Original subtitles

Napisy pobrane z https://kickasssubtitles.com

Nie, nie, nie. Kolejka zaczyna się za mną.

- Należy się 50 koron. - Nie, 35 koron.

Obowiązuje tylko przy dwóch bukietach.

Złociutka, ja potrzebuję jednego.

Połowa z 70 to 35.

Jeden bukiet kosztuje 50 koron. Dwa bukiety razem - 70 koron.

To bez sensu.

Czyste szaleństwo. Zgłoszę to do UOKiK.

- Gdzie jest kierownik? - Ma przerwę na obiad.

Powinna się zająć nauką matematyki.

Dwie ceny za jedną rzecz? To czyste szaleństwo.

Ale nie myśl sobie,

że zawsze będziesz dostawać dwa bukiety.

Tęsknię.

{y:b}MĘŻCZYZNA IMIENIEM OVE

Badziew.

- Psu nie wolno tu sikać. - Nie słuchaj tego starucha.

Anders, widziałeś to? Chciał zabić Księciunia.

- Co zrobiłeś psu? - To nie pies.

Raczej walonki z oczami.

- Tu nie wolno wyprowadzać psów. - Nie rżnij policjanta.

Powiedz mu coś, Anders. Jesteś prezesem.

- Właśnie mu powiedziałem. - Powiedz mu, jak należy.

Dzień dobry.

- Wszystko dobrze? - Musisz gadać?

- Ove, możemy porozmawiać? - W biurze.

Będzie awansik, co?

- Wszystko dobrze? - Tak.

- Jak długo tu pracujesz? - 43 lata.

Kurde.

- Twój ojciec też tu pracował? - Tak.

Otwierają się dla ciebie nowe możliwości.

Masz tylko 59 lat. Możesz chcieć coś zmienić.

Gdyby tak było, pracowałbym 43 lata w jednym miejscu?

Cóż...

- Chcecie mnie wywalić. - Tak bym tego nie ujął.

Ale coś w tym stylu.

- Mamy dla ciebie program. - Kurs rządowy.

- Krok naprzód. - Elektronika się rozwija.

W takim razie mam propozycję. Może po prostu wstanę i wyjdę.

Właśnie tak zróbmy.

Poczekaj. Jeszcze prezent na pożegnanie.

Szpadel ogrodowy.

{y:i}Musisz przenieść abonament {y:i}tam, gdzie jedziesz.

- Tam nie ma telefonów. {y:i}- Żartujesz?

{y:i}Spokojnie. {y:i}Dawaj.

{y:i}Ostrożnie. {y:i}Halo!

{y:i}Stój.

Co u diabła?

- Podjedź do przodu, Patrick! - Co tu się wyrabia?

- On ma nie po kolei w głowie. - Tu nie wolno wjeżdżać.

- Nie znasz szwedzkich znaków? - Ślepy jesteś czy co?

Miło cię poznać. Patrick jestem.

Możesz się nazywać Myszka Miki, ale jeśli cofasz...

Kręć w drugą stronę i patrz w lusterko.

- Co ona mówi? - Nie wiem, to po persku.

Pięknie, prawda?

- Nie, uwaga! - Uderzyłem w coś?

Wyjdź i stań gdzieś, gdzie nie będziesz przeszkadzał.

- Pamiętaj o... - Dzięki, umiem prowadzić.

- A to co znowu? - Kamera czujnika cofania.

Co za cholerna kamera?

- Cześć. - Cześć.

Mamo!

Kamera do cofania? Nie powinieneś cofać nawet kasety.

{y:i}- Petter! - Idioci.

{y:i}Nie mogę znaleźć kurtki.

{y:i}- Petter! {y:i}- Co?

{y:i}- Chodź tu, Petter! {y:i}- Czego chcesz?

PARKOWANIE ABSOLUTNIE ZABRONIONE!!!

Won!

Zabrałeś mój rower. Możesz go oddać?

- To nie była damka? - To mojej dziewczyny.

- I gdzie ona mieszka? - Pod numerem 142.

Z tym komuchem, co wymusił sortowanie śmieci?

- Niech przyjdzie tu sama. - Daj spokój.

- Mam mu zostawić rower? - To dziwak.

Cześć, Ove. Wszystko dobrze?

Czemu wszyscy pytają, czy wszystko dobrze?

Nie poszedłeś do pracy i nie jesteś chory.

Chcesz czegoś, czy przegadasz całe życie?

Może wpadniesz na lunch?

Idioci.

Przeklęci piraci! Tu nie wolno wjeżdżać!

- Coś mówiłeś? - Tu jest zakaz ruchu.

- Mam pozwolenie. - Jasne, że masz.

- Jedź. - Zjeżdżaj stąd!

- Coś nie tak? - Dla gości jest osobny parking.

Tak zdecydowaliśmy.

Są z urzędu gminy. Przywieźli Runego do domu.

W środku robi się tak zimno. Mógłbyś spojrzeć?

Nie. Weź drugi koc.

Przepraszam, że nie było mnie wczoraj.

Nie mogłem. W domu jest istny cyrk.

Mamy nowych sąsiadów naprzeciwko.

Zdziwiłabyś się, jacy teraz są ludzie.

Nikt nie potrafi nic zrobić.

Ani cofać z przyczepą, ani zmienić opony.

Prosisz o coś, a oni jedzą lunch.

Niedługo w tym kraju wszyscy będą tylko jeść lunch.

Dobrze, że można nie brać w tym udziału.

Przyjechał biały samochód. Pirat drogowy.

Nie ma porządku, odkąd odeszłaś.

Jeśli się pospieszę, może dziś się spotkamy.

Tęsknię.

Co znowu, do cholery.

O co chodzi?

- Mamy ryż i kurczaka. - Sprzedajecie ryż?

To w podziękowaniu za pomoc.

Perskie danie z szafranem. Parvaneh świetnie gotuje.

A ja świetnie...

Zabrałem przyczepę. Widziałem kartkę.

- Może jesteś głodny. - Nie jestem.

- Więc to wyrzucimy. - Tu się niczego nie wyrzuca.

- Masz drabinę? - Oczywiście, że tak.

Wszyscy powinni mieć. Tak mówi prawo miejscowe.

- Ale najpierw trzeba je znać. - Moglibyśmy ją pożyczyć?

Dobrze znać kogoś, kto zawsze jest w domu.

Tu są podpórki i instrukcja obsługi.

Cholera.

- Masz bimbus? - Imbus.

Nie, bimbus.

Co ma do tego bimbanie? To imbus.

Wygoogluj sobie.

Ove, mógłbyś zerknąć na ogrzewanie?

- Jeśli ładnie poproszę? - Odpowietrz grzejnik.

- Czy to pomoże? - Cześć, jestem Parvaneh.

- To mój mąż Patrick. - Miło poznać nowych sąsiadów.

Jak tu miło. Dla dzieci istny raj.

Boże drogi. Czy nikt nie pracuje?

- Nie zapowietrzysz jej grzejnika? - Odpowietrzysz.

Kaloryfery się odpowietrza, nie zapowietrza.

Rune powinien zapytać o ogrzewanie przed puczem.

- To nie był pucz. - W każdym razie zamach.

- Bierzecie te podpórki? - Tak.

Ove był prezesem zarządu, ale potem wybrano mojego męża.

Parvaneh, patrz, jakie fajne!

Nie bierz ich. Były dla Sonji.

- Chodzi o to, że ona była w... - Zamknij się!

Wynoście się wszyscy do domu!

„Raj”, powiadasz?

{y:i}Ove?

{y:i}Mógłbyś na coś zerknąć?

{y:i}Jasne. {y:i}Mam podejść?

Ove?

- Jaki ładny regał. - Owszem.

Ile masz książek.

Te tutaj i pudło w kuchni, i jeszcze w schowku.

Zrobię jeszcze jeden.

{y:i}Podobno mózg pracuje szybciej, {y:i}kiedy umiera.

{y:i}Tak jakby odczucia {y:i}z zewnątrz zwalniały.

{y:i}Miałem czas, by pomyśleć. {y:i}Głównie o kaloryferze.

{y:i}I o mamie. {y:i}Wcześnie zmarła.

{y:i}Tata nie okazywał smutku.

- Dziękuję za przybycie. {y:i}- Ja też nie.

Jest jak jest.

{y:i}Jedno jest pewne.

{y:i}Co byśmy nie robili {y:i}i tak nie będziemy żyć wiecznie.

Idziemy do domu, Ove.

{y:i}Tata nie mówił dużo. {y:i}Głównie troszczył się o dom.

{y:i}I samochody. {y:i}One też nie mówiły dużo.

Samochody mogą dać ci wolność.

Ale jeśli traktujesz je jak dupek, szybko ci ją odbiorą.

{y:i}Jednak tego wieczora przemówił.

Chcę, żebyś wiedział, jak to jest połączone.

- W saabie 92. - Tak.

- Co robią świecie zapłonowe? - Sprawiają, że samochód jedzie.

Właśnie.

To jest właśnie życie.

Nigdy nie zrobią lepszego samochodu niż Saab.

{y:i}Ale zwykle {y:i}nic nie mówił.

{y:i}Po szkole chodziłem {y:i}do taty do pracy.

- Cześć, tato! - Cześć, Ove!

{y:i}Mówił, że tak jest {y:i}najbezpieczniej.

- Zejdź z torów! - Co?

Za tobą!

{y:i}Chyba wtedy tata {y:i}po raz pierwszy mnie przytulił.

{y:i}Nie wiem czemu, {y:i}ale pomyślałem o mamie.

- Musisz być ostrożniejszy. {y:i}- On chyba też.

{y:i}Wtedy miałem okazję.

Już wszystko dobrze. Możesz mnie puścić.

{y:i}Wszyscy mówili, że jest za miły. {y:i}Jak można być za miłym?

{y:i}Poznałem jego kolegów z pracy.

{y:i}Chociażby Toma.

- Oddaj. - Nie.

- Znalazłem to. - Jak ci spuszczę lanie, to...

{y:i}Czasem nie wiadomo, {y:i}czy postępuje się właściwie.

{y:i}- Ma się takie uczucie. - Ty pieprzony smarkaczu.

{y:i}Czasem uczucia dziwnie się wiążą {y:i}z fizycznym bólem.

Znalezione nie kradzione. Zawsze tak było.

Ove.

Zrób z portfelem, co chcesz. Ty go znalazłeś.

- Znalazłem go w pociągu. - Dziękuję bardzo.

Czemu nie powiedziałeś nikomu o Tomie?

Nie rozmawiamy o tym, co robią inni.

- Chciałem zatrzymać portfel. - Wiem.

A jednak go oddałeś. Uczciwość to najlepsza droga.

Ale czasem trzeba jej pomóc.

- Rozumiesz? - Tak.

Jedźmy do domu. Wskakuj.

{y:i}W końcu nadszedł dzień, {y:i}gdy poznałem prawdziwą wolność.

- Cześć, tato. - Cześć, Ove.

- Jak poszło? - Sam zobacz.

Wygląda świetnie. Widziałeś?

Chłopaki!

Widzieliście oceny Ovego? Będzie nowym brygadzistą.

- Czwórki i piątki. - Świetnie.

Wołać brygadzistę!

Tato!

Co za gówno tutaj sprzedajecie?

Lina uniwersalna. „Wytrzymuje wszystko”.

Do czego jej pan używał?

Idiotka.

Już nie robią porządnych lin.

Nowi sąsiedzi sieją zamęt. Jedzą ryż z szafranem.

Co jest nie tak z mięsem i ziemniakami?

Nie trzeba pchać do jedzenia Bóg wie czego.

Po raz pierwszy musiałaś na mnie czekać.

- Co robisz? - Podrapał Księciunia.

Rzuć jeszcze raz, a wytrę twoim mopem podłogę.

To chihuahua, a ten kot na pewno ma wściekliznę.

Ty widać też, ale nie rzucamy w ciebie kamieniami.

Myślisz, że możesz robić, co chcesz, obleśny dziadu?

Powiem Andersowi.

Dawaj, jeśli zmusisz do myślenia kierowcę audi.

Cztery zera dla frajera.

Jak jeszcze raz obleje płot, to założę pastucha elektrycznego.

Idiotka. Ciebie to też dotyczy.

Sio! To teren prywatny.

27 sierpnia pożyczyłaś mój wąż. Potrzebuję go.

- Będziesz podlewał w marcu? - Ty podlewałaś, teraz ja będę.

Może przy okazji zerkniesz na grzejnik?

Dziękuję, to bardzo miłe. Zjesz obiad?

- Dziękuję, już jadłem - Rozumiem, przyniosę wąż.

Rune?

W stowarzyszeniu ludzie robią, co chcą.

Wszystko co stworzyliśmy, runie.

Ale mam to w dupie. Nie obchodzi mnie to.

Tak naprawdę planuję na dobre opuścić to miejsce.

Idę do Sonji. Chciałem ci o tym powiedzieć.

Nic na to nie poradzisz. Możesz tylko siedzieć i patrzeć.

{y:i}Jedzenie dochodzi.

Dziękuję za pożyczenie. To miłe z twojej strony.

- Może zjesz trochę? - Nie.

- Jimmy zje z nami. - Gołąbki, piekielnie pyszne.

Rune na pewno by się chętnie przyłączył.

On niczego nie słyszy i nie rozumie.

Rozumie więcej, niż się wszystkim wydaje.

Tak jakby dokładnie wiedział, co nam się roi w głowach.

Jasne, muszę iść.

Puść wąż.

Puść wąż!

Cześć, Ove! Wstawiamy właśnie okno!

- Powodzenia! - Trzymasz drabinę?

Musisz trzymać drabinę. Dokąd idziesz?

DZIĘKUJĘ, BYŁO DOBRE. OVE

Chociaż na saaba można liczyć.

Dyrektor teraz cię przyjmie.

Moje kondolencje.

Jeśli możemy w czymś pomóc, po prostu powiedz.

To były dobre oceny.

To połowa pensji taty, za czas do końca miesiąca.

Zawsze dostawał wypłatę z góry.

- Nie mogę ich wziąć. - To będzie słuszne.

Może znajdziemy inne rozwiązanie.

{y:i}Widziałem, jak się pracuje, {y:i}znałem kolegów taty.

I co zrobisz teraz, kiedy tatuś jest w niebie?

Tylko nie to.

{y:i}Przychodzi czas, {y:i}gdy trzeba zdecydować,

{y:i}kim się chce być.

Teraz jesteśmy kwita za portfel.

{y:i}Wtedy ten czas {y:i}nadszedł dla mnie.

Zegarek jest mój.

- Pan Ove Lindahl? - Tak.

- Szukaliśmy pana. - Czyżby?

Chcemy spojrzeć na pana dom.

Powstał nowy plan zabudowy dla tej okolicy.

Ten dom nie pasuje do planów na przyszłość.

Musimy wszystko wyrównać.

Sam pan widzi, że to ruina.

{y:i}Wtedy spotkałem ich pierwszy raz, {y:i}ale nie ostatni.

{y:i}Nigdy nie powiedzieli, {y:i}jak się nazywają, tylko skąd są.

{y:i}Ludzie w białych koszulach.

{y:i}I zawsze dostawali, {y:i}czego chcieli.

- Ove, przerwa na kawę? {y:i}- W końcu skończyliśmy.

{y:i}Jak dla mnie {y:i}wyglądał nie najgorzej.

{y:i}Ale tym w białych koszulach {y:i}się nie podobał.

Hej.

{y:i}Niektórzy mówią, że nasz los {y:i}to rezultat naszej głupoty,

{y:i}więc można powiedzieć, {y:i}że mój los

{y:i}był rezultatem {y:i}głupoty sąsiadów.

- Czy ktoś jest w domu? - Pomocy!

- Halo! - Pomocy!

- Odłączyć wąż. - Wchodzę.

{y:i}Próbowałem dyskutować {y:i}ze strażakami.

{y:i}Ale wtedy on znów się zjawił.

Wyłączcie wodę. I tak jest do rozbiórki.

- Przerwać akcję. {y:i}- Biała koszula.

Jak długo jedziemy?

- Jakąś godzinę. - Szlag!

Obudziłabym pana, gdybym wiedziała, że pan wysiada.

Tak słodko pan spał. Zaspał pan?

- Nie ma problemu. - Bilety, poproszę.

- Dziękuję. - Nie mam biletu.

W takim razie musi pan go kupić.

- Nie mam też pieniędzy. - Ja mam.

Proszę.

- Oddam, oczywiście. - W porządku.

Czytam „Mistrza i Małgorzatę”.

- Zna pan? - Nie.

W tej książce jest kot, który też nie płaci za przejazd.

Czy czytuje pan Bułhakowa?

- Nie czytałem jego. - Go.

- Studiuję, by zostać nauczycielką. - Tu wysiadam.

Zapomniał pan tego.

{y:i}Odtąd wstawałem rano {y:i}i wsiadałem do pociągu o 7.30.

{y:i}Ale ona zniknęła na dobre.

{y:i}Po trzech tygodniach {y:i}prawie dałem za wygraną.

Dzień dobry.

Często pan jeździ tym pociągiem?

Tak.

Jestem w wojsku. W oddziale.

Chciałem pani oddać pieniądze.

Czy nie byłoby przyjemniej zaprosić mnie na kolację?

Kolację? Pewnie.

- Nie mam gdzie jej przygotować. - Miałam na myśli restaurację.

Dobrze.

- O ile pan tam chadza. - Tak.

- No to jesteśmy umówieni. - Pewnie.

Dobry wieczór.

- Spóźniłaś się 15 minut. - Ach tak?

- Wiesz coś o samochodach? - Samochodach?

Może cię ciekawić, jak działają.

To nie takie proste, jak się zdaje.

Pomyśl o aucie, na przykład saabie 93.

Potrzebuje silnika. Saab ma silnik tłokowy.

Tłok napędza wał korbowy.

W saabach sprytne jest to, że mają napęd przedni.

Więc nie potrzebują wału napędowego.

Tata też interesował się samochodami.

- Prawie nic nie zjadłeś. - Jadłem w domu.

Dlaczego zjadłeś w domu?

Żebyś mogła zamówić, co chcesz.

Okłamałem cię. Nie jestem w wojsku.

Czyszczę pociągi. A mój dom spłonął.

Pójdę już. Dziękuję, było miło.

{y:i}Zapytała, {y:i}co mnie interesuje.

{y:i}Powiedziałem, że domy, {y:i}bo tylko to przyszło mi do głowy.

{y:i}Powiedziała mi o szkole.

{y:i}Dwa lata później {y:i}byłem już inżynierem.

- Gratulacje. - Dzięki.

Jakie ładne.

Obejrzyjmy twój dyplom.

- Ove Lind... - Wyjdziesz za mnie?

Pomyślałem, że gdybyś chciała...

Mów powoli i wyraźnie.

- Wyjdziesz za mnie? - Tak.

Tak, wyjdę.

Już!

Cholera jasna!

- Co pani wyrabia? - Co pan wyrabia?!

- Jedziemy do szpitala. - Z krwawiącym nosem?

Patrick spadł z drabiny.

Z tym głupkiem musiało się tak skończyć.

Niech pani jedzie sama tą waszą japońską maszyną do szycia.

Nie mam prawa jazdy.

- Ile pani ma lat? - 30.

- I bez prawa jazdy? - Patricka zabrała karetka.

- Pojadę autobusem, dzięki! - Zawiozę panią.

Super, w końcu. To takie trudne?

- A pani dokąd? - Po dzieci.

- Ale brzydko pachnie. - Mamo, nie mogę oddychać.

- To otwórz okno. - Nie otwierać.

Zamknijcie okna.

- Dość! - Możemy jechać szybciej?

Nikt nie będzie sprawdzał, czy parking jest zapłacony.

Wchodzimy tylko na 15 minut.

Jest na obserwacji. Pójdę tam, a potem wracamy.

- Chwila, a dzieci? - Zostaną z panem.

Ejże!

- Książka. - Widzę.

- Książka. - Chce, żebyś jej poczytał.

„Pan Brumm robił to, co zawsze robił we wtorek.

Kiedyś zostaniesz maszynistą - powiedział Kaszalot”.

- Brzydka ta książka. - Mnie też się nie podoba.

Musisz czytać specjalnym głosem i mówić jak niedźwiedź.

- Niedźwiedzie nie mówią. - Ten mówi.

„Od dawna jestem maszynistą - powiedział pan Brumm”.

Właśnie tak! Świetnie!

„Pan Brumm nacisnął czerwony guzik”.

- „Na sto wkurzonych pszczół”. - Cześć, dzieciaki!

- Patrz, klaun! - Jestem klaun Beppo.

- Chcecie zobaczyć sztuczkę? - Właśnie czytałem dzieciom.

Właśnie czytał dzieciom. Ale teraz ja tu jestem.

Masz piątaka? Potrzebuję do sztuczki.

Daj mu piątkę.

Dzięki. Zaczynamy przedstawienie!

Gdzie pan mieszka?

- Czemu zostawił pan dzieci? - Nie zostawiłem ich.

Ci nierozgarnięci, udawani policjanci mnie zmusili.

Uznaliśmy, że pani ojciec jest niebezpieczny.

Chciałem odzyskać moje 5 koron!

Klaun Beppo dziękuje za uwagę!

To nie są pieniądze, które ci dałem.

- Biedaczysko. - Chcę moje 5 koron.

- Całkiem ci odbiło? - Co się tu dzieje?

Miał za duże buty.

To nawet nie jest śmieszne, tylko niepraktyczne.

- Cholera! - Mówiłem.

- Zapłacę, to mój mandat. - A mój samochód.

Pa, Ove.

{y:i}Intercity 3214 {y:i}wjeżdża na tor 3.

Pomóżcie, do kurwy nędzy!

Czy pan zwariował? Proszę dać mi rękę.

Dawaj, do diabła! Oszalałeś?

{y:i}Tato!

Co z tobą nie tak? Chcesz zginąć, czy co?

- Uratowałeś jego. - Go.

Mówi się „uratowałeś go”.

Idiota.

{y:i}Ove!

Nasanin narysowała coś dla pana. Proszę zaczekać!

Nasanin narysowała to dla pana.

Pan to ten kolorowy. Zawsze rysuje pana na kolorowo.

- Zawsze? - Mam cudowny pomysł.

Nauczy mnie pan prowadzić. Patrick nie umie, pan jest lepszy.

- Nie mam czasu. - Zapłacę za paliwo.

Czy to nie świetny pomysł? Co to było?

O Boże, biedactwo!

- Do środka. - Nie do mnie.

Do środka, ale już!

Boże, ale tu zimno. Daj koc.

- Po co? - Koc, szybko!

Przechodziłem i usłyszałem, jak ktoś krzyczy.

Tak będzie szybciej. Grubasy emitują mnóstwo ciepła.

- Przyniosę coś, by go wytrzeć. - Nie z kuchni!

Co to jest? Kurczę, ale niskie.

- To dla Sonji, mojej żony. - Gdzie ona jest?

Nie żyje.

Gotowała jak szatan. Ciągle tu jadłem.

Myślę, że jej lepiej. Kto ją weźmie?

Nie mogę. Dzieci są uczulone.

Cholera, zapomniałem. Też jestem uczulony.

Można by pomyśleć, że łatwo jest się zabić.

Jeszcze ona się wprowadziła. Muszę się jej pozbyć.

Przyjdę później. Obiecuję, Sonja.

Ona już tak wyglądała. Nie miałem z tym nic wspólnego.

Do zobaczenia.

Myślałam, że nie lubisz dzieci.

Lubię, ale nie wiem, czy będę dobrym ojcem.

Będziesz najlepszym ojcem, dla naszych dzieci.

Obiecuję.

Idiotka!

Wybacz, potrąciłam cię? Uczę się z Andersem.

- Cześć, Ove. - Ten goguś uczy cię jeździć?

- Ty nie chciałeś. - Trzeba zapiąć pasy.

- Racja. - Daj mi tylko...

- Przepraszam. - Pa.

Uważaj na nogę tatusia.

Jak poszło?

- Zajmę się nią, jak otworzysz. - Siądź tu.

Masz zielony znaczek?

Trzeba go mieć, jak się uczy jeździć.

Nie mogę patrzeć, jak jeden idiota uczy drugiego.

Dzięki.

- Wszystko dobrze? - Naucz się czytać instrukcje.

Cudowna pogoda na naukę jazdy.

Tu są perskie ciasteczka. Piekę tak dobrze, jak prowadzę.

Wsiadaj.

- Stój, czerwone. - Jestem do niczego.

Zielone, możesz jechać. Pamiętaj o sprzęgle.

Jak on mnie denerwuje.

Jeszcze raz, puść kluczyk. Puść sprzęgło i wciśnij gaz.

- Tak robię! - Popuść sprzęgło.

Nie umiem.

O ty gnoju.

Ty nigdy nie zaczynałeś? Nie widzisz znaczka?

- Spokojnie, dziadku. - „Dziadku”.

Nie jestem dla ciebie „dziadkiem”, ty pieprzony gnoju.

Jak już, to „dziadem”.

Trąbnij jeszcze raz, a będzie to ostatnia rzecz, jaką zrobisz.

A teraz mnie posłuchaj. Masz dwoje dzieci.

Lada moment urodzisz trzecie.

Uciekłaś z Iranu przed wojną czy chuj wie czym.

Nauczyłaś się języka, skończyłaś szkołę, zarabiasz.

I wyszłaś za niedorajdę. Możesz się też nauczyć prowadzić.

To nie neurochirurgia. Odpal silnik i jedź.

Debil.

Dobrze.

Nie, już mam.

Nie, tutaj.

To ulubiona cukiernia Sonji.

Siadaliśmy tu co sobota o 13.00. Przy tym właśnie stoliku.

I jedliście napoleonki?

- Skąd wiesz? - Jest 13.00 w sobotę.

Co potem robiliście?

O 14.00 szliśmy do domu.

Sonja czytała jakąś książkę, a ja z Runem myliśmy samochody.

Trzeba myć go ręcznie. Myjnia automatyczna rysuje lakier.

Rune?

- Nie rozmawiacie ze sobą. - Kiedyś rozmawialiśmy.

W zasadzie jesteśmy podobni.

Stój!

- Rune. - Ove.

{y:i}- Współpracowaliśmy. - Przetnę mu drogę.

- Nie rób tego. - I powiedz to swoim kolegom.

{y:i}Mieliśmy takie same wartości.

{y:i}Na pierwszym spotkaniu wspólnoty {y:i}zostałem wybrany prezesem,

{y:i}a Rune wiceprezesem. {y:i}Uważaliśmy, że to świetny wybór.

{y:i}Chyba obu nas zdziwiło, {y:i}że znaleźliśmy przyjaciela.

{y:i}Aż odkryliśmy, {y:i}że dzieli nas mała różnica.

- Jeździsz volvo? - Tak.

- A ty? - Saabem.

{y:i}Początkowo to ignorowaliśmy {y:i}i nadal trzymaliśmy się razem.

{y:i}Dobrze nam szło.

To chłopiec!

{y:i}Lata mijały. {y:i}Straciliśmy kontakt.

{y:i}A potem, bez ostrzeżenia, {y:i}ten gnojek wywalił mnie z zarządu.

Tak się wkurzyłem, że kupiłem saaba 9000 CS.

{y:i}Wtedy Rune kupił {y:i}volvo 960 Executive.

{y:i}A jak ich syn dorósł, {y:i}nagle postanowił wyjechać do USA.

{y:i}Za dużo potem nie mówili.

{y:i}Akurat patrzyłem {y:i}na nowego saaba 9-5,

{y:i}gdy pomyślałem, że czas {y:i}zapomnieć dawne waśnie.

{y:i}Musieliśmy się pogodzić.

Trochę nad tym myślałem.

Czy nie czas zapomnieć o starych waśniach?

Jasne. Jesteśmy przyjaciółmi.

{y:i}I wtedy to się stało.

Chcesz zobaczyć mój nowy samochód?

{y:i}BMW.

{y:i}Obróciłem się i odszedłem. {y:i}Rune wymiękł.

Nie da się całe życie jeździć Volvo.

- To była jego ostatnia zdrada. - Nie mieliście z Sonją dzieci?

Już 14.00.

Muszę zdać część pisemną. Pomożesz mi?

No tak, to część egzaminu na prawo jazdy.

Dzięki, miło z twojej strony. Już je znasz.

- Co? - Dzieci.

Nie wiem, czy to dobry pomysł.

Ja też. Może zostanę w domu?

Nie, pomysł jest świetny.

- Dzwoń jakby co. - Pa.

{y:i}Jestem głodna!

Jesteś przeciwko testom na zwierzętach,

a pozwalasz na testy na dzieciach.

Nasanin chce kaszkę przed snem.

Musisz umyć butelkę w zlewie. Tata nie umie podłączyć zmywarki.

Mówi, że wyrzuci ją przez okno. Chodź, zobaczysz mój pokój.

O czym trzeba myśleć, jak się buduje dom?

- O wodzie i kanalizacji. - I o infrastrukturze.

- Czy budowałeś już dom? - Tak, ale nie z kamienia.

Powiedział, że jestem najlepsza na kursie.

Zgadzałaś się na to?

Nie.

- Sepideh. - Cześć, mamo.

Śpi.

Co znowu?

Co ty robisz? Znowu?

Jeśli chodzi o tę damkę, to tu stoi napisane,

„Parkowanie rowerów absolutnie wzbronione”.

Czy tu nie mieszkała Sonja? Byłem jej uczniem.

Nie umiałem czytać ani pisać, ale nie uważała, że jestem głupi.

Wszystkiego mnie nauczyła. Przepraszam, że przeszkodziłem.

- Co robisz z tym rowerem? - Naprawiam go dla dziewczyny.

Może zgodzi się ze mną chodzić, jeśli go naprawię.

Lecę do drugiej pracy.

Pracuję też w budce z kebabem. Zbieram na samochód, renault.

Chcesz kupić francuskie auto?

Przyszedł twój dawny uczeń.

Zanim przyjdę, muszę załatwić jeszcze jedną rzecz.

Tak już jest.

Stój!

Dobrze. Wyłącz go.

Umiesz już parkować równolegle.

- Stuknęłam inny samochód. - Nie szkodzi.

To było volvo. Poczekaj, muszę coś zrobić.

Rower jest gotowy. Możesz go dać dziewczynie.

- Naprawił go pan? - Wymieniłem tylko dętkę.

- Chcesz kebaba? - Czemu miałbym to jeść?

- Co on tu robi? - Co masz na oczach?

- Makijaż. - Myślałem, że to dla dziewczyn.

Myśli, że fajnie w nim wygląda.

- Nie znajdzie dziewczyny. - Nie chcę.

- Jesteś ciotą? - Ove, tak się nie mówi!

- Może mówić, co chce. - Jesteś tym... gejem?

Tak, jestem gejem.

No i dobrze. Po co się denerwujesz?

Tylko nie mów nic o Mirsadzie. Jego ojciec o tym nie wie.

Nie biegam po mieście gadając o cudzych sprawach.

- Ty masz większy problem. - Jaki?

Kupowanie francuskich samochodów.

Dobrze wiedzieć, jak samochód jedzie.

To nie takie proste.

Muszę siku.

- Powinniśmy przerobić silnik. - Nie mogę, zaraz wrócę.

- To pan jest Ove? - Stoi pani na linii.

Lena Samuelsson z gazety. Piszę o wypadku na dworcu.

Uratował pan ludzkie życie.

- Myli się pani, to nie ja. - Byłam tam i widziałam.

Mamy rubrykę „Niewidzialni bohaterowie”.

Pasowałby pan tam.

Na pewno w pana życiu było wiele ciekawych rzeczy.

- Opowie pan o nich? - Nie.

Mam tu list od osoby, którą pan uratował.

- Jest naprawdę wzruszający. - Już jestem!

- Na dziś starczy. - Czemu?

- Nic nie słyszałem. {y:i}- Czy może pan otworzyć?

Nie jest zamknięte na klucz. Nawet idiota to otworzy.

Kretynka.

Ove! Czekaj.

Myślałeś, że zniknie, jak zamkniesz ją w garażu?

Ty cholerny durniu.

Ove.

- Pomyślałam o czymś. - Przestań się przechwalać.

Mogę ci pomóc posprzątać twój dom.

- Popakować rzeczy w pudła. - Nie ma potrzeby.

- Rzeczy Sonji są na wierzchu. - Mówię, że nie trzeba.

- Nie chcesz żyć normalnie? - Powiedziałem, żebyś milczała.

Nie poznałam Sonji, na pewno była wspaniała.

Ale zrobiłeś z niej jakąś świętą.

Pewnie wolałaby być zwyczajną Sonją.

Wspaniałą, ale zwyczajną.

- Cisza, powiedziałem! - Nie drzyj japy.

Im więcej ci idioci o niej paplają,

tym bardziej tłumią wspomnienie jej głosu.

Przed Sonją nie było nic, po niej też nic nie ma.

Ja jestem.

Ty łajdaku! Stój, do kurwy nędzy!

Chwilunia.

Jak tylko skończysz z tym neandertalskim zachowaniem,

pewnie się dogadamy.

- Odsuń się. - Nigdy, znikaj stąd.

Jak przeszkadza ci, że tędy jeździmy,

zadzwoń do administracji.

- Możesz pomóc Runemu inaczej. - Sram na Runego.

Tu nie wolno wjeżdżać. Ani metra dalej.

Co z tobą nie tak?

Chyba wiem. Jesteś paranoikiem.

Trochę poszperałem na twój temat

w archiwum gminy i w internecie.

I wiem wszystko.

Czytałem twoje głupie posty i listy do władz.

Wiem wszystko o twojej żonie i jej wypadku.

I jak obwiniasz o niego wszystko i wszystkich.

Ale wiesz, mogło być tak, że to ty zawaliłeś.

Zgłoszę cię.

Jestem pracownikiem prywatnej firmy medycznej.

Robimy tylko to, o czym zadecydowano wcześniej.

Musisz się bać o to biedne serce.

A co ty wiesz o moim sercu?

- Co wiesz o moim sercu? - Jazda.

Odpowiedz! Co wiesz o moim...

Zatrzymaj auto! Ty cholerny idio...

Cholerne białe koszule!

Ostatnie ostrzeżenie!

Jutro ten walonek stanie się mokasynem!

Zbzikował do reszty.

Zapomnij, do diabła. Nie, walcz!

- Cholerne białe koszule. {y:i}- Ove.

{y:i}Otwórz!

Halo.

{y:i}Co się dzieje?

Ove, skończ już! Gotowe.

Najpierw zamknij oczy.

Tędy, stój.

- Co to? - Chodź, zatańczymy.

- Nie. - Tak, chodź.

- Nie umiem. - Na pewno umiesz.

Będziesz ojcem. Będziemy rodzicami.

- Kocham cię. - Też cię kocham.

- Więc musimy kupić kombi. - Albo kołyskę.

Dobry pomysł. Zrobię ją.

Cholerni chuligani! Co wy wyrabiacie?

- Chcemy tylko o coś zapytać. - Co?!

Mirsada wywalili z domu. Może mógłby tu zamieszkać?

- Czy to pierdolony hotel? - Mirsad miał dziś coming-out.

Powiedziałem tacie, że jestem gejem.

A on nienawidzi ciot.

Zabiłby się, gdyby jego dziecko było ciotą.

Dobra, nieważne. Idziemy.

Sonja zawsze pomagała innym.

Dobrze, wejdź.

Dzień dobry.

Zrobiłem tosty. I kawę też.

- Idę na obchód - Nie woli pan najpierw kawy?

Zrobiłem trochę. Tosty z serem i w ogóle.

Przed obchodem?

- Teraz czas na obchód. - Mogę towarzyszyć?

- To wolny kraj. - Dobrze.

Czekaj.

Mogę dołączyć? Zacząłem ćwiczyć.

- Cześć, jestem Jimmy. - Mirsad.

- Twój ojciec się wściekł? - I to jak.

Nie skakał z radości.

- Słyszałeś o Rune? - Nie.

Jutro go zabierają. Idzie do zakładu.

Gówno prawda. Latami się na to czeka.

Wiem o tym doskonale.

Mówię ci, jutro po niego przyjeżdżają.

Trzy lata temu odwołali się. Teraz ich rozdzielą.

Bzdury. Sonja by o tym wiedziała.

- Ja też. - Anita nie powiedziała Sonji.

- Nie chciała, żebyś wiedział. - Czemu?

Nie chciała prosić o pomoc.

Powiedziała, że masz dość własnych problemów.

Tak powiedziała?

Mieliśmy nic nie wiedzieć, bo mieliśmy swoje problemy?

Tak, i co?

Idiota. Tym właśnie jestem.

Nie bądź na mnie zła.

Ciężko przyznać, że nie miało się racji.

Zwłaszcza, gdy długo to trwało.

Przepraszam.

Ale teraz to naprawię.

Wiem, że się martwisz, kiedy walczę.

Ale tym razem chyba się ze mną zgodzisz.

Teraz to pieprzona wojna.

Daj mi każdy świstek, który wysłała ci gmina

i ZUS, powiat, kościół. Teraz się zajmę Runem.

{y:i}Aby zrezygnować z usługi, {y:i}naciśnij gwiazdkę.

Mogę pożyczyć telefon?

Dla sąsiadów.

To bez znaczenia, złożyliśmy odwołanie.

Bo istnieje wyższa instancja. Nie umiesz czytać?

Analfabeta!

Halo!

Jak rozmawiać, gdy ktoś się rozłącza?

- Jak rozmawiać, skoro krzyczysz? - Nie słuchają.

- Siadaj. - Wyłącz to.

Wszyscy są tacy sami. Zawsze.

Mają różne nazwiska, ale są tacy sami.

To oni tworzą cholerny magistrat.

Te pieprzone białe koszule.

Posłuchaj sam siebie.

To ty mi mówiłeś, że nigdy nie wolno się poddać?

A sam siedzisz i użalasz się nad sobą.

Bo było ci ciężko, bo wszyscy są idiotami.

I po prostu się poddajesz.

Myślisz, że wszyscy poradzą sobie bez pomocy.

Ale wiesz co?

Nikt sobie sam nie poradzi. Nawet ty.

Możesz iść.

Idź, powiedziałam. Nie mam do ciebie siły.

To od początku był jej pomysł.

Że pojedziemy gdzieś razem, zanim dziecko się urodzi.

Uparła się, żeby jechać autokarem.

Bo to bardziej romantyczne. Zgodziłem się.

Było też taniej.

{y:i}W Hiszpanii, {y:i}Sonja uważała,

{y:i}że trzeba dopasować się {y:i}do miejscowych zwyczajów.

{y:i}Hiszpanie mogliby {y:i}się wiele nauczyć od Szwedów,

{y:i}jeśli chodzi o budownictwo.

Było miło.

{y:i}Wieczorami wychodziliśmy {y:i}i jedliśmy.

{y:i}Zabieraliśmy z obiadu {y:i}trochę jedzenia,

{y:i}które robiło {y:i}za wykwintną kolację.

Zdrowie.

Nadszedł dzień powrotu.

{y:i}Hola.

Nie, dziękuję.

- Co powiedział? - Chyba jest zadowolony.

{y:i}Jesteśmy, jesteśmy {y:i}z piernikowej krainy,

{y:i}wciąż w drodze, wciąż w drodze {y:i}ręka w rękę chodzimy.

- Daj spokój. - Co?

- Bawią się. - Tak?

W autokarze Sonja chciała, bym położył rękę na jej brzuchu,

bo dziecko kopnęło.

Dotknij.

- Czujesz? - Ciągle kopie.

Pójdę do toalety.

Sonja.

Sonja.

Sonja!

Pomocy!

Może pan do niej wejść.

{y:i}Siedziałem z nią jakiś tydzień.

{y:i}Nikt się do mnie nie odzywał {y:i}i to chyba było najlepsze.

{y:i}Aż pewnego dnia...

{y:i}Powiedzieli, {y:i}że Sonja już się nie obudzi.

Zamknij się, kurwa!

{y:i}I wtedy stało się niepojęte.

{y:i}Jakby najlepsze i najgorsze {y:i}wydarzyło się jednocześnie.

{y:i}Musiałem powiedzieć jej, {y:i}co się stało.

O życiu, które zgasło.

{y:i}W tym bólu {y:i}poczułem jakąś wewnętrzną siłę.

{y:i}Najpierw obróciłem swój gniew {y:i}w coś pożytecznego.

{y:i}Sonja nadal studiowała.

{y:i}Został jej rok do dyplomu.

{y:i}Gdy skończyła studia, {y:i}nie było dla niej pracy.

Przykro mi, to dobre stopnie.

{y:i}Wówczas szkoły nie były {y:i}dostępne dla niepełnosprawnych.

{y:i}Ale pewnego dnia {y:i}Sonja znalazła ogłoszenie.

{y:i}Klasa, w której zebrano {y:i}wszystkie problemy,

{y:i}zanim jeszcze je wynaleziono.

Pani CV wygląda bardzo dobrze,

ale nie możemy zatrudnić nauczyciela na wózku.

{y:i}Wpadłem w czarną rozpacz. {y:i}Chciałem wszystkich zniszczyć.

{y:i}Każdego sukinsyna, {y:i}przedsiębiorstwo autokarowe,

{y:i}kierowcę-pijaka, {y:i}wytwórcę wina, biuro podróży.

{y:i}Napisałem do rządów {y:i}Hiszpanii i Szwecji,

{y:i}ale wszyscy mieli to w nosie.

Tu trzeba poszerzyć wejście...

{y:i}Nie chcieli zbudować rampy, {y:i}żeby Sonja mogła zacząć uczyć.

{y:i}Pisałem wszędzie, {y:i}szukając sprawiedliwości za coś,

{y:i}choć sam nie wiedziałem za co.

{y:i}Była też Sonja. {y:i}Najsilniejsza ze wszystkich.

Ove.

Albo umieramy, albo żyjemy.

{y:i}Tej nocy wziąłem samochód {y:i}i zbudowałem co trzeba.

{y:i}Następnego dnia {y:i}Sonja mogła zacząć pracę.

Witamy.

Homer napisał w Iliadzie o wojnie trojańskiej.

Ale kiedy napisano Iliadę?

- David? - W roku 700.

- Przed naszą erą. - Matoł.

Przywitajcie Richarda Stenebo. Witaj w naszej klasie.

- Cześć, Richard. - Witaj.

{y:i}Nie uwierzysz, {y:i}ale po roku ten sam uczeń

z łatwością recytował 400-letnią poezję.

„Tak nieskończona w swych zdolnościach,

podobna bogu w postaci i uczynkach.

Wzór stworzenia. Lecz dla mnie

jest tylko pyłem”.

Brawo!

Walczyła o to, co dobre.

Dla dziecka, którego nigdy nie miała.

Umarła na raka pół roku temu.

Obiecałem, że pójdę za nią.

- To dziś, jest gotowy? - Ani kroku dalej.

Miała pani trzy lata, by się spokojnie przygotować.

Decyzja zapadła.

- Robimy to dla pani. - A co z miłością?

Rozdzielać ludzi wtedy, gdy najbardziej się potrzebują?

Jest taki problem, że on nie wie, gdzie jest.

Ale ja wiem.

- A kto się nim zajmie? - Ja.

- Z małą pomocą... - Małą pomocą, czyją?

- Lena z lokalnej gazety. - Dobry.

To zeznania podatkowe z trzech lat zakładu opieki Konsensus,

którego jest pan akcjonariuszem. Wykazano marginalny dochód.

Mam też wyciąg z konta w banku na Wyspach Kanaryjskich.

Zdeponowano tam miliony.

- Skąd pani to ma? - Z internetu.

Mój wydawca z radością to wydrukuje,

ale decyzja należy do mnie, rozumie pan.

Od razu sobie poszedł.

W naszych czasach było lepiej.

Wtedy ludzie walczyli o swoje wartości.

Ove!

Dzwoń po karetkę!

Nie pozwól pieprzonej karetce wjeżdżać na teren wspólnoty.

Tam przy oknie.

To pani jest zgłoszona jako najbliższa krewna.

Zgadza się.

Pani ojciec cierpi na chorobę serca.

Można powiedzieć, że ma je za duże.

- Przepraszam, za duże? - Tak, ale będzie dobrze.

Ove!

Jesteś, do diabła, za chory, by umrzeć.

O kurwa, chyba już czas!

Kurwa!

Tylko zbierała kurz.

- Ale jest nieużywana. - To bardzo miłe, dziękuję.

- Trzeba ją trochę odmalować. - Potrzymaj dziecko.

Pokażę Patrickowi.

Cześć, mały.

Położymy cię tutaj.

Jesteś zadowolony.

- Też coś dostaniecie. - iPad, dzięki, dziadku!

Znam to uczucie.

To jak kupić nowy samochód.

To właśnie życie.

U Ovego nie jest odśnieżone.

- No i co? - Jest 8.00.

Czas na jego obchód.

Ove!

{y:i}Nie myśl, {y:i}że zrobiłem coś głupiego.

{y:i}Jeśli to czytasz, {y:i}diagnoza tej lekarki była trafna.

{y:i}Powiedziała, {y:i}że mam za duże serce.

{y:i}Nawet jeśli dobrze to brzmi, {y:i}to niedobrze.

{y:i}Wcześniej czy później {y:i}trzeba za to zapłacić.

{y:i}Chcę, by pogrzeb był w kościele, {y:i}tak jak należy.

{y:i}Żadnych idiotyzmów w stylu {y:i}prochów rozsypanych na wietrze.

{y:i}Zróbcie cichy pogrzeb, {y:i}tylko dla najbliższych,

{y:i}którzy uważają, {y:i}że dobrze postępowałem.

{y:i}Kot je tuńczyka {y:i}dwa razy dziennie

{y:i}i nie załatwi się {y:i}w obcym domu.

{y:i}Uszanujcie to.

{y:i}I, do kurwy nędzy, {y:i}nie wpuszczajcie samochodów.

Tłumaczenie: chomiczka Korekta: 12jojko

synchronizacja do wersji: alienps