Original subtitles

In 1982 begon filmmaker Peter Brown met het volgen van de onconventionele activiteiten...

van kapitein Paul Watson en zijn bende milieupiraten.

Gedurende 30 jaar keek hij nooit terug.

Tot nu toe.

DE HAVEN VAN REYKJAVIK, IJSLAND

IJslandse walvisvaarders ontdekten vandaag meer schade veroorzaakt door actievoerders.

Schepen die tot zinken zijn gebracht in de haven van Reykjavik.

De actievoerders zeggen dat de IJslanders illegaal op walvissen jagen...

onder het mom van 'wetenschappelijk onderzoek'.

Iedereen denkt dat ik iets te maken had met het zinken van die schepen.

Geef Peter Brown de schuld. Peter Brown heeft het gedaan.

Dat was 25 jaar geleden. En nog steeds komen mensen mijn hand schudden.

Voor alle duidelijkheid: ik had niets te maken met het zinken van die schepen.

Niet die schepen.

Maar ik weet wie wel.

E�n van hen die de verantwoordelijkheid daarvoor opeist is Paul Watson,

het hoofd van de Sea Shepherd Conservation Society.

Paul claimt vele maritieme misdragingen,

want dat is wat hij doet.

U bent in een walvisreservaat en u werkt mee aan een illegale activiteit.

Verlaat deze wateren onmiddellijk.

Watson is een student van militaire geschiedenis.

Hij lijkt een beetje op een pafferige generaal Patton, compleet met laarzen en uniform.

En net zoals Patton, was er nooit een kanon waar hij niet van hield.

De recente succesvolle serie Whale Wars heeft ons bekend gemaakt,

maar ik herinner mensen er graag aan dat we dit al meer dan 30 jaar doen.

Ik kan niet helemaal naar stuurboord gaan. Ik wil gewoon weten waar ik heenga.

P.D. maakte me de eikel.

Wil je alsjeblieft de brug verlaten en de mist van de ramen af halen?

Maar toen ik boos werd en hun drank overboord gooide,

werd ik eruit geknikkerd.

Ga maar na.

Dat was het aardse werk voor dit jaar.

Ik ben begonnen met het eco-avontuur in 1982.

Maar Paul's passie voor het redden van walvissen gaat veel langer terug.

Zijn activisme begon toen hij 10 jaar oud was.

Het saboteren van bevervallen in zijn eigen stad.

En de rest weten we.

Maar wat hem echt roem bracht, was toen hij voor een Canadese ijsbreker stond,

samen met collega-activist Bob Hunter,

om te protesteren tegen de zeehondenslachting.

Het schip stopte en zij bleven leven.

Deze kiemgebeurtenis wordt nu door velen beschouwd...

als de geboorte van de huidige milieubeweging.

Sindsdien zijn Hunter en Watson prominenten geworden,

in dezelfde reeks met Henri David Thoreau en John Muir.

Hunter werd een schrijver van best-sellers en nieuwspresentator bij Citytv,

een TV-zender in Toronto.

Goedenavond, ik ben Bob Hunter. Ik was vorige week in China...

Watson raakte ontevreden over de passieve tactiek van Greenpeace,

dus hij ging daar weg en richtte de Sea Shepherd Conservation Society op.

In eerste instantie kwam ik bij hen als TV-cameraman voor NBC.

Wat ik zag beviel me en ik sloot me aan.

Paul vroeg me of ik enige zeevaartervaring had.

Ik vertelde dat ik als kind een kano had en hij maakt me meteen eerste stuurman.

Eerst zaten hier noppen aan, totdat eentje me raakte.

Ik ben er tenminste niet zo eentje...

die 'bakboord' en 'stuurboord' op zijn handen moet schrijven, zoals sommigen die ik ken.

Dat werkt trouwens alleen als je naar voren kijkt.

Terwijl Greenpeace met borden zwaait en schreeuwt,

stoppen wij de milieuboeven daadwerkelijk, juist als ze bezig zijn.

Met dwang, als dat nodig is.

Maak dat jullie weg komen en stop met jullie illegale walvisvangst. Wegwezen nu!

Ik noem het agressieve geweldloosheid.

En deze walvisoorlog bewijst...

dat het prachtige beelden oplevert.

De Sea Shepherd organisatie is vergeleken met een militie.

Maar in plaats van aanvalsgeweren en granaatwerpers kopen wij schepen.

Sommigen groot, anderen klein, allemaal vervangbaar.

En zelfs een onderzee�r.

Niet deze. Dat was alleen voor de foto.

Die van ons was een mini-onderzee�r. Zag er stoer uit, maar lekte.

Schepen zijn niet zo duur om te kopen,

maar ontzettend duur om te onderhouden.

Wij kopen rotschepen, om twee heel goede redenen.

Ten eerste, als de kustwacht ��n van onze schepen inbeslagneemt,

en dat gebeurt best, zitten zij met de kosten van het onderhoud.

Dat is wettelijk verplicht, totdat het geschil is opgelost.

Meteen na het inbeslagnemen willen ze het weer teruggeven.

Alleen, dat weigeren we. Het is soms goedkoper om een ander schip te kopen.

Maar de belangrijkste reden dat we rotschepen kopen is wat we doen.

We jagen op stropers.

Een milieuboef die ons op volle snelheid op hem af ziet komen...

beseft dat hij veel meer dan wij te verliezen heeft en gaat weg.

Als hij dat niet doet, prima. Meer lol voor ons.

Wij komen onder hoge onderhoudskosten uit met de hulp van vrijwilligers.

Ze zijn niet alleen maar gratis.

Velen betalen voor het voorrecht om zich aan te sluiten.

En is er bijna niets dat ze niet kunnen repareren met alleen maar een hamer.

Bijna al onze vrijwilligers zijn veganisten. Tenminste de goeden.

Veganisten zijn een ras van erg toegewijde mensen.

Gezond... sterk...

en voortdurend boos.

Er wordt gezegd dat hun volveganistische dieet hen serotonine ontneemt.

En dat maakt hen de hele tijd boos.

En ��n boze veganist is net zoveel waard als een bunker vol AK-47's.

Het nadeel van veganisten is koolhydraten.

Zij brengen honderden kilo's aardappelen aan boord.

Wortelen, uien en dingen die goed te bewaren zijn en overleven garanderen,

ten koste van ook maar enig plezier tijdens het eten.

Ik ben wat de veganisten een 'barbaar' noemen.

Wij verbergen vlees, kaas en het echte voedsel waar de veganisten het niet kunnen vinden.

Als een veganist ook maar een paasei aan boord vindt, is het voorbij.

Wij koken als de veganisten slapen.

Geloof me, dat is veiliger zo.

Veel van onze vrijwilligers zijn vrouwen.

Dat bevalt me wel, want vrouwen lijken meer uithoudingsvermogen dan mannen te hebben.

Na een maand op zee klagen de mannen over de omstandigheden en willen naar huis.

Met de vrouwen gaat het goed. En ze zijn agressiever, als je dat kunt geloven.

Ik weet wat je denkt, maar dit is niet Love Boat.

Het constante kotsen is erg onaantrekkelijk...

en het feit dat we gerantsoeneerd zijn tot ��n douche per week helpt niet echt.

Onze adem ruikt naar braaksel, onze oksels onvoorstelbaar...

en ons haar verzamelt en ruikt naar dieseldampen.

Maar ondanks alle prestige en erkenning...

ben je in deze wereld niet echt legitiem totdat South Park je te grazen neemt.

Zijn we super-cool? - Ja!

Ok�. Dus...

Wat gaan we doen?

South Park beschuldigde ons van het manipuleren van de media om dramaredenen.

En raad eens... Ze hebben gelijk. Dat doen we inderdaad. Ik beken.

Er waren wat onbekwame veganistische mietjes,

die niets deden en er drama van probeerden te maken.

Dat zijn wij.

IK BEN EEN VEGANISTISCH MIETJE

Over die twee walvisvaartschepen, die ik niet heb laten zinken in IJsland...

Een boze walvisvaarder stuurde ons een opname van beide schepen, volledig hersteld.

Met nog twee soortgelijke ernaast, allevier naast elkaar in de haven van Reykjavik.

De opname was een poging om ons af te zeiken.

Watson en ik hadden allebei hetzelfde idee.

Waarom niet allevier in ��n enkele actie rammen?

Dus natuurlijk gingen we naar IJsland.

We voeren door de Grand Banks...

en zonder enige aanwijsbare reden...

begaf onze bakboordmotor het.

De schade aan onze motor was veel groter dan we ooit op zee zouden kunnen repareren.

Met alleen onze stuurboordmotor...

konden we maar zes knopen halen bij 90% op het rechter roer.

In een wereld vol met eco-helden,

denken veel mensen over Watson als een soort mystieke heiligheid,

geleid en beschermd door een leger engelen.

De waarheid is dat hij alleen maar een briljante tacticus en strateeg is.

En hij heeft inderdaad geheimzinnig veel geluk.

Door toeval of door engelen... Toen de rook was opgetrokken,

bleken we middenin een groep milieuboeven te zijn beland.

In de Grand Banks was het vissen op kabeljauw verboden.

Maar toch waren er overal slepers om ons heen, uit verschillende landen,

die het verbod negeerden.

En daar waren wij, in perfecte positie om ze te stoppen.

Dit soort dingen geven Watson de reputatie dat hij op een missie van God is.

Als wij de problemen niet vinden, dan vinden de problemen ons wel.

Terwijl de overheid Canadezen tegenhield om te vissen in de Grand Banks,

gaven ze tegelijkertijd vrije toegang aan buitenlandse vissers.

Handhaving was nodig en door een fantastisch beetje geluk...

werd handhaving bezorgd.

Juridisch advies. Verlaat de wateren.

Dus met maar ��n motor namen we het op ons...

om buitenlandse slepers de Grand Banks uit te jagen.

Door dichtbij te komen, hun ophaaltuig in de weg te zitten...

en misschien, in ��n geval, door direkt contact, ons handelsmerk.

Dat is de geluidsman en ik die rennen om een eventuele ram vast te leggen.

En te laat zijn, trouwens.

Ergens engelen gezien?

Daar kom ik later nog op terug.

Watson is de Mario Andretti van de scheepvaart.

Zelfs met ��n motor lukte het hem uitstekend om alle buitenlandse slepers weg te jagen.

STINKBOM

Haal alstublieft jullie netten binnen en verlaat het gebied onmiddellijk,

in naam van respect voor de natuur.

Is jullie schip onderdeel van Greenpeace?

Nee, geen Greenpeace. En ik zou het waarderen als jullie ons niet zo zouden beledigen.

Dit is de Sea Shepherd Conservation Society. Te uwer informatie. Over.

Dit ging een aantal dagen door.

En alles onder het toeziend oog...

van zo ongeveer elke autoriteit die zich een vliegtuig kon veroorloven.

De RCMP, het ministerie van visserij,

de luchtmacht en natuurlijk ook altijd de Canadese kustwacht.

Maar de politici waren terughoudend om een arrestatiebevel uit te vaardigen...

want wij hadden nogal gelijk.

En dat wisten ze.

Watson werd een onmiddellijke nationale held.

Met forse volkssteun,

hadden de politici hun bedenkingen om hem te laten arresteren.

Tenslotte was het hun eigen verbod dat we afdwongen.

Watson arresteren zou net zoiets zijn als de kerstman arresteren.

Dus de politici wachtten en wachtten...

totdat we alle indringers hadden verdreven.

En toen gaven ze opdracht tot arrestatie.

De kustwacht kwam aan boord en nam Watson gevangen.

De bemanning werd, als stoute kinderen, naar hun kamers gestuurd.

Ze lieten mij rondlopen met mijn camera.

Ik wist niet waarom, totdat ze later al mijn materiaal inbeslagnamen,

om te gebruiken als bewijsmateriaal tegen Watson.

Het schip werd op sleeptouw genomen...

en Watson werd afgevoerd, met het uitzicht op berechting in de rechtbank van St. John,

met als aanklacht het rammen van een schip.

De rechtszaak duurde twee weken,

maar om een lang verhaal kort te maken...

Het bewijs dat ze nodig hadden om Watson te veroordelen...

was juist dat ene shot waarvoor ik te laat was.

Als er enige engelen aan boord waren...

waren ze niet in beeld.

En Watson was niet geheel onschuldig over zijn vrijspraak.

Ik ben gearresteerd voor het verdrijven van Cubaanse en Spaanse sleepvissers...

uit de Grand Banks van Newfoundland.

Ik werd beschuldigd van driemaal schelmerij,

klinkt niet als iets echt serieus,

behalve dat ik tweemaal levenslang plus 10 jaar zou kunnen krijgen.

Ik heb niemand verwond of pijn gedaan,

maar ik heb de Spanjaarden en Cubanen 35 miljoen dollar aan inkomstenderving gekost.

Wij claimden de overwinning in wat de 'kabeljauwoorlog' werd genoemd.

Want na de rechtszaak stuurde het Ministerie van Visserij marineschepen...

om in de Grand Banks te patrouilleren,

waar ze alle buitenlandse indringers effectief mee verjaagden.

Hetzelfde werk wat wij gratis deden.

We zijn hier op het ijs in de golf van St. Lawrence,

voor de kust van Newfoundland, Canada.

Elk jaar in maart komen zadelrobben tevoorschijn om jongen te werpen.

Het ijs beschermt hen tegen haaien, orka's en andere natuurlijke vijanden.

En voor ongeveer een miljoen jaar...

was dit een vrijplaats voor babyzeehonden en hun moeders,

die alleen maar het ijs als verdediging hadden.

Zadelrobben zijn om een paar goede redenen belangrijk voor milieu-activisten.

Ze zijn schattig, ze zijn weerloos...

en ze worden gedood, zonder enige goede reden.

Het is maart...

en twee kenmerkende groepen mensen wachten om de zeehonden te begroeten.

Als eersten arriveren de eco-toeristen, ook wel bekend als 'zeehondenknuffelaars'.

En die omschrijving is niet alleen maar sarcastisch.

Deze groep bevat filmsterren, werkloze rijken, en toegewijde milieu-activisten.

Het spijt me. Lieve help. - Het is een wild dier.

Niet iedereen is alleen maar hier om zeehonden te aaien.

Red de babyzeerobben!

De meesten zijn hier om te protesteren en om de volgende groep lastig te vallen.

De zeehondenjagers.

De meeste zeehondenjagers zijn werkloze vissers.

Van het werk beroofd door het verbod op kabeljauwvangst.

Ze kunnen zich geen priv�vliegtuigen en helicopters veroorloven.

Ze komen met hun vissersboten en volgen het pad...

dat door het ijs is gesneden door gigantische Canadese ijsbrekers.

Het gebruik van de ijsbrekers kost tienduizenden dollars per dag,

betaald door de Canadese belastingbetalers.

De regering lijkt bereid om dat geld te besteden,

want zij waren het tenslotte, die het vissen hadden verboden.

En aan boord is een compagnie Canadese Mounties,

om iedereen te arresteren, die het lef heeft de zeehondenjacht te verstoren.

Met de kosten van brandstof, ijsbrekers en politiebescherming...

is zeehondenjacht ��n van de kostbaarste beroepen in de wereld.

Dus waarom doen ze het? Je kunt je net zo goed afvragen...

waarom ze zich publiekelijk aftrekken. God mag het weten...

ze doen het gewoon. Eindeloos.

En iemand moet dat stoppen.

Nummer ��n op de vijandenlijst van de Mounties is Paul Watson...

en de bemanning van ons grote schip, de Farley Mowat.

De Farley Mowat is een Noordzee-vissersboot, met een verstevigde boeg,

in staat om zich door dik ijs te ploegen.

Het is geen ijsbreker, maar sterk genoeg om ons daar te krijgen.

En wie is er nog meer aan boord van de Farley Mowat?

Een bemanning van 25 personen uit zeven verschillende landen.

Mij is verteld dat er een team bij u is,

voor een projekt om een verhaal over u te filmen?

Er zijn eigenlijk best wel wat filmcamera's aan boord.

Dat is het machtigste wapen in de wereld.

We gaan beelden maken die we de wereld in kunnen sturen...

om mensen te laten zien wat hier gebeurt.

Zoek een baan en stop met het frustreren van mensen hun broodwinning...

en kijk verdomme eens anders naar het leven en de jacht en zo.

Als je verdomme een baan zou hebben, zou je verdomme niet doen wat je doet.

Alleen oproepfrequentie. Over.

Ik ga de CALP halen.

Dus waarom zou iemand de zeehondenjagers lastig willen vallen?

Terwijl de ene groep de zeehonden graag knuffelt en kust...

heb je de andere groep, de jagers, die graag hun hoofd eraf mept.

We doen wat we kunnen om de slachting te stoppen.

E�n jaar hebben we de zeehonden met een ongevaarlijke kleurstof bespoten.

Hiermee werd hun vacht onbruikbaar voor iedereen, behalve de eigenaars.

Ik ben een zeehond aan het bespuiten, mama.

Het verven van zeehonden bleek effectief.

Zoveel zelfs, dat het Canadese parlement de Zeezoogdierenwet aannam.

Art. 33 lid 1 richtte zich specifiek op ons.

Canadese kustwacht, dit is de Farley Mowat, in reactie op uw oproep.

Ik wil u informeren dat u op dit moment in overtreding bent van de Zeezoogdierenwet,

art. 33 lid 1.

De Zeehondenbeschermingswet, zoals het nu heet, belet iedereen..

om een zeehond binnen een straal van 800 meter te benaderen.

Tenzij...

je van plan bent het te doden.

De Zeehondenbeschermingswet beschermt de jagers, niet de zeehonden.

Als de zeehond is ontdaan van zijn ingewanden en alleen de vacht nog over is...

Wat dan?

Door alle protesten de afgelopen jaren,

is de verkoop van hun vacht verboden in Europa en de VS.

De winst van andere afzetmarkten dekt niet eens de kosten van de brandstof,

nodig om hier te komen.

En al helemaal niet de kosten van de ijsbrekers.

Dus waarom doen ze het? Dat zal ik je vertellen.

Het is een bloedorgie.

Ze besmeuren hun gezichten met bloed, worden dronken...

en doden voor het pure plezier van het doden.

Ze weten heel goed hoe de slachtpartij eruitziet voor de buitenwereld.

En ze willen er niet als bloeddorstige sukkels uitzien...

voor hun TV kijkende vrouw en kinderen.

Dus doen ze wat ze kunnen om onze camera's te slopen,

voordat we met het materiaal bij ons schip terug zijn.

Ga verdomme naar huis!

Ze zien er totaal belachelijk uit.

Niks mis mee, we moedigen dat zelfs aan, het levert prima beelden op.

Hun Engels is beperkt tot twee woorden, die ze steeds maar blijven herhalen.

Ze slaan graag vrouwen. Niet leuk, maar er zit een logica achter...

om alleen hen te slaan die waarschijnlijk niet terugslaan.

Om dezelfde reden jagen ze op zeehonden, denk ik.

Ga verdomme naar huis, jullie verdomde zeehonden knuffelende hoerenzonen!

Ze kopen onze ansichtkaarten! Bedankt!

Lisa is in haar maag gestompt.

Jerry is op zijn gezicht geslagen. Ik werd bijna met een pikhaak op mijn hoofd geslagen.

Ik weet niet meer...

Ben jij ook geslagen? - Ja, hij wilde me laten zien...

dat hij dat durfde.

Laten we... Wie heeft er foto's?

Hij heeft wel wat.

Acht zeehondenjagers hebben onze bemanning aangevallen...

en geslagen met knuppels en pikhaken en hebben er zo een paar verwond...

en de politie reageerde met het arresteren van onze bemanning...

en niet de aanvallers.

De meeste bemanningsleden kwamen weer veilig terug bij het schip.

Sommigen werden gearresteerd en aan boord van de ijsbreker gebracht.

Ga de belastingdollars gebruiken!

De aanklacht is het benaderen van een zeehond op minder dan 800 meter zonder het te doden.

Ze werden teruggebracht naar Newfoundland en na een borg van 1500 dollar vrijgelaten.

Het seizoen komt ten einde en men moet zich afvragen:

Hebben we nou echt iets bereikt?

We hebben foto's gemaakt en die aan de wereldpers verstrekt.

Het slechte nieuws is dat er jaren voorbij zijn gegaan en de jacht doorgaat.

De vraag die iedereen stelt is waarom.

Hier is niet echt een markt voor zeehondenvacht.

Dus moet er een andere reden zijn waarom de Canadese regering...

elk jaar honderdduizenden dollars aan ijsbrekers uitgeeft.

En god weet hoeveel voor alle salarissen van al die Mounties...

die worden ingevlogen om de 800-meter-wet te handhaven.

Welke reden?

Dit is mijn theorie.

Elk jaar krijgt de lokale economie een geschatte impuls van 20 miljoen dollar...

van eco-toeristen en demonstranten, die binnenkomen van over de hele wereld.

En die hebben allemaal accommodatie, voedsel en brandstof nodig.

En helikopters om ze naar het ijs te brengen.

Accommodatie voor demonstranten is voor de lokale bevolking een zeer lucratieve handel.

Dus met al hun goede bedoelingen pompen de eco-toeristen nieuw leven...

in dit griezelige tijdverdrijf.

Om Pogo te citeren:

"We hebben de vijand ontmoet en hij is ons."

Wat de zeehonden betreft, die zijn schattig, toch?

Kijk nog maar even heel lang, voor de laatste keer.

De Atlantische grijze walvis leefde 13 miljoen jaar in deze wateren.

Ze waren van hier in Nieuw-Engeland, over de hele Noord-Atlantische oceaan,

tot helemaal in Zweden.

Nu zijn er geen meer. Niet eentje.

Vandaag bestaat er geen enkele Atlantische grijze walvis meer.

Onze voorouders maakten kaarsen en korsetten van hen.

En hetzelfde lot wachtte ook de grijze walvissen in de Grote Oceaan.

Ze waren bijna uitgestorven, totdat het Internationale Comit� voor de Walvisvaart...

het in 1949 strafbaar maakte om ze te doden.

Sindsdien groeit hun aantal weer langzaam.

Tijdens het vangstverbod gebeurde er iets vreemds en prachtigs.

Grijze walvissen waarop nog nooit was gejaagd, werden verliefd op ons.

In hun BAHA-kwekerij komen grijze walvissen geregeld tevoorschijn voor oogcontact.

En zelfs om geaaid te worden door menselijke bezoekers.

Als gigantische puppies lijkt het menselijke contact hen goed te doen.

In 1994 werden de grijze walvissen van de lijst met bedreigde diersoorten gehaald.

Nu er geen verbod meer was, besloten verscheidene specifieke indianenstammen,

zoals de Makah, die in de Neah Baai in het noorden van de staat Washington wonen,

om hun voorouderlijk recht om grijze walvissen te doden, te doen herleven.

Voor voedsel, zeiden ze. Maar in werkelijkheid...

Niemand wil die walvissen eten. Ze smaken afschuwelijk.

Misschien zou ik dit niet moeten zeggen, maar ze stinken.

De Makah beweren dat ze alleen de levenswijze van hun voorouders wilden doen herleven.

Een culturele traditie waar ze een gevoel van trots en eenheid aan ontlenen.

Grijze walvissen heetten ooit 'duivelsvis', omdat ze zo moeilijk te vangen waren.

Nu niet meer.

Tegenwoordig komt een grijze walvis naar een kano toe en verwacht knuffels en kusjes.

Stel je hun verrassing eens voor als ze in plaats daarvan een harpoen krijgen.

Met nog twee of drie schoten in het hoofd.

Het gaat mij er niet om om individuele walvissen te redden,

wat ik 'Free-Willy�sme' noem.

Het gaat mij om het redden van de hele soort.

De dood van ��n of twee walvissen is triest, maar bedreigt de soort niet.

Commerci�le walvisvangst wel.

Helaas was er iets onguurs aan het plan van de Makah om de walvisvangst te doen herleven.

In reactie op een tip van een collega-activist,

ontdekten Watson en campagne-organisator Lisa DiStefano...

een criminele opzet van de Makah, waar zij de media op wezen.

In dit dokument hier staat dat de Makah een verwerkingsproces gepland hebben,

met als doel om te verkopen aan markten buiten de VS.

Dit is een overheidsdokument. Dat staat hier.

De Makah hadden al een opslag in hun gebied geselecteerd,

om tot walvisverwerkingsfabriek te worden omgebouwd.

Als antwoord zijn we op volle kracht de Neah baai binnengevallen.

Met twee schepen, een paar rubberboten en een mini-onderzee�r.

We zouden ons vlaggeschip gebruiken als onderkomen voor collega-activisten.

Want in de stad zouden ze niet veilig zijn.

Wij zouden ons aanvalsschip gebruiken om de walvisvangst van de Makah te verstoren.

En daarvoor was het uitstekend uitgerust.

Lisa had onze mini-onderzee�r geschilderd zodat het eruitzag als een orka,

de natuurlijke vijand van de grijze walvis,

met de bedoeling om de grijze walvissen van de kano's van de Makah weg te jagen.

Grijze walvissen haten orka's, want zij betekenen mogelijk hun dood.

Is de orka een roofwalvis? - Ja.

Laten we het nog een keer doen.

Helaas had onze mini-onderzee�r een serieus lek.

Iets wat we de pers maar niet hebben verteld.

We namen hem mee, omdat...

omdat het er wel gaaf uitziet.

In onze wereld is subjectieve waarneming belangrijker dan realiteit.

Net zoals bij poker, met een beetje bluf kom je een heel eind.

Dat gezegd hebbende, maakten we onze grootse intocht in de Neah baai.

De lokale bevolking kwam ons welkom heten,

waarbij ze zich aan de pers niet echt van hun beste kant lieten zien.

Krijg de tering!

Uitstekend voor ons, niet voor hen.

Neuk een miljoen homo's, blanke jongen!

E�n jongen dacht zijn stam een plezier te doen,

door de pier op en neer te lopen en poses voor onze camera's te maken.

Wij noemden hem Kapitein Morgan.

Tot hier ongeveer, h�?

Eerst dacht ik dat dit eh...

Eerst dacht ik dat dit een zuivere zaak was. Een indianenstam, die bang om...

Een indianenstam, bang om te verdwijnen,

wanhopig om iets van hun culturele verleden terug te halen...

Maar dan ontmoet je de natuurbeschermers, mensen die hun leven hebben gewijd...

aan het wereldwijd beschermen en verdedigen van inheemse stammen.

En zij zullen je dat Amerikaanse gezegde vertellen:

"It's a wash, it's a culture, read dollars."

De jaarlijkse migratie van grijze walvissen komt begin oktober de Neah baai voorbij.

Dus toen begon de jacht en toen begonnen wij met het beletten daarvan.

Vrijdag, 2 oktober. Wij zijn aan boord van de Sirenian...

en via de straat van Juan de Fuca op weg naar de Stille Oceaan.

Kapitein Watson verwacht dat de Makah indianen iets zuidelijk van hier...

zullen proberen hun eerste walvis sinds 70 jaar te doden.

De Zeezoogdierenbeschermingswet,

zoals die wordt ge�nterpreteerd door de Amerikaanse kustwacht,

is in beginsel racistisch.

Het verbiedt blanken, zwarten en Aziaten...

om een walvis binnen een straal van 500 meter te benaderen.

Maar niet de Makah indianen.

De kustwacht kwam tevoorschijn met twee grote schepen,

een cabinecruiser, een paar snelle rubberboten en een helikopter,

allemaal om de rassenscheiding te handhaven.

En zo wordt het de priv�-marine van de criminele Makah onderneming.

Uw belastingdollars hard aan het werk.

Dit was de routine:

Elke ochtend peddelden de Makah walvisjagers naar een voorbijkomende walvis.

Wij volgden de walvisjagers in de Abbey en de kustwacht volgde ons,

klaar om ons te bespringen als we ook maar iets illegaals deden.

Het enige wat we buiten de verboden zone konden doen, was iedereen helpen herinneren.

Deze jacht is illegaal op grond van...

het Internationale Walvisvaart Conventie reglement, sectie 21...

Als een walvis te dichtbij kwam, schalde de Abbey orka-geluiden,

om hem weg te jagen.

En als dat niet werkte, zetten we de luchtalarmsirene aan.

Als het de walvissen niet zou wegjagen,

zou het in ieder geval wel de walvisjagers afzeiken.

We deden ons best om hun dag te verpesten, zonder enige wet te overtreden.

Dat was de routine, dag in, dag uit, de hele maand oktober,

terwijl de bemanning rondhing en de pers zich begon te vervelen.

Maar... het werkte.

De jacht begon officieel op 1 oktober...

en in 31 dagen hebben ze niet ��n walvis gevangen.

We voelden ons allemaal tamelijk ellendig.

Ik had de adrenaline-kick van een goede confrontatie nodig.

En die kreeg ik niet.

De pers wilde geweld en dat kregen ze niet.

Hun chefs vertelden hen om het op te geven en terug te gaan.

Lisa's vurige babbels, sowieso al dodelijk saai,

veroorzaakten nu coma's bij wat er van de bemanning over was.

We wisten dat we iets moesten doen voordat de bemanning verdween...

en de pers de stad verliet.

Paul besloot voor mij dat ik moest blijven, voor het geval van een Makah-uitbarsting.

Paul vertelde me om het te doen. Ik volg orders op.

Ik kreeg de niet benijdenswaardige klus om het publiek op te warmen.

Het was mijn taak om de menigte boos te maken, zonder zelf doodgegooid te worden.

Dina, de chef-ingenieur, bood aan om mee te gaan,

met het idee dat de Makah tieners geen stenen naar een vrouw zouden gooien.

Hij had het natuurlijk mis, maar dat gaf niets,

want wij stonden onder bescherming van Watson's heilige paraplu.

Niets kon ons schaden,

ook al maakten Dina en ik onszelf een gemakkelijk doelwit.

Ondanks meer dan honderd pogingen op korte afstand,

heeft geen enkele steen iemand van ons geraakt.

Misschien is Watson inderdaad een heilige.

De kustwacht hield me aan wegens het te snel varen in de haven,

Ik liet hen mijn steenverzameling zien, met als impliciete betekenis...

dat de rechtbank zich misschien zou afvragen waarom de machtige Amerikaanse kustwacht...

ervoor koos om snelheidsboetes uit te delen,

en ondertussen zo'n honderd gevallen van mishandeling negeerde.

Een moment van overweging... en weg waren ze.

Met de menigte op een passend niveau van boosheid,

was de volgende uitdaging van Watson om Lisa te sturen,

met als opdracht om het grondgebied van de stam te betreden.

Het is gewoon erg moedig om daar te zijn.

Het gebied rond de haven is Makah reservaat.

Het plan was om Lisa te laten arresteren voor het betreden van priv�grond,

en de pers zo iets te geven om over te schrijven.

Maar toen ze dichterbij kwam en de racistische leuzen kon horen,

begon ze bedenkingen te krijgen over haar rol als offerlam.

Wat is jouw excuus, schatje, jij blanke hoerenzoon?

Jouw vlees is zo wit, het is lelijk!

Op het laatste moment verstijfde Lisa.

Maar met wat bemoedigende woorden...

Je moet daar aan wal.

Nee, spring gewoon op die verd... Spring gewoon nu op die steiger.

Alle TV is erbij.

Ze is op de steiger!

Waarom arresteert u mij? Ik ben uitgenodigd door een Makah.

U betreedt verboden terrein, u kwam... - Ik kwam hier...

Wat met mensen die worden aangevallen? En hij weigert... Hij doet me nu pijn.

Ze hebben ��n van ons in het water gegooid en jullie richten je alleen maar op ons.

Ze hebben ��n van ons aangevallen met een steen, hij weigerde om...

Ik weet zeker dat agent Svensen alleen maar Makah orders aan het opvolgen was.

In een poging om haar haar mond te laten houden,

paste hij de Vulcaanse zenuwbeknelling toe, er zich blijkbaar niet van bewust...

dat dat alleen maar iets fictiefs is.

Achteruit!

Iemand lukte het om haar van wat bloed te voorzien...

en dat garandeerde haar een plekje in het avondnieuws...

van minstens een dozijn grote TV-stations in binnen- en buitenland.

En dat zou het geweest kunnen zijn.

Maar Watson, zoals hij is, had nog ��n troef in handen.

De nationale Amerikaanse pers is gearriveerd. ABC, NBC, Good Morning America,

maar ze hebben niet veel geluk in het Makah reservaat.

NBC is van de steiger verwijderd door de stampolitie,

omdat ze niet welkom zijn, omdat het priv�-terrein is.

Maar ze zijn welkom bij Sea Shepherd, om met kapitein Watson te praten...

en ik weet zeker dat hij daar heel blij mee is.

Terwijl Lisa werd afgevoerd naar het politiebureau,

loodste Watson de Abbey tot binnen een steenworp afstand van de pier. Letterlijk.

Er is niet veel mediabegrip voor nodig...

om te beseffen dat je nooit stenen moet gooien naar de mensen...

die jouw kant van het verhaal aan de wereld gaan vertellen.

Dat is gewoon gezond verstand.

Iets waar kapitein Morgan en zijn maatjes iets te weinig van hebben.

Ik weet dat jullie er niets om geven om de wet te handhaven, maar...

kijk gewoon voor de lol even naar de steiger...

en zie de bouten en stenen waar ze ons mee bekogelen.

Dat was alles wat ze nodig hadden.

De pers ging weg om hun opnames te versturen en hun verhalen in te dienen.

De volgende lente lukte het de Makah om een walvis te doden.

E�n walvis. Alle TV-stations deden er uitgebreid verslag van,

dankzij onze grote actie, zoals het voorgaande jaar.

Met zo veel aandacht van de media was het voor de Makah onmogelijk...

om de commerci�le walvisvangst zoals gepland terug te halen.

In dat opzicht was de Neah baai campagne een absoluut succes.

Voor haar heldendaden op de pier kreeg Lisa de wereldwalvispolitie-sweater.

De grootste eer die haar scheepsmaten haar konden geven.

Ik telde toevallig 106 stenen in mijn rubberboot...

en duizend stuks raakten het dek van de Abbey.

Ik gaf ze aan vrijwilligers en sympathisanten.

Van al het ecologische kwaad in alle wereldzee�n,

is vleetvisserij verreweg het ergste van het ergste.

De waterstofbomtest in 1952 doodde veel vissen, dat is zeker.

Maar dat was niets vergeleken bij de schade veroorzaakt door de vleetvissers.

Een drijfnet hangt als een gordijn aan drijvers, net onder het wateroppervlak.

Meestal vijf of tien meter diep, maar erg lang.

Een enkel net kan vari�ren van 65 tot 280 km lang.

Als iets uit een science-fiction film, doorkruisen ze de oceanen...

en verwijderen alle levende wezens tot aan de diepte van het net.

De netten worden overdag uitgezet om 's nachts te kunnen slepen,

als de vissen naar boven komen om te eten.

24 uur later komt het schip terug om ze op te halen.

Arbeiders halen het net binnen, schudden de vangst eruit...

en zetten het net weer uit, in een waterstraal vanaf de achtersteven.

Dit doen ze dag in, dag uit, maand na maand,

tot het gebied geheel is leeggevist.

De Japanse en Taiwanese vleetvissersvloot telt in totaal 1800 schepen.

Met de kleinste schatting van 65 km net per schip...

zet de vloot in ��n enkele avond voldoende net uit...

om de aarde 2,5 keer rond te gaan.

Drijfnetten konden al het oceaanleven binnen een paar jaar uitroeien.

En dat zou zijn gelukt, als iemand dat niet had gestopt.

Maar weinig mensen begrepen vleetvisserij. En nu nog steeds niet.

Maar geloof me, het was een groot probleem voor al het leven in de oceanen.

En het was ontzettend moeilijk om het publiek betrokken te maken.

Zoals altijd konden we makkelijk een team samenstellen voor een drijfnetcampagne.

We hadden vrijwilligers uit verscheidene landen,

maar onze uitnodigingen aan de media werden massaal genegeerd.

We voeren uit met twee schepen:

ons grote zwarte schip, de Sea Shepherd II...

en ons aanvalsschip, de Edward Abbey.

De Abbey was ontworpen voor snelheid, niet voor afstand.

Om brandstof uit te sparen, namen we het op sleeptouw en voeren uit.

Watson zette een kruisje op de kaart en weg waren we.

De kustwacht hield ons vrijwel non-stop scherp in de gaten.

Volgens mij mogen ze ons wel.

Ik was te laat voor een goede shot van hun overvliegen,

dus ik vroeg hen om er nog eentje te maken voor mijn camera. En ze deden het.

Passerende schepen om informatie vragen werkt zelden.

Maar het is het proberen waard.

Hebben jullie vissersboten gezien?

Negatief. Ik heb niets gezien.

Ze hebben niets gezien.

Vreemdelingen geven doorgaans geen informatie door aan iemand die de doodshoofdvlag voert.

Op een dag kwamen we ��n of andere operatie van de Russische marine tegen.

De Russen legden een rookgordijn aan, om te verbergen wat zij aan het doen waren.

Maar ze schenen te weten wie wij waren en wat we aan het doen waren.

We zijn een beschermingsvaartuig.

En we zijn hier om de Japanners tegen te houden...

om zeehonden, vogels, dolfijnen en walvissen in hun netten te vangen.

Begrepen. We zijn erg onder de indruk.

Jullie hebben een erg nobele bestemming.

En we wensen jullie graag...

alle geluk en succes in jullie beroep.

Ik weet niet hoe je dat zegt.

Heel erg bedankt.

Als er vleetvissers in de buurt waren, zou de Russische marine dat zeker weten.

Maar ze gingen natuurlijk niets zeggen tijdens een geheime militaire operatie.

Landrotten hebben geen idee hoe uitgestrekt de oceanen zijn.

Een schip ergens in de Grote Oceaan zoeken...

is zoiets als een camper ergens in Noord-Amerika zoeken...

op de fiets.

Maar, geen probleem, want wij hadden iets beters dan GPS.

Wij hadden Watson.

Mensen die geloven dat Watson goddelijk ge�nspireerd is,

wijzen altijd naar zijn mysterieuze vermogen om slechteriken te vinden.

Hij heeft geen sonar, satelliet, luchtverkenning, of wat dan ook nodig,

Als je hem "waarheen?" vraagt, wijst hij en zegt "daarheen".

En als we dichtbij zijn, weet hij dat gewoon.

Zoals Bob Hunter zegt: Watson voelt de nabijheid van dingen.

Andere milieugroeperingen hebben de zee�n talloze keren doorzocht,

maar geen vleetvissers gevonden.

Paul is drie keer op zoek geweest en vond ze elke keer.

Een keer op een vroege ochtend, zo'n 1600 km ten noorden van Hawaii,

gaf Watson opdracht aan de Abbey om uit te varen.

Op ��n of andere manier wist hij dat ons doelwit in de buurt was.

Als kapitein van de Abbey was het mijn taak om vooruit te snellen

om te bevestigen wat de instincten van Watson hem vertelden.

En binnen maar enkele uren vond ik een drijver die het uiteinde van een drijfnet markeerde.

En ietsje verder, nog steeds bezig hetzelfde net uit te zetten,

de vleetvissersboot zelf.

De eerste van een paar die in de buurt waren.

Ja, het is de Japanse Yen E1 Maru nummer 68 en ze zetten hun netten uit.

Ok�, begrepen. We gaan naar de positie die je ons hebt gegeven...

en we zijn daar waarschijnlijk binnen 8 of 9 minuten.

Daar minderen we vaart en gaan het net binnenhalen.

We zijn nu op weg naar de positie die we van de Abbey hebben gekregen.

Als het mogelijk is met de spullen om het net binnen te halen.

We zijn op weg naar het uiteinde van het net.

Drijfnetten worden ook wel 'doodsgordijnen' genoemd,

want ze doden zo'n beetje alles wat ermee in aanraking komt.

Veel meer dan de helft van de vangst wordt weggegooid.

Ik schat de verhouding tussen bedoelde vangst en bijvangst op ongeveer 50%.

Iedereen aan boord wou meedoen met het vernietigen van de drijfnetten.

Het was net als de vlag hijsen bij Eva Geno.

In de bijvangst zit vis zonder marktwaarde,

zeevogels, dolfijnen, zeeschildpadden, haaien, noem maar op.

Niemand weet hoeveel zeezoogdieren verstrikt raken in deze dingen.

Nu we klaar waren met de netten,

was onze volgende klus om de hele drijfnetoperatie te stoppen.

Dit is Sea Shepherd.

Zet uw motoren uit. U loopt geen gevaar.

De vraag die mensen altijd stellen is hoe we er mee weg komen.

Het rammen van schepen op zee is zonder meer illegaal.

Ik heb hier een theorie over.

Ik geloof dat de wereldmarines in feite blij zijn dat we er zijn.

Wij doen wat zij graag zouden willen doen, maar om politieke redenen niet kunnen doen.

Zoals die Russen die we tegenkwamen, met complimentjes tijdens een oorlogsspel.

De marines kijken met hun spionagesatellieten hoe we vleetvissersboten rammen...

en wensen dat zij hetzelfde konden doen.

En zolang we niemand verwonden, kijken ze beleefd de andere kant op.

Waarom de boot rammen...

als je niet met die mensen praat en tot een soort overeenkomst probeert te komen?

Alle onderhandelingen in de wereld heeft hen niet gestopt in de Grote Oceaan.

Ze zetten elk seizoen 1,5 tot 3 miljoen km netten uit.

Dus kapitein Watson heeft besloten dat de tijd van onderhandelen voorbij is...

en dat het moment is gekomen om een duidelijk signaal af te geven.

Iedereen van Mandela tot zelfs Ghandi begreep dat voorbij een bepaald punt,

als het niet werkt, heb je geen keus meer en moet je overgaan tot een oorlog.

De primaire richtlijn van Sea Shepherd...

verbiedt ons het riskeren van verwondingen van wie dan ook.

Dat betekent dat we niet een schip mogen laten zinken op open zee,

of iemand aan boord verwonden.

Maar we mogen ze wel stoppen door het afbreken van het krachtblok,

de machine om de netten binnen te halen en die handig buitenboord hangt.

We naderen het net.

Watson staat op het punt om de scheepshoorn te blazen...

om ze te waarschuwen.

Stoppen! Stoppen!

De bemanning van het vijandige schip kwam kijken, wat hen in gevaar bracht.

Watson was genoodzaakt om op het laatste moment weg te sturen.

Ze gingen niet achteruit. Ik moest...

Ik moest op het laatste moment wegsturen. Ik wilde ze niet raken.

Dus we geven op, h�? - Ja?

Is dit het? - Proberen we nog wat?

Nou, we zijn ze kwijt.

Geen zorgen, er zijn nog veel boten.

Het andere schip besloot om ervandoor te gaan.

Abbey, wat gebeurt er?

Ik probeer haar af te remmen, Paul.

Ik stuurde de Abbey heen en weer voor het drijfnetschip,

om ze zo vaart te laten minderen.

Dan had de Sea Shepherd, die niet sneller dan acht knopen kon varen,

de kans om in te halen.

Mooie treffer.

Dit is Paul Watson. Aangenaam kennis te maken.

Dat apparaat hebben we gesloopt.

Ik heb begrepen dat jullie al een paar confrontaties hebben gehad,

waarbij jullie, de Sea Shepherd, een Japans vissersschip hebben geramd.

Klopt dat?

Ja, we kwamen ze gisteren tegen, ongeveer 1600 km ten noorden van Hawaii.

En de kapitein heeft besloten om twee van hen te rammen.

Het rammen van die jongens is zo'n schuldig pleziertje,

waar niemand aan boord zich schuldig over voelt.

Hier is een bekentenis.

De schade die we hadden toegebracht aan een vleetvissersvloot van 1800 schepen...

was in feite van geen enkele betekenis.

Een paar krachtblokken laten zinken zou de industrie niet stoppen.

Maar dat is nooit onze bedoeling geweest.

Onze taak is om bewustwording te bewerkstelligen.

Bob Hunter noemde dat 'geestbommen' voor de media.

Onze beelden waren goud waard.

Mensen zagen ze en drijfnetten werden wereldwijd verboden.

Hier en daar zijn nog steeds vleetvissers actief,

naar nu doen ze dat dus illegaal.

Dat betekent dat ze, net als drugsbaronnen, niet bij de autoriteiten kunnen klagen,

als er iemand zoals wij per ongeluk expres tegen ze aan rost.

Een paar jaar geleden nodigde een TV-producent Paul Watson uit...

om deel te nemen aan een televisiedebat in Noorwegen.

Watson was op dat moment in Duitsland...

en hij had, zoals iedereen, naar Oslo kunnen vliegen.

Maar Watson, zoals hij was,

leende het schip 'Whales Forever' van een Duitse milieugroepering,

kondigde zijn plannen aan bij de pers en ging op weg naar Noorwegen.

Een paar jaar eerder had Paul twee Noorse walvisvaarders laten zinken.

Er kwam een rechtszaak...

en hij werd bij verstek veroordeeld tot talloze jaren gevangenisstraf.

Wat de Noorse regering betrof, was Watson een crimineel op de vlucht.

Inmiddels trok hij paparazzi aan, waar hij ook was.

De mogelijke arrestatie van een beroemdheid bracht stapels verslaggevers uit Engeland,

Frankrijk, Duitsland, de Verenigde Staten, Canada en nog zes andere landen aan boord.

Iedereen wist dat de Noorse regering het op Watson had gemunt.

Maar niemand had durven dromen hoe ver zij zouden gaan om hem op te kunnen sluiten.

In plaats van wachten tot hij in Oslo voet aan wal zou zetten,

besloten de Noren om Watson op zee te arresteren.

En daarvoor stuurden ze de Andenes,

��n van de grootste oorlogsschepen van hun marine op dat moment.

Ik wil u hierbij informeren dat het...

de bedoeling is van de Noorse regering om u te arresteren...

en naar de dichtstbijzijnde haven te brengen.

Noorwegen is bereid om alles te doen wat nodig is om uw schip in te nemen.

Nee meneer, als ik mijn schip kwijtraak, kunt u het net zo goed hier van mij afnemen...

en, weet u, ik laat het liever zinken dan dat ik het aan u overhandig.

Het heeft inderdaad torpedo's...

en luchtafweergeschut aan boord.

Nou, het is een groot oorlogsschip.

Ik denk niet dat ze torpedo's op ons gaan afvuren, maar we zullen zien.

De kapitein van de Andenes maakte verscheidene blunders, de ��n na de ander.

Zijn eerste blunder was om af te snijden,

een tactiek bedoeld om ons de Noorse territoriale wateren in te dwingen,

waar de Andenes wel wettelijke autoriteit had.

We waren hier toen we door de Andenes ge�nformeerd werden...

dat we de Noorse territoriale wateren invoeren.

We wisten op de centimeter waar we waren en hadden de GPS om het te bewijzen.

Volgens ieders informatie zijn we 20 km verwijderd...

van het dichtstbijzijnde Noorse grondgebied op de laatste positie.

Voor hun volgende truc probeerde de Andenes onze schroeven te blokkeren...

door een touw onder onze kiel te slepen.

Een tamelijk effectieve techniek,

die we zelf soms gebruiken om Japans walvisvaarders te stoppen.

De bemanning is nu bezig om het touw te verwijderen.

We hebben het touw waarmee ze onze schroef wilden blokkeren gekapt,

maar dat zit om ons roer gedraaid.

Ik begrijp zijn acties niet. Hij blijft op afstand.

Dit zou het moment moeten zijn om ons aan te vallen,

maar dat heeft hij niet gedaan.

Hun touw miste onze schroeven, maar kwam in het roer...

en klemde het erg genoeg dat we moeite hadden het schip te besturen.

Het was op dit moment dat de kapitein van de Andenes...

aankondigde dat hij van plan was het vuur te openen,

om te beginnen met een waarschuwingsschot voor de boeg.

Dit is Whales Forever.

Ik begrijp dat u op ons schip gaat schieten.

En tot zinken brengen. Breng uw mensen in veiligheid.

Wij zijn van plan u te stoppen.

Zij die eerder met Watson hadden gereisd, wisten dat er niets te vrezen was.

Op ��n of andere manier zouden we er goed uit komen.

Maar alle anderen scheten in hun broek.

Want als er ooit een makkelijke prooi was, waren wij dat wel.

Ja, ik ben bang.

Ik ben bang voor iedereen op deze boot. Ik ben de dokter hier.

Ze zeiden dat ze zouden vuren en mensen doden...

als dat nodig was om dit schip onder controle te krijgen.

...en u bent daar verantwoordelijk voor.

Het is erg makkelijk om uw handen te wassen, Mr Pontius Pilatus,

maar als u dat kanon afvuurt en iemand verwond,

dan ligt de verantwoordelijkheid bij u.

Lisa raakte in paniek.

Ze belde met het Sea Shepherd hoofdkwartier...

en zei hen om contact op te nemen met het ministerie van Buitenlandse Zaken.

...openden het vuur op ons. Hoort u mij? Begrijpt u dat?

Betekent dat iets voor u?

Ja, ik verbind u door met het crisiscentrum...

Alstublieft, snel!

Ik zie op dit moment een kanon op ons gericht.

...en we zijn op internationale wateren. U zou ons juist moeten escorteren.

Ze schieten op ons.

Dat was niet over de boeg. Dat was op ons.

Die ging niet over de boeg. Hij landde daar.

Stuur een Mayday uit dat we aangevallen worden door de Noorse marine.

Ik adviseer u om contact op te nemen met uw superieuren,

voordat u zichzelf compleet voor gek zet en mensen doodt.

Ik sta voortdurend in contact met mijn superieuren,

dus dank u voor het advies.

Ik heb de chef aan de lijn. Ik verbind u door. Moment.

Ze schieten op ons. Begrijpt u dat? Bent u wel eens beschoten?

Ze nemen het niet serieus. Ze lachen de hele tijd.

U ontkent het, maar het gebeurt echt.

U zal er erg dom uitzien als ze ons doden.

Bel de Franse ambassade in Parijs. - Bel de Franse ambassade!

En temidden van dit alles,

belde een Noorse nieuwszender op een scheepskanaal,

voor een interview met Paul.

Ik verbind je nu door met de studio...

en dan ben je in de lucht.

Ik wil je ��n simpele vraag stellen.

Wat heb je vandaag als ontbijt gegeten?

Ja, hij komt er weer aan.

Voordeel halend uit het feit dat we niet konden sturen...

dropten commando's van de Andenes kleine dieptebommen.

Hoorde je dat?

Vier keer probeerden ze tevergeefs om het schip te laten zinken.

Het lukte niet, omdat de Whales Forever gemaakt was om door Noordzee-ijs te ploegen.

Daarom hadden we geen schade, behalve een paar deuken.

We hebben geluk dat we een stevige romp hebben.

Deze heeft een dikke romp. Een normale vissersboot zou zijn gebroken.

Over de grenzen zie ik dat u zich nog steeds in Noorse territoriale wateren bevindt.

We hebben een satellietgestuurd reddingsbaken geraadpleegd.

We zijn in internationale wateren en dat baken is nu aan het uitzenden.

Toen deden ze iets heel erg doms.

Alsof al het andere nog niet dom genoeg was.

Ze sneden ons nog ��n keer,

om ons landwaarts te laten wegdraaien, zoals eerder.

Maar deze keer, met ons klemmende roer, konden we nog nauwelijks sturen.

En het duurt een paar minuten om een schip als het onze te laten stoppen,

zelfs met beide motoren in volle kracht achteruit.

Watson gelooft dat de Andenes ons met opzet ramde.

Maar ik betwijfel dat,

want ze raakten het sterkste deel van ons schip met hun zwakste deel.

En zo doe je dat niet.

Geloof me. Ik weet het.

We hebben schade. Ik weet niet of we water maken. Dat controleren we nu.

Het is droog. We maken geen water.

De pers had een prachtverhaal.

De volgende paar uren stuurden ze hun beelden,

terwijl de Andenes, het arme ding, terugstrompelde naar haar thuishaven.

Een paar maanden later kregen we erg prettig nieuws...

van ��n van onze Noorse insiders.

Onze boeg bleek door een aantal spanten aan bakboord te zijn gesneden...

en had daarmee zoveel schade toegebracht aan hun multimiljoenen oorlogsschip,

dat het bijna goedkoper was om het af te danken dan om het te repareren.

Hoewel we graag het vernielen van de Andenes op onze naam hebben staan,

moeten we dat toeschrijven aan haar kapitein.

Trouwens, die walvisvaarders die Watson zou hebben laten zinken,

waarvoor hij was berecht en veroordeeld door de Noorse regering,

heeft iemand anders laten zinken.

Niet Watson. En zeker ik niet.

Ergens onderweg kregen we een telefoontje van de beheerders van Gal�pagos,

die ons om hulp vroegen.

Het leek erop dat beroepsvissers aan het stropen waren in het Gal�pagos zeereservaat.

De parkwachters hadden noch het materieel noch de kennis om hen te stoppen.

Wij zijn specialisten op dat gebied,

dus gingen we op weg, als huurlingen, om stropers weg te jagen.

Onderweg kwamen we langs Cocoseiland,

de fictieve lokatie van Jurassic Park...

en ��n van de mooiste tropische eilanden op aarde.

We konden niet zomaar langsvaren zonder even te genieten van haar legendarische wonderen.

De zee rond Cocoseiland is ook een zeereservaat.

De meeste mensen zien een zeereservaat als een leuke speeltuin voor duikers.

Dat is het ook, maar daarnaast is het nog veel meer.

De dag dat we de oceanen hebben leeggevist en die dag is dichtbij...

fungeren zeereservaten als een reservebron,

een genetische noodvoorraad.

Met het beschermen van deze reservaten, redden we misschien de oceanen.

Laten we hopen dat het niet zover komt.

Zelfs op 's werelds veiligste plekken kom je milieuboeven tegen.

Watson's mythische engelen beschermen ons misschien tegen problemen,

maar niet voordat ze ons er juist insturen.

Zonder het op te zoeken, zaten we opeens tussen beroepsvissers,

die het Cocos zeereservaat binnendrongen.

Onze radar detecteerde 15 stropers in ��n enkele draai.

Alhoewel de Gal�pagos onze geplande bestemming was,

nog honderden kilometers weg,

dachten we: nu we er toch zijn,

waarom niet doen wat de lokale autoriteiten blijkbaar niet deden...

en stropers wegjagen?

We hadden natuurlijk geen wettelijke bevoegdheid,

maar dat had ons nog nooit gestopt.

Wij hebben geen stinkende insignes nodig,

of wapens.

Wapens kosten ons publieke steun, dus dat staan we niet toe.

Maar dat betekent niet dat we ongewapend de strijd ingaan.

We hadden een paar krachtige waterkanonnen,

bedoeld als brandblussers, maar handig als wapen.

En we hadden ons beroemde taartkanon,

een luchtdrukkanon, dat alles wat we erin stopten kon afvuren.

Een week in de tropen en al die eieren, die we hadden verstopt voor de veganisten,

waren erg rot, door het gebrek aan koeling.

Dus daar hadden we er genoeg van.

En we hadden de Abbey, ons snelle aanvalsschip.

In dit geval bestuurd door Lindsay Holloway.

Een geducht wapen op haar eigen manier.

De Sea Shepherd is ongeveer twee kilometer voor ons.

Ze hebben twee vissersboten gevraagd om hun netten in te halen.

En nu gaan ze twee andere boten achterna, aan de andere kant van het eiland.

Maar ons meest gevreesde wapen is een veganiste, Alison Land.

Niets zeikt een veganist meer af dan de exploitatie van dieren.

Ze eten bijvoorbeeld geen honing, want honing is slavenarbeid van bijen.

Wij zetten Allison in een Zodiac...

en lanceerde haar als een torpedo richting onze stropers,

samen met een gebed voor iedereen die haar in de weg zat.

Net zoals Allison haar klus deed, deden wij het onze.

Met de Sea Shepherd als wapen,

lieten wij stropers in hun broek schijten.

Wij kwamen een vissersboot gevaarlijk dichtbij...

en droegen hen op hun lijnen binnen te halen en het reservaat te verlaten.

Soms hadden ze een tikje nodig om het bericht over te laten komen.

De stropers wisten best dat ze illegaal aan het vissen waren.

En het was overduidelijk dat we de middelen en de autoriteit hadden om de wet te handhaven.

Als een vissersboot het lef had om terug te keren nadat het was weggestuurd,

of weigerde hun lijnen binnen te halen,

haalde Lindsay ze in en herinnerde hen eraan.

Wat we nu gaan doen, is hen voorbij varen en zien dat ze hun lijnen binnenhalen.

En zo niet, dan laden we een kanon.

En dat is het zo ongeveer.

Watson's burgeroorlogskanon schiet niet veel meer dan een wolkje rook.

Maar het is een verrassend goede motivatie.

Terwijl wij op boten aan het jagen waren, had Allison, zonder wapens of schip,

in haar eentje een volledige vloot van acht commerci�le vissersboten aangehouden,

toen ze hen op heterdaad betrapte bij het overladen van hun vangst.

Hoe ze dat had gedaan wist niemand. En niemand vroeg ernaar.

Dit is van ��n dag. Gisteravond hebben ze hun lijnen uitgezet en dit is de vangst.

Ze haalde de parkwachters erbij om hen te arresteren.

Ondertussen vermaakte ze de bemanning...

met een preek over waarom vissen een misdaad tegen de natuur was.

Jullie zitten fout. Dat weten jullie.

Grappig? Niet zo grappig als ik het in je mond zou haken en omhoogtrekken.

Ik weet zeker dat iedereen blij was toen de politie arriveerde.

Ze vangen vis in het reservaat.

Dat is echt foute boel.

Toen Allison weg wilde gaan...

vroeg ��n van de vissers de verantwoordelijke man te spreken.

Ik kan je hem nu geven.

Wat noemde hij haar?

Volgens mij was het "een smerige gringo hoer".

Hij kent haar vast.

In hun haast om te vertrekken, sneden sommigen hun lijnen los...

en lieten ons de niet zo leuke klus om die binnen te halen.

Lange lijnen hebben drijvers en vlaggen, dus ze waren niet moeilijk te vinden,

maar sommigen waren kilometers lang.

Elke goede daad wordt afgestraft.

Die commerci�le vissersvloot die Allison had aangehouden bij Cocoseiland...

bleek het bezit te zijn van een corrupte admiraal van de marine van Ecuador.

Toen we vier dagen later aankwamen in de Gal�pagos...

wachtte daar ��n van de schepen van de admiraal om ons te begroeten.

Hij bracht een kleine groep agenten aan boord om Watson te arresteren...

en postte een wacht bij het gangboord om te zorgen dat niemand ontsnapte.

De admiraal had blijkbaar al een tijdje in de zeereservaten gestroopt...

en niemand kon hem tegenhouden, de marine in het minst.

Hij was de marine.

En toen, precies volgens schema, kwamen Watson's engelen te hulp.

Terwijl de agenten van de admiraal ons ondervroegen,

kwamen een aantal plaatselijke activisten, die genoeg hadden van stropers in hun wateren,

hun steun aanbieden.

Nieuws over onze actie in de Cocos had hen bereikt...

en zij zagen ons als helden, omdat we opstonden tegen de criminele onderneming van de admiraal.

En waar menigten samenkomen, verschijnen opeens ook de camera's.

Aandacht van de pers is wat corrupte ambtenaren het minst nodig hebben.

Toen er meer en meer camera's aan boord kwamen,

glipten de agenten van de admiraal stilletjes weg.

En blijkbaar met zo'n haast dat ze hun wacht achterlieten.

De arme jongen moest pissen als een paard,

maar had toestemming nodig om zijn post te verlaten.

En Watson, de enige autoriteit aan boord,

weigerde.

Wij konden niet eeuwig in de Gal�pagos blijven,

maar de parkwachters wel.

Dus Watson besloot om ze een gulle gift te geven.

De Edward Abbey, nu witgeschilderd.

Het is nog steeds in gebruik om stropers uit de Gal�pagos te weren.

Hoog in het noorden, tussen de Britse eilanden en IJsland,

bevindt zich een kleine groep eilanden, bekend als de Faer�er.

Een Nordisch woord dat 'sprookjesland' betekent.

En een sprookjesland is het,

waar elke stad en dorp eruitziet als een schilderij van Norman Rockwell.

Pittoreske dorpen met mooie havens.

Steden met dure trendy winkels.

Onge�venaarde vrijheid,

inclusief het recht om te roken, zonder bang te hoeven zijn voor hulpnazi's.

Vrijwel iedereen bezit een auto van recent model.

Niet dat je echt ergens naartoe kunt gaan.

De Faer�ers genieten de hoogste levensstandaard van heel Europa.

Behalve ��n kleine ethische indiscretie,

komt dit dichtbij een utopische gemeenschap...

die men op planeet Aarde zou kunnen vinden.

Zo nu en dan, misschien vier of vijf keer per jaar,

loopt een vissersman tegen een school grienden aan.

De vissersman roept anderen op...

en samen drijven ze de school een kanaal zonder uitgang in.

Een doodlopende straat, in meer dan ��n betekenis.

De walvissen worden opgewacht door honderden dorpelingen,

die hun komst op wel erg eigenaardige manier vieren.

Iedereen heeft plezier terwijl ze elk dier de dood in hakken.

Zowel moeders als zuigelingen,

waarmee ze elke mogelijkheid voor herstel van de soort elimineren.

Stuk voor stuk maken ze de hele soort af.

En waarom? - Ik vind het prachtig.

En krachtig. En de zee is rood. En het is... Ja...

En zodra ze het strand bereiken...

gaan de mensen aan land naar de walvissen...

en breken hun ruggegraat en zo doden ze hen.

Het is een spectaculair gezicht.

Ik zie de varkens en de koeien die ik eet niet gedood worden.

Dat is hetzelfde.

Het duurt vijf of tien seconden om een griend te doden,

als het op de juiste manier gebeurt.

25 jaar geleden is Paul Watson begonnen met het redden van walvissen.

Hij heeft schepen geramd en is zelf geramd,

hij is met bommen bestookt en in elkaar geslagen...

maar heeft nog steeds niet opgegeven.

Hij is nu op weg naar de Faer�er eilanden,

waar de meest barbaarse walvisslachtingen ter wereld elk jaar opnieuw plaatsvinden.

Wij hadden 28 journalisten aan boord, zowel de krant als TV.

Voor de meesten was het de eerste keer op zee.

Als het alarm gaat, pak je je reddingsvest en maak je dat je hier komt.

De boten worden neergelaten op bevel van de kapitein,

of, als hij dood is, op mijn bevel.

Maar in de realiteit, wat we waarschijnlijk doen als het schip zinkt,

is zoveel mogelijk mensen in ��n reddingsvlot krijgen,

zodat we lichaamswarmte kunnen delen, om onszelf warmer te houden.

De persoon waarmee de mannen aan boord het liefst lichaamswarmte zouden willen delen,

was de Nederlandse actrice Kim van Kooten.

E�n of andere gladde producent beloofde haar een rol in een film over Paul Watson,

��n van de velen die nooit gemaakt zou worden.

Wat heeft je hierheen gebracht?

Op de eerste plaats de rol die ik in de film ga spelen.

Oh, mijn telefoon gaat.

Wat is jouw rol?

Ik speel de rol van Chantal,

de lesbische veganistische kokkin.

Kim hield de TV bezig,

terwijl ik de pers vertelde over ��n of ander conflict.

De pers zou allerlei conflicten krijgen als we in Faer�ers wateren zouden komen.

Politie, douane en misschien zelfs een oorlogsschip.

Maar alles op z'n tijd.

Buiten hun economische zone...

hebben ze weinig tot geen jurisdictie.

Hoe verder we weg zijn van alles wat ze als hun wateren zien,

hoe beter het is.

Dus we waren erg voorzichtig om net buiten de 3-mijls-zone te blijven.

Zoals altijd dacht Watson drie stappen verder dan de rest.

Hij besloot dat we wat media-aandacht zouden krijgen als we een blokkade zouden opleggen.

Een walvisblokkade.

Een paar dagen voeren we rond de eilanden,

met orkageluiden uit de luidsprekers van het schip.

Drie aan dek en eentje onder water, voor het welzijn van de walvissen.

Volgens de gegevens van Seabed Industries,

reageert een griend op 800 meter afstand.

Orka's zijn de natuurlijke vijand van de meeste andere walvissen.

Hopelijk behoedden we de grienden zo tegen de slachting,

door ze weg te jagen met enge geluiden.

Ondertussen, om de media tevreden te houden,

gaven we hen al het mogelijke B-materiaal om hun verhalen mee op te leuken.

We namen ze mee in Zodiacs en zwaaiden met onze prachtige waterkanonnen.

We rolden prikkeldraad af, als verdediging tegen ongewenste gasten.

We droegen onze overlevingspakken, deden gasmaskers op...

en staken rookbommen af, met als enige reden...

om mooie plaatjes te kunnen maken.

Ok�, daar gaan we. Hierheen kijken.

Je kunt zeggen wat je wilt, maar onze B-rollen zijn uitstekend.

Wat betreft het echte verhaal, hier is een bekentenis.

De walvisgeluiden die we lieten horen, waren helemaal geen orka's.

Dat waren bultruggen, een onschuldige soort waar geen enkele andere walvis bang voor is.

We hadden ook tegen iedereen gelogen over de onderwaterluidsprekers.

Die waren er niet. En we hadden geen moeite gedaan...

om te verbergen dat er niets aan het einde van de audiokabel zat.

Als jij het hebt opgemerkt, prima.

Maar verder niemand anders. In ieder geval niet de verslaggevers.

Zij worden betaald voor het verhaal, niet voor de feiten.

Maar de walvisgeluiden waren nooit bedoeld om walvissen weg te jagen.

Zoals Homerus' sirenes waren ze bedoeld om aan te trekken, niet om af te stoten.

En ze trokken een scheepslading Faer�erse politie aan.

En waar politie is, is conflict.

Precies wat alle verslaggevers nodig hadden om hun onkosten te rechtvaardigen.

Politie en douane. Ze willen dat we stoppen.

...dit is de politie en douane om u te controleren.

Stop alstublieft uw schip.

We zijn niet in Faer�erse wateren.

Stop alstublieft het schip.

Watson verheft zelden zijn stem tegen de oppositie.

In ieder geval niet met camera's in de buurt. En dat is eigenlijk altijd.

Wij willen dat u nu stopt.

We zullen stoppen zodra we de Faer�erse wateren ingaan.

U bent de 3-mijls-grens over.

Nou, niet volgens mijn radar.

Voor mij is het tamelijk duidelijk. Zes mijl hier...

6,8 mijl daar.

Ik heb het recht op passeren door deze wateren.

Dat betekent dat u ervoor gaat zorgen...

dat er geen walvissen aan land komen?

Begrepen.

Hoe goed is uw apparaat?

We hebben er genoeg voor betaald, dus ik hoop dat het goed is.

We zullen het zien.

Ik denk dat we alles kunnen dekken, behalve de zuidelijke eilanden.

Ja, maar we doen dit op onze manier.

U bent al over de grens heen.

We willen dat u stopt, zodat we aan boord kunnen komen.

Als ik de 3-mijls-grens overga,

zal ik u aan boord verzoeken voor douaneklaring.

Ons spel was om genoeg conflict te cre�ren om de pers aan boord tevreden te houden.

En niemand was beter voor die taak dan perssecretaris Frank Triquel.

Wij noemden hem Mini-Me,

vanwege zijn neiging om zich te kleden, te praten en zelfs te poseren zoals Watson.

Triquel was doorlopend in contact met verscheidene persbureaus...

via zijn satelliettelefoon.

...in internationale wateren...

en een poging tot piraterij is begaan op de oceaan, in internationale wateren.

Hij kon de meest onbeduidende gebeurtenis totaal buiten proportie trekken.

Absoluut ons type man.

...daad van piraterij.

We wisten nooit zeker of hij aan het toneelspelen was,

of dat hij zijn eigen nonsens zelf echt geloofde.

Ben je bereid om tijd in de gevangenis te spenderen voor deze zaak?

Als het nodig is, ja, zeker.

Politieboot, dit is Ocean Warrior.

Alleen maar om ze af te zeiken, minderde Watson vaart,

waardoor de politie langszij kon komen...

en weigerde ze toen aan boord te laten.

Laat ze er niet op.

Ze komen aan boord.

Jullie hebben geen toestemming om aan boord te komen. Wij zijn niet in jullie wateren.

Breng iedereen in hun verdedigingspositie.

E�n van onze enthousiastere vrijwilligers...

dacht dat het misschien leuk was om ze met een waterkanon te bespuiten...

en ons zo allemaal de mond te snoeren.

H�, dat ga je toch niet gebruiken?

Domme lul.

...politie en douane die u willen controleren.

Dit is kapitein Paul Watson.

Ik heb hier een bericht van onze cli�nten.

We laten het horen via de luidspreker.

We hoopten dat de politie met getrokken wapens zou enteren.

Omdat we in internationaal water waren,

zou dat Buitenlandse Zaken erbij betrekken, samen met aandacht van de wereldpers.

Maar dat gebeurde niet.

De Faer�erse politie begreep de mediavalstrik...

en ging er wijselijk en beleefd vandoor.

...politieboot probeerden ons zojuist te enteren.

Ze hadden geen toestemming om aan boord te komen.

Wij beschouwen enteren een daad van piraterij,

in internationale wateren, in een gebied waar we recht hebben op vrije doorgang.

Als we binnen de 3-mijls-zone komen, verzoeken we om douaneklaring...

en praten we graag met hen.

Watson had goede redenen om te verwachten dat de politie zou enteren.

Ja, de laatste keer schoten ze op ons.

Een kogel miste me op een paar centimeter na.

Ik heb de kogel nog steeds. Het was een glasvezel traangaskogel.

Kimmie, onze Nederlandse filmster,

wilde niet graag gearresteerd te worden...

en was erg opgelucht toen de politie vertrok.

Gefeliciteerd, mama.

De meesten vonden het vertrek van de politie een kleine overwinning voor de planeet,

niet beseffend dat het voor ons een tactische flop was.

Duff! Wegwezen!

We zijn tussen de eilanden en minderen vaart, zodat de tourboot foto's kan maken.

Ze hebben ons dat gevraagd en we werken daaraan mee.

De volgende stap is het verkopen van T-shirts, ansichtkaarten en zeegeluiden.

De confrontatie met de politie veroorzaakte voldoende opschudding...

om een kleine stroom toeristen aan te trekken die foto's en handtekeningen wilden.

En bovenal, een boot vol Faer�erse journalisten, hongerig naar een verhaal.

Watson vindt niet veel leuker dan een kans...

om zijn verhaal vanaf een hoge positie aan de media te prediken.

Zoals de Paus vanaf zijn balkon.

De eerste vraag die men doorgaans stelt,

is waarom die moeite om een paar grienden te redden.

Die zijn niet in gevaar.

Het feit is dat niemand weet hoeveel walvissen er nog zijn.

De Canadese regering doodde er elk jaar duizenden, van 1950 tot 1964.

Elk jaar zeiden ze dat er genoeg waren en nooit zouden verdwijnen.

En in 1964 waren ze verdwenen en zijn nooit meer teruggekomen.

De meest gestelde vraag tijdens elke campagne...

en waarschijnlijk de domste...

is waarom we niet iets belangrijkers doen, zoals het redden van hongerige kinderen.

Als we bezig zijn met een andere zaak, vraagt men ons waarom we niet hier zijn.

Als we bezig zijn met zeehonden in Canada,

vraagt men waarom we de grienden in de Faer�er niet beschermen.

Dus waar je ook bent, willen ze je ergens anders.

Ik zou graag in mijn leven het einde van deze jacht zien.

Er is geen reden dat dit moet doorgaan.

Dit is de grootste walvisjacht. Dit is de 21e eeuw.

Laten we het afhandelen.

Je kan mensen niet aanspreken op hun moraliteitsgevoel als ze dat niet hebben.

Ik vind dat het martelen van dieren...

en plezier halen uit die marteling een immorele daad is, ja.

Het is ook immoreel om je kinderen vergif te voeren.

Deze opmerking refereert naar een wetenschappelijk onderzoek,

uitgevoerd door de Faer�ers zelf,

dat verband legt tussen het hoge kwikgehalte in walvisvlees...

en de verminderde mentale vermogens van hun kinderen.

De Faer�erse journalisten,

die zagen dat Watson totaal niet de brallende gek was die ze hadden verwacht,

leek het een goed idee om een deel van onze eigen pers mee te nemen aan land,

zodat onze kant hun kant zou kunnen zien.

Vergeet de cyanidepillen niet!

Niet al te verrassend, was er aan land niet erg veel sympathie voor onze kant.

Ik denk dat de meeste Faer�ers de mening delen...

dat Paul Watson een beetje een psychopaat is.

In andere landen eet men varken, schaap, alles.

Zo overleeft men.

Het is een oude traditie en we...

Voor vele jaren,

vele honderden jaren.

Het is traditioneel voedsel.

...een traditie...

Zoals u weet, was kannibalisme lange tijd een traditie.

Het is prima dat hij walvissen leuk vindt en zo,

maar het zijn geen mensen. Het zijn walvissen.

We doen zo ongeveer alles om walvissen te redden, behalve geweld gebruiken.

Op Watson's schepen is Martin Luther King god en geweldloosheid de wet.

Maar buiten die uitzondering kan alles.

's Nachts gingen we de 3-mijls-zone binnen...

en stopten het schip 800 meter buiten de kust.

Zondagmiddag, een beetje golven, een beetje mist.

Drie boten naderen. E�n daarvan zou een Deens oorlogsschip kunnen zijn.

We hebben gehoord dat ze een bericht voor ons hebben.

We gaan zien wat dat is.

Ze hielden vandaag een persconferentie waarin ze dat min of meer aankondigden.

We wachten nu om te zien of we in overtreding zijn van ��n of andere wet,

die ze op ��n of andere manier hebben uitgekookt.

De politie had nu alle recht om bij ons aan boord te komen,

nu we in Faer�erse wateren waren.

Met maximale media-aandacht...

besloot Watson dat dit het geschikte moment was voor de grote show.

De bemanning kreeg de opdracht om de politie met de grootste hoffelijkheid te behandelen.

Dank u wel.

Er waren inmiddels meer dan een dozijn TV-teams aan boord,

plus diegenen die met ons waren meegekomen.

Genoeg voor een verhouding van tien journalisten voor elke nieuwsmaker.

...om u een verkloering voor te lezen.

Verkloering? Wat is dat?

Elke campagne heeft het moment van de waarheid...

en dit was dat moment.

Familienaam Watson, voornaam Paul Franklin,

geboorteplaats, eh... nationaliteit, sorry, Canadese,

wordt hierbij beschuldigd van het overtreden van sectie 16,

lid 2, sub 4,

sectie 6. lid 1, subsectie 2,

sectie 16, subsectie 1,

conversa sectie 2, subsectie 1,

nummer 5, 6 en 7.

En... en dit is de derde, die ook al in de eerste zat.

...sectie 16, subsectie 1...

...conform de conventie van de Verenigde Naties van 1980...

...sub 1 enzovoorts. Wilt u dat ik die allemaal voorlees?

Nee, niet nodig.

Maar goed, gaat u me morgen weer beschuldigen?

De Deense autoriteiten konden ons de hele dag beschuldigen,

maar verder konden ze niet veel meer,

met zoveel mensen, die door zoveel lenzen van zoveel camera's keken.

Het kwam niet door het zien van ��n Canadese journalist die op alles was voorbereid,

dat de Deense autoriteiten zich inhielden.

Het was de aanwezigheid van zoveel camera's aan boord.

Er was geen confrontatie, geen bloed, geen tranen...

en het belangrijkste: er zijn geen walvissen gedood.

Ik ben Bob Hunter in de Noordoost-Atlantische Oceaan,

voor CityPulse Tonight.

TER NAGEDACHTENIS AAN BOB HUNTER

MOMENTEEL IN DE HEMEL, CHERUBIJNEN BESCHERMEND TEGEN UITSTERVING.

DE AARDE IS JE FLINK WAT VERSCHULDIGD, BOB.

Mensen vragen altijd:

Bluffen we meestal, of altijd?

Ik antwoord: We winnen meestal.

En dat is het belangrijkste.

Mensen noemen ons terroristen,

Maar in de meer dan dertig jaar dat we bezig zijn...

is er niemand gedood of ook maar serieus gewond geraakt,

aan geen van beide kanten.

Niet eens per ongeluk.

Is dat terrorisme?

Onze taak, zoals ik het zie, is om herrie te maken.

Genoeg herrie dat de hele wereld hoort.

En dan stoppen, om de wereld zichzelf te laten redden.

En dat zal gebeuren, want niemand wil dat het allemaal hier eindigt.

UITSTERVING IS EEUWIG. RED DE OCEANEN.

www.seashepherd.org

Oh, en over die twee walvisvaartschepen die ik niet heb laten zinken in IJsland...

Ik weet dat je wilt weten wie dat heeft gedaan.

Maar ik kan echt niet mijn vrienden verraden. Kijk maar op internet of wikipedia.

Maar als het gezag het mij zou vragen, geef ik Bob Hunter de schuld.

Bedankt, Bob!

IN DEZE FILM ZIJN GEEN BEESTEN VERWOND, BEHALVE DE ECHTE SLECHTERIKEN.

Synchronisatie en vertaling: SmallBrother