Original subtitles

‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@

‫ای بابا.

‫تف توش!

‫ریدم توی این وضع!

‫[به کشورم با افتخار و ایمان خدمت می‌کنم]

‫[بلیط سلامتی بگیرید!]

‫ببخشید، واسه من کاری ندارید؟

‫می‌خوام کار کنم ولی کسی استخدامم نمی‌کنه.

‫حداقل پنج لئو بهم قرض می‌دین؟

‫کار ندارین؟

‫خدا به همراهت.

‫بهت پس می‌دم.

‫ببخشید، واسه من کاری دارین؟

‫خواهشا، می‌خوام کار کنم.

‫می‌تونم توی خونه‌تون تعمیرات انجام بدم.

‫حداقل پنج لئو بهم قرض می‌دین؟

‫ببخشید، پنج لئو بهم قرض می‌دین؟ ‫بهتون پس می‌دم.

‫کسی استخدامم نمی‌کنه.

‫می‌رم.

‫مرسی خانم.

‫مرسی خانم.

‫کاری ندارید؟ بعدا هم می‌تونم برگردم.

‫یکشنبه واسه نظافت بیا. صبح زود!

‫میام، مرسی!

‫گور بابات!

‫گم شو مگس کثافت.

‫ولمون کن بابا!

‫عجب‌ها.

‫اگه مشکلی پیش اومد تقصیر منه، ‫ببخشید!

‫جبران می‌کنم...

‫کسی ده لئو داره؟

‫آروم باش رفیق!

‫ده لئو دارین؟

‫ده لئو می‌دین لطفا؟

‫خفه‌خون بگیر دیگه!

‫بزن به چاک!

‫برو!

‫نزن سگه رو! روانی‌ای مگه؟

‫دیوانه‌ی احمق.

‫بزن به چاک کثافت!

‫باز کن لطفا!

‫می‌دونیم خونه‌ای!

‫اورسولیا یونسکو هستم!

‫آقای گلانتاسو، خبر داشتی امروز میاییم.

‫توافق کردیم که اگه یه هفته بهت ‫وقت بدیم همکاری می‌کنی!

‫برام دردسر درست می‌کنی!

‫میاییم داخل، همراهم ژاندارم و کلیدساز دارم.

‫اگه بمب باشه چی؟

‫داریم میاییم داخل.

‫کاری که کردی قشنگ نیست.

‫صداتون رو نشنیدم خانم.

‫واست تمدید جدید گرفته بودم.

‫من اروپا ک.و.ک رو آروم کردم، ‫عجله داشتن.

‫سخت تلاش کردم!

‫حتی یه ون واست آوردم که وسایلت رو ببری.

‫کجا ببرم خانم یونسکو؟

‫نمی‌دونم. دوست داری اینجا بمونن؟

‫دفعه قبلی گفتی دنبال یه پناهگاه می‌گردی.

‫همه پرن.

‫ببینیم چه کاری از دستمون برمیاد.

‫کشیش من پدر شربان یه چند ‫ تا پناهگاه می‌شناسه.

‫من به هر نحوی که بتونم کمک می‌کنم.

‫وسایل سبک‌تر رو ببر، ‫بقیه رو با ون می‌بریم.

‫من هم همراهت تا پناهگاه میام.

‫به این خانم مسن هم کمک کردم.

‫نوه‌اش به زور خونه‌اش رو گرفته بود.

‫حالش خوبه، کریسمس و عید پاک بهش سر می‌زنم.

‫- واسش یه کیسه بزرگ... ‫- من نمی‌رم پناهگاه.

‫من همراهت میام، می‌بینی چطوریه.

‫یه زمستان خیلی سرد در پیشه.

‫لطفا آقا. نمی‌خوام که...

‫نمی‌خوام ژاندارم‌ها بندازنت بیرون!

‫- چرا فیلم می‌گیری؟ ‫- که مدرک داشته باشن.

‫- مدرک چی؟ ‫- که باهات بدرفتاری نکردن.

‫اخطاریه رو ببین، مال خیلی وقت پیشه!

‫من تا جای ممکن واست زمان خریدم، ‫ولی دیگه موضوع از دست من خارجه.

‫واسم دردسر درست می‌کنی!

‫باشه، می‌رم.

‫یه ساعت وقت بدین وسایلم رو تخلیه کنم.

‫نمی‌تونم.

‫همه‌چیز رو ببر بیرون، ‫مبلمانت رو ببر کنار.

‫من یه انبار خالی پیدا می‌کنم.

‫- همه‌چیز رو آوردم اینجا. ‫- اینجا؟

‫اینجا موتورخونه بود.

‫این‌طوری آسون‌تره.

‫بهت وقت می‌دم وسایلت رو جمع کنی.

‫ولی بهت اعتماد کنم که باز ‫ پشت در ولمون نمی‌کنی؟

‫قول می‌دم.

‫- وایسا. ‫- هی!

‫- بهم دست نزن! ‫- آروم!

‫کلید رو می‌دم بهتون.

‫بهت اعتماد می‌کنیم. ‫ بیست دقیقه دیگه برمی‌گردیم.

‫شما هم بیایید بیرون!

‫باید با مردم خوب رفتار کنین!

‫مگه چیکارتون کرده؟

‫[ابلاغیه تخلیه، دادورز اورسولیا یونسکو ‫ به ایون گلانتاسو]

‫فروشگاه نمی‌شه. ‫قراره یه هتل پنج‌ستاره باشه.

‫- نگفتن «بوتیک»؟ ‫ - یعنی «هتل بوتیک».

‫یه هتل لوکس مثل بوتیک‌های فرانسوی.

‫- شش طبقه نمی‌سازن؟ ‫- ولی هر طبقه فقط چهار تا اتاقه.

‫یعنی اروپا ک.و.ک. این رو می‌گه.

‫اروپا کوکو!

‫نه، «کایزرلیش اونت کنینگلیش». ‫امپراتوری و سلطنتی.

‫ فیلم «بمب دزدیده شد» رو دیدی؟

‫از گوپو.

‫- خانم، شما فلورشتی زندگی می‌کنین؟ ‫ - بله.

‫اون بلوک‌های جدید خوبن؟

‫نمی‌دونم، من تو خونه زندگی می‌کنم.

‫ولی مثل دیوانه‌ها می‌سازن، ‫سبک چینی، همه چسبیده بهم.

‫تنگه. اگه پول داشتم می‌رفتم از اونجا.

‫بریم.

‫می‌تونم سیگارم رو تموم کنم؟

‫پس ورزشکار بوده؟

‫آره، حتی تو بالکانیاد طلا گرفت.

‫چطوری به این حال و روز افتاد؟

‫یه تصادف کرد، مجبور شد ورزش رو بذاره کنار،

‫شروع کرد به مشروب خوردن، ‫ خونه‌ رو از دست داد، آواره شد...

‫الکلی شد.

‫اون زیرزمین مال یه ورزشکاری بود ‫که رفت استرالیا.

‫ورزشکاره دوستش بود؟

‫مطمئن نیستم.

‫توی استرالیا مربی بود.

‫سکته کرد، پسرش ساختمان رو فروخت به ک.و.ک.

‫راه بیفتین، لاک‌پشت‌های نینجا!

‫- اگه بمب باشه چی؟ ‫ - نه بابا.

‫اینجا رو ببین.

‫زنگ بزنین آمبولانس!

‫دارم زنگ می‌زنم.

‫چیکار کردی پدربزرگ؟

‫اون سیم رو ازش باز کنین.

‫باید بهش دست بزنی.

‫یه آینه جلو دهنش بذار.

‫آینه از کجا؟ خفه شو!

‫[به مجاری:] الو، یه مورد اضطراری ‫ توی خیابان کلاینه...

‫یه نفر خواسته خودکشی کنه...

‫[به رومانیایی:] معذرت می‌خوام! ‫ یه اقدام به خودکشی توی...

‫باید ضبط کنیم.

‫آدرسش ساختمان دوم، خیابان میکو کلاین.

‫احیاش کنین.

‫من آرومم!

‫- دارم فشار می‌دم، ولی... ‫- هنوز نفس می‌کشه؟

‫- ظاهرا نه. ‫- ظاهرا نه.

‫- سرد شده؟ ‫- نفس نمی‌کشه!

‫- بیشتر فشار بده. ‫- یه مرده.

‫هفت، هشت، نه، ده...

‫- فایده نداره، مرده! ‫- ادامه بده.

‫- شاید بازم بیدار شه. ‫- پس خودت بکن!

‫- نمی‌خوای ادامه بدی؟ ‫- به چه دردی میخوره؟

‫باید با ریتم آهنگ «استیینگ الایو» ‫ پیش بری.

‫استیینگ الایو، استیینگ الایو!

‫- داری فیلم می‌گیری؟ ‫ - آره.

‫محکم‌تر خانم!

‫مرده، گفتم که.

‫واضحه.

‫این خرابه‌های رومی برمی‌گرده به...

‫.ببخشید

‫عجیبه، خودش رو از رادیاتور حلق‌آویز کرده.

‫ - چی؟ ‫- شیوه‌اش این بوده.

‫آره، سیم رو دور گردنش پیچید...

‫کنار رادیاتور نشست...

‫سیم رو بهش بست و تا می‌تونست کشید.

‫- متاسفم. ‫- لازم نیست.

‫تقصیر تو نبود. تو و ژاندارم‌ها ‫ همه‌چیز رو طبق قانون انجام دادین.

‫نه، باید می‌فهمیدم.

‫ولی دفعه قبل خیلی آروم بود!

‫همه‌چیز رو توضیح دادم، مشکلی نبود.

‫با ک.و.ک بحث کردم که بذارن یه مدت بمونه.

‫به خاطر من یه ماه دیگه بهش مهلت دادن.

‫واسه اثاثیه‌اش براش ماشین گرفتم.

‫آروم باش، اورسولیا.

‫تقصیر تو نبود. ‫بی‌نقص عمل کردی.

‫- تقصیر تو نبود. ‫- از نظر قانونی آره، می‌دونم.

‫حکم تخلیه داشت. تو حتی فراتر از ‫انسانیت عمل کردی.

‫براش جنگیدم که وقت بیشتری بگیره.

‫ک.و.ک می‌خواست قبل از زمستان ‫ تخریب کنه که بسازه.

‫- چی می‌خوان بسازن اونجا؟ ‫- یه هتل لوکس.

‫«کانتیننتال بوتیک».

‫طرفی که مرده سابقه کیفری داشت.

‫- از پلیس گرفتیم. ‫- واقعا داشت؟

‫توهین به حرمت قبور.

‫خدایا!

‫چند تا صلیب چوبی رو سوزونده بود که گرم بشه.

‫بیچاره!

‫باید بیشتر کمکش می‌کردم، ‫براش جا پیدا می‌کردم.

‫می‌تونستم تو دفتر خودم استخدامش کنم.

‫اگه می‌فهمیدم حال روحیش انقدر بده...

‫نمی‌تونی به همه کمک کنی.

‫تو مثل اون یارو تو «فهرست شیندلر» شدی.

‫«اگه این سنجاق رو فروخته بودم، ‫ یه یهودی کوچیک دیگه رو نجات می‌دادم!»

‫حالم همینه.

‫اشتباه کردم. تقصیر منه!

‫عزیزم، هیچ دلیلی برای بازداشتت ندارم...

‫هرچقدر هم بخوای خودت رو سرزنش کنی.

‫زندگی پر از اتفاقات غیرمنتظره‌ست.

‫یه خبر خوندم در مورد یه مرد کره‌ای...

‫که زیر دستگاه بسته‌بندی غذا له شد

‫چون ربات فکر کرد قوطیه.

‫- کتابش کجاست؟ ‫- اینجاست.

‫بیا، یه چیزی که حالت بهتر شه.

‫- خلافکارهای بدشانس. ‫- بریم سر گزارش.

‫[به آلمانی:] ‫نه، مرسی، حالم خوبه که پرسیدین.

‫با آقای هوخ‌هاوسلر و انکولسکو، ‫وکیلش صحبت کردم.

‫جای نگرانی نیست، همه‌چیز از ‫نظر قانونی درست بود.

‫فقط ناراحت‌کننده‌ست که به اینجا کشید.

‫رسانه‌ها...

‫می‌دونی دیگه، هر چیزی حدس و گمان ‫می‌زنن، یه مشت خوکن.

‫قطعا روانی بود، ولی به نظر نمی‌اومد.

‫الکلی بود.

‫ببین...

‫گذاشتیم وسایلش رو جمع کنه، ‫ به نظر می‌فهمید...

‫ولی وقتی برگشتیم، ‫ خودش رو از رادیاتور حلق‌آویز کرده بود.

‫آره.

‫شاید عجیب به نظر برسه، ولی ساده‌ست.

‫یه سیم رو دور گردنش پیچیده...

‫و با وزن خودش کشیده، تا خفه شده.

‫آره، همه‌چیز درست می‌شه.

‫مرسی.

‫مرسی که زنگ زدین و دوباره ‫ بابتش معذرت می‌خوام.

‫تا بعد.

‫[به مجاری:] گم شو بابا.

‫بهش 20 دقیقه وقت دادیم ‫که وسایلش رو جمع کنه...

‫و رفتیم با ژاندارم‌ها قهوه بخوریم.

‫وقتی در رو باز دیدم، یه حس بدی داشتم.

‫رفتیم تو و دیدیم از رادیاتور حلق‌آویزه.

‫آره، از رادیاتور، با یه سیم...

‫دور گردنش، بعد نشست...

‫و تا می‌تونست کشید پایین، ‫تا خفه شد، گمونم.

‫چشم‌هاش از حدقه زده بیرون، ‫ آب دهنش می‌ریخت، بوی گند شاش.

‫چشم‌هاش باد کرده بود...

‫هی سعی کردم کمک کنم، ماساژ قلبی دادم.

‫فایده نداشت.

‫هنوز جلو چشم‌هامه، چشم‌هاش باد کرده، ‫دهنش کف کرده...

‫تو اون بوی تعفن.

‫خدایا!

‫اگه تو و بچه‌ها رو نداشتم...

‫- خودمم خودکشی می‌کردم. ‫- هی، چرت نگو!

‫جدی می‌گم!

‫ولی چرا؟ تقصیر تو نبود که.

‫چرا بود. باید فکرش رو می‌کردم.

‫- و کمکش می‌کردم. ‫- دیگه چیکار می‌تونستی بکنی؟

‫نباید این پرونده رو قبول می‌کردم.

‫اون ک.و.ک‌های اروپایی ‫ مثل پلیس امنیتی قدیمن.

‫همینطوری مجوز گرفتن که اونجا همچین ‫ ساختمان بلندی بسازن.

‫ولی حکم دادگاه داشتن؟

‫آره، ولی من پرونده‌هایی دیدم که...

‫درسته، ولی نمی‌تونی حکم دادگاه رو عوض کنی.

‫کارهایی که تو ساخت‌وساز می‌کنن...

‫بسازبفروش‌ها تو رومانی جولان می‌دن.

‫- یه مشت دزدن. ‫- و اوباش.

‫نزول‌خورهای قمار.

‫و من باید واسه این آشغال‌ها کار کنم.

‫باید وکیل می‌شدم.

‫کاش حداقل این پرونده رو قبول نکرده بودم!

‫پدر بهت نگفته بود وکیل شدن بدتره؟

‫چون مجبور می‌شی دروغ بگی؟

‫می‌تونستم پرونده‌هایی رو انتخاب کنم ‫ که بشه به مردم کمک کرد.

‫- به آدم‌های نیازمند. ‫- الان هم همین کار رو می‌کنی.

‫هفته پیش اون دختر رو به مادرش برگردوندی.

‫- کارت مهمه. ‫- بعضی وقت‌ها.

‫ولی الان، نمی‌دونم.

‫یه حسی بهم می‌گفت اتفاق بدی میفته...

‫ولی گفتم حداقل پولش خوبه.

‫باید حقوق بدیم...

‫و قسط خونه رو... ‫تا کی؟

‫نباید تنهاش می‌ذاشتی.

‫- آخرش باز خودکشی می‌کرد. ‫- ولی دیگه تو نمی‌دیدی.

‫عالیه.

‫- چیه؟ ‫- روزنامه‌ها.

‫«دادورز مجارستانی، ‫ ورزشکار رومانیایی رو به خودکشی کشاند.»

‫دادورز مجار، بی‌رحمانه بیرونش کرد...

‫ و ایون گلانتاسو، ورزشکار سابق ‫رو به خودکشی وحشتناک وادار کرد.»

‫کثافت‌های مطبوعاتی عوضی!

‫ایرینا لینک رو برام فرستاد.

‫اون احمق پیش خودش چه فکری می‌کنه؟

‫کامنت‌هاشون خنده ‌داره...

‫بازم از همون حرف‌های ضد مجاری؟

‫«لهت می‌کنم، کثافت مجارستانی جنده.»

‫«کیر توی مجارستانی‌ها!» ‫«توی رومانی، رومانیایی حرف بزن!»

‫مگه عقب‌افتاده‌ست؟ ‫داشتی رومانیایی حرف می‌زدی.

‫واقعا خنده‌دار نیست.

‫«سال 1919، سربازهای رومانی ‫پرچم رومانی رو...

‫روی سقف پارلمان بوداپست زدند!»

‫«باید دوباره حمله کنیم!»

‫«باید همه مجارها رو می‌کشتیم!

‫حالا اون‌ها دارن رومانیایی‌های درست‌ ‫حسابی رو خفه می‌کنن!»

‫«اون دادستان جنده با اون قیافه کیریش...»

‫نمی‌خوام بشنوم!

‫- قبلا به این‌ها می‌خندیدیم! ‫- آره، «قبلا».

‫بی‌خیال این بدبخت‌های عقده‌ای شو.

‫آروم باش.

‫گوش کن...

‫خواهش می‌کنم...

‫من نمی‌تونم بیام این تعطیلات.

‫دوباره برگشتی به همون چرت و پرت‌ها؟

‫- پس کلا لغوش می‌کنیم. ‫- نه، بچه‌ها منتظرشن.

‫می‌خوام با خودم تنها باشم.

‫خواهش می‌کنم.

‫تو و بچه‌ها اول برید، ‫بعد می‌گیم یه کاری پیش اومده و...

‫- نمی‌تونم بهتون ملحق شم. ‫- من بدون تو نمی‌رم.

‫خواهش می‌کنم.

‫می‌خوام ذهنم رو خالی کنم، ‫یه سری تصمیمات بگیرم.

‫نمی‌تونم بیام، واقعا نمی‌تونم!

‫نمی‌تونم.

‫صبر کن.

‫منم دوستت دارم، ولی...

‫هی تصویر اون مرد حلق‌آویز جلو چشم‌هامه.

‫دائم تصور می‌کردم توی یونان حسابی ‫ سکس می‌کنیم.

‫منم دلم می‌خواست.

‫ولی الان نمی‌تونم، خواهش می‌کنم!

‫عصبانی نشو، عشقم.

‫وقتی از یونان برگردین، حالم بهتر می‌شه.

‫سفر خوبی داشته باشین، مواظب باشین، باشه؟

‫خداحافظ مامان.

‫- کی میای پیشمون؟ ‫- هر وقت تونستم، عزیزم.

‫مواظب باشین.

‫نذار توی آب خیلی دور بشن.

‫- حتما بهشون غذا بده. ‫- نه بابا، می‌ذارم از گشنگی بمیرن.

‫- می‌بینمتون. ‫- کمربند!

‫عکس بفرستین! و فیلم!

‫سلام.

‫چه خبر؟

‫رفتم رستوران «کوزا نوسترا» کنار ‫ تئاتر مجارستان رو ببندم.

‫اوضاع بهم ریخت.

‫صاحبش شلوغ کرد، آشغال.

‫گم شو، جنده کثافت!

‫برو گم شو، کثافت!

‫با خوک‌های پلیس اومدی اینجا!

‫من آدم درستیم، حرومزاده!

‫آقا، این رفتارتون قابل قبول نیست!

‫- حکم دادگاه داریم که... ‫- برو بمیر!

‫- اینجا مردم مسموم شدن! ‫- دروغه!

‫و تو رئیس اینجا نیستی، جنده‌ی کثافت!

‫تیکه آشغال!

‫تو کلاهبرداری! کلاهبردار!

‫- اگه من اونجا بودم... ‫- خواهش می‌کنم!

‫- درد داره! ‫- گم شو بیرون، کلاهبردار!

‫- از این حرومزاده شکایت کن. ‫- کردم.

‫مامورهای پلیس فقط وایستاده ‫بودن نگاه می‌کردن.

‫هی بهت می‌گم، پلیس رو بی‌خیال شو.

‫- همیشه با ژاندارم‌ها برو! ‫- اوضاع اونقدر بد نبود.

‫می‌تونی روی ژاندارم‌ها حساب کنی. ‫ پلیس؟ نه خیلی.

‫یادت هست اون یارو اسلحه کشید ‫و پلیس‌ها فرار کردن؟

‫خوشحالم سالم رسیدین!

‫واسم از پرواز هواپیماها فیلم بفرست.

‫و ضدآفتاب اس‌پی‌اف پنجاه بزن!

‫و نذار زیاد از ساحل دور شن.

‫بوس! دوستتون دارم!

‫تا رادیاتور رو بپوشونه.

‫- اینجوری؟ ‫- آره، مرسی.

‫ببخشید دیر کردم.

‫مثل الان ما، یه قهوه گرفتیم و...

‫قهوه رو خوردیم و...

‫وقتی برگشتیم اونجا...

‫در زدیم و دیدیم خودش رو از رادیاتور ‫ حلق‌آویز کرده.

‫یعنی...

‫یه سیم دور گردنش پیچیده بود، نشسته بود...

‫و با وزن بدن خودش خفه شده بود.

‫می‌دونم عجیبه ولی خودش رو از ‫رادیاتور آویزون کرده بود.

‫زبانش بیرون بود، ‫ همه جا پر شاش بود...

‫وحشتناک بود!

‫زنگ زدیم آمبولانس، ده دقیقه‌ای رسیدن.

‫ولی دیگه مرده بود.

‫تلاش کردن احیاش کنن، ولی فایده نداشت.

‫تقصیر تو نبود.

‫به اون آشغال‌هایی که توی اینترنت ‫فحش می‌دن توجه نکن.

‫- این ناسیونالیست‌های کثافت... ‫- قضیه اون نیست.

‫البته آره، اونم روم تاثیر می‌ذاره.

‫معلومه.

‫نمی‌دونم بهت گفته بودم یا نه...

‫ولی هر بار همدیگه رو می‌بینیم ‫احساس گناه می‌کنم.

‫چرا؟

‫به ‌عنوان یه رومانیایی.

‫واضحه که ما ترانسیلوانیا رو 1918 دزدیدیم.

‫به عنوان غنیمت جنگی.

‫حالا چه اهمیتی داره؟

‫وقتی ملت می‌گن «ترانسیلوانیا همیشه ‫رومانیایی بوده» اهمیت داره!

‫و من می‌گم ‫«یه نگاه به ساختمان‌های تاریخی بنداز!»

‫شبیه وین یا بوداپسته، نه؟

‫شبیه کدوم یکی از شهرهای جنوب رومانیه؟

‫اون مجسمه مارتون آرونه، نه میهنای ترک!

‫مهم نیست.

‫خیلی سر مرگ اون مرد احساس گناه می‌کنم.

‫نباید بکنی، ولی می‌فهمم.

‫از نظر قانونی مقصر نبودم. ولی خیلی ناراحتم!

‫هنوز جلو چشم‌هامه.

‫دیشب تا صبح خوابم نبرد.

‫درکت می‌کنم.

‫خدا شاهده که می‌خواستم کمکش کنم.

‫می‌تونستم تو دفتر خودم استخدامش کنم، شاید.

‫نمی‌دونم...

‫محله‌ی من رو که می‌شناسی.

‫زیر بالکنمون، یه ذره اون ‌طرف‌تر...

‫یه گاراژ قدیمی توی یه حیاط مشترکه.

‫یادم هست.

‫یه کارتن‌خواب اونجا جا خوش کرده بود.

‫حدودا پنجاه ساله، ریش کثیف.

‫هر بار که ساشا رو می‌بردم مدرسه، می‌دیدمش.

‫اوایل بهش پول می‌دادم...

‫ولی هی بیشتر می‌خواست، ‫دیگه بی‌خیالش شدم.

‫کم‌کم از اونور خیابون رفتم.

‫دیگه نمی‌خواست، فهمیده بود ‫که چیزی گیرش نمیاد.

‫و دیگه ازت پول نمی‌خواست؟

‫فهمیده بود که دیگه بهش نمی‌دم.

‫ولی بوی گندش همه‌جا رو پر کرده بود.

‫همون کنار دیوار گاراژ دستشویی می‌کرد...

‫همه‌جا پر گه بود!

‫زمستان‌ها خیلی بد نبود...

‫ولی هر بار که از کنارش رد می‌شدم ‫ حالم بد می‌شد.

‫به‌خصوص وقتی برف می‌اومد ‫ و هوا منفی بیست درجه بود.

‫نمی‌دونم چطوری زنده می‌موند.

‫یه روز صبح دیدمش رو جدول نشسته...

‫زیر یه پتو مچاله شده، ‫ می‌لرزید و ناله می‌کرد.

‫- کمکش نکردی؟ ‫- چطوری؟

‫می‌ذاشتی توی راهرو ساختمان بخوابه؟

‫همسایه‌ها قبول نمی‌کردن. ‫ تازه، خودش هم هیچی نمی‌گفت.

‫باشه.

‫کل زمستان حالم رو بد می‌کرد.

‫تو تخت می‌لرزیدم...

‫ترموستات رو روی 18 می‌ذاشتیم ‫که صرفه‌جویی کنیم...

‫و هی بهش فکر می‌کردم، بیرون، ‫توی هوای منفی 18.

‫دن چی گفت؟

‫در موردش حرف نزدیم.

‫اون صبح زود می‌ره سر کار، ‫من ساشا رو می‌برم مدرسه.

‫بعد از یه مدت، آرزو کردم بمیره.

‫این چه حرفیه؟

‫خب، نه این که واقعا بمیره...

‫ولی دیگه نمی‌تونستم ببینم ‫هر روز اینطوری عذاب می‌کشه...

‫و بعد نگاه کنم ببینم، مرده یا نه؟

‫وقتی بارون می‌اومد، خودش رو با کیسه زباله ‫ می‌پوشوند...

‫و یه چتر شکسته...

‫زمستان که تموم شد خوشحال شدم.

‫ولی وقتی هوا گرم شد، یه مشکل دیگه داشتیم.

‫بوی گه.

‫درک می‌کنم.

‫فکر نکنم واقعا بکنی.

‫شاش هم بود.

‫کل دیوار گاراژ پر از گه بود!

‫اگه پنجره رو باز می‌کردم ‫و یکم باد می‌وزید...

‫حالم بهم می‌خورد!

‫یه بار نگاه کردم، ‫ولی معمولا سرم رو برمی‌گردوندم.

‫اندازه کشور چین اسهال کرده بود!

‫شاید اگه بهش می‌گفتی...

‫همسایه‌ها گفتن. فایده نداشت.

‫شروع کردیم به شوخی کردن سرش.

‫- دن گفت باید به هیرایاما زنگ بزنیم. ‫- کی؟

‫- فیلم روزهای خوش رو ندیدی؟ ‫- نه.

‫یه فیلم ژاپنیه درباره یه ‫پیرمرد به اسم هیرایاما...

‫که آهنگ‌های لد زپلین و راد استوارت ‫ گوش می‌ده...

‫و غرق تمیز کردن توالت‌های عمومی می‌شه.

‫به هر حال.

‫یه روز واقعا بالا آوردم.

‫حالم انقدر بد شد که انگار ‫کل اون گه رو جلو چشم‌هام می‌دیدم.

‫و بالا آوردم.

‫به پلیس زنگ زدم و بالاخره بردنش.

‫بیچاره.

‫اصلا فکر کردن بهش حالم رو بهم می‌زنه.

‫بعدش خودم حس یه تیکه گه رو داشتم.

‫ولی دو هفته پیش دوباره برگشت.

‫نمی‌دونستم باید خوشحال باشم یا نه.

‫خوشحال شدم که فهمیدم زندست...

‫ولی بوی گه دوباره برگشت!

‫توی خونه هی اسپری می‌زنم، ‫ولی از بین نمی‌ره.

‫امیدم به زمستانه.

‫ولی اون موقع دوباره عذاب وجدان ‫ سر سرما میاد.

‫درکت می‌کنم.

‫من هیچوقت حکم تخلیه بین ‫ نوامبر تا مارس صادر نمی‌کنم.

‫ممکنه بیرون بمیرن، نمی‌خوام تقصیر من باشه.

‫- نمی‌خوام بمیره! ‫- معلومه که نه.

‫وقتی توی...

‫تو اون انجمن کمک به خانواده‌های رم ‫حاشیه شهر ثبت‌نام کردم حالم بهتر شد.

‫یه چیزی گفته بودی.

‫پس از خانواده‌ها حمایت می‌کنم، ‫ کمک می‌کنم، هر وقت بتونم.

‫فیلمش هست.

‫مردم رم مجبور شدن توی زباله‌دونی زندگی ‫کنن و ما هیچ کاری نمی‌کنیم!

‫و گذاشتیم همین‌جا بمونن.

‫بیا تا این خانواده بیچاره رو ببینی...

‫که حتی پول داروی پسرشون رو هم ندارن.

‫چه عدالتیه این...

‫یه بچه بمیره صرفا چون پدر و مادرش ‫ پول درمانش رو ندارن؟

‫معلومه عدالت نیست.

‫متاسفانه واقعیته.

‫بچه‌های انجمن همین چند روز پیش گفتن.

‫یه زن رمی اومده بود کمک بخواد.

‫چهار تا بچه داره.

‫شوهرش بی‌خانمانه، کارهای عجیب و غریب ‫ تو شهر قبول می‌کنه.

‫همه‌شون توی زباله‌دونی زندگی می‌کنن.

‫و درمان اون پسر خیلی گرونه.

‫چطوری ممکنه زندگی یه بچه به ‫ داشتن پول دارو بستگی داشته باشه؟

‫اینجا، توی کلوژ، وسط میلیون‌ها یورو پول!

‫- شهر هوشمند، آی‌تی و این داستان‌ها! ‫- حق با توئه.

‫باشه، باهات میام.

‫وقتی ببینی چطوری زندگی می‌کنن، ‫ خودت دلت می‌خواد کمک کنی.

‫باشه.

‫شاید بقیه هم بیشتر مشتاق بشن.

‫آره.

‫یه نگرانی دارم.

‫عکسم رو گذاشتن تو خبرها، توی توییتر...

‫نمی‌خوام بگن دارم گشت فقر می‌زنم.

‫هیچکس همچین چیزی نمی‌گه!

‫علاوه بر این، نمی‌تونم اون پسر رو ببینم، ‫نمی‌تونم!

‫نمی‌شه صرفا پول رو به انجمن واریز کنم؟

‫می‌تونی، ولی من مستقیما ‫ حامی این خانواده‌ام.

‫پس من می‌تونم...

‫پول رو بهت منتقل می‌کنم، ‫حساب رولوتت رو بده!

‫به اسم خودمه، دورینا تاوسان.

‫دورینا. بیا.

‫باشه.

‫500 یورو برات فرستادم.

‫- خیلی زیاده! ‫- قبولش کن، اشکالی نداره.

‫- صبر کن... ‫- تعطیلاتم رو که نمی‌رم دیگه.

‫- چرا؟ ‫- نمی‌تونم برم.

‫به هر حال، من چند جا دیگه هم کمک می‌کنم...

‫اون پیامک ودافون، ماهی 2 یورو.

‫2 یورو واسه یونیسف، ‫2 یورو واسه پناهنده‌های اوکراینی...

‫واسه «نان فردا»، واسه «کتاب در روستاها»...

‫واسه اون بیمارستان جدید، ‫ واسه زن، زندگی، آزادی...

‫واسه غزه...

‫جمعا می‌شه حدود 40 یورو در ماه.

‫چه کار قشنگی.

‫دوست دارم ماهی 2 یورو هم به این انجمن بدم.

‫ولی نمی‌دونم قراردادی واسش دارن یا نه.

‫با اورنج یا ودافون. ولی می‌پرسم.

‫یا می‌تونی مستقیم واریز کنی.

‫باشه!

‫این کار 2 یورویی راحت‌تره، ‫ریسک این که یادم بره رو نداره.

‫از قبض ودافونم کم می‌شه.

‫دیگه دلیلی نیست که هی عذاب وجدان ‫ داشته باشی.

‫تقصیر تو نبود.

‫نمی‌تونستی جلوی خودکشیش رو بگیری.

‫گاهی وقت‌ها، می‌دونی...

‫یه چیزی خوندم درباره برتولت برشت.

‫اون موقع آمریکا بود، ‫زمان پاکسازی‌های مسکو.

‫برشت رفت پیش یه مردی که هنوز چپ بود...

‫ولی به شدت ضد استالین بود.

‫به برشت گفت که چطوری بی‌گناه‌ها ‫ تو گولاگ اعدام می‌شن.

‫برشت سکوت کرد، بعد گفت:

‫«هرچی بی‌گناه‌تر باشن، بیشتر سزاوار مرگن.»

‫احمق.

‫منظور برشت این بود که...

‫اون‌ها به توطئه علیه استالین متهم شده بودن.

‫دقیقا چون توطئه نکرده بودن، ‫یعنی «بی‌گناه» بودن...

‫یه جور عدالتی در اون بی‌عدالتی بود.

‫وظیفه‌شون بود که علیه استالین توطئه کنن...

‫یه قاتل وحشتناک بود.

‫گوش می‌کنم.

‫ولی می‌دونم قبل از این که دهن باز کنی، ‫چی می‌خوای بگی.

‫می‌خوای بگی داستانم رو...

‫درباره این که هسکل چطوری ‫مرد باور نمی‌کنی...

‫و اون نگاه «مسخره‌بازی در نیار» ‫ میاد رو صورتت.

‫فهمیدم همون لحظه مرده.

‫من محکوم می‌شدم.

‫کی باور می‌کرد خودش از ماشین افتاده؟

‫اگه هسکل به هوش می‌اومد، ‫که البته ممکن نبود...

‫خودش قسم می‌خورد ‫که من زدمش تا پولش رو بگیرم.

‫آره، مجرم شناخته می‌شدم.

‫غریزه می‌گفت فرار کنم، ‫ ولی فهمیدم بی‌فایدست.

‫کلی آدم سر راه بودن که می‌تونستن ‫ من رو شناسایی کنن.

‫اون پمپ‌بنزینیه و پیشخدمته.

‫اگه فرار می‌کردم وضعم بدتر می‌شد، ‫باید توضیح می‌دادم چرا زدم به چاک.

‫راه بعدی این بود که بمونم و وقتی پلیس اومد، ‫ راستش رو بگم.

‫ولی این دیوانگی بود.

‫به حرف راست می‌خندیدن و طناب ‫ رو می‌انداختن دور گردنم.

‫[به مجاری:] ‫ای پدر ما که در آسمانی...

‫نام تو مقدس باد.

‫پادشاهیت قطعی، اراده‌ات در زمین ‫ نیز مانند آسمان قطعیست.

‫روزی امروزمان را برسان.

‫و بدهی ما را ببخش، چنان ‌که ما هم ‫ بدهکاران خود را می‌بخشیم.

‫ما را از هوس دور کن و از شر رهاییمان ده...

‫زیرا عظمت و قدرت و جلال از آن توست...

‫اکنون و تا به ابد، آمین.

‫[به مجاری:] ‫حکم دادگاه خیلی عجیبه.

‫شاید یه فشار پشتش بوده، حتی رشوه.

‫من طرف رو وادار کردم وسایلش رو جمع کنه...

‫به نظر همکاری می‌کرد، ‫پس رفتیم قهوه بخوریم.

‫وقتی برگشتیم، 15 دقیقه بعد...

‫دیدیم خودش رو از رادیاتور حلق‌آویز کرده.

‫یه سیم دور گردنش بسته بود...

‫و با وزن خودش خفه شده بود.

‫عجیبه، ولی خودش رو از رادیاتور ‫ حلق‌آویز کرده بود.

‫وای، چه وحشتناک.

‫از نظر قانونی مقصر نیستم، ‫ولی حالم خوب نیست.

‫- خیلی عذاب وجدان دارم. ‫- معلومه.

‫- همین بود ماجرا ‫- فهمیدم.

‫ولی نمی‌تونی پیش‌بینی کنی ‫ هر احمقی قراره چیکار کنه.

‫معلومه که نه.

‫اون احمق نبود، صرفا یه بدبخت بود.

‫بدشانس و بی‌پناه.

‫دولت فراموشش کرده بود، ‫هیچ‌کس بهش کمک نمی‌کرد.

‫حقشونه!

‫ترانسیلوانیا رو از ما گرفتن ‫صرفا برای این که نابودش کنن.

‫رومانیایی‌ها فقط بلدن چیزی که دارن ‫ رو خراب کنن.

‫فقط اون‌ها نیستن.

‫ترانسیلوانیا رو از ما دزدیدن...

‫و حتی نتونستن از یه چیز خوب مراقبت کنن.

‫- دهقان‌های احمق. ‫- بی‌ربطه.

‫بهت گفتم، باید می‌رفتی مجارستان...

‫یه شغل خوب توی بوداپست پیدا می‌کردی...

‫نه با این دهاتی‌ها اینجا.

‫رعیت‌های احمق.

‫همین رعیت‌های احمق رومانیایی ‫ الان تولید ناخالصشون از مجارستان بالاتره.

‫تمدن صرفا به تولید ناخالص نیست.

‫وقتی شهردار داشت پرچم رومانی رو...

‫روی هر نیمکت و سطل زباله‌ای ‫توی شهر می‌کشید چرا نرفتی؟

‫به‌ جاش موندی توی کلوژ، ‫ با این ناسیونالیسم مسخره.

‫من سن تو رو نداشتم. تو جوان بودی.

‫انگار مجارستان ما رو با آغوش باز می‌پذیره.

‫آره، بهونه بیار.

‫علاوه بر این، مجارستان اوربان ‫یه کشور فاشیستیه!

‫چطوری فاشیستیه وقتی مردم بهش رای می‌دن؟

‫هنوزم فاشیستیه، ننگ اروپاست!

‫اوربان و بیشتر مجارستان حامی پوتینن!

‫حمایت از کشتار اوکراینی‌ها یعنی...

‫یعنی فقط شرمساری...

‫انگار مجارها هرگز علیه شوروی توی سال 1956 ‫ شورش نکردن!

‫مجارستان اوربان حالم رو بهم می‌زنه!

‫حقیقته.

‫حقوق اقلیت‌ها رو محدود می‌کنه، آشغاله.

‫خیلی‌خب عزیزم... تو همین‌جا بمون...

‫بذار این کولی‌ها بهت بگن ‫«حرومزاده‌ی مجاری کثیف».

‫می‌مونم.

‫پس دیگه غر نزن.

‫حداقل با وقار رفتار کن...

‫یا نکنه ویروس غرغر همیشگی رومانیایی‌ها ‫بهت سرایت کرده؟

‫لطف کن دیگه هم برنگرد!

‫جنده!

‫مامان، زنگ زدم بگم بابت ‫دعوامون معذرت می‌خوام.

‫می‌خوام بدونی خیلی دوستت دارم.

‫من تو یه موقعیت حساسم و...

‫بازم معذرت می‌خوام مامان! خداحافظ.

‫سلام فرشته‌های من.

‫فیلمت رو خیلی دوست داشتم، بندک.

‫یه خبر بد براتون دارم.

‫مامان نمی‌تونه بیاد اسکیاتوس پیشتون.

‫کلی کار دارم.

‫واقعا خیلی زیاد.

‫ولی قول می‌دم وقتی برگشتین...

‫یه آخر هفته می‌ریم ونیز.

‫یه تعطیلات کوچیک دیگه، ‫که هر دوش رو دوست داشته باشین.

‫خیلی خیلی می‌بوسمتون.

‫دلم براتون تنگ شده، دوستتون دارم، خداحافظ!

‫الو!

‫من اورسولیا یونسکو هستم، دادورزم.

‫در مورد ایون گلنتاسو تماس می‌گیرم، ‫که سوم اکتبر...

‫در سن 62 سالگی تو کلوژ فوت کرده.

‫دفنش کردن؟

‫فکر می‌کردم چند روز تو ‫سردخانه نگه می‌دارنشون.

‫قبرستان فقرا؟

‫اون دره قبرستان داره؟

‫پس دفنش کردن.

‫ممنون. ‫روز خوبی داشته باشین.

‫روز بخیر، خانم یونسکو!

‫سلام.

‫من فردم

‫فرد واسیلسکو.

‫یادم نمیاد.

‫«که صادقانه بنوشند، دیگری را زخمی نکنند، ‫ هر کس به اندازه‌ی نیازش!»

‫آهان، فهمیدم.

‫- من شاگردتون تو حقوق رومی بودم. ‫- حدس زدم.

‫12 یا 13 سال پیش.

‫خیلی باهوش نبودم، ‫ولی یه چیزهایی یادم مونده.

‫«اوضاع میان دیگران به ‫ دیگران آسیبی نمی‌زند...»

‫ - جنبش بی‌فایده. ‫- همونه.

‫خوب یادم نمیاد، ده ساله درس ندادم.

‫- پس پیک شدی؟ ‫- آره.

‫مدرک دانشگاهی گرفتم...

‫ولی دنیای موسسات ژوستینین ‫و بارتولوس دایجست من رو پس زد.

‫چرا؟

‫خب...

‫یه کتاب ذن هست، مومونکان.

‫توش می‌گه یه استاد بزرگ ذن، ‫سیجو، یه روز راهبی ازش پرسید:

‫«سلام استاد سیجو!

‫شنیدم یه راهب بزرگ ذن ‫ده‌ هزار سال مراقبه کرد...

‫ولی هنوز به روشن‌دلی نرسید!

‫درسته؟»

‫سیجو گفت: «آره» ...

‫«ولی چرا به روشن‌دلی نرسید؟»

‫استاد جواب داد:

‫«چون نرسید.»

‫برای منم همین بود. جواب نداد.

‫حواست به دوچرخه باشه، خطرناکه.

‫کلی احمق توی خیابونن.

‫اینو ببین!

‫«من رومانیاییم.» ‫این چیه؟

‫چون خیلی از پیک‌ها از بنگلادش ‫ یا سریلانکا هستن.

‫راننده‌های رومانیایی اذیتشون می‌کنن.

‫امیدوارم هوای هموطن‌ها رو داشته باشن.

‫انقدر بده؟

‫مثل همون چیزی که شما می‌گفتین، ‫پر از دکترای حماقته، استاد!

‫خیلی خوشحال شدم دیدمتون.

‫همچنین.

‫شاید دوباره هم رو ببینیم، اگه سوپ سیرابی ‫یا پاپریکاش سفارش بدین.

‫- یا یه سوسیس. ‫- باشه فرد.

‫خوشحال شدم دیدمتون. ‫اصلا تغییر نکردین!

‫اصلا بهتر شدین! ولی نمی‌گم، ‫چنین حرف‌هایی الان آزار محسوب می‌شه.

‫آره، بس کن.

‫خداحافظ!

‫کارت تموم شد؟ هنوز توی کلوژی؟

‫نه، تو فلورشتی زندگی می‌کنم.

‫جان؟

‫فلورشتی خوب، نه قسمت مزخرفش.

‫می‌خواستم سه تا بچه‌‌هام...

‫یه خونه، یه حیاط و هوای تمیز داشته باشن.

‫نه، چند روزه تنها هستم.

‫مرسی، ولی گرسنه نیستم.

‫این روزها خیلی هم اهل معاشرت نیستم.

‫ولی یه آبجو بد نیست. اگه حالش رو داری.

‫نه، تو فلورشتی نه!

‫پس تو مرکز شهر می‌بینمت.

‫- ببخشید دیر کردم استاد. ‫- نه، من زود اومده بودم.

‫- کافه چه‌گوارا چطوره؟ ‫- یکم شلوغه.

‫- تو سالن انتظار سینما یه بار هست. ‫- باشه.

‫این دختر بزرگمه، کاتالین...

‫توی یه نمایش مدرسه، ‫ جاناتان لیوینگستون مرغ دریایی.

‫- فوق‌العاده‌ست! ‫- مرسی.

‫- پس توی فلورشتی زندگی می‌کنی؟ ‫- آره.

‫ولی تو یه دبیرستان بهتر توی شهر ‫ ثبت‌نامش کردم.

‫آپاتسای.

‫فلورشتی داره به فاجعه تبدیل می‌شه.

‫وقتی اول رفتیم اونجا...

‫صرفا چند هزار نفر بودن.

‫الان هفتاد هزار تا شدن، دیوانه‌کننده‌ست.

‫- همه‌جا خونه‌ها جدیدن، مثل چینه. ‫- قیمت‌هاشم تقریبا همونه!

‫بذار یه چیزی نشونت بدم.

‫اینو ببین.

‫«طرح نوردیس».

‫«کلکی از طرف قوی‌ترین ‫باند سیاسی و ملکی.»

‫تا حالا نشنیدم، می‌گردم ببینم چیه.

‫راستی...

‫چرا با خانوادت نرفتی تعطیلات؟

‫یه مشکل جدی پیش اومد، موندم که حلش کنم.

‫مشکل؟ کمکی از دستم برمیاد؟

‫کاریه. حوصله تعریف ندارم.

‫باشه.

‫اون...

‫اون حکایت‌های ذن رو بگو. ‫من عاشق حکایتم.

‫خیلی طرفدارشم.

‫یه نگاه تازه به زندگی می‌ده بهم.

‫نبودن خودکشی کرده بودم.

‫بذار فکر کنم. آهان!

‫هر وقت از گوتی درباره ‫ معنای زندگی می‌پرسیدن...

‫فقط یه انگشتش رو بالا می‌گرفت.

‫انگشت اشاره، نه اون یکی... ‫ می‌دونی دیگه.

‫شاگردها هم شروع کردن همین کار رو ‫ انجام دادن...

‫فقط انگشت بالا می‌گرفتن.

‫یه روز دید یه غریبه از یکی از شاگردها ‫ پرسید بودیسم چیه.

‫شاگردش هم جوگیر شد و انگشت بالا برد.

‫روز بعد، گوتی، که یه چاقو توی ‫ دستش قایم کرده بود...

‫از اون شاگرد پرسید...

‫«خب، پس تو همه‌چیز در مورد ‫ جوهر بودیسم رو می‌دونی؟»

‫پسره گفت «آره».

‫گوتی پرسید: ‫«خب، جوهر بودیسم چیه؟»

‫پسره انگشتش رو بالا گرفت.

‫گوتی یهویی بریدش.

‫و پسره جیغ‌زنان حین ‫خونریزی فرار کرد دوید...

‫گوتی صداش کرد:

‫«هی، برگرد اینجا!»

‫پسره برگشت نگاه کرد، ‫گوتی دوباره پرسید...

‫«جوهر بودیسم چیه؟»

‫پسره از عادت خواست انگشتش رو بالا بگیره.

‫ولی انگشتی نبود، فقط دست خونیش بود.

‫و یهویی روشن شد!

‫چه مسخره! ولی بازم بامزه‌ست.

‫یا، یه راهب جوان جلو استاد سپو تعظیم کرد.

‫استاد سپو، تق، تق، تق! پنج بار زد تو سرش.

‫راهب بدبخت پرسید...

‫«آخ، مگه چیکار کردم سنسی؟»

‫بعد سپو پنج بار دیگه زدش.

‫- روشن‌دل شد؟ ‫- نگفتن.

‫یه راهب به استاد دایتن گفت...

‫«موج‌های اقیانوس رنج خیلی بزرگن!

‫چطور می‌تونیم از اقیانوس رنج بگذریم؟»

‫می‌دونی دایتن چی جواب داد؟

‫«با یه قایق چوبی.»

‫- این یکی ضعیف بود. ‫- من موافق نیستم!

‫راهب‌های سالن شرقی داشتن با ‫راهب‌های سالن غربی بحث می‌کردن...

‫یه راهب، نانسن، گربه رو برداشت و داد زد...

‫«گوش کنین بچه‌ها!

‫یه کلمه ذن بگید، گربه رو نجات می‌دم.

‫وگرنه می‌کشمش.»

‫همه مات و مبهوت ساکت شدن.

‫نانسن گربه رو از وسط دو نیم کرد.

‫عصر که شد، راهب جوشو از هر جا که بود برگشت.

‫نانسن داستان رو براش تعریف کرد.

‫جوشو صندلش رو درآورد، گذاشت رو سرش و رفت.

‫نانسن گفت...

‫«عه، اگه اونجا بودی، گربه رو نجات می‌دادم!»

‫چه بچگانه!

‫یه راهب بود به اسم توکوشو، ‫ رفت سراغ 54 استاد ذن...

‫ولی هنوز به ساتوری یعنی، روشن‌دلی نرسید.

‫آخرش رسید پیش استاد هوگن.

‫یه روز رفت و از استاد هوگن پرسید...

‫«یه قطره آب از چشمه سو چیه؟»

‫استاد هوگن جواب داد...

‫«یه قطره آب از چشمه سوئه.»

‫با شنیدن این، توکوشو به روشن‌دلی رسید!

‫همه مشکلات زندگیش، ‫طبق گفته مومونکان، حل شد.

‫پر کن، لطفا.

‫کاش به این راحتی بود.

‫من اصلا اهل ذن نیستم.

‫درست نیست!

‫ذن اون آرامشی که می‌گن نیست...

‫جریان داشتنه، بدون هیچ ترجیحی.

‫ اومون گفته، «هر روز یه روز خوبه».

‫خب، چی شد آخرش؟ ‫می‌تونی بهم بگی، خانم...

‫لابئو.

‫- چه پررو! ‫- پس خانم گایوس.

‫- هر دوشون قانون‌گذارهای بزرگی بودن. ‫- این بهتره.

‫ولی لابئو کوچیک‌ بود.

‫باشه دیگه.

‫می‌دونی من دادورزم دیگه؟

‫خلاصه...

‫حین تخلیه یه نفر که توی ‫یه زیرزمین زندگی می‌کرد...

‫وقتی منتظر بودیم وسایلش رو جمع کنه...

‫طرف خودش رو دار زد.

‫وای.

‫- مرد؟ ‫- آره، مرد.

‫و من خیلی، خیلی، خیلی احساس گناه می‌کنم.

‫درک می‌کنم.

‫هر چند، از نظر قانونی، مقصر نیستم.

‫خب، این خوبه.

‫ولی خب...

‫- وحشتناکه. ‫- واسه همینه نتونستم برم تعطیلات.

‫می‌فهمم.

‫توی تسوره‌زوره‌گوسا یه داستان هست.

‫یه مرد می‌خواست فرداش یه گاو بفروشه.

‫ولی همون شب، گاوه مرد.

‫برای فروشنده، این از نظر فروشنده ‫ یه ضرر بزرگ بود.

‫ یه راهب بلندپایه ذن می‌گه ‫ «نه اینطور نیست».

‫«اگه به عنوان نمودی از ناپایداری ‫چیزها نگاه کنی...

‫مرگ گاو برای صاحبش خیلی پرسود بود.»

‫ولی انسان گاو نیست.

‫آدم برابر با آدمه، برشت گفته.

‫درسته.

‫این شبیه یه اصل بدیهی تو ریاضیه.

‫اصل‌های بدیهی تو ریاضی مثل ذنه.

‫خیلی جالبه.

‫مخصوصا چون نمی‌تونی اثباتشون کنی.

‫اصل توازی، می‌دونم.

‫یا اون‌هایی که تو حسابن!

‫مثلا، صفر یه عدده.

‫نمی‌تونی اثباتش کنی، باید باور کنی ‫ که صفر عدده.

‫یا این که بعد از هر عدد طبیعی «ان»...

‫یه عدد دیگه میاد، ان بعلاوه‌ی یک.

‫فکر کنم اون یکی قابل اثباته.

‫واقعا؟ بکن ببینم.

‫نمی‌دونم!

‫قابل اثبات نیست!

‫مثل قضیه ناتمامی اول گودله.

‫استاد، اصلا درباره چی حرف می‌زنیم؟

‫در مورد حق زندگی هم همینه.

‫بدیهیات می‌گه جهانیه، ‫ولی نمی‌تونم اثباتش کنم.

‫با یه دوستم حرف می‌زدم، می‌گفت...

‫اشکالی نداره افغان‌ها زن‌های زناکار ‫ رو سنگسار می‌کنن.

‫هی می‌گفت...

‫«خب، اون‌ها همین‌جورن، دیگه!»

‫انگار حق جهانی زندگی بی‌دلیل ‫بهشون تعلق نمی‌گیره.

‫چه احمقی!

‫فکر کنم باید یکم هوا بخورم.

‫خدا رو شکر که شب شده، دیگه لازم نیست ‫ غروب رو تحسین کنیم!

‫وای، «بلیط سلامتی»!

‫یه لحظه صبر کن.

‫انگار برگشتم دبیرستان.

‫- بده؟ ‫- اصلا!

‫وقتی با جوان‌هام، ‫انگار خودمم جوان می‌شم!

‫لری فلینت تایید می‌کنه!

‫چرا فقط مردها باید این کار رو بکنن؟

‫دقیقا! خانم مکرون!

‫- سن‌گرایی؟ ‫- اصلا، استاد!

‫به قول آیس‌تی:

‫«من عاشق دخترهای مکزیکیم، دخترهای سیاه، ‫دخترهای شرقی، فرقی نداره...

‫اگه از مریخ باشی و کس داشته باشی...

‫بازم می‌کنمت!»

‫- هی! ‫- من خیلی فراگیرم.

‫حالا ناراحت نشو.

‫کلی فاجعه داریم حالا ‫غزه و اوکراین رو ببین مثلا.

‫یه ویدئو از جبهه اوکراین دیدم، میخکوب شدم.

‫طرفدار پوتین نیستی که؟

‫عمرا! صرفا تو یه گروه فیسبوکی بود.

‫بچه‌ها فیلم‌های خط مقدم رو آپلود می‌کنن.

‫برای دفاع، اوکراینی‌ها پهپاد رو مستقیم ‫ بالای سنگر روس‌ها می‌فرستن.

‫پهپادها تا لحظه برخورد فیلم می‌گیرن.

‫یه صحنه خیلی عجیب بود.

‫سربازها صدای پهپاد بالای سرشون رو می‌شنیدن، ‫ می‌دونستن حمله می‌شه...

‫ولی نمی‌تونستن فرار کنن، ‫ پهپاد تعقیبشون می‌کرد.

‫و روس‌ها چیکار می‌کردن؟

‫دو تا نارنجک برمی‌داشتن و ‫ می‌ذاشتن کنار سرشون.

‫- چرا؟ ‫- خیلی‌ها ناقص می‌شن.

‫اگه پهپاد بزنه، نارنجک‌های کنار ‫سرشون منفجر می‌شه...

‫تا زودتر بمیرن.

‫- وحشتناکه! ‫- بذار نشونت بدم.

‫اونجا، توی سوراخ.

‫داره آماده می‌شه.

‫نارنجک‌ها رو می‌بینی؟

‫الان سرش منفجر می‌شه.

‫وای!

‫- بیچاره. ‫- به جهنم! آشغال روسی.

‫اصلا دلم واسه این کثافت‌ها نمی‌سوزه. ‫حقشونه.

‫شاید مادری داشت، دختری، بچه‌ای.

‫پوتین یه ماشین لباسشویی و مدال ‫قهرمان خانواده بهشون می‌ده.

‫به درک!

‫هیچ حیوانی انقدر پست نیست. ‫ از این پست‌تر دیگه نداریم.

‫چی شده؟

‫یه نفر که می‌شناختم تو اون ماشین بود.

‫ما که کار بدی نکردیم.

‫می‌دونی ملت چه برداشتی می‌کنن دیگه.

‫- استاد! ‫- چی؟

‫اینجا رو ببین.

‫همرزم استالین، من رو بفرست گولاگ!

‫نباید در این مورد شوخی کنی، ‫ کمونیست‌ها میلیون‌ها نفر رو کشتن.

‫من صرفا با تو و این دستبندهای ‫ عجیب شوخی کردم.

‫من با تاریخ شوخی نمی‌کنم، استاد.

‫♪ چه مه غلیظی، چه مه غلیظی، ♪ ‫♪ راه خونه‌مون تو دلش گم شده! ♪

‫♪ ما چه سبکیم، مثل دود می‌لغزیم، ♪ ‫♪ کجا، کجا می‌تونه راهمون باشه؟ ♪

‫♪ چه مه غلیظی، چه گنبد بزرگی، ♪ ‫♪ لطفا، استاد، راه خونه رو نشونمون بده! ♪

‫از زمان دانشگاه این اطراف ‫مشروب نخورده بودم.

‫و ترانسیلوانیا خودش یه سروده‌ست!

‫♪ پس بیایید خوشحال باشیم... ♪

‫♪ حال که جوانیم! ♪

‫♪ بعد از شادی جوانی... ♪

‫♪ بعد از کهنسالی دردناک... ♪

‫♪ ما پیروز خواهیم شد! ♪

‫♪ زندگیمان کوتاه هست... ♪

‫♪ زود تمام خواهد شد. ♪

‫♪ مرگ زودی می‌آید... ♪

‫♪ ما را به طرز وحشتناکی می‌رباید... ♪

‫♪ به کسی رحم نخواهد کرد! ♪

‫ناز نفست!

‫مرسی، پروفسور.

‫ولی حالا...

‫لیاقتم یه بوس کوچیک نیست؟

‫نه.

‫پس من می‌بوسمت.

‫[من رومانیاییم]

‫ببخشید!

‫ببین، فردی...

‫پیام‌های عاشقانه و این چیزها نداریما، خب؟

‫من؟ عمرا پروفسور! من اهلش نیستم.

‫من تعهد خانوادگی دارم، من...

‫وقت برای، دردسر بیشتر ندارم.

‫فقط برده‌ی جنسیت می‌شم، نگران نباش.

‫مثل مارکی دو ساد.

‫بردگی گاهی مرزها رو محو می‌کنه.

‫- این قافیه داره! ‫- دو بار!

‫می‌دونی یه زن مجاری به یه رومانیایی ‫که خوب می‌گاد چی می‌گه؟

‫چی؟

‫«درد داره ولی خوبه، ‫ رومانیایی کیرش چوبه!»

‫شووینیسم.

‫من صرفا مجاری ادبی حرف می‌زنم...

‫"لوفاش آ شگدبه!" ‫(کیر اسب توی کونت!)

‫می‌دونی چرا هیچ رومانیایی‌ای نخواست ‫ تو استاروارز بازی کنه؟

‫چرا؟

‫چون حتی نمی‌خوان تو آینده کار کنن!

‫دهاتی‌های احمق!

‫ببخشید، دیشب بالا آوردم...

‫خیلی حالم بد بود.

‫نتونستم صدای زنگ گوشیم یا تماست رو بشنوم.

‫معذرت می‌خوام، نمی‌تونم برم قبرستان.

‫بعدا حرف می‌زنیم.

‫پس قبلا یه آپارتمان برای خودش داشت.

‫چطور از دستش داد؟

‫شرط‌بندی، مشروب... ‫به هر دوش اعتیاد داشت.

‫درک می‌کنم.

‫شرط‌بندی بد مرضیه.

‫یکی از پیروان من...

‫یه سال و نیم پیش خودش رو از ‫ساختمان پرت کرد.

‫بس کن، بچه!

‫بسه دیگه!

‫به نزول‌خورها بدهکار بود.

‫به دستگاه باخت.

‫ولی حتی نمرد، تا آخر عمر فلج شد.

‫اگه گیرت بیارم، پاهات رو می‌شکنم!

‫خفه شو پدر!

‫آروم باش، لطفا.

‫- سرت به کار خودت باشه! ‫ - خودت سرت به کار خودت باشه!

‫حیوان!

‫- سرت به کار خودت باشه! ‫ - خودت سرت به کار خودت باشه!

‫- ک.و.ک نمی‌تونست بذاره بمونه؟ ‫- من قبلش واسش تمدید مجدد گرفته بودم.

‫طولانی‌تر از حدش.

‫ولی می‌خواستن یه چیز جدیدی بسازن.

‫و تخلیه توی پاییز و زمستان نادره.

‫داستان پیچیده‌تره.

‫سعی می‌کنم ازشون اجتناب کنم، ‫دلم برای فقرا می‌سوزه.

‫می‌دونم، اورسولیا، تو قلب مهربونی داری.

‫برای ازدواج با ولاد ارتدوکس شدی.

‫بچه‌هات رو توی دین ما غسل تعمید دادی.

‫بدون خدا، انسان...

‫یه حیوان فقیر، استدلال‌کننده و حرف‌زنه، ‫ از هیچ اومده و به هیچ می‌ره.

‫بی‌هیچ هدفی تو دنیا.

‫سفر گونه‌ی انسانی در اوج خودش ‫توی قبرستان تموم می‌شه.

‫ما فقط می‌تونیم از دل‌آشوب متافیزیکی ‫ قبرستان‌ها یا اخلاقیات کوته‌فکرانه...

‫با دین فرار کنیم.

‫توی استدلال الهیاتی من، نه فقط تو...

‫بلکه هر پیرزنی با پای گلی که ‫ جلوی شمایل مریم دعا می‌کنه...

‫اگه مقایسه‌اش کنیم با ‫یه برنده‌ی نوبل بی‌دین...

‫اون پیرزن یه انسانه، ‫و اون برنده‌ی نوبل بی‌دین...

‫یه برنده‌ی نوبل گندیده‌ست.

‫و چون بی‌دینه، به‌عنوان یه گندیده می‌میره.

‫می‌دونم که زیاد کلیسا نمیام...

‫و می‌دونم که گناهکارم، ولی، ‫ توی قلبم ایمان دارم!

‫می‌دونم.

‫می‌دونم.

‫خوش‌شانسی، کلیسا مشغول بازسازیه، ‫ پس بخشیده شدی.

‫ولی نفهمیدم، راستش.

‫- گناهکار چطور خودش رو حلق‌آویز کرد؟ ‫- از رادیاتور.

‫یه سیم بهش بست...

‫بعد دور گردنش انداختش...

‫نشست و محکم کشید پایین تا کامل خفه شد.

‫- خیلی محکم کشید پایین. ‫- چه اراده‌ای!

‫حالم بد شد، نزدیک بود غش کنم.

‫بوی بدی می‌اومد، ‫ رو زمین پر از ادرار بود.

‫وحشتناک بود!

‫و من خیلی، خیلی بابتش ‫احساس گناه می‌کنم!

‫درک می‌کنم، ولی دلیلی نداره!

‫مگه تو حلقه رو گردنش انداختی؟

‫ما همه گناهکاریم، ‫کدوممون می‌تونه سنگ اول رو پرت کنه؟

‫- می‌دونی فیلیپ نری چطوری دعا می‌کرد؟ ‫- نه.

‫«خدایا، گوش‌هایم را بگیر، ‫ وگرنه مثل یهودا می‌فروشمت!»

‫«مثل یهودا می‌فروشمت!»

‫نمی‌دونم پدر، فقط حس می‌کنم...

‫البته، از نظر قانونی من مقصر نیستم، ‫مشخصه...

‫ولی می‌دونی چطوریه دیگه، ‫ مردم همیشه نوازنده رو مقصر می‌کنن.

‫یه پرونده‌ی دیگه هم داشتی.

‫آره، اون فعالانی که توی ‫ اینترنت بهم فحش دادن.

‫می‌گفتن انداختمشون بیرون، ‫در حالی که غیرقانونی ساکن بودن.

‫البته درسته...

‫سیاست‌های دولتی برای بی‌خانمان‌ها وحشتناکه.

‫هی مدام دربارش حرف می‌زدم، ‫ تو روزنامه مقاله می‌نوشتم.

‫آسیب‌پذیرترین‌ها بیشتر در معرض خطرن.

‫آدم‌هایی رو می‌شناسم که فقط ‫صرفا کارت شناسایی ندارن جریمه می‌شن...

‫ولی بدون آدرس ثابت نمی‌تونن کارت بگیرن!

‫ما حق سزار رو بهش پرداخت می‌کنیم...

‫ولی اونم باید کارش رو انجام بده!

‫پدر...

‫خیلی حس...

‫با این حال، یه انسان تا حدودی ‫ به خاطر من مرد!

‫اون «نمرد».

‫خودکشی کرد.

‫مقدس‌ترین چیز، یعنی جان خودش رو گرفت.

‫بحثش فرق می‌کنه.

‫کسایی که خودکشی می‌کنن ‫هیچ‌وقت آگاه نبودن که انسانن.

‫نتونستن خودشون رو بشناسن...

‫خودشون رو زندگی کنن.

‫انسان حق خودکشی نداره!

‫تحت هیچ شرایطی، سالم یا مریض. ‫ انسان خودش رو نساخته.

‫انسان به اختیار خودش به وجود نیومده.

‫پس نباید به اختیار خودش ‫این دنیا رو ترک کنه.

‫اساس وجود ما همینه.

‫و یه چیز دیگه...

‫تو هم حق نداری گناه خودت ‫ رو بزرگ‌تر نشون بدی.

‫این گناه غروره، و گناه ناامیدی.

‫یاس.

‫حتی اگه مقصر بودی. حتی اگه!

‫حق نداری گناه‌های بیشتری روی ‫دوش خودت اضافه کنی.

‫- می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫- دارم سعی می‌کنم.

‫خدا شاهده که می‌خواستم کمکش کنم.

‫پناهگاه پیشنهاد دادم، یکم پول دادم.

‫یه ون براش گرفتم.

‫«بیهوده‌ست که به بخشش گناهان ‫ ایمان داشته باشیم...

‫مگر این ‌که عمیقا باور داشته باشیم ‫ گناهمون بخشیده شده.»

‫مارتین لوتر ارتدوکس نبود، ‫ ولی بعضی وقت‌ها درست می‌گفت.

‫درسته.

‫«بیهوده‌ست که به بخشش گناهان ‫ایمان داشته باشیم...

‫مگر این ‌که عمیقا باور داشته باشیم ‫گناهمون بخشیده شده.»

‫می‌خوام بری خونه و کتاب مقدس رو باز کنی.

‫اونجا همه‌چیز هست.

‫شکسپیر، در برابر کتاب مقدس... ‫می‌تونم توی سوربن ثابت کنم!

‫یه منشی شهرستانیه!

‫انجیل یوحنا رو بخون ‫و آرامش رو پیدا کن در...

‫«دلتون مضطرب نشه، به خدا ایمان دارید، ‫به منم ایمان داشته باشید.

‫در خانه‌ی پدر من جای بسیاری هست، ‫ اگه نبود، به شما می‌گفتم.

‫می‌رم تا جایی برایتان آماده کنم.

‫و اگه برم و برایتان جایی آماده کنم، ‫دوباره می‌آیم...

‫و شما رو نزد خود می‌برم، ‫ که هر جا من هستم...

‫شما هم آنجا باشید.»

‫باشه؟

‫پدر؟ گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم...

‫چرا خدا اجازه‌ی چنین ‫بی‌عدالتی و رنجی رو می‌ده؟

‫همیشه برام سوال بوده که چرا ‫«هر که دارد، به او داده می‌شود»...

‫و «هر که ندارد از او گرفته می‌شود.»؟

‫انجیل ممکنه خشن به نظر برسه.

‫ولی این ماییم که خوب درکش نمی‌کنیم.

‫اون چیه که اون شخص نداره؟

‫نه ایمانی، نه عمل صالحی، نه امیدی، نه هدفی.

‫پس هر چیزی که ندارن و ازش ‫استفاده نمی‌کنن ازشون گرفته می‌شه.

‫پس یعنی در واقع راجع به ایمان ‫و عمل صالح بود؟

‫خداوند انقدر سخاوتمنده که بدون ‫ حساب و کتاب می‌ده!

‫به اون‌هایی که دارن می‌ده.

‫اگه ایمان و عمل صالح داشته باشن ‫ بهشون بیشتر داده می‌شه.

‫بی‌اندازه و زیاد!

‫بیشتر از اون که خواستن بهشون می‌ده.

‫ولی اون‌هایی که ایمان و عمل صالح ندارن...

‫همون مقدار ناچیزی هم که فکر می‌کنن ‫دارن ازشون گرفته می‌شه.

‫ولی آخه کلی بی‌گناه هم هستن که رنج می‌کشن.

‫کودکانی که توی بمباران‌های غزه ‫ و اوکراین می‌میرن.

‫یا توی یمن از گرسنگی می‌میرن.

‫باز هم انجیل یوحنا، آیه 9:1 تا 12 می‌گه ‫که چطور مسیح مرد نابینایی رو درمان کرد.

‫«مسیح که می‌گذشت مردی را دید ‫که از بدو تولد نابینا بود.

‫پیروانش گفتند، «استاد...

‫که گناه کرده که او نابینا زاده شده؟

‫او یا والدینش؟

‫مسیح پاسخ داد...

‫نه او گناه کرده و نه والدینش...

‫ولی اعمال خداوند در او پیدا خواهد شد.»

‫- پس یه رازه. ‫- به نحوی.

‫خدا بهمون قدرتش رو نشون می‌ده.

‫«به هر کسی لطف خواهم کرد...

‫و به هرکسی رحم خواهم کرد.»

‫آیاتی که اکثرا فراموششون می‌کنیم.

‫درسته.

‫شاعر، کنستانتین آکوسمی گفته خدا...

‫مثل «i» اعداد گنگه.

‫یعنی خدا بی‌منطقه؟

‫اصلا.

‫یعنی فرای درک ماست؟ اون قطعا درسته.

‫حالا هم آروم باش.

‫«شر برای امروز کافیست.»

‫همراهم دعا کن.

‫کمک می‌کنه، حالا می‌بینی.

‫باور دارم.

‫ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد.

‫پادشاهیت قطعی، اراده‌ات در زمین ‫ نیز مانند آسمان قطعیست.

‫روزی امروزمان را برسان.

‫و بدهی ما را ببخش، چنان ‌که ما هم ‫ بدهکاران خود را می‌بخشیم.

‫ما را از هوس دور کن و از شر رهاییمان ده...

‫زیرا عظمت و قدرت و جلال از آن توست...

‫اکنون و تا به ابد، آمین.

‫شب وحشتناکی داشتم، حالم بد بود.

‫الان خوبم، رفتم دیدن پدر شربان.

‫منم میام دیگه، احتمالا فردا.

‫گفتم شاید بهتر باشه بیام.

‫آره، با ماشین میام. ‫ شاید بتونیم بیشتر بمونیم.

‫نه هنوز باهاش کنار نیومدم، ‫اصلا.

‫امروز گل می‌برم سر قبرش توی قبرستان فقرا.

‫می‌خوام واسه یه سری تصمیمات جدی ‫ در آینده فکر کنم.

‫شاید برگردم تدریس کنم، ‫یه سری تغییرات ایجاد کنم.

‫نگران نباش، تند رانندگی نمی‌کنم.

‫شب رو توی سالونیک می‌مونم ‫و ولوس سوار قایق می‌شم.

‫اشکالی نداره، می‌دونی که از ‫ رانندگی‌های طولانی خوشم میاد.

‫[آپارتمان برای فروش]

‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@