Original subtitles

ZARAZA

- Witaj. - Dobrze cię widzieć.

Długo was nie było.

Jerozolima jest daleko. Jak konie?

Służący codziennie nimi jeździli. Gwarantuję.

Przygotuj je do drogi.

Daj nam jedzenie. Większe worki.

Nie chcecie przenocować?

Odpoczniecie i ruszycie z samego rana.

Nie mamy czasu.

Dopłacisz za worek.

Wiadomo.

Musisz coś dorzucić.

Nawet w Jerozolimie jest taniej.

Masz silne konie. Dużo jedzą.

Dwie monety nie wystarczą.

A trzy?

To zły czas na podróże. Zamęczysz konie.

Oby nie zasnęły.

Czekaj.

Ludzie mówią,

że coś złego dzieje się na Bałkanach.

Nie kop koni.

Mam kopnąć twojego osła?

Słyszysz, co mówię?

Pustynia jest za mała? Dlaczego się bijecie?

Jak długo będziesz milczeć?

Bijesz się tylko wtedy, gdy nie masz wyboru.

Najsłabszy człowiek z nożem

jest silniejszy od tego, który walczy gołymi rękoma.

Mogłeś zginąć za nic.

Stój.

Skręcamy w prawo.

Ta ścieżka jest szersza.

- Pojedziemy węższą. - Dlaczego?

Bo tak postanowiłem. Będzie lepsza dla koni.

Nie jestem dzieckiem. Zadałem ci pytanie.

- Słyszałeś, co mówił karczmarz? - Co?

W regionie szaleje zaraza.

Ludzie padają jak muchy. Całe wioski.

Wierzysz mu? To błazen.

Wierzę, gdy mówi o złych rzeczach.

To dłuższa droga. Elitsa na mnie czeka.

Kobiety są cierpliwe, gdy chodzi o ślub.

Może, ale mnie się spieszy.

A jeśli nigdy tego nie włożę?

Dlaczego tak mówisz?

Kto będzie na mnie patrzył?

Widziałaś ich?

Siedzą jak myszy w swoich norach.

Wychodzisz za syna bogacza. Będą się gapić.

Nie jak myszy, tylko jak sowy.

A potem będą plotkować.

Nie obchodzi mnie to.

Interesuje mnie tylko zdanie Jona.

Pan młody nie będzie patrzył na suknię ślubną.

Jeśli jest mężczyzną,

zapamięta cię bez niej.

Zaśnie, zanim ją zdejmę.

Stój.

Pali się.

W kilku miejscach.

Droga musi prowadzić do wioski.

Przenocujemy tam. My wytrzymamy, ale konie muszą odpocząć.

Wio!

Młodzi strzegą dróg do swoich wiosek,

ale my siedzimy bezczynnie. Każdy może tu wejść.

- Co nam ukradną? - A co mogą ukraść?

Umieramy z głodu.

Cholerny strach. Nasze bydło zostało na polach.

Ci, którzy splądrowali pola,

splądrują też wioskę.

Okradną nas i sprowadzą zarazę.

Cierpienie nie pyta, kto jest głodny, a kto najedzony.

Magazyny Jurdana są pełne.

Ludzie nie mają, co jeść, a on postanowił zostać hadżim.

Od dawna masz do niego żal.

Pomógł wielu z nas.

Pomógł? Uwziął się na mnie, jakbym był mu coś winien.

Nie zbiednieje przeze mnie.

Powiedział przy wszystkich, że umarza twój dług.

- Bzdura. - Zaraza umorzy wszelkie długi.

Gdy przyjdzie głód, pierwszy wyważę jego drzwi,

a wy tu siedźcie i gadajcie.

Rozejrzyjcie się.

Wszędzie widać pożary.

Ludzie nie żartują. Gdy zachorujesz, spalą twój dom.

Może zaraza nas ominie.

Jasne. Jesteście tchórzami.

Umrzecie z głodu, byleby trwał pokój.

On ma rację.

Zostały tylko dwie dziewczyny do pomocy w gospodarstwie.

Dlaczego cię wykopał?

Nie wykopał mnie.

Położyłeś łapy na jego forsie?

Załatwię go.

- Podnieś. - Dalej.

@

- Skoro to pogrzeb, gdzie jest pop? - Tam.

Nie bójcie się nas. Nie dotykamy ich.

Krewni wrzucają ciała na wózek.

Potem zabierają swoje rzeczy i idą do lasu.

Po co?

Nie wpuszczamy do wsi ludzi, którzy mieli kontakt z zarażonymi.

Podobno od martwych nie da się zarazić.

Siedzą w lesie i modlą się, żeby nie padało.

Gdy podpalamy ich domy, wyją jak wilki.

- Widzieliśmy pożary ze wzgórza. - To inne wioski.

Spaliliśmy domy zarażonych. A teraz spalimy te, które należały do nich.

Nie wiemy tylko, co zrobić z jednym z nich.

Mieszkał ścianę w ścianę z sąsiadami,

którzy są zdrowi.

Macie pieczywo?

Daj mu.

Wejdźcie.

Karczmarz jest w środku.

Jesteśmy zdrowi. Otwieraj.

Wchodźcie.

Zapraszam.

Prześpicie się tutaj.

- Masz coś do jedzenia? - Nie.

Ogień zgasł.

Zjecie jutro.

W okolicznych wioskach zapanował obłęd. Zaraza się szerzy.

Wrzucają ludzi do dołów z wapnem jak martwe zwierzęta.

Zaraza nie zabija zwierząt.

Tu jest czysto, ale tam...

Wszyscy głodują.

Mieszkańcy naszej wioski są przerażeni.

Gdy pojawia się przyjezdny, nie wiadomo, czy jest zarażony.

Zabiera chleb i ucieka.

Ludzie się zbroją i siedzą po domach.

Wcześniej miałem mnóstwo gości.

Teraz rakija zalega w beczkach.

Połóżcie się.

Jutro nowy dzień.

Chodźmy.

Ruszamy.

- Osiodłaj konie. - Już to zrobiłem.

Stój! Kradnie konie!

Zatrzymaj się.

Jebany hajduk.

Kradnie konie.

Stój!

Pierdolony hajduk.

Nie kradną chleba. Po co im konie?

Zabierają je do zarażonych wiosek i sprzedają mięso.

Głodni nie pytają, czy to kobyła czy ogier.

Gdy nie mają pieniędzy, oddają biżuterię żon.

Nie najesz się srebrem i złotem.

Napij się kawy i poczekaj, aż chłopak wróci.

Na pewno wkrótce się zniechęci.

Nie wróci bez obu koni. Będzie gonił hajduka aż do skutku.

Pokaże mu, ile jest wart koń ojca.

Zrób kawę.

Nie będę czekał na kawę. Nalej rakiję.

I to rozumiem.

Wspaniale.

- Proszę. - Zawołaj go.

Chodź tu.

Nie martw się. Chłopak wróci.

Zawsze mówiłem mu, żeby unikał bólu.

Teraz go szuka.

Po drugiej rakii, zaczynam rozmawiać z Bogiem.

Twój syn wróci.

Jest silny. Nic mu nie będzie.

Wiem.

Bóg z tobą, synu.

Jeśli nie wróci do jutra, zawieziesz mnie swoją szkapą.

Dawno nie miałem pasażera.

Zostań tu. Może wróci.

Minęły dwa dni.

Jeśli zajechał daleko, uda się do naszej wioski.

Do jutra jest jeszcze czas.

Jesteś światły i majętny.

Woziłem wielu hadżich.

Byli wystrojeni i bogaci,

ale cholernie skąpi.

Targowali się o każdy grosz, a ty...

Zapłaciłeś, ile chciałem.

Płacę za strach. Wieziesz mnie do zarazy.

Ona mnie nie lubi.

Zawsze tak było.

Widziałem wielu chorych. Z daleka.

Z czarnymi plamami i czyrakami na szyjach.

Widziałeś ich?

- Nie. - I dobrze.

Nie zbliżaj się do nich.

Jeśli to zaraza,

łatwo ją złapać.

Dlatego trzeba trzymać dystans.

Nie podchodź,

to nie zachorujesz.

Koljo!

Czego?

Chciałem ci coś powiedzieć.

To mów.

Nie chciałem rozmawiać o tym przy wszystkich.

Uważacie, że jestem winien Jurdanowi pieniądze?

A nie?

Wiedziałeś, że sprzedawaliśmy owce w Tracji?

Tak.

Raz on prowadził stado, raz ja.

To też wiem.

A wiesz, że nie dostałem za to ani grosza?

Jurdan zainwestował więcej pieniędzy.

Na moich oczach wypchał całą sakwę złotem.

Byłem wtedy biedny. Dałem wszystko.

Zgodziliśmy się, że będzie dostawał dwie części, a ja jedną.

Ale moje ostatnie stado

zostało skradzione.

Jak to? Po prostu.

Zatrudniliśmy chłopaków ze wsi.

Pewnej nocy za dużo wypiłem, a gdy się obudziłem, stado zniknęło.

Nie było chłopaków ani owiec.

Jurdan powiedział,

że sprzedałem stado i nie dał mi ani grosza.

Dlaczego mówisz o tym dopiero teraz?

Znaliśmy inną wersję.

Chciałem, żebyś poznał prawdę.

Załatwcie to jak mężczyźni.

Zrobimy to, gdy wróci.

Tym razem przy wszystkich.

Stój.

Nie zbliżajcie się.

Dokąd jedziecie?

- Chcemy przenocować w wiosce. - Kim jesteście?

To hadżi Jurdan.

Wraca z pielgrzymki. Wiozę go do wioski.

O co chodzi? Mogę zapłacić.

Nie prosimy o pieniądze. Nikogo nie przepuszczamy.

Zawróćcie i odjedźcie stąd.

Zawracaj.

Dlaczego ukrywają się w krzakach?

Żeby nikt ich nie ominął i nie wjechał do wioski.

Idioci. Gdy ktoś nie chce być zauważony,

potrafi być niewidzialny.

A oni stoją na środku drogi.

Hajduk nie jedzie drogą, tylko chodzi.

Korzysta ze szlaków, a potem ucieka z koniem.

Przepraszam. Zapędziłem się.

Obozujemy za blisko.

A jeśli nas napadną, żeby ukraść pieniądze, które chciałeś im dać?

Wtedy się z nimi porachuję.

Przenocujemy tutaj.

Koń też musi odpocząć.

- Jest spokojny? - Jak ja.

Mówiłeś, żebym zabrał butelkę rakii.

Wiem.

Zabrałem dwie.

Zapłaciłem za trzy.

Pomyliłem się przy liczeniu.

- Masz dwie? - Tak.

Więc na co czekasz?

Podczas zarazy nie pije się za zdrowie, ale za to,

żeby ominęło nas zło.

- Teraz to wymyśliłeś? - Dawno temu.

Przypomniało mi się, gdy wyjąłem butelkę.

- Niech zło nas ominie. - Dokładnie.

Zdrowie.

Dokąd to, przyjacielu?

Nie widzisz, że się zatrzymałem? Wiozę chorego.

Mam nadzieję, że nie umrze, a jeśli nawet, i tak mi zapłacili.

Pokaż go. Potrafię leczyć zarazę.

Zdejmij kaptur.

Ogłuchłeś? Zdejmuj kaptur.

Wody!

Wody!

To moja wioska.

Jest spokojnie. Niczego nie widzę.

Skoro stąd niczego nie widać, nie może być aż tak źle.

Co to?

Monastyr.

Dlaczego jest taki biały?

Dałem im pieniądze na wapno.

Biały monastyr kontra czarna śmierć.

Po prostu im je dałeś?

Przyszli do mnie.

Opat jest moim przyjacielem.

Hoduje gołębie.

Jesteś bardzo światły.

Możemy jechać czy masz więcej pytań?

Chciałem cię o coś spytać, ale nie było okazji.

Nie mówisz o synu,

ale widzę, że ciągle o nim myślisz. Jak to znosisz?

Wierzę, że będzie czekał na nas w wiosce.

Będzie. Bóg pomaga dobrym ludziom.

Ale stworzył też złych.

Dlaczego boją się zarazy?

I tak żyją, jakby byli martwi.

Gdyby chorowali, już byś ich słyszał.

Boją się.

Strach to zaraza duszy.

Ruszaj. Mój dom jest tam.

Domy bogaczy zawsze są otoczone wysokim murem,

żebyśmy nie widzieli, jak dostatnie życie wiodą.

Gdy ludzie czegoś nie widzą, zazdroszczą jeszcze bardziej.

Znasz mnie. Za dużo gadam.

Od dziecka odzywam się, gdy nie powinienem.

Zawsze obrywałem za to w głowę. Dlatego nie urosłem.

Mogłeś milczeć.

Język to dar od Boga.

Jedni mają długi, a inni krótki.

Otwieraj. Wiem, że tam jesteś.

Kazałeś nam bronić domu.

W trakcie zarazy bramy nie otwiera się tak szybko.

Witaj.

Ugościmy ciebie i konia.

Możesz wyjechać jutro rano.

Ruszę od razu. Powrót potrwa dłużej.

Nie mogę jechać tą samą drogą.

Ci trzej tchórze

- staną się odważniejsi, - gdy zobaczą, że jestem sam.

Daj mu dużo jedzenia.

Napełnij obie butelki i dołóż jeszcze jedną ode mnie.

Za tyle zapłaciłem.

Masz.

Zapłaciłeś mi w karczmie.

Jesteś światłym człowiekiem.

Mówiłeś mi to dwa razy.

Teraz jesteś jeszcze światlejszy.

Przynieś jeszcze jedną kawę.

- Gdzie Jono? - Przyjedzie.

Coś się stało?

Nie. Jest dorosły. Mam trzymać go za rękę?

Od 10 lat nie ma matki, za której spódnicą mógłby się schować.

A Elitsa nie ma ojca od czternastu lat. Po co gadać o zmarłych?

O co ci chodzi?

Dlaczego się ze mną nie ożeniłeś?

Gdybyś to zrobił, nie prowadzilibyśmy tej rozmowy.

Nie prowadzilibyśmy jej też, gdybyś nie wyszła za tego mięczaka,

zanim zostałem bogaty.

Ciągle o tobie myślałam.

- Czasem to okazywałaś. - A ty?

Nie okazuję uczuć.

Nie wypiłaś kawy.

Boże...

Zapomnij o mnie, ale pozwól, by mój syn wrócił.

Ratuj go.

Gdzie moja butelka?

Siedzicie tu jak na pogrzebie.

Czy we wsi jest zaraza?

Nie ma.

Więc to czuwanie przed pogrzebem?

Nie obwiniaj ich.

Czują strach.

Dzieci są przerażone.

Kobiety boją się wychodzić z domów.

My odważyliśmy się tu przyjść.

Nikt nie chodzi na pole,

bo zarażeni złodzieje i kradną wszystko, co mogą.

Nasze zdrowie.

Nalej wszystkim.

Nie ma tu życia.

Wróci, gdy zaraza minie.

Nikt nie wstał z grobu. Sami w nim leżycie.

Nie wiemy, jak długo czarna śmierć będzie dziesiątkować wioski.

Tylko Bóg to wie. Cieszmy się życiem.

Nikt nam go nie odebrał.

Będziecie upijać się ze smutnymi minami i trząść gaciami?

Kobiety siedzą w domach, jakby należały do haremu.

Jeśli sami przestaniemy żyć, sprzeciwimy się boskiemu planowi.

To, czy cierpimy jak inni, zależy wyłącznie od niego.

Ale wola życia należy do nas.

Długo cię nie było

i nie wiesz o wszystkim.

Nie widzisz, jak schudliśmy?

O jakim życiu mówisz?

Panuje głód.

Przerażający głód.

Na co się gapicie?

Łatwo mu mówić, bo ma zboże w obejściu.

Przekupuje was rakiją.

Przekupuję ich?

Właśnie to powiedziałem.

Stawiasz kolejkę, żeby zdobyć zaufanie, a potem barykadujesz się w swoim domu.

Koniec głodu.

Otwieram spichlerz. Buszel pszenicy dla każdego.

Wystawię baryłki. Częstujcie się.

Moja brama będzie otwarta. Mój dom stoi w tej wsi.

Głód ucieknie przez bramę, a zaraza nie odważy się wejść.

Ruszajcie.

Chodźcie, ludzie.

Spójrz, matko. Skoro wszyscy wyszli z domów, na ma się czego bać.

Ja się nie boję.

Po co mam wychodzić, skoro dopiero przyszłam?

- Jono wrócił. - Jeśli wrócił,

powinien najpierw odwiedzić ciebie

i pocałować mnie w rękę, a nie biec do domu jak chłopiec.

Są głodni. Lej mniej rakii. Daj więcej chleba i sera.

Mięso przyniesiesz później razem z rakiją.

Gdzie Jono?

Posłałem go, żeby coś załatwił. Gdzie twoja matka?

Została w domu.

Weź chleb, ser i mięso.

Napełnij butelkę i zanieś matce.

Idź. Ja będę nalewać.

Patrz na tego parobka. Jest pijany jak bela.

Rozlewa na ziemię.

Jezu, bez Ciebie, nie wystarczy nawet pięć chlebów i dwie ryby.

Stój! Zaraza!

Wróciłeś. To ja. Twoja Elitsa.

Jestem przy tobie.

Chcę wejść do domu o własnych siłach.

Oczywiście.

Masz rację.

Połóżcie mnie tu. Chcę patrzeć na niebo.

Przynieś koc z góry.

Chodźmy.

Nie widzisz, że mam dżumę?

Nic nie mów.

Zarazisz się.

Nieprawda.

Wyzdrowiejesz.

Poszliśmy...

Pojechaliśmy do grobu Jezusa,

żeby znaleźć Boga,

który poszedł do nieba.

Patrzę na nie,

ale Go tam nie ma.

Wody.

Zwilż mu twarz.

- On żyje. - Wiem, córeczko.

Nie umrze.

Chcę, żebyś udzielił nam ślubu.

Teraz.

Żebym naprawdę mogła być twoją córką.

Musimy zrobić to po bożemu. Trzeba nam księdza.

Nieprawda.

Wiesz, co głosi. Możesz powiedzieć to samo.

Bóg widzi i słyszy wszystko.

Otwórz bramę.

Cicho. Nie wpuszczaj jej.

Zostań z Jonem.

Nie mogę ocalić wszystkich.

Przyszłam po swoje dziecko. Przyszłam po ciebie.

Nie porzucę cię.

Trudno się otwierają, ale dasz radę.

Jeśli podpalą dom, uciekaj do lasu.

A Jono?

Nie odważą się do niego zbliżyć.

Dokąd idziesz? Zostawisz mnie samą?

Muszę coś zrobić.

Zwilżaj mu twarz wodą i módl się za wasze zdrowie.

A mama?

Nawet o tym nie myśl. Rozumiesz?

Zanieś wodę Jonowi.

Załóż mu koszulę z chrztu.

- Gdzie opat? - Przy gołębniku.

Matej!

Wróciłeś. Jak mam się do ciebie zwracać?

Czorbadżi Jurdan hadżi czy hadżi Jurdan czorbadżi?

Nazywaj mnie bratem.

Mów, bracie.

Proszę cię o przysługę.

Nie musisz prosić.

Zrobiłeś tyle dla monastyru

i dla gołębi. Podziękowałyby ci, gdyby potrafiły mówić.

Chodź ze mną do wioski.

Co w tym trudnego?

Ktoś ma dżumę?

Tak.

Nie będę cię okłamywał. To mój syn.

Jesteśmy gotowi.

- Na co? - Jesteśmy gotowi.

Udziel im ślubu.

Po to mnie tu sprowadziłeś?

Przecież tak nie można.

To niezgodnie z kanonem.

Bracie.

Boże,

pozwól mi udzielić ślubu Twoim dzieciom.

Jeśli to grzech, przypisz go mnie.

Jak masz na imię?

Elitsa.

Słyszysz mnie, Jono?

Jono i Elitsa.

Od teraz jesteście mężem i żoną.

W obliczu Boga. Co Bóg złączył,

tego człowiek niech nie rozdziela.

Z Jerozolimy.

Dla ciebie.

Nie.

Powinien zostać tutaj.

Co ja plotę?

Jaki kanon, bracie? No jaki?

Jeśli się nie zarazimy, za trzy dni będzie po wszystkim.

Teraz musimy się modlić.

Dziś pierwszy dzień.

Kto odprowadzi konia?

To koń Jona.

Zostawiłeś krzyż, więc weź konia.

Jono już go nie potrzebuje.

Wio!

Zarazę wypala się ogniem. Ten dom musi spłonąć.

Na co czekamy?

- Zróbcie to. - Czekajcie.

Może nie wszyscy sie zarazili.

Może ktoś żyje?

Palenie żywych to ciężki grzech.

- Spalmy dom, póki możemy. - Poczekajmy.

- Czy ktoś tam jest? - Czy są tam żywi?

Przynieście pochodnie.

Boże,

przebacz im ten grzech.

Kobiety nie mogą wchodzić do monastyru.

Zostań tu na straży.

Zaraz wracam.

Potrzebuję więcej czasu.

Kojarzysz jaskinię?

Ukryjcie się tam.

Czekajcie, aż chłopak znajdzie dla was schronienie.

Jego wioska jest za wzgórzem. Nie ma tam dżumy.

Co to?

Dużo złota.

Będzie tu bezpieczne.

Mówiłeś,

że wystarczy na dwa żywoty człowieka rozsądnego,

jeden żywot marnotrawcy i pół żywota głupca.

Rozumiem.

Jeśli nie jestem tym ostatnim, coś dla ciebie zostanie.

Twoje pieniądze, twoja decyzja.

Czekaj.

Potrzymaj.

Weź gołębia.

Wypuść go, jeśli będziesz w niebezpieczeństwie.

Przyleci tu, a ja od razu pojadę do jaskini.

Nie zapomnieliśmy, jak się strzela, bracie.

Nic z tego.

Daj.

Dawaj.

Tak podpala się dom.

Moje dziecko się spali!

Niech zaraza dosięgnie tę wioskę.

Niech dosięgnie was.

Każdego z was.

Niech dosięgnie was zaraza. Wszystkich.

Niech was dosięgnie. Ukryjcie się przed nią w piekle.

Niech zaraza was dosięgnie.

Chodź do mnie, zarazo.

Oddaj mi dziecko, to cię przygarnę.

Prześpij się. Oczy same ci się zamykają.

Zawsze miej to przy sobie.

Odciągasz kurek, mierzysz i strzelasz.

Nie zostaniemy tu długo.

Gdy się oddalę

i ktoś tu przyjdzie,

nie wahaj się i unieś pistolet,

ale nie pociągaj za spust.

Krzyknij, że masz dżumę i idź w jego kierunku.

Jeśli się nie cofnie, przygotuj się, ale nie strzelaj.

Zrób to, gdy się zbliży albo zaatakuje.

Nie możesz spudłować. Zrozumiałaś?

- Nie zostawisz mnie samej. - Spokojnie.

Stanę na warcie.

Prześpij się.

Najważniejsze, żebyś odciągnęła kurek, aż kliknie.

Musisz to usłyszeć.

Połóż się.

Dlaczego się mną opiekujesz?

Jesteś moją synową.

Wiedziałeś, zanim o tym pomyślałam.

Wiedziałeś, że ksiądz udziela mi ślubu z trupem.

Widziałem dużo śmierci.

A my?

Dlaczego przeżyliśmy?

Żeby umrzeć innego dnia.

Widzisz ten krzyż?

Został uświęcony na Grobie Pańskim.

Jest twój. Na dobre i złe.

Może być tylko lepiej, bo gorzej być nie może. Bóg patrzy.

Uciekliśmy przed zarazą?

Tak. O ile nie jest w nas.

Matka coś mi powiedziała.

Mówiła,

że jeśli kobieta spodziewa się dziecka,

jej krew się zmienia i zaraza nie może w nią wejść.

Nie ruszaj się.

Gdzie złoto?

Jakie złoto?

Moje.

- Nie mam złota. - Mów, gdzie jest.

Nie boisz się? Mam dżumę.

Nie igraj ze mną. Gdzie jest złoto?

Gdzie?

Mówiłem ci, że go nie mam.

Zastrzelę cię.

- I kto ci powie, gdzie jest? - Ty.

Masz dżumę, więc nie potrzebujesz złota.

Ukryłem je.

Wstawaj.

Już.

Przynieś je, a potem się odsuń.

- Bracie. - Żyję,

ale nie pociągnę długo.

Nie mamy czasu.

Elitsa jest w środku.

Zabierz ją i dotrzymaj obietnicy.

Gdzie ją ukryjesz?

Mam pomysł.

Mimo zarazy, są jeszcze dobrzy ludzie.

To woda święcona z Grobu Pańskiego.

Chroń ją, a ochroni ciebie.

Mam nadzieję, że masz w sobie krew Jona.

Teraz musisz zadbać o dwa istnienia.

Idź z księdzem.

Muszę coś zrobić.

Bezpiecznej podróży,

gdziekolwiek się udasz.

Reżyseria: Iwan Władimirow

Scenariusz: Bojan Biołczew

Na podstawie opowiadania "Przez zarazę" Jordana Jowkowa

Zdjęcia: Rumen Wasilew

Muzyka: Petko Manczew, Antoni Manczew

Wystąpili

TEKST: Antoni Regulski