Original subtitles

- Pani córka... - Ona nie ma z tym nic wspólnego.

Moja firma ma jej wypłacić dwa miliony złotych,

a kilka miesięcy temu otrzymała ogromny spadek,

którym do niedawna zawiadywał pan Maciej Mróz.

Naprawdę nie ma z tym nic wspólnego?

Pana to bawi? Tak pana firma wyszkoliła czy jest z pana taki kutas?

Wielu odpowiedzialnych za rodzinę samobójców podwyższa polisę...

Maciek nie popełnił samobójstwa!

Zgodziłbym się, ale nie możemy tego sprawdzić.

Bo nie ma głowy.

Yyy... Pieniądze...

Pieniądze ze sprzedaży waszego mieszkania

trafiły na konto pana Macieja.

A dalej - na kilka dziwnych kont inwestycyjnych poza Polską.

Coś pani o tym wie?

To było mieszkanie Maćka.

Mnie dopisał tylko na wszelki wypadek.

Na wypadek sprzedaży mieszkania na kilka tygodni przed śmiercią?

Najwyraźniej nie.

O kontach inwestycyjnych poza Polską też pewnie pani nic nie wie?

Mój brat był biznesmenem. Grał na giełdzie.

Pewnie w coś zainwestował. To chyba legalne?

- Pada? - Nie.

Wysadziło rurę. Chodź.

Pan wybaczy, ale mamy pracę.

Trzeba było spuścić wodę.

No, trzeba było.

A czego chciał ten gość od ubezpieczeń?

Szukał powodów, żeby nie wypłacić polisy.

Chciał wiedzieć, czy Maciek mógł popełnić samobójstwo.

- Masz. - A mógł?

To z domu pogrzebowego.

Halo. Miałeś nie dzwonić.

Nie możemy teraz ryzykować.

Ja też. Jeszcze chwila i będę wolna.

A ty masz dzisiaj wolne?

- Też to czujesz? - Co?

Niestrawiony do końca alkohol etylowy. Ciekawe, skąd się tu wziął.

Mieliśmy wczoraj sztab kryzysowy w porcie.

Chłopaki już wiedzą o spadku.

- I jak zareagowali? - A jak myślisz?

Z dwunastu zostało trzech.

To skomplikowane, ale to może dobry moment, żeby...

- Żeby co? - Masz łeb na karku.

- Możesz robić, co tylko chcesz. - Nie, błagam cię.

Nie, nie. Tylko nie to.

Ja mam kaca i nie mam ochoty na psychoterapię.

Tak? Nie, nie śpię.

Nie. Zanieczyścicie próbki! Każ mu to schować. Zaraz tam będę.

Muszę wracać na stację, mamy sekcję.

Dzięki.

Pojadę do Gośki. Przyjadę po Maję za dwa dni.

- Zawiozę cię na dworzec. - Mam taksówkę.

Olka!

- Daj mi wyjaśnić! - Nie wierzę w ani jedno twoje słowo!

Jesteś wielkim rozczarowaniem. Nawet nie wiesz, jak wielkim.

Kupię u pani bilet do Warszawy?

Warszawa przez Gdańsk, za siedem minut.

152 złote 57 groszy.

A, odmowa.

Jeszcze raz...

Też nie działa.

Chyba coś z bankiem.

Tam za rogiem jest bankomat. Może tak się uda?

- O, super. Super. To zaraz wracam. - Super.

Zabiję. Zabiję cię.

Jeszcze to.

- Siemanko. - Cześć.

- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

- Przestań. - No co?

Chcesz, żeby ludzie plotkowali, że mam romans z nastolatką?

Paweł... Ale ty nie masz ze mną romansu.

Ty jesteś moim pieskiem.

W łóżku. Tutaj jestem twoim szefem.

- Okej? - Mhm. Tak.

Na papierze moją szefową jest ta małolata z Warszawy.

Cztery dni przed śmiercią ojciec zmienił testament.

Tego dnia pokłóciłem się z nim. Powiedziałem za dużo.

Wyciągnąłem mu jakieś gówno z przeszłości.

Myślisz, że dlatego zmienił testament?

Może Maciek to wykorzystał?

Znalazł się w odpowiednim czasie, w odpowiednim miejscu.

No może, bo chyba się tu zadomowił i nie zamierza wyjeżdżać.

Dzień dobry. Domek chciałem wynająć.

Camping nieczynny.

A to byłby duży kłopot, gdyby pozwolił mi pan zostać w jednym?

Wie pan, tak... w drodze wyjątku.

Sentyment mam do tego miejsca, przyjeżdżałem tu jako dzieciak.

- Na ile? - Kilka dni. Nie dłużej.

- Dobra. To tylko przyniosę klucz. - Dzięki.

Mama?

- Gdzie mama? - Pojechała do Warszawy.

Ma jakąś sesję czy podcast.

- Pokłóciliście się, tak? - Za duże słowo.

Mamy delikatne problemy finansowe.

Będziemy musieli sprzedać spadek.

- To jest dla ciebie okej? - A ja mam coś do powiedzenia?

Dzieci i ryby głosu nie mają.

Jadę do Trójmiasta coś załatwić.

A wiesz, że cię kocham? Bardzo.

- Pamiętaj o tym. - Okej...

Siad. Zostań. Siad!

- Co tu robisz? - Yyy...

Przyszedłem po puchar.

Pamiątka z dzieciństwa.

Myślałem, że wyjechaliście.

Fajny pies, ale chyba nie obronny?

Nie wiedziałam, że musimy się bronić w naszym domu.

Twoje rodzeństwo nie może się o tym dowiedzieć.

Jak zaczną zeznawać, to nic nie pomogę.

Rozprawa przed sądem rodzinnym za tydzień.

- Szybciej się nie da? - Normalnie to trwa trzy miesiące.

Tak samo jak wpis do księgi wieczystej. Powinieneś mi dziękować.

- Dziękuję. - A ja chcę pięć procent.

Jakie, kurwa, pięć procent? To jest półtorej bańki.

A ty myślałeś, że ja to robię, bo ja cię tak bardzo lubię?

Jak nie chcesz, to daj znać. Wycofam papiery.

Uchwała 554 rady urzędu miasta

w sprawie podatków od usług transportowych zostaje przyjęta...

Jeśli mamy to z głowy, chciałbym z państwem poruszyć temat...

Burmistrzu, mamy jeszcze...

Rada zgłosiła projekt o dofinansowanie inwestycji Dom Rybaka.

Dostaliśmy dofinansowanie w wysokości 17 milionów z Unii,

ale pojawił się problem.

Radny Mróz zapewniał państwa,

że przekaże nieodpłatnie grunty miastu pod budowę Domu.

Zgadza się. To jest prawda.

Grunty nie należą do niego.

Właścicielką jest... Maja Mróz. Nieletnia.

- Proszę nie dawać wiary plotkom. - Naprawdę?

Została wpisana do księgi wieczystej tej nieruchomości.

Proszę bardzo. Proszę się zapoznać. To są fakty.

Od początku byłem przeciwko tej inwestycji.

Nie dlatego, że radny Mróz to mój konkurent w wyborach,

ale dlatego, że Hel ma inne potrzeby.

Cóż, zostałem przegłosowany, taka jest demokracja.

Ale ten projekt blokuje nam możliwości innych inwestycji.

Te środki moglibyśmy wydać na rzeczy, które mają szansę się udać.

To się uda. Może pan spać spokojnie.

Wątpię.

Dlatego składam wniosek o anulowanie projektu. Dziękuję bardzo.

Przygotowanie takiej uchwały potrwa kilka dni...

Proszę się nie martwić. Moi ludzie ją przygotują.

Pojutrze głosowanie.

To jest nieporozumienie. Odkręcę to. Czysta formalność.

- Jak twój projekt przepadnie... - Nic nie przepadnie, Witek.

Te kilkanaście milionów może wrócić.

Jeszcze na klub coś dostaniesz.

Może zatrudnimy jakiegoś porządnego trenera i w końcu awansujemy?

Byliście w tym ze mną od początku.

- Nic się nie zmieniło. - Zmieniło się. Wszystko się zmieniło.

Johnny nie żyje. Przepraszam.

Kombinuj, młody. Kombinuj.

Grzesiu...

Jakbym wiedział, że farta przynosisz, tobyś zawsze z nami pływała.

A mówią, że baba nieszczęście przynosi.

Przyzwyczajaj się, teraz będziemy pływać w czwórkę.

Wracamy.

To trzeba jak najszybciej złożyć.

Ten fiut już ją zdążył wpisać do księgi wieczystej.

Zwariowałeś? Nie wiesz, czy doszło do przestępstwa.

Inaczej ojciec nie zmieniłby testamentu.

Podpisz to.

Rozmawiałem z prawnikami.

Najważniejsze jest, żebyśmy byli ze sobą zgodni. Ty i ja.

- To potrwa latami. - Najwyżej kilka miesięcy.

Jak będzie trzeba, to powołamy świadków.

Udowodnimy, że go straszył albo nie wiem... podał mu jakiś środek.

Ty mówisz poważnie?

Ilu masz pracowników? Dwóch, trzech?

Nie masz pieniędzy, żeby zapłacić raty za kutry, za licencję.

Chcesz stracić dorobek całego życia?

Może Maciek nie miał z tym nic wspólnego.

- Nie wiemy, czemu ojciec tak zrobił. - To się dowiemy.

Ojciec był, jaki był, ale obiecał nam coś, nie?

Zawsze dotrzymywał słowa.

A tego dnia, kiedy ojciec zmienił testament, to...

rozmawiałeś z nim?

Mówiłem ci. Byłem na meczu z chłopakami.

A potem wieczorem zawiozłem mu zakupy, ale źle się czuł, nie był zbyt rozmowny.

A co?

Muszę się jeszcze zastanowić.

- Ile tam mamy? - 33.

- A tam? - 22.

- Najpierw nowa. - A nie, ja nie jaram, dzięki.

Okej.

Od jednego macha się nie uzależnisz, nie będziesz brać heroiny.

Jestem na antydepresantach. Nie chcę mieszać.

- Sorry, nie wiedziałam. - Spoko.

Dziewczyno!

Dostałaś w spadku 20 baniek!

Jak ty możesz być taka smutna?

- Daj, bo się zadławisz. - Trzymaj.

Jesteś warta 20 baniek? Powinniśmy cię porwać.

- Głupi jesteś? - Ty! Bez kitu!

Byśmy ją trzymali w starej torpedowni, do momentu aż nam nie wypłacą okupu.

Dokładnie po to, stary.

Mój psychiatra mówi, że osoby z depresją źle znoszą porwania.

- Cześć. - Cześć.

Dzięki, że zadzwoniłaś.

Nie mam przy sobie dokumentów, ale przywiozę ci do domu, okej?

Wera, trzy razy.

- Ja z nim nie będę pił. - Przestań.

- Cześć. - Cześć.

Pijemy razem.

Za ojca.

Nie wiem, czemu ojciec zmienił testament. Nie obchodzi mnie to.

Ale bez tego spadku moja firma zdechnie.

Paweł chce postawić na tej ziemi inwestycję dla miasta.

Żeby mógł zostać burmistrzem i żeby coś w końcu mu wyszło.

- Żeby tatuś był dumny. - Kurwa!

Siedź. Zamknij się!

Camping jest duży.

Połowę oddasz Pawłowi.

Wystarczy ci, żeby postawić Dom Rybaka.

Ty ze swoją połową rób, co chcesz. Możesz wynająć to komuś.

Z dzierżawy będziesz miał 200 tysięcy rocznie.

Ile? 200 tysięcy?

Knajpa jest twoja. Ja dostaję dom.

Paweł zostaje burmistrzem, ja ratuję firmę. Wszyscy są zadowoleni.

Masz camping, knajpę

i rodzeństwo, które chce z tobą żyć w zgodzie.

Dzięki. Ale nie.

Dobrze wiesz, że to uczciwa propozycja.

Nie było cię tu.

- No właśnie... - No właśnie!

Ojciec o was dbał, no nie?

Kupił ci mieszkanie, jak miałeś zostać piłkarzem.

- Bezczelny jesteś. - Poczekaj.

Pierwszy kuter został kupiony za pieniądze ojca. Zgadza się?

Może uznał, że mnie się też coś należy.

Zostawiłeś nas.

Zostawiłem jego, bo przez niego umarła mama.

- Matka zmarła na raka! - Zniszczył ją! Niszczył nas wszystkich.

Wy się na to zgadzaliście. A ja nie.

Nie widziałam cię tyle lat. Nie chcę cię oglądać tylko w sądach.

To nie jest moja decyzja.

Spadek należy do mojej córki.

"Dużo jest teraz we mnie czułości.

Uwalnia się wszystko, co miałam w sobie zablokowane.

Pamiętajcie, co mówił wielki Albert Einstein:

są dwie drogi, żeby przeżyć życie.

Jedna - to żyć tak, jakby nic nie było cudem.

A druga - to tak, jakby cudem było wszystko".

No.

"Pamiętajcie o tym, żeby czuć wdzięczność".

- Einstein tego nie powiedział. - Jak nie? Napisane jest w telefonie.

A ciocia Ola jest takim jakby guru?

Tak. Teraz w Internecie wszyscy są guru.

Guru? Chyba górą!

Ja w każdym razie czuję ogromną wdzięczność

za ten cudowny posiłek, który przygotowaliście dzisiaj.

- To tata zrobił. - Nie no, jak?

Ktoś kroił pomidory, ktoś pilnował makaronu, nie?

- No nie było tak? - Było.

Pamiętajcie, co mówił wujek Paweł:

najważniejsze to, że jesteśmy drużyną.

- No, dobra. - Ej! A ja?

Wielkie dzięki.

- To kto dzisiaj zmywa? - Ty!

Nie. Nie, nie, nie. Wy.

Dawaj.

Może chcesz pogadać?

Nie możemy się po prostu przytulić?

- O tej porze? - Muszę.

No?

Zamówiliście je! Teraz ich, kurwa, już nie sprzedam!

- Kąkiel dał mi lepszą cenę. - Gówno mnie to obchodzi!

Trzeba było do mnie dzwonić rano!

Rano nie wiedziałem, że da mi lepszą cenę.

Wójcik!

Kurwa, no...

Jaja sobie robicie?! To jest biznes!

No właśnie! Albo płacisz, albo nigdzie nie jedziesz.

Co ty robisz, debilu?!

Nie chcesz naszych, nie będziesz miał żadnych.

Daj chłopakom, dla ciebie też jest.

Resztę potrzebuję na licencję.

Długo tak nie pociągniemy, wiesz o tym?

Wiem.

Płyniesz z nami jutro?

Tak.

Dzięki, Turbot.

- W nic ci już nie uwierzę. - Błagam cię. Daj mi wyjaśnić!

- Co się dzieje? - Pakuj się, jedziemy do Warszawy.

Ale dlaczego? Ja nie chcę.

- Tato? - Idź na górę, please.

Masz dwie minuty, zanim ona wróci. Jaką tym razem ściemę wymyślisz?

Od pięciu lat nie pracuję w domu inwestycyjnym.

Czyli od pięciu lat żyjemy z pożyczek?

Piorę pieniądze.

Ciekawe.

Kolumbijczycy?

Nie wiem... Kartel meksykański?

- Ruska mafia? - Poważni ludzie z Trójmiasta.

VAT-y, podatki, przejęcia firm.

Ja naprawdę jestem w tym dobry.

Dostawałem spory procent.

Miałem cynk na dobrą inwestycję.

- Miałem uprać 25 milionów. - Ty się naćpałeś czegoś?

Pomysł był taki, że zarobię dwa razy tyle.

Im daję czyste pieniądze, a my jesteśmy ustawieni.

Ale wszystko poszło nie tak.

Myślałem, że się odkuję, ale było jeszcze gorzej.

Musiałem sprzedać mieszkanie, żeby kupić nam czas.

Na co czas? Co?!

Żeby mnie nie zabili.

Widzieliście gdzieś Rumbę?

Rumba!

Rumba!

Mówiłam, żebyście jej nie wypuszczali.

- Rumba! - Zaraz się znajdzie, ma krótkie nóżki.

Rumba!

Rumba!

Tak?

Tydzień to nie jest dużo czasu.

Dobrze. Oczywiście.

Przy jakim niebieskim domku?

Zbierajmy się. Jutro pogrzeb. Musimy odpocząć.

Świetny jest ten projekt, panie Pawle! Naprawdę. Bardzo mi się podoba.

"Hel dla mieszkańców".

Myśli pan, że to się uda?

Wszystko zależy od tego, na kogo będą głosowali mieszkańcy.

No właśnie!

Ale pan jest najstarszym dzieckiem Jana Mroza. To się musi udać!

Pan grał w piłkę. Wiem, sprawdziłem, czytałem.

- Kilka meczów w pierwszej lidze... - Stare dzieje.

Niech pan sobie nie odbiera.

Pan miał szansę na transfer do ekstraklasy!

Tylko akurat wtedy przyłapali pana na dopingu.

Lekarze podawali sportowcom wtedy co chcieli. Dziwne czasy.

Myśmy byli młodzi. Myśleliśmy, że to dla naszego dobra.

- Dlaczego pan mnie o to pyta? - A, pytam...

Pan był rozwiedziony, prawda?

Wie pan co, ja naprawdę nie znoszę nieścisłości.

Ale w niektórych kwestiach...

muszę opierać się na plotkach.

Wielu pana wyborców powiedziało mi,

że żona zostawiła pana dlatego, że nie mógł pan mieć dzieci.

Pana przysłał burmistrz? To jakieś dziennikarskie śledztwo?

- Prowokacja? - Nie dziennikarskie!

Nie znoszę dziennikarzy. Zmyślają, histeryzują.

Ja całą swoją wiedzę opieram na faktach.

Zaraz wszystko wytłumaczę, żeby nie było niedomówień.

Z moich informacji jasno wynika,

że wskutek licznych porażek

poniesionych zarówno na tle osobistym, jak i zawodowym,

celem pana życia stało się zdobycie posady burmistrza.

- Mylę się? - Spierdalaj, człowieku.

Pańska kampania jest oparta o inwestycję,

której kluczowym elementem jest ziemia,

którą w spadku otrzymał pański nieżyjący brat.

Sugerujesz, że mam z tym coś wspólnego?

W dniu zaginięcia pana brata

widziano pana w towarzystwie pani Oli Żarskiej, konkubiny pana brata.

Może mi pan powiedzieć, co wtedy robiliście?

Opracowanie: Aleksandra Gańko