Original subtitles

"Nie możesz stanąć w jednym punkcie w lesie i czekać,

aż inni do Ciebie przyjdą. Sam musisz do nich czasem wyjść".

KUBUŚ PUCHATEK

Wszyscy znamy historię chłopca i misia,

ale, jak kiedyś rzekł Ernest Hemingway,

każdy najgorszy grzech rodzi się z niewinności.

Moi mili, zobaczcie prawdę o tym, co spotkało misia

i jak drastycznie różni się od tego, co wcześniej słyszeliśmy.

Krzysztofowi nie wiodło się najlepiej od naszego ostatniego spotkania.

Tak zwana "Masakra w Stumilowym Lesie"

odbiła się szerokim echem w cichym Ashdown.

Mieszkańcy coraz gwałtowniej wyrażali gniew wobec Krzysztofa.

Rosła podejrzliwość, niewielu mu wierzyło.

Stał się wyrzutkiem.

Mniejszość, która mu uwierzyła,

postanowiła upolować monstra ze Stumilowego Lasu.

Przez wiele miesięcy przeszukiwali każdy jego zakątek.

Puchatek i jego przyjaciele mieli coraz mniejsze szanse, by pozostać w ukryciu.

Upłynęło wiele dni.

Znów zawitała chłodna i bezlitosna zima.

Jako że las nie dawał im już schronienia,

Puchatek musiał skrzyknąć dawno niewidzianych przyjaciół,

bez których nie zdołałby przetrwać.

Próbując pozbierać się po traumie, Krzysztof ukończył praktyki lekarskie

i podjął pracę w szpitalu w Ashdown.

Wkrótce przekonał się,

że miejscowi mu nie ufali

i jego przyszłość stała pod znakiem zapytania.

Nie miał tylko świadomości, że spotyka go ta sama banicja, co Puchatka.

Niechęć.

Nienawiść.

Nie mogli dłużej tak żyć.

Nadchodziła pora zmian,

ale jedno pozostawało niezmienne.

Cokolwiek im się przydarzy,

zabawom chłopca z tym misiem nie będzie końca.

I tylko szkoda, że przyniosą one krwawe żniwo.

Duchy Stumilowego Lasu,

chcecie nam coś przekazać?

Wcielcie się...

No co?

Nie wierzę, że to odwalasz.

Możesz się skupić, Jamie?

Weź wyluzuj, Mia.

Skup się.

Duchy...

Jeśli tu jesteście,

przesuńcie nasze palce na TAK.

Jeśli możecie potwierdzić,

że tu jesteście,

dajcie jakiś znak.

Noż kurwa!

Ja pierdolę.

Słyszałyście to?

Nie, przegapiłyśmy mega jebnięcie w dach, ty debilko!

Przestańcie!

Nie powinnyście tu być.

Któraś to sprawdzi?

Pani przodem.

No co?

Chciałaś znak, to masz.

Cykasz się?

Bo jeszcze mi, kurwa, życie miłe.

Co ci niby grozi?

Drzwi, Jamie!

I ty śmiesz walczyć o przetrwanie?

Nie, proszę!

I kto tu jest odrażający?

PUCHATEK KREW I MIÓD 2

Krzysztofie.

Już się obudziłeś.

Nie śpiesz się.

Jak się czujesz?

Chyba dobrze.

Pamiętasz coś z hipnozy?

Jakieś obrazy...?

Tak.

Przypomniało mi się...

dzieciństwo.

Jak bawiłem się z Puchatkiem w lesie

bez wiedzy rodziców.

Potem wszystko zgasło.

W porządku.

Umysł potrzebuje czasu,

by uporządkować to, co wychodzi w hipnoterapii.

Do zobaczenia jutro o tej samej porze.

Tak.

Krzyś jest 8 metrów stąd.

Ty tutaj?

Jak było?

Nieźle. Znaczy dobrze.

No i?

Dziękuję, że się o mnie troszczysz,

ale lepiej będzie, jeśli zachowasz dystans i pojedziesz dalej.

Daruj.

Odpada.

Dobra, wsiadaj.

- Nie żartuję. - Ja też, wskakuj.

Dzięki.

- Ostatnio ciągle to robisz. - Co takiego?

Odpychasz mnie, ale już odpuść.

To nie tak. Serio.

Rodziców dręczą. Niszczą im dom.

Prześladują Bunny w szkole. Nie chcę, żeby moi znajomi mieli kłopoty.

Wali mnie, co ludzie myślą. Znam ciebie i wiem, że nie mają racji.

Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie.

- To jedziemy? - Dobra.

ASHDOWN, 16070 MIESZKAŃCÓW. TU MIEŚCI SIĘ STUMILOWY LAS.

Na razie.

Przez kilka nocy pilnuję tego gnojka Freddiego.

Nie wyrobię się na rave Cary.

Nie ma mowy. Musisz.

Sam nie idę do tej meliny.

Nie mam hajsu i nie będę się odwalać

jak jakaś kretynka.

- Wiedziałem. - Kocham cię!

Zapytasz Finna, co z jego podwózką?

Spadam, chłopie. Ogarnąłem ci wóz,

odstawiłem go, pogadaliśmy z twoim ojcem przez 5 minut,

MORDERCA - a jakiś chujek go porysował.

Nie chciałem, żebyś to widział.

Uciekam już. Nie przejmuj się tym.

Przykro mi.

W porządku. Zejdzie.

Nic nie jest w porządku.

Poradzisz sobie z tym, jasne?

Kocham cię.

Wszystko się zmieni w swoim czasie.

Masz rację.

Ja myślę.

Boże Jedyny.

Dzwoń do centrali.

942, zgłaszam trzy ofiary w Stumilowym Lesie.

Proszę o natychmiastową pomoc.

Kurwa!

Te zwyrole nie mogą się wiecznie ukrywać.

Darrell, słońce zachodzi.

I co?

Mamy wracać?

Nie panikuj.

Miej oczy dookoła głowy.

Nigdzie się stąd nie ruszymy,

póki oni nie zapłacą za to, co zrobili mojej małej!

Nie ma ich tu.

Widziałem ich.

Są dokładnie tu.

Spokojnie. Niedługo ich znajdziemy.

Gdzie jeszcze mogą się ukrywać?

Są tuż tuż.

Nigdy tak blisko jeszcze nie byli.

Puchatku...

Dla Ashdown jesteśmy zarazą.

Koszmarem ze Stumilowego Lasu,

złem, które sami stworzyli.

Nigdy nie przestaną na nas polować.

Ufaliśmy Krzysztofowi.

Już nigdy tego nie zrobimy.

Zobaczcie, co nam zostało.

Z każdym dniem stajemy się słabsi.

Pamiętacie, co się ostatnio stało.

Puchatku, pora się zdecydować.

Albo staniemy do walki

i może przetrwamy,

albo leżymy i zdychamy.

Widzisz to?

No widzę.

A ja tam kogoś słyszałem.

Idź to sprawdzić, do chuja.

No, ruchy.

No kurwa!

Co jest?!

Tam musi coś być.

To zajebmy to.

Ani kroku, chuju!

Jebaniec istnieje.

- W życiu takiego nie widziałem. - Krzychu miał rację.

Całe Ashdown pójdzie z dymem.

Pierdol się!

Darrell!

Oblech z ciebie, zjebie.

Co to, kurwa?

Chuj jeden wie.

Shep.

Co ci się stało?

Kto to zrobił?

Jeb się.

SZPITAL W ASHDOWN

Alex, jestem Krzysztof.

Wyjaśnię ci to jak najprościej.

Wszystko potrwa kilka sekund.

Ruby, potrzymasz go mocno za rękę.

Tylko chwilę podrapie.

Wszystko w porządku.

Będzie po bólu za 20 sekund.

Po wszystkim będziesz się czuł milion razy lepiej.

Gotowy?

Głęboki oddech.

3,2 i jedziemy.

I już. Bardzo dziękuję.

Będziesz się teraz czuł o wiele lepiej.

Mogę na słówko?

Zabierzesz?

Krzysztofie.

Nie chciałem tego poruszać w święta, ale już nie mam wyboru.

Moim zwierzchnikom nie podoba się zamieszanie wokół szpitala

i skargi, które dostajemy.

Na mnie?

I jeszcze ten porąbany horror, który wypuścili do kin.

To już przelało czarę.

Nie mam wątpliwości, że nie zrobiłeś tych okropnych rzeczy.

- Mówiłem im wiele razy... - Ale co?

Robiłem, co mogłem, żeby się tu utrzymać.

- I teraz to gówno. - Ich to nie obchodzi.

Tylko nie chcą dymu.

Przygotujcie szóstkę!

Boże, to Aaron.

Co mu się stało?

Nie wiadomo. Znaleziono go w tym stanie pod miastem.

- Znasz go? - Aaron Jones, kolega ze szkoły.

Szybko, bo się wykrwawi!

Kochanie, tak mi przykro.

- Dziwisz im się? - Alan!

Tylko udają, że im zależy na pracowniku,

a teraz umywają od tego ręce.

Nie mówię, że mają rację.

Po prostu nie jestem zaskoczony.

Ella, kolacja! Zejdziesz?

Zjesz z nami?

Nie. Wezmę coś na drogę. Jadę na terapię.

Cholera, nie możesz tego normalnie wkładać?

Ella, schodź!

Pójdziesz po nią, zanim skręcę jej kark?

Mama cię wołała tysiąc razy. Już się wkurzyła.

Mówi do mnie Ella, a ja jestem Bunny.

Ok, masz dwa imiona. Pogratulować.

Nie, tylko Bunny.

I tylko Ella.

Nie, Bunny!

Co tu robisz?

Zanim się wpienisz, mama mi na to pozwoliła.

Na co?

To miś Billy'ego? Zabrałaś go z jego pokoju?

Mama mówiła, że nie miałby z tym problemu.

Na przyszłość zapytaj mnie,

zanim coś stamtąd weźmiesz.

Czemu? To nie twój misiek.

Zresztą robię to dla naszego bezpieczeństwa.

Jak to?

W szkole mówią, że ześwirowałeś, bo gadasz o strasznych zwierzoludziach z lasu.

Ale ja wiem, że jesteś tylko lekko zakręcony, więc oni istnieją.

Robię to, żeby nas strzegł przed wszelkim złem.

Teraz, jak mi to wyjaśniłaś, wszystko się klei.

Faktycznie mogę być troszeńkę zakręcony.

Troszeńkę bardzo.

Mówisz?

No raczej.

Dobra, jestem zakręcony,

ale obiecuję, że nic ci się nie stanie.

Nie pozwolę na to.

Umowa stoi?

Billy byłby tym zachwycony,

więc daruj mój wkurz.

Wiesz, kto się serio wkurzy?

Mama. Trzeba cię będzie przed nią zabezpieczyć, jeśli zaraz nie zejdziesz!

Bez nagłych ruchów, synku.

Popatrz na to drzewo.

To naprzeciwko.

Co widzisz?

To może...

- kardynał szkarłatny? - Zgadza się.

Zuch chłopak.

A tutaj, Luke?

Co widzisz nad nami?

Coś jakby...

wróbel.

Świetnie.

Znajdziesz coś dla mnie?

Dobra.

A może tak...?

Odechciało mi się grać.

Gdzie jesteś, tatusiu?!

Krzysztofie...

Wiesz, że straszne, nieuświadomione wspomnienia,

mogą być dla nas kompletnie niewykrywalne?

- Jak moje ostatnie wspomnienia? - Myślę, że tak.

Zaraz tam wrócimy.

Zaczynamy.

Poczuj, jak cały ciężar z ciebie odpływa.

Skup się tylko na mnie.

Poczuj, jak rzeczywistość przepływa...

z tu i teraz

do przeszłości,

a twoja pamięć

do podświadomości.

Weź głęboki oddech.

Rozsiądź się i odpręż.

Zamknij oczy.

Wyobraź sobie,

że jesteś kompletnie

zanurzony w tamtym miejscu.

Widzisz to?

Nasza pamięć bywa myląca.

Wczesne wspomnienia o Puchatku

były pełne radości, niewinności i szczęścia.

Prawda była o wiele mroczniejsza.

Puchatek był inny, niż się Krzysztofowi wydawało.

Naiwny umysł wymazał to, czego nie umiał wytłumaczyć.

Rzeczy chore i straszne.

Głębiej.

Jeszcze głębiej.

Zagłęb się dalej.

Urodziny moje i Billy'ego.

Flynn, Lexy, Cara, Ava.

Są tam wszyscy.

Wtedy uprowadzono Billy'ego.

Skup się, Krzysztofie.

Co się dzieje?

- Dobrze. - Widziałem go.

Kogo?

Nie, przepraszam.

Już dobrze.

Widzę go jak przez mgłę.

- Kogo? - Nie wiem.

Porwał mi brata.

Zabrał go.

W porządku.

Proszę mi pomóc.

Posłuchaj.

Świetnie ci idzie.

Potrzeba trochę czasu.

Dotrzemy do tego.

Trzymaj się tego.

Ja normalnie go tam widziałem...

tylko niewyraźnie.

Jestem coraz bliżej.

Genialnie. To prawdziwy przełom.

Będzie, jak go w końcu zobaczę.

Rozumiem, też próbowałam. Byliśmy tacy młodzi.

Nikt już nie pamięta rzeczy z tamtych lat.

Trudno uwierzyć, że nikt tego do dziś nie rozgryzł.

Ten potwór dalej tam krąży.

A tak w temacie, zaraz zamorduję tego gnojka.

Taki okropny?

Zdychaj, zdychaj!

Dziś zachciało mu się zabawy w mordercę ze slasherów.

Czyli mały koneser.

To nie jest śmieszne.

Rozstawia wszędzie pułapki z bombami.

"Krwawy Kevin sam w domu".

Cara znowu dzwoni. Nigdy nie odpuści.

Nie mogę iść na ten rave. Co mam jej powiedzieć?

Nie przejmuj się. Ja to załatwię.

Chciałem ci coś powiedzieć.

Podziękować,

że mi pomagasz.

I przeprosić, jeśli masz wrażenie, że czasami cię odpycham.

Teraz to dowaliłeś.

Wyszło cringe'owo, co nie?

Sorka, nie było tematu.

Żartowałam.

Możesz na mnie liczyć. Jak mnie wnerwisz, poszczuję cię małym psycholem.

Dobra, idę sprawdzić, czy nie zjarał domu.

Jasne, na razie.

Co oglądasz, Freddy Krueger?

To nie o twoim chłopaku?

Primo, to nie mój chłopak.

Ogólnie się zgadza, ale to same kłamstwa.

Nosił maskę niedźwiedzia, jak wszystkich wyrzynał?

Nikogo nie wyrżnął, a ten film nie jest dla ciebie.

Dlaczego?

Tata pozwala mi oglądać, co chcę.

Jak widać, błądzi.

Jesteś za młody i masz zadatki na socjopatę.

Socjo-co?

Olej. Wyłączam to.

Pora spać, paniczu.

Freddy?

Gdzie się schowałeś?

To nie jest śmieszne. Wychodź.

Tym razem Jasona zaszlachtują!

- Nigdy! - Do łóżka!

Czas na Puchatka.

Jak świnie na rzeź.

Boże, ale jatka.

Kurwa, brykamy stąd.

Ukradłeś mi tekst.

Terapeutka kazała mi to przegadać.

Chcę to sobie przypomnieć.

Gdy zaczęliśmy go szukać,

to było jak sen,

a właściwie koszmar.

A potem...

pewnego dnia

zaprzestano poszukiwań.

Od tego czasu...

Ashdown się zmieniło.

Jakby zawisły nad nami czarne chmury.

Byliśmy tacy... martwi w środku.

Miasto...

zawiodło je.

Zapomnieliśmy o tych dzieciach.

To nieprawda.

- Przepraszam, już nie przeszkadzam. - W porządku, tato.

Mam do was świeżą sprawę.

Dzisiaj...

przypomniało mi się... coś z tamtego dnia.

Nieostra wizja faceta...

Pewnie tego porywacza.

Pamiętam, że wołałem...

...ciebie, tato.

A potem on...

...odjechał.

Jesteś pewny, że to nie jakieś... przywidzenie?

Umysł czasem płata nam figle.

Nie, mamo.

Jestem na 100% pewny.

Nie zmyślił tego.

Pamiętam, że Krzyś mnie wołał.

Jak stał na ścieżce.

Oniemiały.

Nie zapomnę twojej miny.

Krzysiu, nie wierzyłem w tę terapię,

ale mogę się mylić.

Jeśli przypomnisz sobie jakieś szczegóły,

cokolwiek...

mogą wznowić śledztwo.

PORWANIA DZIECI Z ASHDOWN 2003

NAJGORSZY DZIEŃ W HISTORII ASHDOWN. SIEDMIORO ZAGINIONYCH.

ZBRODNIE W ASHDOWN 2003

TRWAJĄ POSZUKIWANIA DZIECI. ZOMBI JELONEK PIŁ ZATRUTĄ WODĘ.

"Tajemniczy pożar domu w Ashdown.

Podejrzenie podpalenia.

Arthur Gallup".

"Niepokojące eksperymenty... niewytłumaczone zniknięcie".

Wielu policjantów zniknęło w Stumilowym Lesie.

Powtarzam, funkcjonariusze zaginęli w lesie.

Pozostali wezwani do pomocy na miejscu.

Odbiór.

Co się dzieje?

Funkcjonariusz ma do ciebie kilka pytań.

Dzień dobry.

Mówiłem rodzicom, że przedwczoraj w lesie doszło do kolejnego incydentu.

Zabito dwóch myśliwych i poważnie raniono jednego.

Chyba go znasz.

Tak, to Aaron. Wcześniej słyszałem, że to był wypadek.

Wszyscy w tej chwili poszukują śladów.

Niektórych niepokoją analogie do masakry ze Stumilowego Lasu.

Byłeś jej świadkiem.

Moglibyśmy o tym porozmawiać?

Tak, oczywiście.

Dziękuję.

Możesz powiedzieć, gdzie spędziłeś poprzednią noc?

Tutaj, z rodzicami.

Możecie to państwo potwierdzić?

Tak, byliśmy tu z nim, jego ojcem i córką Ellą.

Dobrze, że to uściśliliśmy.

Pani Robin, musimy spisać oświadczenie.

Dostajemy szereg donosów na Krzysztofa.

W związku z zaistniałą sytuacją proszę o pełną szczerość.

Wiemy już, że Aaron odzyskał świadomość.

Próbujemy coś z niego wyciągnąć, ale chce najpierw porozmawiać z tobą.

I jak on? Jezu, serio?

Jak się żyje?

- Nieźle, a tobie? - Dobrze.

Wchodzimy.

Proszę, proszę!

Kopę lat.

Jak tam?

Ilu się tu wybiera?

Ze stu.

Mówię ci, szał.

Już kończymy. Impreza będzie epicka.

- Widzieliście maski? - Kozackie.

Po co wam one?

Łapcie driny. Oprowadzimy was.

Tutaj można wyczilować, zapalić, poznać kogoś, co chcesz.

Aves, można zwinąć stąd ten budowlany szajs?

Tu będzie zajebiste silent disco.

Mega, że jednak przyjdziesz.

Mówiłam, że mam robotę. Nie mogę, kochana.

Mówi się trudno, ale Krzysztof też się nie wybierze?

Pewnie przyjdzie z Finnem, a co?

Po tych morderstwach...

Niektórzy się cykają, a jak się rozejdzie, że będzie morderca...

Jakbyś nie wiedziała, mam czyste sumienie.

Nikt nie przeczy.

Wszyscy gadają o zeszłorocznej akcji.

Nie chcę, żeby to nas przyćmiło.

Spokojnie. Zostanę w domu.

I po co to było?

Stary, tak mi przykro, że to cię spotkało.

Musisz walczyć. Na pewno z tego wyjdziesz.

Słyszałem, że chcesz mi coś powiedzieć.

MIAŁEŚ RACJĘ

Moglibyśmy zostać na chwilę sami?

Widziałeś ich? Ilu? Jak wyglądali?

Powiedz wszystko, co widziałeś.

ONI TO ZROBILI.

Aaron.

Co ty... robisz?

O Boże.

Nie ma boga.

Nie w tej parszywej dziurze.

Wiem, co zrobiłeś.

Nie ruszaj się, kurwa.

Uspokój się. To jakaś pomyłka.

Widziałem cię, chuju.

Porwałeś mi brata i przyjaciół. Gadaj, dlaczego.

- Jesteś zdenerwowany. - Jak mi Bóg miły, zaraz cię zajebię.

Gadaj.

One miały cholernego pecha.

Te dzieciaki.

Nie wiem, po co mu były

i, szczerze, nie chciałem wiedzieć.

Komu?

Gallupowi.

Dr Gallup obiecał spłacić moje długi z hazardu.

Ci, którzy wisieli moim wierzycielom, znikali.

Nie wiedziałem, co robię.

Byłem bardzo, bardzo nawalony.

Jeździłem po okolicy

i zauważyłem dzieciaki na kinderbalu.

Złapałem je

i podrzuciłem Gallupowi.

On dotrzymał swojego słowa.

On jeszcze żyje?

Mój brat.

Eksperymentował na nich w laboratorium.

Coś obrzydliwego.

Zmieniał im geny i takie tam.

Poprawiał naturę,

mieszał ludzkie i zwierzęce DNA.

Bawił się w Boga.

I to wypaliło.

Zmienił słabe dzieci

w potwory.

Potem się przestraszył.

Chciał się ich pozbyć

i zniszczyć wszystkie dowody.

Miałem go na oku.

Śledziłem go aż do Stumilowego Lasu.

Próbowałem go powstrzymać,

ale byłem zbyt pijany. Zamachnąłem się na niego,

ale walnął mnie lewarem.

Gdy się obudziłem,

zabił już dzieciaki.

Potem je zakopał.

Zabrałem mu pistolet.

Strzeliłem draniowi między oczy i zacząłem panikować.

Pochowałem go z dala od dzieci

i zapamiętałem, gdzie leży.

Tylko że...

te dzieci...

nie zostały w ziemi.

Gdy tam wróciłem, już ich nie było.

Zniknęły.

Ktoś je zabrał? Odkopał je i...?

Nie.

Gdyby tak było,

ziemia byłaby porozrzucana.

Tak nie było.

Ziemia była wyrzucona z dziury,

jakby sama pozwalała...

tej potworności się wydostać.

Dzieci same się wygrzebały.

One jeszcze żyły?

Rok temu,

gdy była ta cała masakra,

widziałem, co pisali w gazetach,

słyszałem, co ludzie gadali.

Nikt ci nie wierzył.

Oprócz mnie.

Wiem, co zabiło te nastolatki.

Potwory.

Te, które Gallup zabił i zakopał.

Te same, które wyszły z grobów

i odtąd tam mieszkają.

Gdy zabiłem Gallupa,

nie chciałem, żeby mnie złapali.

Miałem żonę i dzieci.

Nie chciałem ich stracić.

Ale, o ironio,

to, co zrobiłem, przemieniło mnie w potwora.

Żona mnie zostawiła.

Zabrała dzieci.

Taka karma.

Tego samego wieczoru

wróciłem do laboratorium Gallupa,

zabrałem wszystko, co mnie obciążało

i puściłem to w pizdu z dymem.

Wiedziałem, że nadejdzie ten dzień.

Myślałem, że tego nie chcę,

ale teraz czuję wielką ulgę.

Kamień spada z serca.

Teraz będzie leżał

na twoim.

Przepraszam za wszystko, co zrobiłem.

Naprawdę.

Niech Bóg się nade mną ulituje.

Posrało cię, Lexy?

Wybacz,

ale ktoś chodzi po domu.

Aha, mnie nie wkręcisz.

- Chodź. - Co to?

Moja maska!

DZWONI DZIADEK

092.

Prośba.

Może ktoś zajrzeć do mojego wnuka Freddiego?

Jest z opiekunką.

Nie odbierają telefonu.

Będę zobowiązany.

ŁADOWANIE

Chodu!

- Spokojnie, co jest? - Tam jest pierdolony potwór.

- To żart? - Nie, w środku jest to coś ze Stumilowego Lasu.

Żadne jaja. Chciało nas zabić.

Uspokójcie się. Przejdź od tyłu,

ja sprawdzę w środku.

Pierdol się!

To było dla mnie największym wyzwaniem.

Pierwsze eksperymenty nie wypaliły,

ale byłem bliski sukcesu

i wiedziałem, że nie mam wyboru,

aż do prawdziwego przełomu.

Dzięki nowym obiektom moje badania przynoszą efekty.

Dzieci się buntują,

ale nie mogę się poddać.

Codziennie się zmieniają, rosną i rozwijają bardziej,

niż się spodziewałem.

Gęstość i siła kości wzrosły niesłychanie.

Obiekty nabierają cech zwierząt, których sekwencje genów im wszczepiono.

Zaobserwowałem niezwykłe zdolności,

w tym regeneracji,

szczególnie w przypadku integracji aksonalnego DNA.

Krótko mówiąc:

to działa.

Wielokrotnie zerwane pęta... Struktura twarzy nieznacznie zmieniona...

Tętno... Uzębienie coraz większe i ostrzejsze... Twardsze pazury...

Nieopanowanie... Zagrożenie.

Obawiam się rychłego końca.

Choć się powstrzymuję, naprawdę zależy mi na nich.

- Ale stają się groźne i nieobliczalne. POSZUKIWANIA ZAGINIONYCH DZIECI

Zwierzęce instynkty biorą górę.

Boję się, że niedługo sam padnę ich ofiarą.

Jedynym wyjściem

jest uczynić je moimi ofiarami.

I wrócić do początku.

Na łowy!

Ale pobrykam!

Mówię poważnie.

To był ten stwór.

To samo mówił Krzysztof.

Niestety muszę to zobaczyć na własne oczy.

To pan spojrzy.

Lexy?

Jesteś, dzięki Bogu.

Potwierdza się to, co mówiłeś.

- Jak to? - To napadło na mnie i Freddiego.

Nic wam nie jest?

Nie, ale to uciekło. Tu nie jest bezpiecznie.

Pod Ashdown była seria morderstw.

Krzyś... Znaleźli Finna zabitego.

Miałeś kontakt z rodzicami?

Nie.

Zadzwoń do nich. Mogą być w niebezpieczeństwie.

Po co ci one?

Rozumiem.

Śmiała decyzja, Bunny, ale teraz miś ma tylko jedną nogę.

Jak będzie chodził?

Będzie musiał skakać.

Jejku.

Alan?

Na litość boską, chcesz mnie tym wykończyć?

Daphne?

Zaczekaj chwilę. Sprawdzę, co z mamą.

Mamo?

Mamo?!

Mamo!

Bunny?

Bunny!

Proszę!

Pora, byście pobrykali z Tygryskiem.

- Wyglądasz mega. - Dzięki.

- A ten siur co założył? - Dzban.

No zjeb.

O Boże!

- Krzyś. - Lexy, gdzie jesteś?

Z policją. A co?

Nie ruszaj się stamtąd.

On ma moją siostrę. Muszę go znaleźć.

Bunny?

Co jest? Jak rodzice?

Zostań tam, gdzie jesteś.

- Jedziemy tam. - Rysopis sprawców?

Potwory.

Zachować podwyższoną ostrożność.

Bez odbioru.

Nie oddzwania.

- Spokojnie. - Nie dociera do was?!

On nie oddzwania!

Puszczaj!

Witajcie, dzieciaczki.

Entliczek,

pentliczek,

na ciebie

stryczek!

Chodź tu, fluo-szmato.

A teraz przytnę ci skrzydełka.

Ava!

Pomożesz, Ava?

Musisz ją ratować.

Uważaj, jak idziesz, ździro.

- Pod tobą! - A kuku!

Bujaj się, ruro.

Przestań!

Teraz ty.

Odbieraj, Krzyś.

No dalej.

Puchatku!

Gdzie Puchatek?

Ty byś tego nie zrobił.

Przepraszam, że ci nie wierzyliśmy.

Nie poleci jak Pan Sowa.

Witaj, Krzysztofie.

Pierdol się.

Ty dokąd?

Gdzie moja siostra?

No dawaj!

Krzyś?!

Widzę cię, idiotko.

Billy?

Przykro mi, że cię porwali.

Że to ci się przytrafiło...

Ale oddaj mi siostrę.

Powiedz, gdzie ona jest.

Proszę cię.

Krzyś!

Billy!

Ojej.

Przykro mi, Billy.

To twój brat?

Cały czas był blisko mnie.

To nie twój brat.

- To coś innego. - Chciałem...

Nie znalazłem Bunny...

a obiecałem ją chronić.

- Zawiodłem. - Nie, to nie twoja wina.

Gotowy?

Znalazłem ją w twoim domu.

Jest w szoku, ale nic jej się nie stało.

Krzyś!

Wszystko w porządku? Przepraszam, że cię zostawiłem.

Bardzo cię przepraszam.

Dlaczego to zrobiłaś, Bunny?

Już nam niepotrzebny.

Głupiutki Krzysiu.

Jak ty jeszcze mało wiesz.

Naszą siłą jest przyjaźń.

Puchatku, z ciebie zaiste miś o bardzo małym rozumku,

ale przywrócę cię do życia.

Wszyscy po ciebie wrócimy, Krzysiu!

Tekst, na podstawie przekładu książek A. A. Milne'a Ireny Tuwim:

Piotr Licki