt,

zoals een optisch systeem,

kan je high-definition video terugkrijgen,

en ik denk als je HD-video terug krijgt

het een game changer voor ruimteverkenning zou zijn.

Ik vlieg door de gasreus exoplaneet, Minerva C.

Ik gebruik zijn atmosfeer om weerstand te creëren,

en ik trek me naar mijn doelwit toe.

Ik traceer een elliptisch traject rond de Minervan-zon,

en ga naar voren om mijn eerste glimp van mijn nieuwe thuis op te vangen.

Ik ontkoppel mijn antenne.

Mijn verkennermodule houdt mijn geest vast.

Ik begin de reeks van binnenkomst, landing en daling.

Ik ga de baan in, zo dichtbij nu.

Ik gebruik mijn satellieten om het oppervlak in kaart te brengen,

en scout potentiële landingssites.

Is deze nieuwe wereld klaar om bekend te worden?

Dit gedeelte is opwindend voor mij

omdat onze beste eigenschappen, indien correct gedaan,

verkenning op zijn best is,

geprogrammeerd tot een uitbreiding van onze soort.

Het is van geen enkel individu.

Het is meer dan iets anders,

een symbool van de mensheid die samenwerkt

om iets te maken waarvan het enige doel is

is om kennis te vergaren.

Wat een mooie gedachte!

En na een lange periode van tijd,

komt eindelijk het moment van de waarheid

en meer dan waarschijnlijk,

leven de mensen die het oorspronkelijk ontworpen hebben niet meer.

Welkom bij het Ops Lab, Francesco.

En zij hebben deze sensatie, deze passie doorgegeven

aan hun kinderen en misschien zelfs aan hun kleinkinderen.

Oké.

We gaan rondlopen op Mars, Francesco.

Deze hier is cool.

Zal het zo zijn dat ze het leven vonden?

Zal het zo zijn dat ze een planeet hebben gevonden

waarop we ooit kunnen bestaan?

Wat het ook is, het zal een historische mijlpaal zijn

zoals niets anders.

Dat moment waarop iets nieuws wordt onthuld,

dat niemand ooit eerder heeft gezien,

dat is gewoon glorieus, dat is onderzoek

en het zal gebeuren wanneer we naar andere werelden gaan

rond andere sterren op een heel, heel, heel grote manier.

We zullen op aarde blijven zitten,

en die downlink zal komen,

en de video, of de foto's, of het spook,

of wat het ook is, ze komen op het scherm,

en ieders kaken vallen gewoon open.

Dit zou het einde kunnen zijn.

Ik laat mijn capsule los in het onbekende.

Als ik het aanraak,

als ik welkom ben,

als ik het leven vind,

dit zou het begin kunnen zijn.

Vertaling: Kramer123