All language subtitles for ក្រុមហ៊ុនខ្មោចទាហានខ្មែរ ២០០០[Thai (auto-
Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Would you like to inspect the original subtitles? These are the user uploaded subtitles that are being translated:
1
00:00:00,800 --> 00:00:05,450
[เพลง]
2
00:00:05,450 --> 00:00:06,100
[ปรบมือ]
3
00:00:06,100 --> 00:00:09,519
[เพลง]
4
00:00:09,519 --> 00:00:12,440
ผมชื่อเคนครับเป็นจ่า 10 เอกแห่งหน่วย
5
00:00:12,440 --> 00:00:16,039
ทหารพรานจู่โจมที่มีภารกิจหลักในการล่า
6
00:00:16,039 --> 00:00:19,320
ตระเวนพิสูจน์ทราบในพื้นที่เปราะบางแนว
7
00:00:19,320 --> 00:00:23,039
ชายแดนไทยกัมพูชาชีวิตของพวกเราคลุกคลี
8
00:00:23,039 --> 00:00:26,880
อยู่กับดินปืนเสียงระเบิดและความตายจนแทบ
9
00:00:26,880 --> 00:00:30,279
จะเป็นเรื่องปกติเรื่องผีสางเทวดาสำหรับ
10
00:00:30,279 --> 00:00:33,160
ทหารผ่านศึกมาอย่างโชคโชนอย่างพวกเรานั้น
11
00:00:33,160 --> 00:00:36,360
ฟังดูเป็นเรื่องรองลงไปจากอันตรายที่มอง
12
00:00:36,360 --> 00:00:40,039
เห็นได้ด้วยตาเปล่าจนกระทั่งเราได้รับ
13
00:00:40,039 --> 00:00:44,440
ภารกิจพิเศษครั้งนั้นวันนั้นผู้บังคับกอง
14
00:00:44,440 --> 00:00:47,120
ร้อยเรียกผมและหัวหน้าชุดปฏิบัติการอีก
15
00:00:47,120 --> 00:00:50,079
2-3 นายเข้าไปรับฟังคำสั่งในห้องบัญชา
16
00:00:50,079 --> 00:00:54,000
การแผนที่ทางอากาศขนาดใหญ่ถูกกางออกบน
17
00:00:54,000 --> 00:00:57,719
โต๊ะผู้กองใช้นิ้วชี้ไปยังพื้นที่สีเขียว
18
00:00:57,719 --> 00:01:00,359
ทึบแห่งหนึ่งที่อยู่ในฝั่งประเทศเพื่อน
19
00:01:00,359 --> 00:01:03,440
บ้านแต่ล้ำเข้ามาใกล้กับชายแดนไทยมากเป็น
20
00:01:03,440 --> 00:01:07,400
พิเศษพื้นที่เป้าหมายของเราคือฮุบเขา
21
00:01:07,400 --> 00:01:11,159
อัสฎงผู้กองกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งครึม
22
00:01:11,159 --> 00:01:14,600
จากข้อมูลของหน่วยข่าวกรองเชื่อว่าอาจมี
23
00:01:14,600 --> 00:01:17,600
กลุ่มกำลังไม่ทราบฝ่ายใช้เป็นแหล่งซ่อง
24
00:01:17,600 --> 00:01:21,240
สุมและลำเลียงอาวุธภารกิจของพวกคุณคือการ
25
00:01:21,240 --> 00:01:25,240
เข้าไปที่สู่ทราบถ่ายภาพและเก็บข้อมูลให้
26
00:01:25,240 --> 00:01:28,439
ได้มากที่สุดโดยห้ามทำการปะทะโดยไม่
27
00:01:28,439 --> 00:01:29,520
จำเป็น
28
00:01:29,520 --> 00:01:32,920
ผมมองไปยังพื้นที่บนแผนที่มันเป็นหุบเขา
29
00:01:32,920 --> 00:01:36,079
ขนาดใหญ่ที่ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาสูงชัน
30
00:01:36,079 --> 00:01:38,840
เกือบทุกด้านดูเป็นทำเลที่เหมาะแก่การ
31
00:01:38,840 --> 00:01:41,920
ตั้งรับและซุ่มโจมตีอย่างยิ่งแต่สิ่งที่
32
00:01:41,920 --> 00:01:44,960
ทำให้ผมรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลังคือ
33
00:01:44,960 --> 00:01:49,240
ชื่อของมันหุบเขาอัสฎงชื่อที่ฟังดูเป็นลง
34
00:01:49,240 --> 00:01:52,799
ร้ายอย่างบอกไม่ถูกหลังจากรับทราบภารกิจ
35
00:01:52,799 --> 00:01:56,159
และกำลังจะเดินออกจากห้องในดาบเข้มนาย
36
00:01:56,159 --> 00:01:58,640
ทหารรุ่นพ่อที่ทำงานด้านธุรการ
37
00:01:58,640 --> 00:02:01,719
และเป็นเหมือนสานุกรมเคลื่อนที่ของกรมก็
38
00:02:01,719 --> 00:02:06,799
ได้เรียกผมไว้หมู่เคนระวังตัวให้ดีนะไอ้
39
00:02:06,799 --> 00:02:10,800
หุบเขานั่นมันมีตำนานผมหันกลับไปมองในดาบ
40
00:02:10,800 --> 00:02:14,879
ด้วยความสนใจตำนานอะไรครับดาบสมัยสงคราม
41
00:02:14,879 --> 00:02:18,840
กลางเมืองเขมรหลายสิบปีก่อนบริเวณนั้นเคย
42
00:02:18,840 --> 00:02:21,959
เป็นที่ตั้งของกองกำลังเขมรแดงหน่วยหนึ่ง
43
00:02:21,959 --> 00:02:25,239
ว่ากันว่าเป็นหน่วยที่โหดเหี้ยมและรบเก่ง
44
00:02:25,239 --> 00:02:28,519
มากมีกำลังพลเกือบ 2,000 นาย
45
00:02:28,519 --> 00:02:31,800
แต่แล้ววันหนึ่งพวกเขาก็ถูกฝ่ายตรงข้าม
46
00:02:31,800 --> 00:02:35,720
ซึ่งอาจเป็นเวียดนามหรือเขมรใฝ่เฮงสำริน
47
00:02:35,720 --> 00:02:39,080
ลวงให้เข้าไปติดกลับอยู่ในหุบเขานั่นแล้ว
48
00:02:39,080 --> 00:02:43,640
ก็โดนถล่มด้วยอาวุธหนักจากทุกทิศทางว่า
49
00:02:43,640 --> 00:02:47,840
กันว่าไม่มีใครรอดออกมาได้แม้แต่คนเดียว
50
00:02:47,840 --> 00:02:51,560
2,000 ชีวิตถูกฝังทั้งเป็นอยู่ในหุบเขา
51
00:02:51,560 --> 00:02:54,480
นั่นแหละแล้วยังไงต่อครับดาบลูกน้องของผม
52
00:02:54,480 --> 00:02:57,680
ถามขึ้นหลังจากนั้นเป็นต้นมาก็ไม่มีใคร
53
00:02:57,680 --> 00:03:01,360
กล้าย่างไกลเข้าไปในหุบเขานั้นอีกเลยทหาร
54
00:03:01,360 --> 00:03:04,720
พรานรุ่นเก่าๆที่เคยหลงเข้าไปก็เจอดีกัน
55
00:03:04,720 --> 00:03:09,200
ทุกรายเห็นกองทัพทหารเดินทะลุป่าออกมาบาง
56
00:03:09,200 --> 00:03:12,560
คนเจอหนักถึงขั้นสติฟั้นเฟือนปรับมาเขา
57
00:03:12,560 --> 00:03:16,799
เรียกที่นั่นว่าสุสานของกองร้อย 2,000 ศพ
58
00:03:16,799 --> 00:03:19,640
วิญญาณของพวกเขายังไม่ได้ไปไหนเพราะยัง
59
00:03:19,640 --> 00:03:22,840
เต็มไปด้วยความแค้นที่ถูกหักหลังและยังคง
60
00:03:22,840 --> 00:03:26,959
ทำหน้าที่รบต่อไปในสมรภูมิสุดท้ายของพวก
61
00:03:26,959 --> 00:03:30,480
เขาแม้เรื่องเล่าของนายดาบเข้มจะน่าขนหัว
62
00:03:30,480 --> 00:03:34,400
ลุกเพียงใดแต่คำสั่งก็คือคำสั่งในฐานะ
63
00:03:34,400 --> 00:03:38,000
ทหารเราไม่มีสิทธิ์เลือกผมทำได้เพียงแค่
64
00:03:38,000 --> 00:03:40,879
รับฟังและเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมที่
65
00:03:40,879 --> 00:03:44,159
สุดสำหรับภารกิจที่กำลังจะมาถึงโดยที่ไม่
66
00:03:44,159 --> 00:03:47,439
รู้เลยว่าพวกเรากำลังจะเดินเท้าเข้าไปสู่
67
00:03:47,439 --> 00:03:51,439
ใจกลางของขุมนรกบนดินที่ซึ่งความตายไม่
68
00:03:51,439 --> 00:03:54,599
ใช่จุดจบแต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฝัน
69
00:03:54,599 --> 00:03:57,959
ร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุดรุ่งสางของอีก 2
70
00:03:57,959 --> 00:04:01,840
วันต่อมาทีมของผมซึ่งประกอบด้วยกำลังพล
71
00:04:01,840 --> 00:04:05,000
ที่คัดมาอย่างดีที่สุด 8 นายก็เริ่มออก
72
00:04:05,000 --> 00:04:07,959
เดินทางจากฐานที่มั่นชายแดนมุ่งหน้าสู่
73
00:04:07,959 --> 00:04:11,640
หุบเขาอัสฎงการเดินทางในช่วงแรกเป็นไป
74
00:04:11,640 --> 00:04:15,000
อย่างราบรื่นเราลัดเลาะไปตามภูมิประเทศ
75
00:04:15,000 --> 00:04:18,160
ที่คุ้นเคยผ่านป่าโปร่งแต่เมื่อเราข้าม
76
00:04:18,160 --> 00:04:21,000
สันเขาที่เป็นเหมือนปราการด่างสุดท้าย
77
00:04:21,000 --> 00:04:24,360
ก่อนจะเข้าสู่เขตหุบเขาบรรยากาศรอบตัวก็
78
00:04:24,360 --> 00:04:26,720
เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
79
00:04:26,720 --> 00:04:29,880
ราวกับว่าเราได้ก้าวผ่านม่านที่มองไม่
80
00:04:29,880 --> 00:04:34,759
เห็นเข้าไปสู่อีกโลกหนึ่งป่าที่เคยโปร่ง
81
00:04:34,759 --> 00:04:38,160
กลับกลายเป็นป่าดงดิบแสงแดดแทบจะส่องลงมา
82
00:04:38,160 --> 00:04:41,759
ไม่ถึงพื้นต้นไม้แต่ละต้นสูงใหญ่ผิดปกติ
83
00:04:41,759 --> 00:04:45,800
จนดูน่าขนลุกอากาศที่เคยร้อนอบอ้าวกลับ
84
00:04:45,800 --> 00:04:48,680
เย็นยะเเยือกขึ้นมาอย่างกะทันหันและที่
85
00:04:48,680 --> 00:04:52,240
แปลกที่สุดคือความเงียบเสียงแจ็คกระจั่น
86
00:04:52,240 --> 00:04:55,440
เรียไรและเสียงนกที่เคยได้ยินตลอดทางบัด
87
00:04:55,440 --> 00:04:58,880
นี้ได้เงียบสงัดลงอย่างพร้อมเพรียงกันทุก
88
00:04:58,880 --> 00:05:02,479
คนตรวจสอบอาวุธและจับกลุ่มกันไว้ห้ามแยก
89
00:05:02,479 --> 00:05:05,800
เด็ดขาดผมสั่งลูกน้องผ่านวิทยุสื่อสาร
90
00:05:05,800 --> 00:05:08,039
ด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บอาการให้เป็น
91
00:05:08,039 --> 00:05:11,199
ปกติที่สุดเราเดินลึกเข้ามาในหุบเขา
92
00:05:11,199 --> 00:05:14,120
เรื่อยๆอย่างระมัดระวังทุกสายตาคอยสอด
93
00:05:14,120 --> 00:05:17,680
ส่องไปรอบตัวเพื่อระวังการซุ่มโจมตีแต่
94
00:05:17,680 --> 00:05:20,440
สิ่งที่เราพบกลับไม่ใช่ร่องรอยของกลุ่ม
95
00:05:20,440 --> 00:05:25,560
กำลังติดอาวุธหากแต่เป็นร่องรอยของอดีต
96
00:05:25,560 --> 00:05:28,160
เราเริ่มพบกับเศษซากของสงครามที่ถูกกาล
97
00:05:28,160 --> 00:05:31,280
เวลากลืนกินหมวกเหล็กแบบเก่าของทหารเขมร
98
00:05:31,280 --> 00:05:35,319
แดงที่ขึ้นสนิมเกอะกรังและมีรูกระสุนพรุน
99
00:05:35,319 --> 00:05:38,479
2 กระสุนปืนอาก้าที่ว่างเปล่ารองเท้าผ้า
100
00:05:38,479 --> 00:05:41,639
ใบสีดำที่เปื่อยยุ่ยและที่ทำให้พวกเราทุก
101
00:05:41,639 --> 00:05:46,440
คนต้องหยุดชะงักคือหลุมขนาดใหญ่หลายหลุม
102
00:05:46,440 --> 00:05:49,840
ที่ดูเหมือนจะเป็นหลุมศพหมู่แม้จะถูกปก
103
00:05:49,840 --> 00:05:52,759
คลุมด้วยหญ้าและใบไม้แต่เราก็ยังมองเห็น
104
00:05:52,759 --> 00:05:55,440
เศษกระดูกมนุษย์โผล่พ้นดินขึ้นมาให้เห็น
105
00:05:55,440 --> 00:05:57,319
ประาย
106
00:05:57,319 --> 00:05:59,840
ผมสั่งให้ลูกน้องถ่ายภาพและบันทึกพิกัด
107
00:05:59,840 --> 00:06:02,840
ของสิ่งที่พบไว้เป็นหลักฐานขณะที่กำลังจะ
108
00:06:02,840 --> 00:06:07,000
ออกเดินทางต่อไอ้เป้พลวิทยุของทีมก็สะกิด
109
00:06:07,000 --> 00:06:11,599
แขนผมหมู่ครับได้ยินอะไรมั้ยครับผมเงี่ย
110
00:06:11,599 --> 00:06:15,280
หูฟังในตอนแรกผมไม่ได้ยินอะไรแต่เมื่อ
111
00:06:15,280 --> 00:06:19,639
ตั้งใจฟังดีๆในท่ามกลางความเงียบสงัดนั้น
112
00:06:19,639 --> 00:06:22,919
ผมก็ได้ยินมันเป็นเสียงที่ฟังดูคล้ายกับ
113
00:06:22,919 --> 00:06:27,720
เสียงคนจำนวนมากกำลังเดินสวนสนามมันเป็น
114
00:06:27,720 --> 00:06:30,080
เสียงย่ำเท้าที่พร้อมเพรียงกันของคนนับ
115
00:06:30,080 --> 00:06:33,280
ร้อยนับพันดังมาจากที่ไหนสักแห่งในป่าลึก
116
00:06:33,280 --> 00:06:36,440
เบื้องหน้าเสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
117
00:06:36,440 --> 00:06:38,919
จนพื้นดินที่พวกเรายืนอยู่สั่นสะเทือน
118
00:06:38,919 --> 00:06:41,680
เล็กน้อยพวกเราทุกคนรีบหาที่กำบังและ
119
00:06:41,680 --> 00:06:44,639
เตรียมอาวุธพร้อมยิงทันทีผมส่องกล้องมอง
120
00:06:44,639 --> 00:06:48,000
ไปยังทิศทางของเสียงแต่ก็ไม่เห็นอะไรไม่
121
00:06:48,000 --> 00:06:51,599
เห็นแม้แต่เงาของคนแต่เสียงนั้นมันยังคง
122
00:06:51,599 --> 00:06:55,919
ดังอยู่มันดังหน้าพวกเราไปแล้วก็ค่อยๆไกล
123
00:06:55,919 --> 00:06:59,680
ออกไปจนกระทั่งเงียบหายไปในที่สุดพวกเรา
124
00:06:59,680 --> 00:07:02,080
มองหน้ากันเลือกลากนี่มันไม่ใช่เรื่อง
125
00:07:02,080 --> 00:07:06,039
ปกติแล้วตำนานที่นายดับเข้มเคยเล่ามันได้
126
00:07:06,039 --> 00:07:09,440
เริ่มต้นขึ้นแล้วและพวกเราก็ได้กลายเป็น
127
00:07:09,440 --> 00:07:13,479
ส่วนหนึ่งของมันโดยสมบูรณ์ค่ำคืนนี้ในใจ
128
00:07:13,479 --> 00:07:16,680
กลางของหุบเขามรณะแห่งนี้คงจะเป็นค่ำคืน
129
00:07:16,680 --> 00:07:20,240
ที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของพวกเราหลังจาก
130
00:07:20,240 --> 00:07:23,680
เผชิญหน้ากับเสียงปริศนาในตอนกลางวันขวัญ
131
00:07:23,680 --> 00:07:27,599
และกำลังใจของทีมก็ลดวบลงอย่างเห็นได้ชัด
132
00:07:27,599 --> 00:07:30,479
ผมในฐานะหัวหน้าชุดต้องพยายามอย่างหนักใน
133
00:07:30,479 --> 00:07:33,440
การควบคุมสถานการณ์และสร้างความเชื่อมั่น
134
00:07:33,440 --> 00:07:37,280
ให้ลูกน้องกลับคืนมาเราตัดสินใจหาทำเลที่
135
00:07:37,280 --> 00:07:40,400
เหมาะสมเพื่อตั้งฐานพักแรงชั่วคราวสำหรับ
136
00:07:40,400 --> 00:07:43,400
คืนนี้ซึ่งเป็นเนินดินเล็กๆที่ค่อนข้าง
137
00:07:43,400 --> 00:07:47,440
โล่งและสามารถมองเห็นได้รอบทิศเราจัดเวร
138
00:07:47,440 --> 00:07:50,759
ยามกันอย่างรัดกุมกว่าปกติแบ่งกำลังออก
139
00:07:50,759 --> 00:07:54,440
เป็น 4 ผลัดผลัดและ 2 นายและก่อกองไฟขึ้น
140
00:07:54,440 --> 00:07:57,199
ตรงกลางเพื่อให้แสงสว่างและสร้างความอบ
141
00:07:57,199 --> 00:08:00,800
อุ่นเมื่อความมืดเริ่มโรยตัวลึงมาปกคลุม
142
00:08:00,800 --> 00:08:04,159
หุบเขาบรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งทวีความน่า
143
00:08:04,159 --> 00:08:07,280
สะพรึงกลัวขึ้นเป็นร้อยเท่าความเงียบสงัด
144
00:08:07,280 --> 00:08:10,000
กลับมาอีกครั้งแต่คราวนี้มันเป็นความ
145
00:08:10,000 --> 00:08:13,080
เงียบที่ไม่ได้ว่างเปล่าผมรู้สึกเหมือนมี
146
00:08:13,080 --> 00:08:16,680
สายตานับร้อยนับพันคู่กำลังจับจ้องพวกเรา
147
00:08:16,680 --> 00:08:19,680
อยู่จากทุกทิศทุกทางเป็นสายตาที่เต็มไป
148
00:08:19,680 --> 00:08:22,879
ด้วยความสงสัยความไม่เป็นมิตรและความ
149
00:08:22,879 --> 00:08:27,120
อาฆาตแค้นผมเข้าเวรเป็นผลัดแรกคู่กับไอ้
150
00:08:27,120 --> 00:08:30,199
ยอดทหารพรานหนุ่มที่เพิ่งย้ายมาประจำการ
151
00:08:30,199 --> 00:08:32,959
ได้ไม่นานมันยังดูตื่นกลัวกับเหตุการณ์
152
00:08:32,959 --> 00:08:36,039
เมื่อตอนกลางวันไม่หายผมพยายามชวนมันคุย
153
00:08:36,039 --> 00:08:38,959
เรื่องสัพเพเหระเพื่อทำลายความเงียบแต่ดู
154
00:08:38,959 --> 00:08:42,000
เหมือนจะไม่ค่อยได้ผลนักท่ามกลางเสียงฟืน
155
00:08:42,000 --> 00:08:44,680
ในกองไฟผมก็ได้ยินมันอีกครั้งมันเป็น
156
00:08:44,680 --> 00:08:48,440
เสียงกระซิบในภาษาเขมรดังแว่วมาจากรอบทิศ
157
00:08:48,440 --> 00:08:53,160
ทางดังมาจากในพงไม้บนยอดไม้และใต้พื้นดิน
158
00:08:53,160 --> 00:08:55,720
มันฟังดูเหมือนมีคนจำนวนมากกำลังพูดคุย
159
00:08:55,720 --> 00:08:59,680
กันวางแผนอะไรบางอย่างแม้ผมจะฟังไม่ออกก็
160
00:08:59,680 --> 00:09:03,480
แต่สัมผัสได้ถึงเจตนาที่ไม่ดีหมู่ครับ
161
00:09:03,480 --> 00:09:06,200
หมู่ได้ยินมั้ยครับไอ้ยอดกระซิบถามผม
162
00:09:06,200 --> 00:09:09,680
เสียงสั่นได้ยินแต่อย่านอกเรื่องจดจ่อ
163
00:09:09,680 --> 00:09:12,240
อยู่กับพื้นที่รับผิดชอบของตัวเองไม่ว่า
164
00:09:12,240 --> 00:09:15,320
เห็นอะไรหรือได้ยินอะไรห้ามยิงเด็ดขาดจน
165
00:09:15,320 --> 00:09:19,040
กว่าจะได้รับคำสั่งผมกำชับลูกน้องเสียง
166
00:09:19,040 --> 00:09:22,040
กระซิบดังขึ้นเรื่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆจน
167
00:09:22,040 --> 00:09:25,920
ผมรู้สึกเหมือนมีคนมายืนหายใจรถต้นคอผม
168
00:09:25,920 --> 00:09:30,160
สะดุ้งสุดตัวรีบหันขวับไปแต่ก็ไม่พบใคร
169
00:09:30,160 --> 00:09:33,200
แล้วเหตุการณ์ก็เริ่มเลวร้ายลงกองไฟที่
170
00:09:33,200 --> 00:09:37,720
เคยลุกโชตช่วงจู่ๆก็หรี่แสงลงหรี่ลงจนแทบ
171
00:09:37,720 --> 00:09:41,160
จะมอดดับทั้งๆที่ยังมีฟืนอยู่เต็มและไม่
172
00:09:41,160 --> 00:09:44,920
มีลมพัดแม้แต่น้อยความมืดเข้าปกคลุมรอบ
173
00:09:44,920 --> 00:09:48,040
ตัวเราอย่างฉับพลันเหลือเพียงแสงไฟจากไฟ
174
00:09:48,040 --> 00:09:50,880
ฉายบนหัวของพวกเราเท่านั้นผมพยพยายามติด
175
00:09:50,880 --> 00:09:53,720
ต่อผ่านวิทยุกลับไปยังฐานหลักแต่สิ่งที่
176
00:09:53,720 --> 00:09:56,680
ได้ยินกลับมามีเพียงเสียงซ่าเหมือนถูก
177
00:09:56,680 --> 00:10:00,160
คลื่นอะไรบางอย่างรบกวนเราถูกตัดขาดจาก
178
00:10:00,160 --> 00:10:04,120
โลกภายนอกโดยสมบูรณ์แล้วทันใดนั้นเองไอ้
179
00:10:04,120 --> 00:10:06,440
ท็อปที่เข้าเวรอยู่อีกฝั่งนึงก็ร้องลั่น
180
00:10:06,440 --> 00:10:10,240
ขึ้นมาว่าเฮ้ยนั่นตัวอะไรวะพวกเราทุกคน
181
00:10:10,240 --> 00:10:13,560
หันไปมองตามทิศที่มันชี้ในความมืดสลัวนอก
182
00:10:13,560 --> 00:10:17,120
รัศมีแสงไฟพวกเราเห็นเงาตะคุ่มของคนจำนวน
183
00:10:17,120 --> 00:10:20,720
มากกำลังเคลื่อนไหวไปมาพวกพวกเขากำลัง
184
00:10:20,720 --> 00:10:24,920
ล้อมเราเข้ามาจากทุกทิศทุกทางมันไม่ใช่
185
00:10:24,920 --> 00:10:28,760
เงาของต้นไม้มันคือเงาของคนในเครื่องแบบ
186
00:10:28,760 --> 00:10:30,320
ทหาร
187
00:10:30,320 --> 00:10:34,079
ใจเย็นๆอย่าเพิ่งยิงผมตะโกนสั่งสุดเสียง
188
00:10:34,079 --> 00:10:37,320
พยายามข่มความกลัวของตัวเองเอาไว้เงา
189
00:10:37,320 --> 00:10:39,440
เหล่านั้นไม่ได้บุกเข้ามาพวกเขาแค่
190
00:10:39,440 --> 00:10:43,160
เคลื่อนที่ไปรอบๆที่ตั้งของเราคืนนั้นไม่
191
00:10:43,160 --> 00:10:45,440
มีใครในทีมของเราได้นอนหลับเลยแม้แต่
192
00:10:45,440 --> 00:10:48,440
วินาทีเดียวเรานั่งเกาะกลุ่มกันอยู่กลาง
193
00:10:48,440 --> 00:10:52,200
วงล้อมที่มืดมิดกอดปืนไว้แน่นและสวดมนต์
194
00:10:52,200 --> 00:10:55,279
ทุกบทที่นึกออกพวกเราไม่ได้กำลังเผชิญ
195
00:10:55,279 --> 00:10:58,399
หน้ากับศัตรูที่เป็นมนุษย์แต่เรากำลังถูก
196
00:10:58,399 --> 00:11:03,120
ปิดล้อมโดยกองร้อยผีค่ำคืนแห่งการปิดล้อม
197
00:11:03,120 --> 00:11:06,600
ผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้าและทรมานจนแทบจะ
198
00:11:06,600 --> 00:11:10,720
เป็นบ้าพวกเรานั่งหลังชนกันสาดไฟฉายไปรอบ
199
00:11:10,720 --> 00:11:13,920
ตัวตลอดเวลาเพื่อขับไล่ความมืดและเงามรณะ
200
00:11:13,920 --> 00:11:17,120
ที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบๆที่ตั้งของเรา
201
00:11:17,120 --> 00:11:20,040
เสียงกระซิบภาษาเขมรยังคงดังอยู่ไม่ขาด
202
00:11:20,040 --> 00:11:23,440
สายมันเหมือนเป็นการทรมานทานจิตวิทยาที่
203
00:11:23,440 --> 00:11:27,320
ได้ผลชะงัดหลายคนเริ่มมีอาการประสาทหลอน
204
00:11:27,320 --> 00:11:30,720
ผมในฐานะผู้นำต้องคอยตบหน้าเรียกสติลูก
205
00:11:30,720 --> 00:11:34,519
น้องอยู่ตลอดเวลาแต่ในใจของผมเองก็ใกล้จะ
206
00:11:34,519 --> 00:11:38,800
แตกสลายเต็มทีแล้วในช่วงใกล้รุ่งขณะที่
207
00:11:38,800 --> 00:11:41,480
สติของผมเริ่มเลือนลงเพราะความอ่อนเพลีย
208
00:11:41,480 --> 00:11:44,639
และอดนอนมาทั้งคืนผมก็เผลอฟุบหลับไปบน
209
00:11:44,639 --> 00:11:47,440
หลังของจ่าเดชเพื่อนคู่หูที่นั่งพิงผม
210
00:11:47,440 --> 00:11:50,839
อยู่และในช่วงชั่ววูบนั่นเองจิตของผมก็
211
00:11:50,839 --> 00:11:54,040
หลุดลอยออกจากร่างผมไม่ได้อยู่ในหุบเขา
212
00:11:54,040 --> 00:11:57,880
อัสฎงในยุคปัจจุบันอีกต่อไปภาพที่ผมเห็น
213
00:11:57,880 --> 00:12:00,720
คือสมรภูมิรบที่เต็มไปด้วยควันตืนและ
214
00:12:00,720 --> 00:12:04,279
กลิ่นคาวเลือดผมอยู่ในร่างของทหารเขมรแดง
215
00:12:04,279 --> 00:12:07,639
หนุ่มคนนึงในมือของผมถือปืนอาก้าที่ร้อน
216
00:12:07,639 --> 00:12:11,639
จี๋รอบตัวผมคือสหายร่วมรบอีกนับพันที่
217
00:12:11,639 --> 00:12:15,040
กำลังวิ่งพล่านหาที่กำบังกันอย่างอลหม
218
00:12:15,040 --> 00:12:18,079
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวอยู่รอบตัว
219
00:12:18,079 --> 00:12:20,480
เศษดิดินและชิ้นส่วนร่างกายของเพื่อนทหาร
220
00:12:20,480 --> 00:12:24,040
กระเด็นมาตกอยู่ข้างๆผมสัมผัสได้ถึงความ
221
00:12:24,040 --> 00:12:27,199
รู้สึกของทหารหนุ่มคนนั้นความสับสนความ
222
00:12:27,199 --> 00:12:31,360
หวาดกลัวและความโกรธแค้นพวกมันหักหลังเรา
223
00:12:31,360 --> 00:12:34,120
พวกมันหลอกเรามาตายเสียงผู้บังคับบัญชา
224
00:12:34,120 --> 00:12:37,360
ตะโกนกล้องเป็นภาษาเขมรแต่ผมกลับเข้าใจ
225
00:12:37,360 --> 00:12:40,839
ทุกคำพูดพวกเราถูกลวงให้เข้ามาในหุบเขา
226
00:12:40,839 --> 00:12:44,760
แห่งนี้โดยคำสั่งของนายพลที่เราเคารพโดย
227
00:12:44,760 --> 00:12:47,160
สัญญาว่าจะมีการส่งกำลังบำรุงและหน่วย
228
00:12:47,160 --> 00:12:51,639
สนับสนุนตามมาแต่ทั้งหมดมันคือคำโกหกเรา
229
00:12:51,639 --> 00:12:54,720
ถูกทิ้งให้เป็นเป้านิ่งถูกปิดล้อมและถล่ม
230
00:12:54,720 --> 00:12:57,360
โดยกองกำลังของฝ่ายตรงข้ามที่เหนือกว่า
231
00:12:57,360 --> 00:13:01,240
ทุกด้านทั้งจากบนสันเขาและทางอากาศมันคือ
232
00:13:01,240 --> 00:13:04,600
การสังหารหมู่คือการกำจัดเสี้ยนหนามทาง
233
00:13:04,600 --> 00:13:07,720
การเมืองผมเห็นเพื่อนทหารล้มตายไปต่อหน้า
234
00:13:07,720 --> 00:13:11,959
ต่อตาบางคนถูกยิงบางคนถูกสะเก็ดระเบิดบาง
235
00:13:11,959 --> 00:13:15,199
คนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่มีใคร
236
00:13:15,199 --> 00:13:18,120
หนีเพราะไม่มีที่ให้หนี
237
00:13:18,120 --> 00:13:22,399
สู้สู้จนตัวตายเพื่ออุดมการณ์ของเราเสียง
238
00:13:22,399 --> 00:13:25,639
ปลุกใจยังคงดังอยู่แต่มันช่างฟังดูว่าง
239
00:13:25,639 --> 00:13:28,959
เปล่าแล้วผมก็รู้สึกถึงแรงกระแทกอย่าง
240
00:13:28,959 --> 00:13:32,920
รุนแรงที่กลางหลังผมล้มลงไปนอนกองกับพื้น
241
00:13:32,920 --> 00:13:36,199
เลือดทะลักออกจากปากดวงตาของผมเริ่มพร่า
242
00:13:36,199 --> 00:13:39,360
มัวภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือใบหน้าของผู้
243
00:13:39,360 --> 00:13:42,240
บังคับบัญชาที่กำลังยืนเสหยะยิ้มอยู่บน
244
00:13:42,240 --> 00:13:47,160
สันเขาเป็นรอยยิ้มของผู้ทรยศความแค้นแค้น
245
00:13:47,160 --> 00:13:50,440
ความเจ็บปวดและความรู้สึกที่ถูกหักหลัง
246
00:13:50,440 --> 00:13:54,680
มันอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบจะระเบิดกูจะกลับ
247
00:13:54,680 --> 00:13:58,880
มากูจะฆ่าพวกมึงทุกคนกูจะอยู่ที่นี่รอพวก
248
00:13:58,880 --> 00:14:04,120
มึงแล้วสติของผมก็ดับวูบลง
249
00:14:04,120 --> 00:14:08,440
หมู่เคนหมู่ตื่นสิครับหมู่เคนลืมตาขึ้นมา
250
00:14:08,440 --> 00:14:11,839
พบว่าจ่าเดชกำลังเขย่าตัวผมอย่างแรงแสง
251
00:14:11,839 --> 00:14:15,320
แรกของวันเริ่มจับขอบฟ้าแล้วผมห่อหายใจ
252
00:14:15,320 --> 00:14:16,279
อย่างหนัก
253
00:14:16,279 --> 00:14:19,839
เหงื่อท่วมตัวเรากลับไปวิ่งมา 10 กภาพ
254
00:14:19,839 --> 00:14:24,079
ความทรงจำอันโหดร้ายนั้นยังคงติดตาผมอยู่
255
00:14:24,079 --> 00:14:29,399
ผมไม่ได้แค่ฝันผมสัมผัสมันมาด้วยตัวเองผม
256
00:14:29,399 --> 00:14:31,639
รับรู้ถึงความเจ็บปวดและความแค้นของดวง
257
00:14:31,639 --> 00:14:36,440
วิญญาณ 2,000 ดวงที่สถิตอยู่ที่นี่บัดนี้
258
00:14:36,440 --> 00:14:40,759
ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมไปไหน
259
00:14:40,759 --> 00:14:44,199
พวกเขาไม่ได้ต้องการทำร้ายใครแต่พวกเขา
260
00:14:44,199 --> 00:14:46,279
กำลังรอ
261
00:14:46,279 --> 00:14:48,920
รอวันที่จะได้ชำระแค้นให้กับคนที่หักหลัง
262
00:14:48,920 --> 00:14:53,880
พวกเขาและในขณะเดียวกันพวกเขาก็ยังคงรบ
263
00:14:53,880 --> 00:14:57,279
ปฏิบัติหน้าที่ในสนามรบสุดท้ายของตนเอง
264
00:14:57,279 --> 00:15:01,480
และมองว่าทุกคนที่ย่างกายเข้ามาคือศัตรู
265
00:15:01,480 --> 00:15:04,680
ผมมองไปยังลูกน้องที่แต่ละคนมีสภาพอิฐโรย
266
00:15:04,680 --> 00:15:09,199
และหวาดผวาผมรู้ได้ทันทีว่าเราต้องออกจาก
267
00:15:09,199 --> 00:15:12,920
ที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่ดวงอาทิตย์จะ
268
00:15:12,920 --> 00:15:16,160
ตกดินอีกครั้งเพราะผมไม่แน่ใจว่าถ้าต้อง
269
00:15:16,160 --> 00:15:20,560
เจอแบบเมื่อคืนอีกสักครั้งพวกเราทุกคนจะ
270
00:15:20,560 --> 00:15:24,639
ยังมีสติครบถ้วนกลับออกไปได้หรือไม่เมื่อ
271
00:15:24,639 --> 00:15:28,120
แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาในหุบเขาจนเต็มที่
272
00:15:28,120 --> 00:15:30,920
ความน่าสะพึงกลัวของเงามืดและเสียงกระซิบ
273
00:15:30,920 --> 00:15:34,279
ในยามค่ำคืนก็จางหายไปเหลือทิ้งไว้เพียง
274
00:15:34,279 --> 00:15:37,240
ความเหนื่อยล้าและสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของ
275
00:15:37,240 --> 00:15:40,839
พวกเราทุกคนผมเรียกประชุมทีมสั้นๆเพื่อ
276
00:15:40,839 --> 00:15:43,720
วางแผนการถอนตัวออกจากพื้นที่โดยเร็วที่
277
00:15:43,720 --> 00:15:47,279
สุดเราจะไม่อยู่ที่นี่จนถึงกลางคืนอีก
278
00:15:47,279 --> 00:15:51,120
แล้วเก็บของเท่าที่จำเป็นเราจะเดินทางกัน
279
00:15:51,120 --> 00:15:54,319
แบบไม่หยุดพักมุ่งหน้ากลับไปยังสันเขาทิศ
280
00:15:54,319 --> 00:15:58,079
ตะวันออกที่เราเข้ามาเข้าใจมั้ยผมออกคำ
281
00:15:58,079 --> 00:16:01,480
สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดทุกคนพยักหน้ารับ
282
00:16:01,480 --> 00:16:04,319
คำอย่างพร้อมเพรียงไม่มีใครอยากจะอยู่ใน
283
00:16:04,319 --> 00:16:08,040
ขุมนรกแห่งนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียวเรา
284
00:16:08,040 --> 00:16:11,000
เก็บสัมภาระอย่างรวดเร็วดื่มน้ำและกิน
285
00:16:11,000 --> 00:16:13,680
อาหารแห้งเพื่อประทังชีวิตแล้วจึงเริ่ม
286
00:16:13,680 --> 00:16:16,759
ออกเดินทางฟาดงป่าทึบเพื่อกลับไปยังเส้น
287
00:16:16,759 --> 00:16:21,959
ทางเดิมแต่ดูเหมือนว่าเจ้าของพื้นที่จะ
288
00:16:21,959 --> 00:16:26,000
ไม่ยอมให้เราจากไปได้ง่ายๆขณะที่เรากำลัง
289
00:16:26,000 --> 00:16:28,199
เดินผ่านลานกว้างแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วย
290
00:16:28,199 --> 00:16:32,279
ซากปลักหักพังของบังเกอร์เก่าจู่ๆหมอกหนา
291
00:16:32,279 --> 00:16:34,959
ทึบก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆตัวเราอย่างรวด
292
00:16:34,959 --> 00:16:38,199
เร็วทั้งๆที่เป็นเวลากลางวันและไม่มี
293
00:16:38,199 --> 00:16:41,920
วี่แววของฝนเลยแม้แต่น้อยหมอกนั้นหนาจัด
294
00:16:41,920 --> 00:16:45,639
จนทำให้เรามองเห็นกันในระยะไม่เกิน 5 เมต
295
00:16:45,639 --> 00:16:49,240
จับกลุ่มกันไว้อย่าให้คลาดสายตาผมตะโกน
296
00:16:49,240 --> 00:16:52,839
สั่งแล้วเราก็ได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง
297
00:16:52,839 --> 00:16:56,720
เสียงเดินสวนสนามแต่ครั้งนี้มันไม่ได้ดัง
298
00:16:56,720 --> 00:17:00,519
มาจากที่ไกลๆมันดังมาจากรอบทิศทางดังมา
299
00:17:00,519 --> 00:17:04,039
จากในม่านหมอกที่อยู่รอบๆตัวเราพื้นดิน
300
00:17:04,039 --> 00:17:06,720
เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเหมือน
301
00:17:06,720 --> 00:17:10,120
มีกองทัพขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนผลเข้ามาแม้
302
00:17:10,120 --> 00:17:12,959
จะไม่รู้ว่าเรากำลังจะเจอกับ
303
00:17:12,959 --> 00:17:16,720
แต่สัญชาตญาณบอกผมว่านี่คือการเผชิญหน้า
304
00:17:16,720 --> 00:17:21,360
ครั้งสุดท้ายและแล้วในม่านหมอกเบื้องหน้า
305
00:17:21,360 --> 00:17:26,319
พวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้นไม่ใช่เงาไม่ใช่
306
00:17:26,319 --> 00:17:30,280
เสียงแต่เป็นร่างที่จับต้องได้ด้วยตากอง
307
00:17:30,280 --> 00:17:35,280
ทัพเขม็นแดงนับร้อยนับพันค่อยๆเดินทะลุ
308
00:17:35,280 --> 00:17:38,760
ม่านหมอกออกมาใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้
309
00:17:38,760 --> 00:17:42,960
สึกแต่ดวงตาทุกคู่ลุกวาวเป็นสีแดกแดงกรรม
310
00:17:42,960 --> 00:17:46,679
จ้องเขม็งมาที่พวกเราบางร่างมีบาดแผล
311
00:17:46,679 --> 00:17:50,400
เหวอะหวะบางร่างแขนขาขาดบางร่างไม่มี
312
00:17:50,400 --> 00:17:55,000
ศีรษะแต่ทุกคนยังคงถือปืนอาก้าอยู่ในท่า
313
00:17:55,000 --> 00:17:58,799
เตรียมพร้อมและเดินมาอย่างพร้อมเพรียงพวก
314
00:17:58,799 --> 00:18:02,880
เรา 8 คนยืนตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสป
315
00:18:02,880 --> 00:18:06,240
หน้ามันเกินกว่าที่สมองจะรับได้มันคือ
316
00:18:06,240 --> 00:18:09,600
ความสยดสยองที่น่าตื่นตะลึงและน่าเศร้าใน
317
00:18:09,600 --> 00:18:13,360
เวลาเดียวกันยายิ่งจริงผมตะโกนสั่งลูก
318
00:18:13,360 --> 00:18:16,760
น้องอีกครั้งแม้ว่ามือของผมเองก็กำลังกำ
319
00:18:16,760 --> 00:18:20,760
ด้ามตืนไว้แน่นกองทัพวิญญาณหยุดเดินเมื่อ
320
00:18:20,760 --> 00:18:24,240
อยู่ห่างจากเราประมาณ 20 เมตแล้วผู้ที่ดู
321
00:18:24,240 --> 00:18:27,000
เหมือนจะเป็นผู้บังคับบัญชาก็ชักดาบปลาย
322
00:18:27,000 --> 00:18:30,440
ปืนขึ้นชี้ฟ้าก่อนจะเปล่งเสียงคำรามก้อง
323
00:18:30,440 --> 00:18:35,440
เป็นภาษาเขมรสิ้นเสียงนั้นกองร้อยผี 2,000
324
00:18:35,440 --> 00:18:38,840
นายก็กรูกันเข้ามาหาพวกเราพร้อมกับเสียง
325
00:18:38,840 --> 00:18:42,200
โห่ร้องที่ไร้เสียงมันเป็นภาพที่เหนือ
326
00:18:42,200 --> 00:18:45,559
จริงและน่ากลัวที่สุดในชีวิตพวกเขาไม่ได้
327
00:18:45,559 --> 00:18:49,240
วิ่งแต่เป็นการเคลื่อนที่รวดเร็วจนน่าตก
328
00:18:49,240 --> 00:18:55,159
ใจพวกเราหลับตาปี๋รอรับชะตารรมแต่แล้ว
329
00:18:55,159 --> 00:19:00,000
ร่างของพวกเขาก็ทะลุผ่านตัวเราไปผมรู้สึก
330
00:19:00,000 --> 00:19:03,000
ถึงความเย็นยะเยือกที่พุ่งผ่านร่างกาย
331
00:19:03,000 --> 00:19:06,159
กลิ่นอับของดินหลุมศพและกลิ่นคาวเลือดคละ
332
00:19:06,159 --> 00:19:09,400
คลุ้งไปทั่วกองทัพวิญญาณไม่ได้ต้องการจะ
333
00:19:09,400 --> 00:19:13,520
ทำร้ายเราพวกเขากำลังบุกทะลวงกำลังรบใน
334
00:19:13,520 --> 00:19:16,799
สงครามครั้งสุดท้ายของพวกเขาที่ใช้ซ้ำไป
335
00:19:16,799 --> 00:19:21,440
ซ้ำมาไม่รู้จักจบสิ้นพวกเขาวิ่งผ่านเราไป
336
00:19:21,440 --> 00:19:23,919
แล้วก็สลายหายเข้าไปในม่านหมอกอีกด้าน
337
00:19:23,919 --> 00:19:27,720
หนึ่งเมื่อร่างสุดท้ายผ่านพ้นม่านหมอกที่
338
00:19:27,720 --> 00:19:31,640
เคยทะก็ค่อยๆจางลงท้องฟ้ากลับมาสดใสอีก
339
00:19:31,640 --> 00:19:34,520
ครั้งเหลือทิ้งไว้เพียงพวกเรา 8 คนที่
340
00:19:34,520 --> 00:19:38,600
นั่งกองอยู่กับพื้นและจิตใจที่แตกสลายเรา
341
00:19:38,600 --> 00:19:41,919
ได้เห็นภาพที่มนุษย์ไม่ควรจะจะได้เห็นและ
342
00:19:41,919 --> 00:19:45,320
มันจะกลายเป็นฝันร้ายที่ติดตามเราไปตลอด
343
00:19:45,320 --> 00:19:49,360
ชีวิตหลังจากที่กองทัพวิญญาณได้บุกทะลวง
344
00:19:49,360 --> 00:19:52,559
ผ่านร่างของพวกเราไปแล้วความเงียบอันน่า
345
00:19:52,559 --> 00:19:56,400
อึดอัดก็กลับเข้ามาปกคลุมหุบเขาอีกครั้ง
346
00:19:56,400 --> 00:19:59,919
แต่ครั้งนี้มันเป็นความเงียบที่ว่างเปล่า
347
00:19:59,919 --> 00:20:03,480
อย่างแท้จริงราวกับว่าพลังงานทั้งหมดได้
348
00:20:03,480 --> 00:20:06,440
ถูกใช้ไปกับการปรากฏตัวครั้งสุดท้ายนั้น
349
00:20:06,440 --> 00:20:10,400
แล้วพวกเราทั้ง 8 คนยังคงนั่งหมดสภาพภาพ
350
00:20:10,400 --> 00:20:13,760
อยู่กับพื้นไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำ
351
00:20:13,760 --> 00:20:18,240
เดียวทุกคนต่างมีสีหน้าที่ซีดเผือดแววตา
352
00:20:18,240 --> 00:20:21,760
เหม่อลอยและยังคงสั่นเทาไม่หยุดกับภาพที่
353
00:20:21,760 --> 00:20:24,880
ได้เห็นเมื่อครู่มันเป็นประสบการณ์ที่
354
00:20:24,880 --> 00:20:27,840
ทำลายกำแพงแห่งเหตุผลและความเชื่อที่พวก
355
00:20:27,840 --> 00:20:32,159
เราเคยมีมาทั้งชีวิตจนพังพินาศผมเป็นคน
356
00:20:32,159 --> 00:20:35,600
แรกที่ได้สติกลับมาผมรู้ว่าเราไม่สามารถ
357
00:20:35,600 --> 00:20:38,679
นั่งจมอยู่กับความกลัวตรงนี้ได้อีกต่อไป
358
00:20:38,679 --> 00:20:42,120
ขืนชักช้าดวงอาทิตย์อาจจะตกดินอีกครั้ง
359
00:20:42,120 --> 00:20:44,919
และผมไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าจะเกิดอะไร
360
00:20:44,919 --> 00:20:50,039
ขึ้นต่อไปลุกขึ้นทุกคนลุกขึ้นผมโตหวาด
361
00:20:50,039 --> 00:20:52,919
เสร็จลูกน้องพยายามใช้ความเกรี้ยวกราด
362
00:20:52,919 --> 00:20:56,159
เพื่อกระตุ้นให้ทุกคนขยับเราจะตายกันหมด
363
00:20:56,159 --> 00:20:59,559
ถ้ายังนั่งอยู่ตรงนี้ไปวิ่งวิ่งไปที่สัน
364
00:20:59,559 --> 00:21:03,760
เขาคำพูดของผมได้ผลเราค่อยๆพยุงกันลุก
365
00:21:03,760 --> 00:21:06,400
ขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลแล้วออกวิ่งอย่าง
366
00:21:06,400 --> 00:21:09,799
ไม่คิดชีวิตวิ่งไปตามทิศทางที่เราจำได้
367
00:21:09,799 --> 00:21:13,400
ว่ามันคือทางออกเราไม่สนใจกิ่งไม้ที่ขีด
368
00:21:13,400 --> 00:21:16,880
ขวนใบหน้าไม่สนใจหนามที่เกี่ยวเสื้อผ้า
369
00:21:16,880 --> 00:21:20,000
เราสนใจเพียงอย่างเดียวคือการออกไปจากหุบ
370
00:21:20,000 --> 00:21:23,320
เขานรกนี้ให้เร็วที่สุดเราวิ่งไปข้างหน้า
371
00:21:23,320 --> 00:21:26,919
โดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังอีกเลย
372
00:21:26,919 --> 00:21:30,120
ผมไม่รู้ว่าเราวิ่งกันไปนานแค่ไหนรู้แต่
373
00:21:30,120 --> 00:21:32,720
เพียงว่าปอดของผมแทบจะระเบิดออกมาเป็น
374
00:21:32,720 --> 00:21:36,919
เสี่ยงๆแต่ในที่สุดเราก็มาถึงตีนสันเขา
375
00:21:36,919 --> 00:21:39,320
ที่เป็นเหมือนเส้นแบ่งระหว่างโลกของคน
376
00:21:39,320 --> 00:21:43,159
เป็นและโลกของคนตายเราปีนป่ายมันขึ้นไป
377
00:21:43,159 --> 00:21:46,520
อย่างสุดชีวิตและในวินาทีที่เท้าของผมได้
378
00:21:46,520 --> 00:21:50,240
สัมผัสกับพื้นดินบนยอดสันเขาผมก็รู้สึก
379
00:21:50,240 --> 00:21:53,440
เหมือนกับว่าโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่ง
380
00:21:53,440 --> 00:21:57,600
พันธนาการพวกเราไว้ได้ขาดสะบั้นลงผมหัน
381
00:21:57,600 --> 00:21:59,919
กลับไปมองยังหุบเขาอัสฎงที่อยู่เบื้อง
382
00:21:59,919 --> 00:22:03,200
ล่างมันยังคงดูรกทึบและมืดครึ้มเหมือน
383
00:22:03,200 --> 00:22:07,039
เดิมแต่ผมไม่รู้สึกถึงแรงกดดันหรือสายตา
384
00:22:07,039 --> 00:22:10,840
ที่จับจ้องอีกต่อไปแล้วมันเหมือนกับว่า
385
00:22:10,840 --> 00:22:14,360
อาถรรพ์ของที่นั่นจะสิ้นสุดลงที่แนวสัน
386
00:22:14,360 --> 00:22:18,200
เขานี้เราเดินทางกลับฐานด้วยสภาพสะบัก
387
00:22:18,200 --> 00:22:21,240
สะบอมและอิฐโรยอย่างหนักเมื่อผู้กองและ
388
00:22:21,240 --> 00:22:24,640
นายทหารคนอื่นๆเห็นสภาพของพวกเราพวกเขาก็
389
00:22:24,640 --> 00:22:28,080
ไม่ได้ซักถามอะไรมากนักเพียงแกตบไหล่เบาๆ
390
00:22:28,080 --> 00:22:31,880
และสั่งให้นวยพยาบาลเข้ามาดูแลเราทันทีผม
391
00:22:31,880 --> 00:22:35,320
รู้ได้จากแววตาของผู้กองและนายดาบเข้มว่า
392
00:22:35,320 --> 00:22:39,320
พวกเขารู้อยู่แล้วว่าเราไปเจอกับอะไรมาผม
393
00:22:39,320 --> 00:22:42,120
ทำรายงานสรุปภารกิจไปตามความเป็นจริงทุก
394
00:22:42,120 --> 00:22:45,880
ประการแน่นอนว่าผมละเว้นเรื่องราวเหนือ
395
00:22:45,880 --> 00:22:49,799
ธรรมชาติเอาไว้และสรุปไปเพียงแค่ว่าไม่พบ
396
00:22:49,799 --> 00:22:52,880
ร่องรอยของกลุ่มกำลังติดอาวุธในปัจจุบัน
397
00:22:52,880 --> 00:22:56,000
แต่พบหลักฐานของสมรภูมิรบเก่าในอดีตจำนวน
398
00:22:56,000 --> 00:22:59,400
มากพื้นที่ไม่เหมาะแก่การปฏิบัติภารกิจใด
399
00:22:59,400 --> 00:23:02,480
ๆทั้งสิ้นและควรประกาศให้เป็นเขตหวงห้าม
400
00:23:02,480 --> 00:23:04,279
ถาวร
401
00:23:04,279 --> 00:23:07,080
หลังจากเหตุการณ์นั้นทีมของผมก็ถูกยุบ
402
00:23:07,080 --> 00:23:10,039
ชั่วคราวพวกเราทุกคนถูกส่งตัวไปพบ
403
00:23:10,039 --> 00:23:13,840
จิตแพทย์เพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจบางคนลาออก
404
00:23:13,840 --> 00:23:17,360
จากรัชกาลไปเลยส่วนผมและอีกไม่กี่คนที่
405
00:23:17,360 --> 00:23:20,840
ยังคงรับรัชการต่อก็ถูกย้ายไปประจำการใน
406
00:23:20,840 --> 00:23:23,919
หน่วยอื่นไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เกิด
407
00:23:23,919 --> 00:23:27,159
ขึ้นในหุบเขาอัสฎงอีกเลยมันกลายเป็น
408
00:23:27,159 --> 00:23:29,960
เหมือนบาดแผลที่ถูกซ่อนไว้ในใจของพวกเรา
409
00:23:29,960 --> 00:23:34,520
แต่ละคนหลายปีผ่านไปผมได้มีโอกาสกลับไป
410
00:23:34,520 --> 00:23:37,919
ที่กรมเก่าอีกครั้งและได้พบกับนายดาบเข้ม
411
00:23:37,919 --> 00:23:41,400
ที่ตอนนี้แก่ลงไปมากแล้วเรานั่งคุยรำลึก
412
00:23:41,400 --> 00:23:44,320
ความหลังกันจนมาถึงเรื่องของหุบเขาแห่ง
413
00:23:44,320 --> 00:23:47,559
นั้นหมู่เคนรู้มั้ยว่าหลังจากที่พวกหมู่
414
00:23:47,559 --> 00:23:50,360
กลับมาทางการเขาก็ประกาศให้หุบเขานั่น
415
00:23:50,360 --> 00:23:53,120
เป็นเขตภัยพิบัติสงครามห้ามใครเข้าไปอีก
416
00:23:53,120 --> 00:23:56,520
เด็ดขาดเลยนะดีแล้วล่ะครับดาบก็ควรจะเป็น
417
00:23:56,520 --> 00:24:00,440
อย่างนั้นแล้วก็มีพระธุดงค์ที่ท่านไปปัก
418
00:24:00,440 --> 00:24:03,240
กรดอยู่แถวชายแดนท่านเล่าให้ชาวบ้านฟัง
419
00:24:03,240 --> 00:24:06,360
ว่าท่านได้นิมิตเห็นดวงวิญญาณทหารนับพัน
420
00:24:06,360 --> 00:24:11,120
มาขอส่วนบุญท่านบอกว่าพวกเขารอคอยมานานจน
421
00:24:11,120 --> 00:24:14,640
กระทั่งได้เจอกับทหารกลุ่มนึงที่ไม่ได้มี
422
00:24:14,640 --> 00:24:18,200
เจตนาไปทำร้ายพวกเขาการปรากฏตัวของพวก
423
00:24:18,200 --> 00:24:21,799
หมู่เหมือนไปปลดล็อคอะไรบางอย่างตอนนี้ก็
424
00:24:21,799 --> 00:24:25,120
คงจะเหลือแต่ดวงวิญญาณที่ยังคงยุติอยู่
425
00:24:25,120 --> 00:24:28,559
ไม่มากแล้วผมฟังแล้วก็ได้แต่ยกมือไหว้
426
00:24:28,559 --> 00:24:32,679
ท่วมหัวน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวพื้นดิน
427
00:24:32,679 --> 00:24:35,440
ทุกตารางนิ้วบนโลกใบนี้ล้วนแต่มี
428
00:24:35,440 --> 00:24:37,840
ประวัติศาสตร์และความทรงจำของมันเองทั้ง
429
00:24:37,840 --> 00:24:41,760
สิ้นบางแห่งเป็นความทรงจำที่สวยงามแต่บาง
430
00:24:41,760 --> 00:24:45,200
แห่งก็ชุ่มโชคด้วยเลือดและน้ำตาการให้
431
00:24:45,200 --> 00:24:48,200
เกียรติสถานที่และการแผ่เมตตาให้กับดวง
432
00:24:48,200 --> 00:24:51,480
วิญญาณที่อาจจะยังคงสถิตอยู่ณที่นั่นคือ
433
00:24:51,480 --> 00:24:55,120
สิ่งที่พึงกระทำความแค้นไม่ได้ช่วยให้
434
00:24:55,120 --> 00:24:58,440
อะไรดีขึ้นมีแต่จะสร้างบ่วงผูกมัดให้จม
435
00:24:58,440 --> 00:25:01,880
อยู่กับความทุกข์ไม่สิ้นสุดการให้อภัยและ
436
00:25:01,880 --> 00:25:05,760
การปล่อยวางแม้จะทำได้ยากแต่คือทางเดียว
437
00:25:05,760 --> 00:25:09,000
ที่จะนำดวงวิญญาณไปสู่การหลุดพ้นและนำ
438
00:25:09,000 --> 00:25:12,520
ความสงบสุขมาสู่หัวใจของคนที่ยังมีชีวิต
439
00:25:12,520 --> 00:25:14,500
อยู่
440
00:25:14,500 --> 00:25:17,170
[เพลง]63932