Original subtitles

‫- یک، دو، سه، چهار، ‫پنج، شش، تکون بده، رفیق.

‫* ضربان را برای شروع آماده کن *

‫* ضربان را برای شروع آماده کن *

‫* ضربان را برای شروع آماده کن *

‫* ضربان را برای شروع آماده کن *

‫- هی. ‫- خوشحالم که می‌بینمت.

‫- حالت چطوره؟ ‫هر دو: به سلامتی.

‫- اون کمپین جدیدی ‫که برای ما درست کردی

‫یه شاهکار نابغه‌ست.

‫- اوه، مرسی، چارلی. ‫- البته.

‫- نمی‌تونستم ‫بیشتر از این باهات موافق باشم.

‫- پس اینا همون مردمی‌ان ‫که تو رو پولدار می‌کنن؟

‫- آره. ‫خدا اونا رو دوست داشته باشه.

‫و...

‫اینم سهمت از این ماجرا.

‫- برایان...

‫- شهروندان نگران ‫برای حقیقت

‫می‌خوان از ‫شهروندان خیابان آزادی تشکر کنن

‫برای حمایت سخاوتمندانه‌شون.

‫- برایان، این یه هدیه بود،

‫یه راه برای گفتن تشکر.

‫- خب، حالا نوبت منه.

‫به هر حال، منو می‌شناسی.

‫من فقط اینو ‫خرج مشروب و هرزگی می‌کنم

‫و کلکسیون بهاره آرمانی.

‫- خب، تو اون صورت، ‫پرونده بسته‌ست.

‫- ژانت و آنا ‫پسرشون رو پس گرفتن،

‫و یه تصمیم ناعادلانه ‫لغو شده.

‫- آها، تبریک، مل.

‫- خب، همه اینو مدیون توام.

‫- ممم... ‫من؟

‫- چون بهم یادآوری کردی ‫شجاعت داشته باشم

‫برای تغییر چیزایی که می‌تونم

‫و حکمت پذیرش چیزایی که نمی‌تونم.

‫- آره، هنوز خودم ‫رو اون کار می‌کنم.

‫- آره، سعی کردم ‫جوریش کنم،

‫ولی، اوم، تنهایی زندگی کردن ‫خیلی لعنتی تنها بود.

‫- و خیلی تنهایی گاییدن. ‫درسته، ام؟

‫- حالا اون تو گناه زندگی می‌کنه.

‫- یا درست روبروی گناه.

‫- فقط مطمئن شو که در توالت رو ‫پایین می‌ذاری.

‫دب یه کم حساس می‌شه.

‫- مخصوصاً ساعت ۲ ‫صبح.

‫گوش کن، ترجیح می‌دم بیفتم توش ‫تا اینکه مجبور باشم تحمل کنم

‫اون ناسپاسی که ‫قبلاً باهاش زندگی می‌کردم.

‫- ناسپاسی ‫اون ناشرا،

‫که رمان دومت رو رد کردن.

‫- خب، وقتی حرف خط پایان باشه،

‫چیزی به اسم وفاداری وجود نداره.

‫- یه ناشر دیگه پیدا می‌کنی.

‫- توجه.

‫توجه، همه.

‫- بیا با من. ‫- اوه.

‫- قراره سخنرانی بده.

‫اوم...

‫می‌خوام از مشتری‌هام تشکر کنم...

‫- مرسی.

‫- اوم، کارمندام... ‫اوه.

‫و دوستام ‫که امشب اینجا هستن

‫تا به راه‌اندازی کینتیک کمک کنن.

‫آسون نبوده.

‫می‌گن ‫بازار داره کوچیک می‌شه.

‫می‌گن حالا ‫زمان بدی برای شروع یه آژانس جدیده.

‫خب، من می‌گم...

‫"یه کلمه لعنتی رو باور نکنید."

‫مخصوصاً تو تبلیغات.

‫- این یارو جرأت داره.

‫- تو نصفشم نمی‌دونی.

‫- خواهر.

‫خواهر.

‫گارسون! ‫- بتی، عزیزم، می‌تونی میز

‫شماره پنج رو بگیری؟ من مشغولم.

‫- حتماً، دب.

‫- چی براتون بیارم، آقایون؟

‫- خواهر لعنتیم رو.

‫- جاستین، جاستین.

‫اینو ببین. ‫- چیه؟

‫- یه ایمیله، ‫ولی ببین از کیه.

‫- برت کلر. ‫کارگردان؟

‫- آره، رت‌من ۲، ‫کابوی داروخونه، وی-من.

‫می‌گه ‫طرفدار پر و پا قرص ریج‌ست.

‫- خیلی باحاله. ‫- آره.

‫مخصوصاً اونجاش که می‌گه

‫می‌خواد اونو ‫تبدیل به فیلم کنه.

‫- جدی می‌گی؟ ‫فیلم؟

‫- فیلم؟ ‫کی داره فیلم می‌سازه؟

‫- برت کلر می‌خواد...

‫"امکان تبدیل کردن

‫کتاب کمیک درخشانتون رو ‫به یه فیلم زنده بررسی کنه."

‫- خدای من! ‫اوه، مایکل!

‫همیشه گفتم یه روز ‫پولدار و معروف می‌شی.

‫گفتم. خدای من، ‫نمی‌تونم نفس بکشم.

‫خدا، نمی‌تونم نفس بکشم. ‫- دب، آروم باش.

‫- اوه، عزیزم. ‫- مامان، بشین.

‫- بتی، می‌تونی ‫یه آب بیاری؟

‫- حتماً. ‫- حالت خوبه، خواهر؟

‫- کاملاً خوبم.

‫نیازی به نگرانی نیست.

‫- برت کلر می‌خواد از ریج ‫یه فیلم بسازه.

‫- خب، تبریک به هر دوتون.

‫افتتاحیه کیه؟

‫- اون مامانش رو می‌بره.

‫می‌تونی از بلاک‌باستر اجاره‌ش کنی.

‫- کی می‌خوای دست از سر ‫عمو ویک برداری؟

‫- نمی‌خوام درباره ‫برادرم حرف بزنم.

‫من هنوز منتظر اون ظرف ‫سالاد کلمم.

‫- فقط چون اون تو رو ‫به مهمونی شامش دعوت نکرد؟

‫- فقط این نیست.

‫اون معلومه دیگه نمی‌خواد ‫من دور و برش باشم.

‫- می‌دونی که این درست نیست.

‫اون حالا زندگی خودشو داره.

‫این به این معنی نیست ‫که کمتر دوستت داره.

‫هی.

‫یادت هست همیشه ‫به من چی می‌گفتی؟

‫"خون غلیظ‌تر از ‫سس ماریناراست."

‫- اگه اون اینجوری می‌خواد، ‫کاری از دستت برنمیاد،

‫جز اینکه زندگی خودتو ادامه بدی.

‫- مرسی.

‫- فکر کردم شاید بتونیم ‫منظره‌ها رو

‫بر اساس فصل مرتب کنیم.

‫لیندزی؟ ‫- هوم؟

‫اوه. ‫اوه، ببخشید، سیدنی.

‫- گفتم فکر می‌کردم

‫می‌تونیم منظره‌ها رو ‫بر اساس فصل مرتب کنیم.

‫- حتماً. ‫ایده‌ی عالیه.

‫- چی داری می‌خونی؟ ‫طالع‌بینیت رو؟

‫- دیوارنگاره جدید اورباخ.

‫- آه. دیروز رفتم ‫یه نگاهی بهش بندازم.

‫خیلی شگفت‌انگیزه.

‫- همیشه کاراشو دوست داشتم.

‫همیشه در حال تکامله و همیشه ‫خودشو به چالش می‌کشه.

‫- آره.

‫- هی، سیدنی، ‫نظرتو درباره‌ی

‫برپایی یه نمایشگاه از کاراش

‫همراه با دیوارنگاره چی فکر می‌کنی؟

‫- یه رویاهام به حقیقت می‌پیونده.

‫جز اینکه نمی‌شه.

‫نماینده نیویورکش به گالری ‫کارنگی قبلاً گفته نه.

‫- خب، ضرری نداره ‫خودمون ازش بپرسیم.

‫طالع‌بینیم گفت، ‫"یه شانس رو امتحان کن."

‫- پیشنهاد می‌کنم وقتشه ‫سرتونو از ستاره‌ها بیرون بیارید

‫و برگردید به زمین.

‫حالا فکر می‌کنم باید

‫منظره‌ها رو ‫به فصل‌ها مرتب کنیم.

‫باشه.

‫- اون می‌خواد ریج رو ‫تبدیل به فیلم کنه.

‫- خب؟ ‫- برت کلر؟

‫خیلی فوق‌العاده‌ست.

‫- این نرخ‌ها ثابتن؟ ‫- مثل عضلات شکمم.

‫یه دونه از اون دستگاه‌ها خریدم.

‫- شنیدی چی گفتم؟

‫- آره، می‌خواد اونو ‫تبدیل به فیلم کنه.

‫بهشون بگو سه شماره بعدی رو ‫رزرو می‌کنیم

‫اگه ۱۵ درصد تخفیف بدن.

‫- بهم افتخار نمی‌کنی؟

‫قراره پولدار شم.

‫- خوبه. ‫حالا می‌تونی

‫هزارها دلاری که برای ‫تحصیل ناتمومت خرج کردم رو پس بدی.

‫- کی با قرارداد فیلم ‫به مدرسه نیاز داره؟

‫- هنوز مدرک نداری.

‫- من یه ایده برای ‫فیلم بلند اول دارم.

‫البته با فرض اینکه قراره ‫چند تا دنباله داشته باشه.

‫جی‌تی با کتک‌زن‌هاش ‫تسویه حساب می‌کنه،

‫می‌ره هالیوود، ‫و ستاره می‌شه.

‫- واو. ‫این ایده رو از کجا آوردی؟

‫- چطوره بعداً بریم بابلون ‫و جشن بگیریم؟

‫- ببخشید. ‫امشب شب مدرسست.

‫سینتیا، مهلت اون اجرا کیه؟

‫- ظهر فردا.

‫هی، اسپیلبرگ.

‫- یه نوشیدنی. ‫- اوه، باشه.

‫- بفرما، عزیزم. ‫- اوه.

‫- یه چند تا مارشملو کوچولو ‫روش گذاشتم.

‫مارشملوهای کوچولو رو دوست دارم.

‫همیشه فکر می‌کردم اونا ‫تخم‌های فرشته‌هان.

‫خوبه که بدونی اونا هم دارن.

‫وای! ‫این یه در قرمز لعنتیه.

‫- "قرمز لعنتی" نیست، ‫"قرمز جنگلیه."

‫و فکر کردم، چون تو ‫رنگارنگ‌ترین آدم

‫تو این خیابونی، ‫چرا یه در متناسب باهات نداشته باشی؟

‫- ها! ‫خوبه.

‫هی، تدی! ‫- هی، دب.

‫- سلام، عزیزم.

‫می‌خوای بیای داخل ‫یه شکلات داغ بخوری؟

‫- اوم... ‫نه.

‫مرسی، نمی‌خوام-- ‫نمی‌مونم.

‫- حیف. ‫خب، اگه نظرت عوض شد،

‫یه بسته تازه ‫تخم‌های فرشته دارم.

‫- خب، نمی‌خوای یه ‫حرف تند بزنی؟

‫- درباره چی؟

‫- اسباب‌کشیم پیش دب.

‫می‌دونی، "حالا اِمِت، یه دوستِ گیِ مخصوصِ خودشو داره."

‫- فکر می‌کنم ایده‌ی عالیه.

‫تنهایی زندگی کردن ‫دیوونت می‌کرد،

‫و مطمئنم دب از داشتن ‫یه هم‌خونه جدید لذت می‌بره.

‫پس در کل می‌گم ‫یه ترتیب ایده‌آله.

‫- تقریباً به اندازه‌ی ‫کار کردنت برای برایان عالیه.

‫- بهش گفتم داره ‫رو یه بازنده شرط می‌بنده،

‫ولی فکر کنم اولین بار نباشه یه شانس کم

‫از عقب میاد جلو.

‫- ما بهت می‌گیم سی‌بیسکویت.

‫به‌عنوان--به‌عنوان بخشی از بهبودی‌م،

‫دارم سعی می‌کنم برای رفتارم ‫جبران کنم،

‫برای همین نامه‌هایی نوشتم ‫و از همه عذرخواهی کردم.

‫مایکل، بن، برایان،

‫مل و لیندز...

‫تو.

‫آخرین مثل همیشه.

‫- لعنتی، امت، ‫می‌دونی که آخر نیستی.

‫یا کم اهمیت.

‫- خیلی قابل تحسینه، تد،

‫پذیرفتن اشتباهاتت.

‫همه بخشیدنت؟ ‫- تا حالا آره.

‫- حتماً حس بهتری بهت می‌ده.

‫- نمی‌تونم بگم ‫چقدر خیالم راحت شده.

‫- آفرین به تو.

‫ولی خوندن ‫این نامه...

‫برای من چی کار می‌کنه؟

‫هوم؟

‫آیا تمام اون آسیب‌هایی که ‫وارد شده رو از بین می‌بره؟

‫تمام دردی که ‫تحمیل شده؟

‫آیا جبران حس ناکافی بودن ‫و درماندگیم رو می‌کنه؟

‫یا تمام اون خاطرات تو رو ‫که به اعتیاد فرو رفتی پاک می‌کنه،

‫وقتی که سعی کردی منو ‫هم با خودت پایین بکشی؟

‫- ‫متاسفم، تدی. ‫- باید حس خوب گرفتنت رو از یکی دیگه بگیری.

‫- خیلی تنگه.

‫- لعنتی. ‫- خیلی باحاله.

‫اوه! ‫- وای!

‫- اوه!

‫اول می‌رم ‫خونه مامانم رو تسویه می‌کنم،

‫بعد می‌رم پیش‌پرداخت ‫یه خونه برای ما می‌دم.

‫بعد می‌رم یه ماشین می‌خرم. ‫- یه پورشه کاررا.

‫- فقط دو نفره‌ست. ‫- نگران نباش.

‫هر از گاهی می‌ذاریم ‫سوارش شی.

‫درسته، بن؟ ‫- درسته، رفیق.

‫هرچند نمی‌دونم ‫کدوم فانتزی دیوونه‌وارتره،

‫اونی که داری می‌بینی یا اونی که ‫به خودتون می‌گید.

‫- چرا اینقدر دیوونه‌ست؟

‫- فقط چون می‌گه می‌خواد ‫اونو تبدیل به فیلم کنه

‫به این معنی نیست که هیچ‌وقت ‫نور روز رو ببینه.

‫- این قسمت خیلی باحاله. ‫- نمی‌دونم چرا نه.

‫- می‌تونم ریج رو ببینم ‫که یه همچین کاری می‌کنه.

‫- اون یاروها گنده حرف می‌زنن،

‫ولی ببینیم آیا عمل می‌کنن یا نه.

‫- کی قراره ریج رو بازی کنه؟

‫- تام کروز. ‫برد پیت.

‫- اون پیرمردها؟

‫باید اشتون کاچر رو بیاری.

‫- کجا داری می‌ری؟

‫- بعضی از ما که آدمای ‫غیر هالیوودی هستیم

‫فردا صبح جلسه هیئت علمی داریم.

‫بیا بمون چند دقیقه ‫تماشا کنیم.

‫رو پات می‌شینم.

‫- فیلم برت کلر ‫چیز من نیست.

‫- وی-من یکی از پرفروش‌ترین‌های ‫سال گذشته بود.

‫- تنها چیزی که ثابت می‌کنه اینه که ‫آدمای زیادی اون بیرون هستن

‫که با سرگرمی بی‌مغز مشکلی ندارن.

‫- برای همین دوستش دارم.

‫- زیاد دیر نیا بخوابی.

‫- لعنتی عالیه!

‫مم.

‫- اوه! ‫- آره!

‫- و بعد به قرمز ‫سفید بیشتری اضافه کن.

‫- ببخشید، من دنبال ‫آقای اورباخ می‌گردم.

‫ببخشید، ‫سم اورباخ اینجاست؟

‫- به این می‌گی نون بیگل؟

‫- می‌تونی بگی حضورش ‫همه جا هست.

‫- یه ماهی دودی رو این ‫مرده گیرش نمیاد.

‫- ببخشید، سم.

‫اگه جای تو بودم، از خشمش ‫به سرعت فرار می‌کردم.

‫یکی برام یه بیگل واقعی پیدا کنه؟

‫و یه کم پنیر خامه‌ای. ‫- دارم می‌رم، سم.

‫- باید برم. ‫- آره.

‫- نمی‌دونم اندی چطور تو این ‫شهر خدا از یاد رفته زندگی کرد،

‫ولی مطمئنم می‌دونم ‫چرا ترکش کرد.

‫- آقای اورباخ؟ ‫- آره. تو کی هستی؟

‫- اسمم لیندزی پیترسونه. ‫- اون رنگ رو باید قاطی کنن.

‫جروم لعنتی کجاست؟

‫- تازه فرستادیش دنبال بیگل.

‫آقای اورباخ، من ‫یه طرفدار دوآتیشه کاراتونم.

‫فکر می‌کنم شما احتمالاً ‫درخشان‌ترین نقاش...

‫- می‌دونم. ‫می‌دونم. من، اوم...

‫یه لحظه ببخشید، باید ‫مثل سگ برم دستشویی.

‫سریع حرف می‌زنم.

‫سعی می‌کنم نگهش دارم.

‫- مرسی.

‫من از گالری سیدنی بلومم،

‫و امیدوار بودیم ‫بتونیم شما رو

‫برای یه نمایشگاه از کارای اخیرتون ‫علاقه‌مند کنیم،

‫شایدم شامل چند تا طرح ‫برای دیوارنگاره؟

‫- چرا با مدیر برنامه‌م ‫حرف نمی‌زنی؟

‫- حس می‌کنم لمس شخصی ‫همیشه بهترینه.

‫- میراندا، عزیزم، ‫می‌تونی فقط، اوم،

‫این قلم‌موها رو ‫برام ببری اون بالا؟

‫- حتماً، سم.

‫- ببین، حالا به این می‌گم ‫لمس شخصی.

‫- اگه مجبور شم یه بار دیگه ‫به گریه‌های مونا گوش بدم

‫که چقدر دلش برای قرص‌هاش تنگ شده، ‫می‌رم فشار بدم

‫یه پركوسِت لعنتى رو ‫خودم تو گلوش فرو كنم.

‫- هر داستانى یه درس داره.

‫- و درس امروز این بود: ‫ممکنه یه معتاد ناامید باشى،

‫ممکنه زندگی خودت و زندگی همه اطرافیات رو نابود کنى،

‫ولى تماشاچیهات رو خسته نکن.

‫- فقط ادامه بده. ‫- می‌دونم، می‌دونم.

‫- مونا قدم‌هاش رو برمى‌داره، ‫و تو هم قدم‌هات رو.

‫- آره. ‫جز اینکه انگار فراموش کردم

‫قدم‌هام منو کجا می‌برن.

‫- هوشیارى. ‫کامل بودن.

‫- منظورم اون نیست.

‫ببین، اگه حرف امت درست باشه،

‫که تنها دلیل نوشتن اینا

‫اینه که همه منو ببخشن

‫و من بتونم حس خوبى ‫نسبت به خودم داشته باشم،

‫اون وقت این واقعاً فرقى با روشى

‫که قبلاً ازشون استفاده می‌کردم نداره.

‫که تو این صورت اون درست گفت ‫که نپذیرفتش.

‫- ببین، می‌دونم ناراحت‌کننده‌ست.

‫کسى که بیشتر از همه می‌خواستى ‫حرفت رو بشنوه، گوش نداد.

‫ولى تو نمی‌تونى مسئول ‫واکنشش باشى.

‫- فقط منو از چرت و پرت‌هاى A.A. ‫معاف کن، باشه؟

‫- تو حقیقتت رو بهش پیشنهاد دادى.

‫- آره، "حقیقت من."

‫- این تنها چیزى‌ست که مهمه.

‫- خب، اگه این تنها چیزى‌ست ‫که مهمه،

‫چرا هیچ‌وقت حقیقتت رو ‫به من پیشنهاد ندادى؟

‫هوم؟

‫می‌دونى، فکر کنم ‫قهوه رو بی‌خیال شم.

‫بعداً می‌بینمت.

‫- خواهر.

‫خیلی خوشحالم که اینجایى.

‫- فکر کنم اون شب ‫یه کم زیادی واکنش نشون دادم،

‫ولى، می‌شناسیم دیگه.

‫- ملکه ملکه‌هاى درام.

‫پس یه تکه کوگل‌هوف چطوره؟

‫تازه پختمش.

‫- این همون چیزیه که دلم براش تنگ شده.

‫بوى کوگل‌هوفت.

‫- یه دونه اضافه برات پختم.

‫ببخشید اگه ناراحتت کردم، خواهر.

‫می‌دونى که این آخرین چیزى‌ست ‫که بخوام انجام بدم.

‫- می‌دونم، عزیزم. ‫- فقط اینه که...

‫من حق دارم زندگی خودم رو داشته باشم.

‫- کی گفته ندارى؟

‫- مخصوصاً بعد از همه چیزى که ‫برای به دست آوردنش کشیدم.

‫- هوم، من و تو هر دو.

‫- پس بیا خوشحال باشیم که...

‫بالاخره هر کدوممون ‫زندگی خودمون رو داریم.

‫- خب، آره، ‫تو قطعاً دارى.

‫یه آپارتمان کوچولوى قشنگ ‫و یه دوست‌پسر.

‫- شریک زندگی. ‫- شریک زندگی.

‫- یه معجزه‌ست.

‫- البته، ‫یه معجزه‌گر لازمه

‫تا معجزه اتفاق بیفته.

‫و فقط از خداى بالا ‫حرف نمی‌زنم.

‫- می‌دونم، خواهر، می‌دونم.

‫یه تکه کوگل‌هوف چطوره؟

‫- از اراده خالص حرف می‌زنم

‫و کار سخت و فداکاری‌ها.

‫فداکاری‌هاى زیاد.

‫می‌دونى، مثل اینکه خودم ‫پرستاریت رو کردم

‫وقتى بیمه سلامتت تموم شد.

‫استفراغت رو تمیز کردم ‫و باسنت رو پاک کردم.

‫- عیسى مسیح، ‫اگه یه بار دیگه مجبور شم بشنوم

‫که باسنم رو پاک کردى...

‫- خب، اگه من مجبور بودم انجامش بدم، ‫تو هم می‌تونى لعنتى بشونیش.

‫مگه کی جز من این کار رو می‌کرد؟

‫اگه من تو رو نمی‌گرفتم، ‫کجا می‌رفتى؟

‫چى به سرت می‌اومد؟

‫فکر کنم هر دومون ‫جوابش رو می‌دونیم،

‫پس فقط می‌گم...

‫فراموش نکن کى ‫زندگیش رو متوقف کرد

‫تا تو یه روز ‫بتونى زندگیت رو داشته باشى.

‫- هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم ‫و همیشه سپاسگزارم.

‫ولى هیچ‌وقت ازت نخواستم یا انتظار نداشتم ‫زندگیت رو فدا کنى.

‫- خب، دیگه چطور ‫قرار بود اتفاق بیفته؟

‫با جادو؟

‫- لعنتى اگه می‌ذاشتم ‫اون مریضى تو رو بگیره،

‫نه تا وقتى که یه ذره ‫قدرت برام مونده بود.

‫فکر می‌کنى براى چى دیگه این کار رو کردم؟

‫"فکر می‌کردم براى من این کار رو کردى، مامان."

‫-منظورت از این مزخرفات چیه؟

‫فکر می‌کنى من این کار رو براى خودم کردم؟

‫- اگه بهت حس هدفمندى داد،

‫یه راه براى اینکه ‫حس خوبى به خودت داشته باشى.

‫- ناسپاس لعنتى کوچولو.

‫- ببین، این خونه منه.

‫اینجورى با من حرف نمی‌زنى.

‫- خونه‌ت؟

‫یهو چقدر متکبر و مغرور شدى؟

‫حتى تعجب هم نمی‌کنم.

‫می‌دونى، تو--تو چیزى که لازم داشتى رو گرفتى،

‫و اولین فرصتى که گیرت اومد، ‫گفتى "خداحافظ، احمق!"

‫- این درست نیست.

‫- لعنتى اگه درست نباشه!

‫تو از من استفاده کردى. ‫- و تو از من استفاده کردى.

‫فکر کنم بهتره برى.

‫حتی زحمتِ پرسیدنش رو هم به خودت نده. چون می‌دونی چیه؟

‫من دیگه رفتم. ‫- آره.

‫و تا وقتى نگى متاسفى ‫برنگرد.

‫- و نگران نباش، ‫چون دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردم.

‫برام مهم نیست ‫اگه دیگه هیچ‌وقت نبینمت.

‫اوه، ببخشید.

‫عذرخواهى می‌خواى؟

‫اینم عذرخواهیم:

‫گور بابات، برادر کوچیکه.

‫گور بابات.

‫- می‌دونى مشکل فعالیت‌هاى ‫فوق‌برناممون چیه

‫سیاست "فقط یه بار گاییدن"؟

‫- آیا اینه که بعد از یه مدت، ‫شروع می‌کنى از خودت می‌پرسى...

‫"این کار رو می‌کنم ‫چون می‌خوام انجامش بدم،

‫یا چون باید انجامش بدم؟

‫"و اگه باید انجامش بدم،

‫"برای اینه که به خودم ثابت کنم ‫هنوز جوون و جذابم؟

‫یا چون فکر می‌کنم ‫لایق دوست داشته شدن نیستم؟"

‫- یا شاید چون با هر یاروى ‫قابل گاییدن تو این شهر خوابیدم.

‫- اون چطوره؟

‫- آه...

‫بوى گوشت تازه.

‫هیجان شکار. ‫- حیف شد، سیمبا.

‫منم که داره چک می‌کنه.

‫- تو رویاهات.

‫- می‌خواى شرط ببندى؟

‫- شرطش چیه؟

‫- اگه من بردم، ‫تو منو

‫به یه سفر با همه هزینه‌هاى پرداخت‌شده ‫به "ایبیزا" می‌برى.

‫- تلفظش "ایبیتزا"ست.

‫و راه درازیه براى یه حموم ‫با شن و ماسه.

‫- و اگه تو بردى؟ ‫- اگه من بردم...

‫تو برمى‌گردى مدرسه.

‫- به هیچ‌وجه لعنتى.

‫- خودت می‌دونى. ‫- نه، صبر کن. صبر کن.

‫باشه. ‫قبول. شرط بستیم.

‫چون می‌دونم ‫منو داشت چک می‌کرد.

‫لعنتى. ‫غیبش زده.

‫- کسى که تردید کنه ‫نمی‌تونه بخوابه.

‫- این یارو یه خوکه، ‫یه خوک مطلق.

‫- آه، می‌دونى درباره ملاقات ‫با قهرمانات چی می‌گن.

‫- هر کى اینو گفته ‫حتماً اونو دیده.

‫اگه قبلاً لزبین نبودم،

‫اون منو می‌فرستاد ‫به سمت نزدیک‌ترین موف.

‫- و همین‌جاست، عزیزم.

‫- می‌گى من...

‫جذابم، ‫درسته؟

‫- مم، باید چشمامو بپوشونم

‫هر وقت وارد اتاق می‌شى.

‫اون درست ازم رد شد، ‫انگار نامرئى بودم.

‫ولى باید می‌دیدى چطورى

‫دنبال دستیارش ‫که یه هرزه بود رفت.

‫اوغ.

‫- اون موقع اینو پوشیده بودى؟

‫- مم، پالتوی پشمیم.

‫- دستیار هرزه‌ش ‫چى پوشیده بود؟

‫- هیچ‌وقت یه باربى دیسکو داشتى؟

‫- فکر می‌کنى من فقط ‫با جى.آى. جو بازى می‌کردم؟

‫آره، حتى من، گاو خشمگین، تو سن کم ‫مجبور شدم به ایده‌آل مردای

‫دگرجنسگرا از کمال زنانه عادت کنم.

‫- مم. خب، اون اونجورى پوشیده بود.

‫- خب، جواب همین‌جاست.

‫- انتظار دارى من با یه حوله ظرفشویى ‫اسپندکس

‫و چند تا یادداشت چسبون راه برم؟

‫- فقط همون نصیحتى رو بهت می‌دم ‫که تو به من دادى

‫وقتى لرى جیکوبز پرونده آرلن علیه آرلن رو ‫گرفت:

‫"درست نیست. ‫عادلانه نیست. فقط همینه."

‫یادم بنداز دهن گندم رو ببندم.

‫- ببین. ‫اون مرده، تو زنى.

‫گی، استریت، ‫فرقى نمی‌کنه.

‫همه‌مون قدرت‌هاى ‫اقناع خودمون رو داریم.

‫اگه چیزى ازش می‌خواى،

‫باید بازیش رو بازى کنى،

‫چون اون لعنتى ‫قطعاً بازى تو رو بازى نمی‌کنه.

‫ممم.

‫- لعنتى.

‫- مشکلى؟

‫- فقط منتظر جواب ‫یه ایمیلم.

‫- خب، حتماً خیلى مهمه.

‫- آره، من و مایکل ‫به کلر جواب دادیم

‫و گفتیم به پیشنهادش ‫علاقه‌مندیم.

‫- اوه.

‫خب، مطمئنم ‫کارگرداناى بزرگ

‫صدها تماس و ایمیل ‫براى جواب دادن دارن.

‫هر وقت بتونه بهت جواب می‌ده.

‫- ممم.

‫- البته، اگه هنوز ‫علاقه‌مند باشه.

‫- چرا نباید باشه؟

‫- می‌دونى تو هالیوود چطوره.

‫یه لحظه رو یه چیزى داغن

‫و لحظه بعد سردش کردن.

‫- مطمئنم جدى گفته.

‫- مطمئنم حق با توئه.

‫اگه اونو به یه آشغال تبدیل کنه چى؟

‫- نمی‌ذاریم.

‫- وقتى بفروشیش، ‫هر کارى بخواد می‌تونه بکنه.

‫ریج رو... ‫استریت کنه.

‫براى ناهار آماده‌اى؟

‫- باید یه وکیل بگیریم.

‫- براى چى؟

‫- کلر می‌تونه ریج رو ‫به یه خوک آوازخون تبدیل کنه،

‫و ما هیچ کارى ‫نمی‌تونیم بکنیم.

‫- بهش چى گفتى؟

‫- که مراقب باشه، ‫همین.

‫- این اتفاق نمی‌افته.

‫اون بهمون گفت که ریج رو ‫همون‌طور که هست دوست داره.

‫- از کجا بدونیم فقط ‫اینو نمی‌گه؟

‫- مرسى. ‫مرسى خیلى زیاد، بن.

‫حالا اگه اشکالى نداره، ‫قدردانى می‌کنم

‫اگه فقط دخالت نکنى.

‫- با خوشحالى.

‫- قشنگ به نظر میاد.

‫- خب، ما پری‌ها ‫یه استعداد خاص داریم

‫براى بازسازى هر چیزى،

‫مهم نیست چقدر معمولیه،

‫و تبدیلش می‌کنیم به ‫یه چیز جادویى.

‫خب، تقریباً هر چیزى.

‫- من، اوم...

‫فکر کنم این مال توئه.

‫- فکر کردم اونو ‫به فرستنده برگردوندم.

‫- می‌دونم، ‫من... برش داشتم

‫از فایل نامه‌هاى مرده.

‫- خب من، اوم...

‫قبلاً به تدى گفتم ‫که، اوم،

‫فکر می‌کنم عالیه که ‫داره قدم‌هاش رو برمى‌داره

‫و نامه‌هاش رو می‌نویسه، ‫ولى این درباره اونه، نه من.

‫- اینجا اشتباه می‌کنى.

‫این درباره توئه که ‫بهش کمک کنى و، اوم...

‫به خودت، که ادامه بدى.

‫- من ادامه دادم. ‫مرسى.

‫و، اوم، تد هم بدون ‫هیچ کمکى یا، اوم،

‫بخششى از طرف من ادامه داده.

‫- اون ازت بخشش نمی‌خواد.

‫اون ازت می‌خواد ‫دردش رو به رسمیت بشناسى

‫براى اینکه بهت صدمه زده.

‫بعد از اون، به خودش بستگى داره ‫که خودش رو ببخشه.

‫- این هشتمینشه ‫تا حالا امروز.

‫اگه می‌دونستم اینجا ‫چه گوشت‌فروشیه،

‫سال‌ها پیش ‫ثبت‌نام می‌کردم.

‫نه اینکه بهش نیاز داشته باشم.

‫من اندام کامل ‫یه توینک رو دارم.

‫- پس چرا ازش ‫استفاده نمی‌کنى؟

‫تازه اینجا شروع کردى؟

‫- آره. ‫تازه اومدم این شهر.

‫- یه امتیاز براى پیتسبورگ.

‫اسمم برایانه.

‫- شین.

‫- همیشه خوبه که یه ‫تازه‌وارد...

‫صورت.

‫جاستین: باشه.

‫پس بهت زنگ می‌زنم.

‫- لعنتى. صبر کن.

‫واقعاً می‌تونى یه لطفى ‫بهم بکنى؟

‫- آره، حتماً.

‫- می‌دونم همه نمی‌تونن...

‫پاهاشون رو اینجورى باز کنن.

‫- هنوزم نمی‌تونم ‫تا جایى که می‌خوام برم.

‫- خب، من با خوشحالى ‫کمکت می‌کنم کشش بدى.

‫هی.

‫- صحبت باهات خوب بود.

‫باید برم.

‫- مردى که در رفت، ها؟

‫- و من تا نیمه تو ‫کونش بودم.

‫- حتماً اون شایعه ‫ناجور رو شنیده.

‫می‌دونى، اونى که درباره ‫تو و شپش‌ها می‌گه.

‫- آه. ‫تعجب میکنم چطورى این اتفاق افتاد.

‫- ضد آفتاب رو بردار. ‫داریم می‌ریم ایبیزا.

‫- آه، من هنوز کتاب‌هاى ‫درسیم رو دور نمی‌ندازم.

‫- شب بخیر، بچه‌ها. ‫- شب بخیر.

‫- هی. ‫- هی، رفیق.

‫- آقاى اورباخ؟ ‫- آره.

‫- بیگل خوب می‌خواستى؟

‫این یه بیگل خوبه.

‫برو، یه دونه امتحان کن.

‫هوم، به اندازه کافى ‫براشون داد کشیدى.

‫- اینا از نیویورکن؟

‫- به جروم بگو بره سولى.

‫بهترین دلی تو پیتسبورگه.

‫راستى، ‫من لیندزى پیترسونم،

‫از گالرى سیدنى بلوم.

‫اون روز یه لحظه ‫همدیگه رو دیدیم.

‫- این درست نیست.

‫خب، میاى؟

‫- اوه! ‫- اوه! اوه، اوه!

‫اشکالى نداره، ‫عزیزم، اشکالى نداره.

‫تو بهترین دست‌ها هستى.

‫بفرما.

‫- اوه. ‫باورنکردنیه.

‫- ممم.

‫- این یه اثر ‫با اهمیت عظیمه،

‫هم‌ردیف با سری دکو

‫و پروژه سانتافه.

‫- بیگل‌ها رو ‫آوردى؟

‫- آقاى اورباخ... ‫- سم.

‫- سم، کاش ‫دوباره فکر کنى

‫که بهمون اجازه بدى یه نمایشگاه بذاریم ‫که این دیوارنگاره رو

‫از سفارش تا ایده تا اجرا ‫پیگیرى کنه.

‫با استفاده از طرح‌ها و یادداشت‌هات، ‫می‌تونیم...

‫- یه دستى بهم بده، ‫می‌شه؟

‫- من؟ ‫- این قلم‌مو رو بگیر.

‫یه قرمز ریاتا شماره ٩. ‫- هوم؟ مم-هم.

‫- نمی‌دونم این اسم‌هاى ‫عجیب رو از کجا میارن.

‫حرکات یکنواخت و قشنگ، ‫باشه؟

‫ همین‌جوریه. ‫- اوه...

‫- آره، ‫همین‌جوریه، آره.

‫ادامه بده. ‫- اوه، باورم نمی‌شه

‫دارم واقعاً با سم اورباخ ‫نقاشى می‌کنم.

‫- ادامه بده.

‫- چ-چى کار می‌کنى؟

‫- بهت گفتم، ‫ادامه بده.

‫- اوم...اوه! ‫خدای من.

‫خدای من، ‫خیلی متاسفم، من...

‫فکر کنم باید بدونى، ‫من... من با خوشحالى ازدواج کردم.

‫- آره. ‫مرد خوش‌شانس کیه؟

‫- اون مرد نیست. ‫یه زنه.

‫- چه بهتر. ‫بهش زنگ بزن.

‫یه سه‌تایى می‌شیم.

‫- اوه! اوه! اوه! اوه! ‫- خدای من!

‫آخ، دماغم!

‫داره خون می‌یاد.

‫- نه، نه، نه، نه، نه. ‫فقط...

‫فقط یه کم قرمز ریاتا ‫شماره ٩ه.

‫اوه، واقعاً باید یه لزبین باشى

‫با همچین مشت راستى.

‫- تو منفورترین مردى هستى ‫که تا حالا دیدم،

‫حتى اگه یه نابغه باشى.

‫- هی.

‫اسم اون دلی رو دوباره بگو چی بود؟

‫- قابلمه‌ها و تابه‌هاى ویک ‫بیشتر از من جابه‌جا شدن.

‫اول رفتن خونه تد، ‫بعد خونه مامانت، حالا اینجا.

‫- اون گفت می‌خواد همه‌شو ‫از خونه بیرون کنه

‫قبل از اینکه بتونه تا ١٠ بشمره.

‫"و این شامل ‫هر قاشق چای‌خورى لعنتى هم می‌شه."

‫- ترسناکه، ‫چقدر خوب اداشو درمی‌ارى.

‫- فقط کاش اونا ببوسن ‫و آشتى کنن دیگه.

‫- آه، می‌فهمم چی می‌گى.

‫هیچ‌چیز خسته‌کننده‌تر از ‫اون دعواهاى بى‌پایان نیست.

‫- عمو ویک؟

‫خب، با این ‫چى کار کنیم؟

‫- خب، من می‌ذاشتمش کنار،

‫ولى نمی‌دونم ‫کجا می‌خوادش.

‫- اون وقت فکر کنم بهتره ‫بیدارش کنیم و بپرسیم.

‫- عمو ویک، ‫اسباب‌کشات اینجان.

‫- با همه‌چیز از آشپزخونه دبى ‫به جز سینک.

‫- عمو ویک؟

‫عمو ویک؟

‫عمو ویک...

‫- دو تا بشقاب صورتی ویژه،

‫کتلت خوک ‫با پوره سیب‌زمینى،

‫استیک سرخ‌شده مرغى، ‫بدون سبزى،

‫ولى برات عوضش کردم، عزیزم،

‫پس همه بروکلی‌هاتو بخور.

‫اون پای مرغ کجاست؟

‫مجبور شدى برى یه مرغ بکشى؟

‫- مامان؟ ‫آشپز: داره میاد. داره میاد.

‫- الان نمی‌تونم باهات حرف بزنم، ‫مایکل.

‫- مهمه.

‫- نمی‌بینى دستام پره؟ ‫باشه؟

‫بتى مریضه، ‫دارم دو تا ایستگاه رو می‌گردونم.

‫- مامان، لطفاً.

‫- بفرما، عزیزم. ‫ببخشید.

‫مرد: لطفاً صورت‌حساب رو می‌خوام.

‫- الان میام پیشت. ‫- دب، پای مرغ آماده‌ست.

‫- امروز غرش براى گوشت دارن.

‫- مامان، می‌شه اون ‫سینى لعنتى رو بذارى پایین؟

‫- چى اینقدر مهمه ‫که نمی‌تونه صبر کنه؟

‫- بیا بشین.

‫- وقت نشستن ندارم، ‫مایکل.

‫فقط بگو. چى؟

‫- عمو ویکه. ‫- چى درموردش؟

‫وقتى با اون همه قابلمه ‫و تابه رسیدى

‫عصبانى شد؟

‫خب، امیدوارم همین‌طور باشه، ‫اون حرامزاده.

‫- مامان...

‫دبى: چى؟

‫مرد: بتى امروز کار نمی‌کنه؟

‫- عمو ویک رفت.

‫فوت کرد.

‫- دارى درباره چى ‫حرف می‌زنى؟

‫- ما وسایل رو ‫بردیم پیشش.

‫اونجا بود...

‫جلوى تلویزیون.

‫متاسفم، مامان.

‫به رادنى زنگ زدم.

‫و آمبولانس‌ها اومدن، ‫ولى...

‫باید برم غذاهامو بگیرم.

‫- اشکال نداره، مامان. ‫صبر می‌کنه.

‫- فوتبال دوست دارى؟

‫- از فوتبال متنفرم.

‫- پس چرا داری ‫نگاش می‌کنى؟

‫- که یه پسر خوش‌تیپ بیاد

‫و ازم بپرسه ‫فوتبال دوست دارم یا نه.

‫- من جاستینم.

‫- شین.

‫- اون شب تو بابلون دیدمت.

‫- اوه؟ ‫- آره.

‫حسابى داشتی منو چک می‌کردى،

‫و بعد ‫یهو غیبت زد.

‫- اوم... ‫یکى از اون موقعیت‌هاى اضطرارى.

‫نمی‌شد کاریش کرد.

‫- خب، شانس آوردیم، ‫دوباره پیدات کردم.

‫- شماها تو پیتسبورگ ‫واقعاً مهربونید.

‫یه شهر کوچیکه ‫با یه قلب بزرگ.

‫مدت زیادیه اینجایى؟ ‫- فقط یه هفته‌ست.

‫هنوز از تو جعبه‌ها زندگی می‌کنم.

‫- چرا بهت کمک نکنم ‫جعبه‌ها رو باز کنى؟

‫- چرا نکنى؟

‫برایان: صبر کن.

‫- بگو ببینم، تو همون یارو ‫از باشگاه نیستى؟

‫- آره، همونى که ‫یه مورد بد شپش داشت.

‫خوشبختانه، ‫اون دیگه خوب شده.

‫- دیر رسیدى. ‫من بردم.

‫فردا می‌تونى پروازمون رو رزرو کنى.

‫- هیچ‌کس هیچ جا نمی‌ره. ‫شرط کنسله.

‫ویک مرد.

‫- اوه...

‫این واقعاً بی‌شرمانه است، حتی برای تو.

‫- واقعیه.

‫مامان، می‌خواى برى ‫طبقه بالا و دراز بکشى؟

‫مامان؟

‫- می‌تونم براى کسى چیزى بیارم؟

‫یه کم چاى چطوره، دب؟

‫رادنى؟

‫- نه، مرسى.

‫- دب، خیلی متاسفم.

‫- مرسى، آفتاب.

‫- باورم نمی‌شه.

‫- چه کوفتى اتفاق افتاد؟

‫بن: اوم، قلبش.

‫دکتر گفت کلسترولش ‫خیلی بالا بود

‫از داروهایى که می‌خورد.

‫- هیچ اخطارى. ‫هیچى.

‫هانتر: فکر می‌کردم داروها

‫قراره تو رو زنده نگه دارن،

‫نه اینکه بکشنت.

‫- همیشه اینجورى کار نمی‌کنه.

‫- فکر می‌کردم وقت بیشترى ‫از این داشته باشیم.

‫- شماها باید مدت بیشترى ‫باهم بودید.

‫تراژیکه.

‫- هملت تراژیکه.

‫کفش‌هاى پاشنه‌بلند تراژیکن.

‫ویک چهار سال پیش ‫رو تخت مرگش بود.

‫همه اینا اضافه بود.

‫خودش اینو می‌دونست.

‫- چى گفتى؟

‫- اینجورى رفتن.

‫ممکن بود خیلی بدتر باشه.

‫اگه از من بپرسى، ‫اون لعنتى خیلى خوش‌شانس بود.

‫هیچ‌کس لعنتى ازت نپرسید.

‫و تو کی هستى که ‫تصمیم بگیرى

‫اون چقدر باید ‫زنده می‌موند؟

‫- می‌دونم. ‫حقیقت درد داره.

‫- این کثافت رو ‫از خونه‌م بیرون کن.

‫- برایان، صبر کن.

‫اون ناراحته.

‫فقط بهش بگو ‫متاسفى.

‫- فقط یه مشکل هست-- ‫من نیستم.

‫- تازه شنیدیم. ‫- دبى چطوره؟

‫- هیچ‌چیز نمی‌تونه ‫یه زن خوب رو زمین بزنه.

‫- چى، داری می‌رى؟

‫- یخ‌شون تموم شده.

‫لیندزى: برایان؟ ‫چیزى شده؟

‫- فقط برگردید داخل. ‫یه دقیقه دیگه اونجاییم.

‫- من نه.

‫- کجا داری می‌رى؟

‫- ما یه شرط داریم، ‫یادت هست؟

‫- باورم نمی‌شه تو ‫تو همچین موقعیتى

‫داری به سکس فکر می‌کنى.

‫- "تو همچین موقعیتى" ‫دقیقاً همون موقع‌ست که باید

‫بهش فکر کنى-- ‫قبل از اینکه دیگه نتونى.

‫- ایناهاش.

‫- فقط دارم یه نفس می‌کشم.

‫- چطور طاقت میارى؟

‫- الان به خودم ‫فکر نمی‌کنم.

‫من فکر نمی‌کنم مامان بفهمه ‫چه بلایی سرش اومده.

‫- آره.

‫حرفى که برایان گفت ‫مطمئناً کمکی نکرد.

‫بی‌احساس عوضى.

‫- خب، ‫جالب اینجاست که،

‫ویک احتمالاً ‫باهاش موافق بود.

‫وقتى برگشت، ‫همه فکر می‌کردن

‫فقط چند ماه ‫زنده می‌مونه، حداکثر.

‫باید می‌دیدى ‫چه قیافه‌اى داشت.

‫- مطمئنم قشنگ نبود.

‫- پس، هر وقتى که گیرش اومد ‫یه هدیه بود.

‫اون خیلی خوش‌شانس‌تر ‫از بیشتر آدما بود.

‫- شاید درست باشه، اما...

‫جای برایان نبود که ‫مرگش رو بى‌اهمیت بدونه،

‫مخصوصاً به مامانت.

‫- اون همه‌چیز رو بى‌اهمیت می‌دونه.

‫این اون آدمه.

‫- و تو ازش دفاع می‌کنى. ‫این تویى.

‫- ببین، لازم ندارم ‫بهم گفته بشه

‫چطور واکنش بدم ‫یا چى حس کنم.

‫مطمئناً نه از طرف تو.

‫پس... اگه براى همین ‫اومدى اینجا، پس...

‫- نه.

‫اومدم که عشق و حمایت ‫بى‌قید و شرطم رو پیشنهاد بدم،

‫و بهت بگم، ‫اگه کارى از دستم برمیاد...

‫- هست.

‫می‌تونى همه‌چیز دیگه رو ‫کنار بذارى،

‫چون الان، برام مهم نیست...

‫اون کارگردان، ‫هر اسمش که هست.

‫تنها چیزى که برام مهمه اینه که ‫به مامانم کمک کنم از این بگذره.

‫فقط امیدوارم بتونم.

‫- بیدارت کردم؟

‫- آه، نه.

‫نه.

‫بیا تو.

‫باشه، باید اول بدونى، ‫من هیچ‌وقت اینو نمی‌پوشم،

‫ولى، اوم، فردا روز رخت‌شوییه، ‫پس، اوم...

‫- اشکال نداره. ‫خیره‌کننده به نظر میاى.

‫- آره.

‫پس تو، اوم...

‫تازه از یه جلسه اومدى؟

‫- آره. ‫- مم-هم.

‫و امشب کى رو ‫نجات دادى؟

‫- در واقع، اوم...

‫خودمو.

‫نوبت من بود که صحبت کنم ‫و، اوم...

‫در اصل، ‫چیزى که گفتم این بود،

‫با اینکه بیشتر از دو ساله پاکم

‫و برنامه‌ها رو دنبال کردم، ‫سعى کردم یه...

‫مشاور خوب باشم...

‫- بهتر از خوب.

‫بهترین.

‫- هنوزم حس می‌کنم ‫که شکست خوردم.

‫- این درست نیست. ‫- د-درسته. من...

‫نتونستم جبران درستى بکنم

‫به اون یه نفرى که باید ‫خیلی وقت پیش

‫انجام می‌دادم.

‫- خب، اگه دوست دارى ‫یه نامه بنویسى،

‫من کلی کاغذ دارم.

‫- نمی‌خوام ‫نامه بنویسم.

‫چیزى که می‌خوام بکنم...

‫اینه.

‫- می‌دونى، ‫شاید باید بمونم.

‫- نه، نه. تو برو خونه ‫با هانتر و بن.

‫یه کم استراحت کن. من اینجام. ‫نگران نباش.

‫- خداحافظ.

‫- خداحافظ.

‫- خداحافظ.

‫- همه رفتن.

‫- خدا رو شکر.

‫دیگه نمی‌تونستم یه بغل دیگه ‫یا خداحافظى اشک‌آلود رو تحمل کنم.

‫- اونا می‌فهمن.

‫معجون مخفى خواب عمه لولا رو برات آوردم،

‫شیر گرم و عسل.

‫قطعاً اعصاب رو آروم می‌کنه

‫و می‌فرستدت به سرزمین رویاهات.

‫خب، اون و نصف زاناکس.

‫- قرص رو نگه دار.

‫- مطمئنى؟

‫کمکت می‌کنه آروم بشى.

‫- آرومم کنه؟

‫چطور می‌تونم آروم باشم...

‫بعد از اونجورى که ‫باهاش حرف زدم؟

‫گفتم برام مهم نیست اگه ‫دیگه هیچ‌وقت نبینمش.

‫آخرین کلماتم بهش...

‫"گور بابات" بود.

‫- شما دو تا ‫همیشه دعوا می‌کردید.

‫- و همیشه آشتى می‌کردیم.

‫ولى این بار نه.

‫- اینجورى؟

‫- آره.

‫من همیشه از ‫بردن شرط خوشم میاد.

‫- کیرت عاليه.

‫- این اولین باره که ‫یه نفر اینو بهم می‌گه.

‫مرسى.

‫- هرچند ‫یه چیزى هست

‫که دوست دارم ‫باهات درموردش حرف بزنم.

‫چرا بهم زنگ نمی‌زنى؟

‫- هوم.

‫ببخشید، من... ‫دوباره اجرا نمی‌کنم.

‫- من دکترم.

‫- می‌خواى چى کار کنى؟

‫پول بگیرى که ‫پروستاتمو معاینه کنى؟

‫- فقط فکر کردم ‫باید بدونى

‫یه توده روى بیضه چپت دارى.

‫اگه جاى تو بودم، ‫می‌رفتم چک می‌کردم.

‫هرچه زودتر بهتر.