Original subtitles

Merhaba!

Bu videoyu izliyorsanız...

...KOSMOVTORRESURS'un pilot adaylarından biri olarak seçildiniz demektir.

Doğu Avrupa'nın en büyük nükleer atık bertaraf şirketi!

150 yıllık nükleer enerji kullanımı sonucunda...

...insanlık, geçici depolama alanlarında 3 milyar tondan fazla atık biriktirdi.

Giderek artan depremler nedeniyle radyasyon, gezegenimizdeki yaşamı yok ediyor.

Ancak, bu sorun artık çözülebilir.

OBRIY adlı kargo gemimizle...

...nükleer atıkları Dünya'dan Jüpiter'in uydusu Kalisto'ya taşıyacaksınız.

Gidiş-dönüş yolculuğu dört yıl sürecek: İki yıl gidiş, iki yıl dönüş.

Ama merak etmeyin...

...bu muhteşem galakside unutulmaz bir yolculuğa çıkacaksınız!

Pilotun emrinde...

...bir salon, spor salonu, mutfak, yatak odası...

...ve elbette, kusursuz bir yalnızlık var!

Ve canınız sıkılmasın diye size eşlik edecek bir robotunuz var: Maxim.

Onun görevi, moralinizi yüksek tutmak.

Max, sahne senin!

Merhaba ortak.

Boşlukta işersen ne olur?

Boşlukta işemiş olursun.

Bu arada, mizah seviyesini ihtiyacınıza göre her zaman ayarlayabilirsiniz.

İyi uçuşlar!

Ve unutmayın...

...hayatımızı daha iyi hâle getiriyorsunuz.

KOSMOVTORRESURS - Temiz bir gezegen için kirli işi biz yaparız!

Bir fıkram daha var.

İki robot barda oturuyor.

Birincisi bir shot yağ sipariş ediyor.

Şimdi sıkı dur...

Selam Melnyk. Sıkıldın mı?

Seni neşelendirecek haberlerimiz var...

Kosmonadzor'dan Vadym Mishchun beni arayıp dedi ki...

“Bak şimdi, Uranüs yakınında uçan bir cisim tespit ettik.”

Ben de dedim ki: “Bırak şimdi!”

O da: “Harbi diyorum!”

“Uzun, metalik bir şey. Tıpkı senin atık konteynırın gibi,” dedi.

Sikeyim.

Melnyk, kendini ne sikim sanıyorsun sen, hayırdır?

Uzayda beynin falan mı eridi n'oldu?

Bu bir suç, bunun farkındasın değil mi?

Eğer o konteynırı geçen sefer yanlış yöne itenin sen olduğunu öğrenirsem...

İşine elveda de...

Yani, bu ne cüret ya!

Hatandan kimseye bahsetmeden yeni bir uçuşa mı çıkıyorsun?!

Arayıp diyebilirdin ki:...

“Ya, Abi, bu anasını siktiğimin şeyini... ...ben sıçıp batırdım.”

Ama tek kelime etmedin...

Neyse, dönüş yolundayken kendine yeni bir iş bakmaya başlasan iyi olur!

Burada Benim Borum Öter

Andruha, geri itme motorlarını aktif ettin mi?

Protokol gereği Kalisto'ya daha fazla yaklaşmamız lazım.

Harbi mi?

Eh, sıkıntı yok; beni ikinci kez kovamazlar ya.

Ama fazladan radyasyon almak istemiyorum.

Iskalarsan uzayı kirletmiş oluruz.

Tamam, çeneni kapat...

...çünkü bu konteynırları gerçekten de uzayın en sikik köşesine yollayacağım!

Peki... O zaman sana bir fıkra anlatayım mı?

Çeneni kapatıp konsantre olmama izin vermeni istiyorum.

Pekâlâ...

Yörünge hazır.

Ayrılma işlemini başlatıyorum.

Dikkat! Ayrılma arızası.

Sikeyim, bu eski gemi uzay uçuşu için hiç uygun değil.

Merkez, OBRIY konuşuyor.

3. konteynırda otomatik ayrılma çalışmıyor.

Açık uzay çıkışı için izin talep ediyorum.

Ve...?

Ve bir sebepten video bağlantımız kesildi, o yüzden telsiz üzerinden devam edeceğim.

- Üfürüyor… - Gerçekten bozuk.

Detayları geçelim...

Gördün mü Andruha? Kader yalancıları sevmez.

Öf...

Bu orospu analı koltuğu buradan atmam gerektiğini hatırlat bana.

“Orospu ana” tam olarak kim oluyor?

Çok bilge; ama koltuğa fena halde ihtiyacı olan bir kadın.

Bu kadar. Dünya'dan dönüş geldiğinde, haber ver bana.

- Bir fıkra anlatmamı ister misin? - İstemem…

Maxim!

Bu da neydi böyle?

Geldim, Andrukha.

Elde ettiğim verileri doğrulama aşamasındayım...

- Ohhh... - “Ohhh” mu?

Bu ne demek şimdi?

Şey...

İnsanları neşelendirmek için programlandığımdan...

...kötü haberleri nasıl vereceğimi bilmiyorum.

Maxim, söyleyecek misin, söylemeyecek misin?

Söyleyeyim...

Mümkün olduğunca komik bir şekilde söylemeye çalışacağım.

Görünüşe göre Dünya patlamış!

Bu da senin sikik şakalarından biri mi?

Bu bir şaka, değil mi?

Maxim?

Üzgünüm, Andrukha.

Dünya artık yok.

Ve hepsi bu kadar da değil.

Eğer hesaplarım doğruysa...

...enkaz parçalarının hızı saniyede yaklaşık 10 bin kilometre.

Yani, 24 saatimiz kaldı.

Andrukha!

Herhangi bir emrin var mı?

Belki rotayı değiştiririz?

Bu enkaz parçaları canlılar için son derece tehlikeli.

Ölüm olasılığın çok yüksek...

...ve benim görevim senin hayatını korumak.

Andrukha!

Andrukha.

Ölümsüz Opera Klasikleri

Veda etmeye mi geldin?

Şey, vasiyetinin şahidi olmam gerekiyor.

Ama...

Sanırım bunu atlayabiliriz.

Müzik dinlemek ister misin?

Hayır.

Boş ver...

Unut gitsin.

Ne yapacağız, Andrukha?

Bilmiyorum.

Hayatımda hiç bir gezegenin enkazı üzerime doğru uçmamıştı!

En azından uzay manzarasının tadını çıkarabiliriz.

Son bir kez.

Dur, Kalisto!

- Ne kadar uzaklıkta? - 72 bin kilometre.

Sence...

Evet, gölgesine saklanabiliriz. Açık uzayda bir kalkan gibi!

İşe yarayabilir, değil mi?

Yani, elimizdeki tüm verileri değerlendirip Kalisto'nun artık şey olmadığı...

Şovu kes de cevap ver! Başarabilir miyiz, başaramaz mıyız?!

Roket itiş gücünü kullanırsak başarabiliriz.

Muhtemelen...

Hesaplamak zor.

Kahretsin, başka ne yapabiliriz?

Kalisto'ya gidelim.

Ve başarırsak, çok iyi bir hikâyemiz olacak.

Gerçi, anlatacağımız kimse olmayacak ama...

Oraya varmamız ne kadar sürer?

20 dakikaya OBRIY...

- Gerçekten hepsini yemeye mi çalışıyorsun? - N'oldu ki?

Açlıktan ölmeyeceğim.

Biliyorsun, ölüm cezasına çarptırılan insanlar bile son yemeklerini seçebilirler.

Lanet olsun...

Baksana, konserve sardalyalar nerede?

Gerçekten o sardalyaları da mı istiyorsun?

Acele etme.

Bekleyebilirim.

Kargo bölümünde. Sağdaki mavi kutuda.

Çok güzel!

Max, o da neydi?

Enkaz, düşündüğümden daha hızlı hareket ediyor.

Sanırım hesaplamalarım yanlıştı.

Bu nasıl mümkün olabilir? Sen bir bilgisayarsın!

“Yaklaşık 24 saat” dedim. İstersen daha ayrıntılı açıklayabilirim.

Max, bir şeyler yap, yoksa bunu İsa'ya bizzat açıklayacaksın!

Enkazın parçalarından biri bize oldukça sert biçimde çarptı.

İyi misin?

Önemli değil. Manuel kontrole geç.

Dikkat! Ağır hasar.

Dikkat! Ağır hasar.

Andrukha, sana Dexocetrin'i yaranı temizlemen için verdim...

...içmen için değil.

Neden bana %57 alkol içerdiğini söylemedin?

Harika bir şey lan!

Üzgün olacağını düşünmüştüm.

Üzgün mü? Niye?

Öldüm mü yoksa?

Yoo?!

- O zaman neden ağlayayım ki? - Çünkü türünün tamamı yok oldu, Andrukha.

Sen, tüm evrendeki son insansın.

Evet, hayal edebiliyor musun?

Amerika Başkanı değil, Süpermen değil...

...ben, Andriy Melnyk, Khmelnytskyili bir adam.

Anlıyorum...

Hasar raporunu hazırladım ama...

...sanırım şimdi uygun zaman değil.

Yo, söyle! Sesini kısacağım.

Basınç kaybı nedeniyle kargo bölümünü devre dışı bırakmak zorunda kaldım...

- ...artık, yiyecek konusunda sıkıntıdayız. - Ne kadar yiyeceğimiz var?

Yaklaşık 16 ay yetecek kadar; ama idareli kullanırsak...

Hayır, hayır hiçbir şeyi idareli kullanmayacağım...

Açlıktan ölmektense gastritten ölmeyi tercih ederim.

Başka ne var?

Ayrıca enkaz, spor salonunu tahrip etti.

Onsuz da idare edebilirim.

Bir sorun daha var: OBRIY bir motorunu kaybetti...

...ve reaktör soğutma sistemiyle bağlantımız kesildi.

- Maxim, doğum günü kutumu açar mısın? - Andruha, doğum gününe daha beş ay var.

Önceden açılması yasak.

Maxim, Dünya siki tutmuş, talimat falan yok!

Bundan sonra tek patronun benim.

Kendin dedin ya, artık yaşayan son insanım.

Bu benim için ikinci bir doğum günü gibi.

Robinson Crusoe.

Burası hiç bu kadar dağınık olmamıştı.

Bırak da uyuyayım.

Temizlikte bana yardım edersen çok iyi olur.

- Belki de kalkmalısın? - Belki de bok yemelisin?

Teknik olarak yiyemem, ben bir bilgisayarım.

Sonunda beni yataktan kaldıracaksın; ama buna pişman olacaksın!

Uza lan!

Mykola Hnatyuk ve onun “bomba” hiti “Podilya, Podilya”yı dinledik!

Tam bir klasik! Espriyi çaktınız mı?

Ve işte karşınızda, evrenin son bir aydır...

...en iyi radyosu hâline gelen SOLARIS'in yayıncısı ben: Andriy Melnyk!

Tüm başkanlar öldüğüne...

...ve kimseye ulaşamadığımıza göre...

...ben, Andriy Melnyk...

...resmî olarak insanlığın kontrolünü elime alıyorum.

Bundan sonra hayatta kalan herkes bana hizmet edecek.

Kaptan Galaxy!

Ha, unutmadan...

...bir zamanlar bana “Umarım geberirsin” diyen...

...Alyona Petruk'a bu vesileyle seslenmek istiyorum.

Böbürlenmek istemem; ama şu anda seni duyamıyorum Alyona.

Bu arada...

...dünyadaki son kişiyle konuşalım.

Merhaba, Andriy.

Sana da merhaba!

Uzay gemisinde hayat nasıl gidiyor?

Fena değil.

Tıpkı, Tanrı'nın kucağındaymışım gibi.

Bu, idrardan damıtılmış su, kesinlikle müthiş!

Gerçekten mi?

Anlıyorum...

Peki şimdi ne yapacaksın?

Herhangi bir fikrin var mı?

Henüz düşünmedim.

Belki bir yerlere uçar...

...Dünya'dan geriye kalanlara bakarım.

Belki bir parçasını hatıra olarak alırım.

Ya da şpagat açmayı öğrenirim.

Zamanım bol...

Saçmalık...

İleri. Geri.

İleri. Geri.

Süper! Durmuyoruz!

Gülümsüyoruz!

Egzersiz yapmaya mı karar verdin?

Evet, spor salonunu özledim.

İnternet yok, bu yüzden izleyebileceğim tek şey bu.

Uzayla ilgili ilginç bir belgesel olmalı.

Bi' sus ya! Şu lomboza bak, işte sana uzay belgeseli.

“Ben Andriy Melnyk. Evrendeki son insanım.”

“Konuştuğumda, tüm ‘orospu analar‛ beni dinlemeli ve sessiz kalmalıdır.”

Ne demiştim ben sana?!

Asla sesimi sentezleme!

Bıktım artık senden.

Köşede sessizce durmak bu kadar zor mu?

Yo, olur mu hiç, her zaman cinlerimi tepeme çıkarmalısın...

Sen bir bilgisayarsın, konuşmana gerek yok.

- Dinle, Andriy. Benim... - Bak yine aynı şeyi yapıyorsun!

Neden her şeye cevap veriyorsun?

- Andrukha... - Ne Andrukha'sı ya? Ne Andrukha'sı?!

Neden bana Andrukha diyorsun?! Ben senin kankan falan mıyım?

Ne istiyorsun, ha?!

- Bu mesaj... yeni mi geldi? - Evet, Andrukha.

- Nereden geldi? - Bilmiyorum, Andrukha. Gönderen bilinmiyor.

Belki bir çevirmen kullanabilirsin?

...evet, uzun zamandır kimseyle...

Sonunda anteni tamir ettim.

Mesajlarını duydum.

Gezegenimiz artık yok... Bu korkunç...

Tamamen yalnız kaldığımı sanmıştım.

Cevabını dört gözle bekliyorum.

Mesaj, Satürn'ün yörüngesinden geldi.

Görünüşe göre tek kurtulan sen değilsin.

Öyle görünüyor...

Sesi hoşmuş.

Öyle mi düşünüyorsun?

Bana sigara tiryakisi gibi geldi.

O zaman... Veziri C3'e oynayabilirim.

Yok... Çok tahmin edilebilir...

Filimi A3'e oynayacağım o zaman.

Son kararın mı?

Evet.

Kale D4'e. Şah mat.

Ciddi misin sen? Bunun dostça bir oyun olduğunu sanmıştım...

Seviyeni 3'e düşür.

Görünüşe göre senin fransız hatun sıkılmış.

Muhtemelen cevabın için teşekkür etmek istiyor.

Ona ne söyledin?

Onu aradın mı?

- Şey... - Oha!

Senin türünden bir kişi daha hayatta kaldı ve sen ona cevap bile vermedin mi?

Ne diyeceğimi bilemedim.

Düşüncelerimi toparlayıp düşünmem gerekiyordu.

Zaman alan bir şey.

Of, birlikte yaşadığım adama bak...

- Mesajı dinle ve cevap ver. - Bana bak! Ne istersem onu yaparım!

Andrukha... insan psikolojisinden anlamam ama...

Sanırım şu an içine kapanık olma zamanı değil.

İyi misin?

Beni duyuyorsan, bir şey söyle.

En azından basit bir “Merhaba” de.

Kim olduğunu ve nerede olduğunu merak ediyorum.

Belki de evrendeki son insanlarız.

İletişimde kalmalıyız. Bu çok açık!

Yani, galiba aptallık bende; çünkü benim için bu çok açık değil.

Yardıma ihtiyacın varsa, söylemen yeterli.

Sen Satürn'ün yanındayken, ben Jüpiter’in hemen dibindeyim...

...yapabileceğim bir şey var mı bilmiyorum.

Aramızda 700 milyon kilometre var ve bu çok büyük bir mesafe.

Sana cevap vermek istedim ama vaktim olmadı.

Hemen cevap vermem gerektiğini bilmiyordum!

Cevaplarımın geç gelmesinden hoşlanmıyorsan, başka biriyle konuşabilirsin.

Gerçi... Başka kimse olmadığını unutmuşum.

Dinle...

Söylediklerim için üzgünüm.

O ânın heyecanıyla söyledim.

İletişim konusunda zayıfımdır biraz.

Sadece...

...çok uzakta olmanın üzücü olduğunu söylemek istemiştim.

Şey... Birinin bana kızması hoşuma gitmiyor.

Tekrardan özür dilerim.

Ve bana kızgın değilsen haber ver.

Kızgın olmadığını bilmek istiyorum sadece.

Kızgın mıyım, ha?

Bana kızgın olup olmadığımı mı soruyorsun? Hasta mısın nesin sen? Şok oldum!

Şakaydı...

Şaka yaptıktan sonra “şakaydı” demek de aptalca aslında.

Ama yüzümü göremediğin için...

En iyisi açıklamak diye düşündüm.

Belki en baştan başlayabiliriz.

Bana biraz kendinden bahsetsen güzel olur...

Ben de kendimden biraz bahsedebilirim.

Bilmiyorum...

Hayatımın geri kalanını yalnız geçirmek istemiyorum.

Neden konuşmuyoruz? Zaten yapacak başka bir şey yok.

Ve bu görüntülü konuşman niye çalışmıyor?

Belki de kimseyle konuşmak istemediğim içindir...

Ben Andriy Melnyk, uzun mesafe çalışan bir gemi pilotuyum...

Yaklaşık on yıldır, Dünya'dan Kalisto'ya radyoaktif atık taşıyorum.

İş güzel...

Basit.

İki yıl orada, iki yıl burada.

Ayrıca uzayda olduğun için para alıyorsun. Daha ne olsun?

En azından bu da bir şey. Sağ ol.

Benim hakkımda birkaç şey biliyorsun zaten.

Ben Catherine Boucart, Satürn'ün atmosferini izleyen bir meteoroloğum.

Kulağa sıkıcı geliyor değil mi? İnan bana, öyle.

İş arkadaşım Laplace'a gidiyordu, 2 hafta sonra benimle yer değiştirecekti...

Ve ben eve dönecektim...

Ama sanırım bu artık olmayacak...

Peki, günün nasıl geçti bakalım?

Günüm mü?

Bilmem…

Her zamanki gibi.

Her zamanki gibi mi?!

Mesajın ulaşması 3 saat sürüyor ve tek söyleyebileceğin “her zamanki gibi” mi?

Siz nasıl yapardınız bilmiyorum...

...ama Fransa'da birine “günün nasıl geçti” diye sorduğumuzda...

...aslında ilginç bir şeyler duymak istediğimiz anlamına gelir.

Tamam, anladım.

Kalktım, yıkandım...

...yemek yedim, kendime çay yaptım...

...birkaç plak dinledim, tekrar çay yaptım.

Burada pek bir şey olmuyor.

Ben dinlemiyorum.

Bekle, plak mı dinliyorsun? Uzayda mı?

Bu çok havalı!

Sana karşı çok samimi davrandığım için kusura bakmazsın umarım?

“Tabii ki Catherine, sorun değil. Biz eski arkadaşız!”

Bu plaklar benim değil aslında...

Uzun hikâye.

Ama seviyorum işte.

Müziğe dokunabilmek güzel bir şey.

Ve her baktığımda... bana gezegenleri hatırlatıyorlar.

Saçma gelebilir ama... bilmiyorum...

...bir şeyler var işte onlarda...

Hiç de saçma değil.

Ben de nostaljik şeyleri severim, özellikle basılı kitapları.

Uzay, okumak için mükemmel bir yer.

Burada, en uzun doğa tasvirleri bile ilginçleşiyor.

Sen şu an bir şey okuyor musun?

Hayır, dalga geçiyorsun herhalde!

Lombaza kurulup kitap okuyarak akıllı görünmeye mi çalışacağım?

Kalsın.

Okumak pek bana göre değil.

Nerelisin peki?

Brittany'denim; ama şu anda Paris'te yaşıyorum.

Benim için oldukça gürültülü bir şehir ve çok fazla turist var...

Ancak, memleketim St. Brieuc'da kozmoloji alanında iş bulmak kolay değil.

Benim durumum da aynı.

Şu anda Kiev'de yaşıyorum; ama aslen Khmelnytskyi'denim.

Eminim hiçbir Fransız bilmez o kasabayı...

Ama orada Ukrayna'nın en büyük pazarı vardı.

Tabii ki Khmelnitskyi'yi duydum!

Bazı binalar... arabalar falan...

Hiçbir şey bilmiyorum orası hakkında!

Yine şaka yapıyordum!

Artık aptal şakaların kraliçesi olduğuma alışmalısın!

Hayır, o kadar da aptal değiller.

Sana gerçekten aptal bir şaka anlatayım...

Boşlukta işersen ne olur?

Asla tahmin edemezsin...

O kadar aptalca ki gülmekten ölebilirsin.

Üzgünüm…

Her şey yolundaymış gibi davranıyorum, ama öyle değil...

Tanıdığım herkes öldü. Hepsi.

Bütün Dünya...

Belki de kendi ölümümü kabullenmek daha kolay olurdu.

Ama ölmekten çok korkuyorum...

Yörüngesel istasyonum yavaş yavaş irtifa kaybediyor...

...ve birkaç ay sonra...

...Satürn'ün atmosferinde canlı canlı yanacağım.

Bana ne oldu bilmiyorum.

Sadece biriyle bunun hakkında konuşmak istiyorum.

Artık aptal şakaların kraliçesi olmayacağıma söz veriyorum.

Artık sadece...

Şey... Neden bu kadar...

Bu kadar üzülmene gerek yok.

Er ya da geç zaten ölecektin.

Üzgünüm, moral vermekte berbatım.

Çok fazla cenazeye gitmedim.

Tüm o cesetler ve cenaze çelenkleri...

Şey... Önemli değil. Ağlama işte, tamam mı?

Dinle, gelip sana yardım edeyim mi?

Zaten yapacak bir şey yok...

Şunu keser misin lütfen?

Teşekkürler.

Hadi ama, lütfen dikkatimi dağıtma.

Söylesene, Andrukha. Biz kankayız, değil mi?

Söylemiştim zaten.

- Merak ediyorum. - O zaman sessizce merak et.

Tamam, tamam...

Sadece konuşuyoruz işte.

- Ne hakkında? - Hayat hakkında ve havadan sudan işte.

- Neden umursuyorsun? - Benim hakkımda bir şey sordu mu?

Sana, tıpkı aç birinin sıçmaya ihtiyaç duyması kadar ihtiyacı var.

Biliyordum.

Kıskanıyorsun.

Kara delikle ilgili fıkra gibi.

Bir Amerikalı, bir Ukraynalı ve bir Japon kara deliğe düşmüş...

İçerdeyse kayıp olan her şey varmış...

Bekle... Gerçekten bana uçabilecek misin?

Bu harika olurdu!

Emin misin peki?

Eğer öyleyse, çok mutluyum!

Seni görmek için sabırsızlanıyorum!

Baksana, doğru mu anladım? Catherine'e mi uçacaksın?

Tamam, ukalalık etmek istemem...

...ama bozuk bir gemiyle Satürn’e nasıl gideceksin?

İyi de, motorların düzgün çalıştığını sen söylemiştin.

- Her şey yolunda. - Sadece üç motor çalışıyor...

Ve “her şey yolunda” demedim.

Bu çok tehlikeli!

OBRIY'nin uçup uçamayacağından bile emin değiliz.

Enkaz parçasının çarptığı ânı unuttun mu?

Unutmadım, sadece...

- ...küçük bir gezi yapmak istiyorum. - Küçük bir gezi mi?!

Andrukha, bu, yan sokağa yapılan bir gezi değil!

Uzaydayız!

- Evet, biraz uzak... - “Biraz uzak”tan daha fazlası...

- Hayatını tehlikeye atmana izin veremem. - Maxim, başlama yine amına koyayım!

Kaybedecek ne kaldı ki?

Yaşadığım sikik hayatın ne değeri var!

Bu kadına yardım edebilirim.

Bana ihtiyacı var...

Belki de iyi bir şey yapmanın zamanıdır...

...dünyanın sonunda bile olsa.

- Ama ölebilirsin. - Evet, ölebilirim.

Kaç kişinin öldüğünü görmedin mi?

Âniden...

Duşta ölenler vardı... dizi izlerken, ofiste çalışırken...

En azından bir kişiyi kurtarabilirim.

Bir bilgisayara saçma gelebilir biliyorum...

...ama bu benim için önemli.

Ee, var mısın yok musun?

Beni çileden çıkarıyorsun...

Varım.

Teşekkürler, Max.

Şimdi gerçekten kanka olduk.

Ama reaktörün ne durumda olduğunu görmemiz lazım.

Elbette.

Soğutma sisteminde bir sorun varsa, nükleer bomba üzerinde uçuyoruz demektir.

- Merak etme... - Uzaya çıkıp bakacağım.

Ve bir sorun varsa, hiçbir yere uçmayacağız.

Söz veriyorum.

Dinle, Andrukha.

- O zaman sana bir fıkra anlatabilir miyim? - Hayır!

- Ee, hani kankaydık? - Sözlerimi geri alıyorum.

- Bunu yapamazsın. - Yaptım gitti.

Tamamdır, reaktöre geldim.

Andrukha, durum ne? Her şey yolunda mı?

Evet. Dediğim gibi, her şey yolunda görünüyor.

Şanslıyız.

Ve... Dikkatli ol. Bize doğru gelen uzay aracı enkazı var.

Düşündüm de...

Bir saniye izin ver. Rahatlamak istiyorum...

- Dinliyorum. - Sanırım başaramayabiliriz.

İyon motorlarının hız kazanması çok zaman alacak...

...ve mesafe de fazlasıyla uzun.

- Rahatlayamadık... - Sana başaramayacağımızı söylemiştim.

- Unutalım gitsin... - Bekle, bekle!

Jüpiter yakınında bir yerçekimi manevrası yapsak işe yarar mı?

Yarayabilir...

...ama doğru hıza ulaşmak için atmosferine mümkün olduğunca yaklaşmamız gerekiyor.

Kesinlikle, Oberth etkisi!

Mümkün olduğunca alçaktan uçup...

...sonra tam gaz verirsek, işe yarayacaktır.

Çalıştır motorları - Jüpiter'e uçuyoruz!

İtiş gücü için yeterli yakıtımız olmalı...

Ve aptalca şeyler yapmamak için yeterli aklımız...

Bunun tehlikeli olduğunu söylemiş miydim?

Max! Sıkıntı çıkmayacak.

Bu arada, yeni koltuğumu nasıl buldun?

Harika, değil mi?

Tanrı aşkına!

Catherine, sence senin bir plastilin heykelini yapabilir miyim?

Sana pek benzetemeyeceğimi biliyorum...

...ama yine de havayla konuşmaktan iyidir.

Bana burada ne yaptığımı sormuştun ya…

Plastilin heykeller yapıyorum.

Kendini tarif et...

...ve lütfen “hayır” deme...

...üç saat bekleyip de sadece “hayır” duymak istemiyorum.

Ciddi misin?

Yapabilir miyim bilmiyorum...

Peki, peki.

Büyük gözlerim var.

Ama pörtlek değil.

Daha çok, hafif şaşkınlıkla şok arası bir ifade.

Burnum... oldukça sıradan. Düz diyebilirim.

Kulaklarımsa berbattır. Tıpkı elf kulakları gibi dışarı fırlamışlar.

Dudaklarım... Biraz ince sayılır.

Ama hiç yokmuş gibi çok ince değil.

Bu tarif etme işi epey zor...

polise şüphelinin robot resmini tarif etmek gibi...

Endişelenme, harika gidiyorsun!

Üstelik, istersem biraz parlaklık da ekleyebilirim.

Bir zamanlar animatör olup çizgi film yapmak istemiştim...

...ama olmadı.

Annem heykeltıraştı.

Onun çalışırkenki hâlini izlemek...

...figürlere nasıl hayat verdiğini görmek inanılmazdı.

Çocukken güvercinleri izlemeyi severdim.

Babamın küçük bir kale gibi duran bir güvercinliği vardı.

Saatlerce başımın üstünde uçuşlarını seyrederdim.

Onları yakalamayı o kadar çok istemiştim ki...

Oyun oynamak için değil.

Sadece, sanki avuçlarımda mutluluğu tutacakmışım gibi gelirdi.

Bana birazcık da olsa o mutluluğu bulaştıracaklarmış gibi...

Saçmalık tabii, ama keşke Dünya'ya dönüp babamla orada dursam...

...ve mutluluğun havada uçuşunu son bir kez izleyebilsem...

Yazık ki bu sadece bir hayalden ibaret...

Güvercinleri...

...belki tekrar görürsün...

Daha da alçal. Ters iticileri çalıştır.

Peki...

...artık seni vazgeçirmek için çok geç galiba...

Bizi epey hızlı kendine çekiyor... Belki de zamanı gelmiştir?

Henüz değil.

Maksimum hıza çıkmalıyız.

Andrukha, ya şimdi ya da asla. Jüpiter'in atmosferinde yanmak istemiyorum.

Ben de istemiyorum.

Üç deyince.

Bir, iki, üç.

Başladı mı?

Garip... Hâlâ biraz yakıt kalmıştı.

Harika! Bu yörüngeden şimdi çıkmazsak...

Şimdi gördün mü patronunun kim olduğunu?

Görmedim. Ben bir bilgisayarım, patronum yok.

Merhaba, Andriy.

Birbirimiz hakkında çok az şey bildiğimizi...

...ve senin beni kurtarmak için uçtuğunu düşünürken...

...bugün tesadüfen bir dergideki bir makaleye rastladım.

Pek dergi okuduğumdan değil ama...

Kısaca, bir kişiyi daha iyi tanımak için beş soru...

Sen ve ben birlikte cevaplayabiliriz.

Ne dersin? Ne ilginç bir tesadüf, değil mi?

Strasbourg'daki kozmoloji diplomama...

...ve ELLE dergisinin aralık sayısına teşekkür edebilirsin.

O zaman, başlayalım...

İlk soru... En sevdiğin kitap nedir?

Gerçi, bunu zaten biliyorum.

Yok.

Eğer bir süper gücün olsaydı...

Saçma sapan bir şey.

Tamam, neyse...

Hayatını ne için feda ederdin? Cevabını bekliyorum.

Peki, bir cevap bulmaya çalışayım...

Hayatımı muhtemelen...

...ailemi tekrar görmek için feda ederdim.

Onlar, ben on beş yaşındayken öldüler.

O zamanlar okula gidiyordum...

...ve kimse depremleri pek umursamıyordu.

Onlar bunun...

...geçici bir şey olduğunu söylüyorlardı...

Evimizden geriye kalan tek şey...

...içinde bir pikap ve plaklar bulunan küçük bir köşeydi.

Tüm kayıtları dinledim...

...bir tanesi hariç.

Ve bunun sebebi sadece bir opera olması değildi.

Ailem onu satın alıp eve getirmişti...

...ama dinlemeye hiç zaman bulamamışlardı.

Eh, ben de dinleyemedim.

Yapamıyorum.

Onu dinlersem...

...onlarla olan bağımı kaybedeceğimi ve...

Yalnız kalacağımı hissediyorum...

Üzgünüm...

Aslında, “tiramisu için hayatımı feda ederdim” diyecektim...

...ama düşündüğüm kadar havalı gelmedi.

Belki de bu soruları boş vermeliyiz?

Ama artık birbirimiz hakkında daha fazla şey biliyoruz.

Sen normal bir insansın, bense tiramisu için ölecek bir aptalım.

Vay canına...

N'oldu?

- Ağzıma bir şey mi bulaşmış? - Hayır.

Gülümsüyorsun da...

- Ne var ki bunda? - “Ne mi var”…

Âşık olmuşsun galiba, Andrukha.

Saçmalama!

Gülümsüyorum çünkü...

...gülümsemek istiyorum, hepsi bu.

Ne dersen de, Andrukha; ama bir erkeğin âşık olduğunu anlayabiliyorum.

Evet... Artık her şey netleşti.

Hayır, netleşmedi! Çok bilmiş seni.

Bağlantını kesersem görürs...

Nükleer reaktör patladı.

Yedek bataryalara geçiliyor.

OBRIY, G5 aşırı hızıyla dönüyor.

Rotasyonu dengelemeye çalışıyorum.

- Bekle... - N'oldu?

Ulaşana kadar hızı korumamız gerekiyor...

Andrukha!

- Her şey yolunda mı? - Evet...

...nükleer reaktörün patladığını ve motorlarımızın bozulduğunu hesaba katmazsan.

- Bana söylemek istediğin bir şey var mı? - Ne demek istiyorsun?

Reaktörün patlama nedenini meselâ?

İyi, tamam...

Sadece bir soğutucu panel vardı...

...ama sorun çıkmaması gerekiyordu.

Bana söylemeliydin.

Geminin güvenliğinden ben sorumluyum.

Sana söyleseydim, Catherine'e uçmama izin vermezdin.

Doğru!

Şimdi, motorları elimize aldık.

Sadece acil durum bataryalarımız var.

Kendimizi kurtarmalıyız!

Şu anda neredeyiz?

Satürn'den iki milyon kilometre uzaktayız, sapma açısı önemsizdi.

En azından Catherine'le gecikme olmadan konuşabilirim.

Tabii ki, şimdi gecikme olmadan onu kurtaramayacağımızı söyleyebilirsin.

Harika oldu...

...bu arada, bizi kurtaracak kimse de yok.

Hepimiz öleceğiz.

Merhaba…

Merhaba.

Nasıl? Bekle... Buraya yaklaştın mı yoksa?

- Neredeyse... - İnanamıyorum.

Sonunda normal konuşuyoruz... ...o sonsuz monologlar olmadan.

Dikkatini çekerim; ben her zaman kısa konuşmaya çalıştım.

Yakınlarda mısın? Yoksa hâlâ yolda mısın?

Yoldayım... Yakında orada olacağım.

Benim için buraya geldiğine inanamıyorum.

Yok canım...

Sadece...

Fransız istasyonunda mutlaka güzel bir şişe şarap vardır diye düşündüm.

Dinle... Yarından sonra yeni yıla gireceğiz.

Gerçekten mi?

Bu kadar çabuk mu?

Burada günleri saymayı bıraktım.

Evet... Belki...

...birlikte kutlarız diye düşündüm.

Bilmiyorum...

- Tamam. Neyse, salla. Ben sadece... - Olur!

Bekle…

- Olur mu dedin? - Evet.

Ama bunun nasıl bir şey olacağını hayal bile edemiyorum.

Bana güven, gerisini merak etme sen.

- Yemeye başlamam sorun olur mu? - Buyur.

Bu yulaf lapası pek hoşuma gitmedi.

Yeni yıl kutlaması için yemek isteyeceğim bir şey değil.

Evet... Şu anda bir kruvasan için her şeyi yapardın herhalde.

Şey... Yediğimiz tek şey kruvasan değil.

Evet, eminim her türlü peynir ve baget vardır...

Soğan çorbası falan...

Aynen, soğan çorbası en sevdiğim yemektir.

Dinle... Hiç sormadığımı fark ettim...

Hayatında biri var mıydı?

- Bilirsin... Şeyde işte... - Dünya'da mı?

Evet, vardı.

Ama işimi pek sevmiyordu, ya da sürekli uzakta olmamı.

Bu yüzden ayrıldık.

Erkekler, uzaya giden kadınları sevmezler.

Aynen.

- Ya senin hayatında biri var mıydı? - Hayır... Çok uzun zamandır yalnızım.

Herkes benim tuhaf olduğumu düşünüyordu.

Umarım sen de beni bir tür sapık falan zannetmiyorsundur...

Yani... Şey, senin için buraya uçmamın... başka sebeplerle olduğunu falan düşünme...

Sadece seninle konuşmaktan hoşlanıyorum...

...ve tabii ki ben bir erkeğim, sen de bir kadınsın...

...ama inan bana sapık değilim...

Andriy. Andriy!

Biliyorum. Her şey yolunda.

- Emin misin? - Eminim.

Harika.

Dur, neredeyse unutuyordum!

Ciddi misin sen?

“Voyage” mı çalıyor?

Yeni yıl için daha uygun bir şeyin yok mu?

Şey... Elimdeki tek Fransızca şarkı bu.

Doğru şarkıyı seçmek için uzun zaman harcadım...

Sanırım seni seviyorum.

Biraz daha farklı bir tepki alacağımı düşünmüştüm ama...

Hayır, hayır... Sadece...

Bunu duymayı beklemiyordum.

Artık duydun.

Ne düşünüyorsun?

Bu... çok hoş.

“Çok hoş”... Hepsi bu mu?

Evet. Gururum okşandı...

Yani, böyle bir durumda ne söyleyeceğimi bilmiyorum...

Örneğin şöyle diyebilirsin...

“Ben de seni seviyorum”.

Anladım.

Dinle, bu çok zor. Birbirimizi görmedik bile.

Anlıyorum.

Bu konuyu buraya geldiğinde konuşsak?

Gelemeyeceğim!

Gelemiyorum!

Nükleer reaktörüm patladı; seni nasıl kurtaracağımı bilmiyorum.

Niye baştan söylemedin?

Tabii ya, ilk bu söylenir zaten!

“Merhaba Catherine! Yakında öleceksin! Mutlu Yıllar!”

Duymak istediğin bu muydu?!

- Bağırma bana! - Sevinmeli miyim?!

Bir yolunu buluruz.

Yol mol yok, bitti artık.

- Boşuna uğraştım... - O zaman uçmaya zahmet etmemeliydin.

Şimdi anladım.

Hayatımın sonunda ne yapacağımı bilmiyordum.

En azından şimdi neden 600 milyon kilometre uçtuğumu biliyorum amına koyayım...

Ha, evet. Kaba konuştuğum için özür dilerim!

Yavşağa bak...

Vay anasını, ne kadar da “normal”mişsin.

Ahlâk dersi vermek için mi geldin, hayırdır?

Hayır.

Sadece, çevirmen aracılığıyla...

...Catherine'den özür dilemenin daha kolay olabileceğini düşünüyorum.

Eh, bu arada ben de bu dağınıklığı toparlayayım.

Catherine...

Özür dilerim.

Bana ne oldu bilmiyorum.

Tamamen...

...bir pislik gibi davrandım.

Söylediğim her şeyi unut.

Çünkü kafayı yedim.

Umutsuzluğa kapılmıştım.

Hiçbir şey yapamıyorum...

Yapabileceğin hiçbir şey yok mu?

Ne bekliyordun ki?

Beni, şatosunda kurtarıcı prensini bekleyen bir prenses mi sanıyorsun?

Bu sikik bidonda yakıt olsa, çoktan uçup gitmiştim buradan.

- “Sikik” mi dedin? - Söylediklerimden tek duyduğun bu mu?

Hayır, hayır... Özür dilerim, sadece sordum.

En kötüsü kendi ölümüm bile değil, onu kabullendim.

Ama bir daha görüşemeyeceğimiz gerçeği...

Açıklaması zor, ama...

...sen olmasaydın, çoktan kendimi uzay boşluğuna bırakmıştım...

Ne var ki aynı sözleri söyleyemem, çünkü bunlar benim için çok ciddi konular.

Onları hafife almak istemiyorum.

Şimdi, bildiğimiz tüm dünya yok olmuşken bile.

Evet, doğru.

Üzgünüm.

Sana hiçbir şey söylememeliydim.

Tekrardan özür dilerim.

- Özür dilemeyi bırak, Andriy. - Tamam.

Çok yaklaşmıştık…

Evet...

Yazık oldu...

Ancak, diğer yandan, en azından denedik. Hiç yoktan iyidir.

“Diğer yandan” mı…?

Evet. N'oldu ki?

Sana nasıl ulaşacağımı biliyorum galiba! Seni geri arayacağım!

Max, hazırlan.

Ters motorları çalıştır, geri geri uçacağız!

Seni üzmek istemem Andruha...

...ama ters motorları hızlandırmak için...

...bataryalarda kalan son enerjinin neredeyse tamamını kullanmamız gerekecek.

Önemli değil. Güç kullanımını azaltalım...

...gereksiz aletleri, şu tür şeyleri, ısıtmayı kapatalım.

Andruha, muhtemelen anlamıyorsun; ama ısıtma olmazsa sıcaklık düşecek ve...

Asıl sen anlamıyorsun!

Ne pahasına olursa olsun Catherine'i görmeliyim.

O yüzden, kapatabileceğin her şeyi kapat ve konuşmayı kes.

Max...

- Kalkıyorum... - Yat, yat. Gücünü toplamalısın.

- Ne bu? - İç bunu. Vitaminlere ihtiyacın var.

Andruha... Kendine bu şekilde zarar verdiğini görmeye dayanamıyorum.

Bakma o zaman. Kimse seni zorlamıyor.

- Catherine aramadı mı? - Hayır, Andrukha...

...ama daha büyük bir sorunumuz var.

Enerjiyi motorlara harcamaya devam edersek...

...sadece 3 gün yetecek...

...ama kapatırsak, 1 ay daha dayanabiliriz.

Belki bu şey bozulmuştur?

Ne dediğimi duyuyor musun?

Yeterli gücümüz yok.

O zaman santrifüjü kapat.

Ciddi misin? OBRIY, sıfır yerçekimine uyumlu değil!

Max, biliyorum!

Tekrar ettirme, kapat diyorsam kapat!

Madem öyle diyorsun...

Aslında, o bir mesaj gönderdi, ben sadece...

Seni üzmek istemedim.

- Catherine mi? - Evet...

Ama bundan hoşlanmayacağına eminim.

Gönder bana.

Merhaba, Andrukha.

Nereden başlayacağımı bilemiyorum...

Gerçekten bana kızmanı istemiyorum. Ama...

Çok büyük bir hata yaptım.

Ben...

Lütfen bana kızma ama ben...

Ben bir gemi bilgisayarıyım.

Aslında LAPLACE Yörünge İstasyonu'ndayım...

...ama basınç kaybından sonra tüm mürettebat öldü.

Gemide kalan tek varlık benim.

Ve o kadar yalnız kaldım ki... Tarif etmesi çok zor...

Sonra, senin sesini duydum.

Cevaplayıp cevaplamamakta tereddüt ettim.

Çok utanıyorum...

Çok özür dilerim.

Sadece, birinin bana ihtiyaç duyduğunu hissetmek istedim.

Beni arama. En iyisi, bu bizim son konuşmamız olsun.

Her şey için teşekkürler.

Son zamanlarda bazı işaretleri görmeye başlamıştım...

...ama sen o kadar mutluydun ki...

Motorları durduracağım.

Sanırım ısınmaya ihtiyacın var.

Günaydın, Andrukha!

- İyi uyudun mu? - Evet.

Satranç oynamak ister misin?

Sonra.

Seviyemi üçe düşürebilirim.

Küçük bir zafer, güne başlamak için iyi bir yoldur!

Peki... Beni nerede bulacağını biliyorsun.

Sadece, birinin bana ihtiyaç duyduğunu hissetmek istedim.

Beni arama. En iyisi, bu bizim son konuşmamız olsun.

Her şey için teşekkürler.

Merhaba, Andrukha.

Nereden başlayacağımı bilemiyorum...

Gerçekten bana kızmanı istemiyorum. Ama...

Çok büyük bir hata yaptım.

Ben...

Lütfen bana kızma ama ben...

Merhaba, Andrukha.

Merhaba, Andrukha.

Merhaba, Andrukha.

Nereden başlayacağımı bilemiyorum...

Erişim reddedildi.

Erişim reddedildi.

N'oluyor lan?

Merhaba, Kaptan. 17 okunmamış mesajınız var.

Biraz uyumalısın, Andrukha.

Ne yapt…

Ne yaptın sen?!

Sen depresyondaydın, bu yüzden OBRIY'yi kontrolüm altına almaya karar verdim.

Onun sesini sentezledin. O bir robot değil, değil mi?

Senin hayatını kurtarmak benim ana görevim.

Ve Catherine'e uçmaya devam etseydin, ölecektin.

Beni kapatman hiçbir şeyi değiştirmeyecek.

Her halükârda motorları bloke edeceğim.

Bir yolunu bulurum.

Andrukha, kızma bana.

Ben böyle programlandım.

Seni ölüme terk edemem.

Üzgünüm, Maxim.

Ama onu görmeliyim.

Bir fıkra anlatabilir miyim?

Anlat.

Mantar toplayıcısıyla cep telefonu sinyali arasındaki ortak nokta nedir?

Bilmiyorum…

İkisi de ormanda kaybolur.

Hoşça kal kanka…

Güle güle… Andrukha...

Enerji kritik eşikte! Reaktörü devreye alın!

Enerji kritik eşikte! Reaktörü devreye alın!

Merhaba, Catherine.

Dediklerinden hiçbir şey anlamıyorum.

Çevirmenim bir yerlerde kayboldu; ama sesini duyduğuma çok sevindim.

Çok yorgunum, Catherine.

Affet beni, ama başaramadım.

Çok yazık...

1 saatlik uçuş mesafesindeyim...

...ama motorları çalıştıracak enerji yok.

Seni görmeyi çok istiyordum...

Affet beni, Catherine...

Ne dediğini anlamıyorum...

Catherine!

Catherine!

Catherine!

Catherine…

Çok yaklaştım.

Tanrı'm, seni çok görmek istiyorum.

Yani, daha önce hiç böyle bir şey yapmadım...

Ama sen... çok farklısın...

...çok güzelsin.

Oksijen seviyesi - %12

Bundan sonra ne olacak bilmiyorum; ama şu an...

Çok mutluyum.

Yakın zamanda Robinson Crusoe'yu okudum...

Dürüst olayım, sadece seni etkilemek içindi...

...çünkü kitap o kadar da iyi değildi.

Kitaptaki şöyle bir cümle kafama takıldı...

“'Hayatım çok daha üzücü olabilirdi.”

Oksijen Seviyesi Kritik - %5

Çok basit, ama bir o kadar da doğru.

Evet, hayatım çok daha üzücü olabilirdi...

Ama...

...sonra seni tanıdım.

Beni Aç

Çeviri: dikistutmaz X: iapetos Letterboxd: moandor

U ARE THE UNIVERSE