All language subtitles for ក្រុមហ៊ុនខ្មោចទាហានខ្មែរ ២០០០[Thai (auto-

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian Download
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu
Would you like to inspect the original subtitles? These are the user uploaded subtitles that are being translated: 1 00:00:00,800 --> 00:00:05,450 [เพลง] 2 00:00:05,450 --> 00:00:06,100 [ปรบมือ] 3 00:00:06,100 --> 00:00:09,519 [เพลง] 4 00:00:09,519 --> 00:00:12,440 ผมชื่อเคนครับเป็นจ่า 10 เอกแห่งหน่วย 5 00:00:12,440 --> 00:00:16,039 ทหารพรานจู่โจมที่มีภารกิจหลักในการล่า 6 00:00:16,039 --> 00:00:19,320 ตระเวนพิสูจน์ทราบในพื้นที่เปราะบางแนว 7 00:00:19,320 --> 00:00:23,039 ชายแดนไทยกัมพูชาชีวิตของพวกเราคลุกคลี 8 00:00:23,039 --> 00:00:26,880 อยู่กับดินปืนเสียงระเบิดและความตายจนแทบ 9 00:00:26,880 --> 00:00:30,279 จะเป็นเรื่องปกติเรื่องผีสางเทวดาสำหรับ 10 00:00:30,279 --> 00:00:33,160 ทหารผ่านศึกมาอย่างโชคโชนอย่างพวกเรานั้น 11 00:00:33,160 --> 00:00:36,360 ฟังดูเป็นเรื่องรองลงไปจากอันตรายที่มอง 12 00:00:36,360 --> 00:00:40,039 เห็นได้ด้วยตาเปล่าจนกระทั่งเราได้รับ 13 00:00:40,039 --> 00:00:44,440 ภารกิจพิเศษครั้งนั้นวันนั้นผู้บังคับกอง 14 00:00:44,440 --> 00:00:47,120 ร้อยเรียกผมและหัวหน้าชุดปฏิบัติการอีก 15 00:00:47,120 --> 00:00:50,079 2-3 นายเข้าไปรับฟังคำสั่งในห้องบัญชา 16 00:00:50,079 --> 00:00:54,000 การแผนที่ทางอากาศขนาดใหญ่ถูกกางออกบน 17 00:00:54,000 --> 00:00:57,719 โต๊ะผู้กองใช้นิ้วชี้ไปยังพื้นที่สีเขียว 18 00:00:57,719 --> 00:01:00,359 ทึบแห่งหนึ่งที่อยู่ในฝั่งประเทศเพื่อน 19 00:01:00,359 --> 00:01:03,440 บ้านแต่ล้ำเข้ามาใกล้กับชายแดนไทยมากเป็น 20 00:01:03,440 --> 00:01:07,400 พิเศษพื้นที่เป้าหมายของเราคือฮุบเขา 21 00:01:07,400 --> 00:01:11,159 อัสฎงผู้กองกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งครึม 22 00:01:11,159 --> 00:01:14,600 จากข้อมูลของหน่วยข่าวกรองเชื่อว่าอาจมี 23 00:01:14,600 --> 00:01:17,600 กลุ่มกำลังไม่ทราบฝ่ายใช้เป็นแหล่งซ่อง 24 00:01:17,600 --> 00:01:21,240 สุมและลำเลียงอาวุธภารกิจของพวกคุณคือการ 25 00:01:21,240 --> 00:01:25,240 เข้าไปที่สู่ทราบถ่ายภาพและเก็บข้อมูลให้ 26 00:01:25,240 --> 00:01:28,439 ได้มากที่สุดโดยห้ามทำการปะทะโดยไม่ 27 00:01:28,439 --> 00:01:29,520 จำเป็น 28 00:01:29,520 --> 00:01:32,920 ผมมองไปยังพื้นที่บนแผนที่มันเป็นหุบเขา 29 00:01:32,920 --> 00:01:36,079 ขนาดใหญ่ที่ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาสูงชัน 30 00:01:36,079 --> 00:01:38,840 เกือบทุกด้านดูเป็นทำเลที่เหมาะแก่การ 31 00:01:38,840 --> 00:01:41,920 ตั้งรับและซุ่มโจมตีอย่างยิ่งแต่สิ่งที่ 32 00:01:41,920 --> 00:01:44,960 ทำให้ผมรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลังคือ 33 00:01:44,960 --> 00:01:49,240 ชื่อของมันหุบเขาอัสฎงชื่อที่ฟังดูเป็นลง 34 00:01:49,240 --> 00:01:52,799 ร้ายอย่างบอกไม่ถูกหลังจากรับทราบภารกิจ 35 00:01:52,799 --> 00:01:56,159 และกำลังจะเดินออกจากห้องในดาบเข้มนาย 36 00:01:56,159 --> 00:01:58,640 ทหารรุ่นพ่อที่ทำงานด้านธุรการ 37 00:01:58,640 --> 00:02:01,719 และเป็นเหมือนสานุกรมเคลื่อนที่ของกรมก็ 38 00:02:01,719 --> 00:02:06,799 ได้เรียกผมไว้หมู่เคนระวังตัวให้ดีนะไอ้ 39 00:02:06,799 --> 00:02:10,800 หุบเขานั่นมันมีตำนานผมหันกลับไปมองในดาบ 40 00:02:10,800 --> 00:02:14,879 ด้วยความสนใจตำนานอะไรครับดาบสมัยสงคราม 41 00:02:14,879 --> 00:02:18,840 กลางเมืองเขมรหลายสิบปีก่อนบริเวณนั้นเคย 42 00:02:18,840 --> 00:02:21,959 เป็นที่ตั้งของกองกำลังเขมรแดงหน่วยหนึ่ง 43 00:02:21,959 --> 00:02:25,239 ว่ากันว่าเป็นหน่วยที่โหดเหี้ยมและรบเก่ง 44 00:02:25,239 --> 00:02:28,519 มากมีกำลังพลเกือบ 2,000 นาย 45 00:02:28,519 --> 00:02:31,800 แต่แล้ววันหนึ่งพวกเขาก็ถูกฝ่ายตรงข้าม 46 00:02:31,800 --> 00:02:35,720 ซึ่งอาจเป็นเวียดนามหรือเขมรใฝ่เฮงสำริน 47 00:02:35,720 --> 00:02:39,080 ลวงให้เข้าไปติดกลับอยู่ในหุบเขานั่นแล้ว 48 00:02:39,080 --> 00:02:43,640 ก็โดนถล่มด้วยอาวุธหนักจากทุกทิศทางว่า 49 00:02:43,640 --> 00:02:47,840 กันว่าไม่มีใครรอดออกมาได้แม้แต่คนเดียว 50 00:02:47,840 --> 00:02:51,560 2,000 ชีวิตถูกฝังทั้งเป็นอยู่ในหุบเขา 51 00:02:51,560 --> 00:02:54,480 นั่นแหละแล้วยังไงต่อครับดาบลูกน้องของผม 52 00:02:54,480 --> 00:02:57,680 ถามขึ้นหลังจากนั้นเป็นต้นมาก็ไม่มีใคร 53 00:02:57,680 --> 00:03:01,360 กล้าย่างไกลเข้าไปในหุบเขานั้นอีกเลยทหาร 54 00:03:01,360 --> 00:03:04,720 พรานรุ่นเก่าๆที่เคยหลงเข้าไปก็เจอดีกัน 55 00:03:04,720 --> 00:03:09,200 ทุกรายเห็นกองทัพทหารเดินทะลุป่าออกมาบาง 56 00:03:09,200 --> 00:03:12,560 คนเจอหนักถึงขั้นสติฟั้นเฟือนปรับมาเขา 57 00:03:12,560 --> 00:03:16,799 เรียกที่นั่นว่าสุสานของกองร้อย 2,000 ศพ 58 00:03:16,799 --> 00:03:19,640 วิญญาณของพวกเขายังไม่ได้ไปไหนเพราะยัง 59 00:03:19,640 --> 00:03:22,840 เต็มไปด้วยความแค้นที่ถูกหักหลังและยังคง 60 00:03:22,840 --> 00:03:26,959 ทำหน้าที่รบต่อไปในสมรภูมิสุดท้ายของพวก 61 00:03:26,959 --> 00:03:30,480 เขาแม้เรื่องเล่าของนายดาบเข้มจะน่าขนหัว 62 00:03:30,480 --> 00:03:34,400 ลุกเพียงใดแต่คำสั่งก็คือคำสั่งในฐานะ 63 00:03:34,400 --> 00:03:38,000 ทหารเราไม่มีสิทธิ์เลือกผมทำได้เพียงแค่ 64 00:03:38,000 --> 00:03:40,879 รับฟังและเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมที่ 65 00:03:40,879 --> 00:03:44,159 สุดสำหรับภารกิจที่กำลังจะมาถึงโดยที่ไม่ 66 00:03:44,159 --> 00:03:47,439 รู้เลยว่าพวกเรากำลังจะเดินเท้าเข้าไปสู่ 67 00:03:47,439 --> 00:03:51,439 ใจกลางของขุมนรกบนดินที่ซึ่งความตายไม่ 68 00:03:51,439 --> 00:03:54,599 ใช่จุดจบแต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฝัน 69 00:03:54,599 --> 00:03:57,959 ร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุดรุ่งสางของอีก 2 70 00:03:57,959 --> 00:04:01,840 วันต่อมาทีมของผมซึ่งประกอบด้วยกำลังพล 71 00:04:01,840 --> 00:04:05,000 ที่คัดมาอย่างดีที่สุด 8 นายก็เริ่มออก 72 00:04:05,000 --> 00:04:07,959 เดินทางจากฐานที่มั่นชายแดนมุ่งหน้าสู่ 73 00:04:07,959 --> 00:04:11,640 หุบเขาอัสฎงการเดินทางในช่วงแรกเป็นไป 74 00:04:11,640 --> 00:04:15,000 อย่างราบรื่นเราลัดเลาะไปตามภูมิประเทศ 75 00:04:15,000 --> 00:04:18,160 ที่คุ้นเคยผ่านป่าโปร่งแต่เมื่อเราข้าม 76 00:04:18,160 --> 00:04:21,000 สันเขาที่เป็นเหมือนปราการด่างสุดท้าย 77 00:04:21,000 --> 00:04:24,360 ก่อนจะเข้าสู่เขตหุบเขาบรรยากาศรอบตัวก็ 78 00:04:24,360 --> 00:04:26,720 เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง 79 00:04:26,720 --> 00:04:29,880 ราวกับว่าเราได้ก้าวผ่านม่านที่มองไม่ 80 00:04:29,880 --> 00:04:34,759 เห็นเข้าไปสู่อีกโลกหนึ่งป่าที่เคยโปร่ง 81 00:04:34,759 --> 00:04:38,160 กลับกลายเป็นป่าดงดิบแสงแดดแทบจะส่องลงมา 82 00:04:38,160 --> 00:04:41,759 ไม่ถึงพื้นต้นไม้แต่ละต้นสูงใหญ่ผิดปกติ 83 00:04:41,759 --> 00:04:45,800 จนดูน่าขนลุกอากาศที่เคยร้อนอบอ้าวกลับ 84 00:04:45,800 --> 00:04:48,680 เย็นยะเเยือกขึ้นมาอย่างกะทันหันและที่ 85 00:04:48,680 --> 00:04:52,240 แปลกที่สุดคือความเงียบเสียงแจ็คกระจั่น 86 00:04:52,240 --> 00:04:55,440 เรียไรและเสียงนกที่เคยได้ยินตลอดทางบัด 87 00:04:55,440 --> 00:04:58,880 นี้ได้เงียบสงัดลงอย่างพร้อมเพรียงกันทุก 88 00:04:58,880 --> 00:05:02,479 คนตรวจสอบอาวุธและจับกลุ่มกันไว้ห้ามแยก 89 00:05:02,479 --> 00:05:05,800 เด็ดขาดผมสั่งลูกน้องผ่านวิทยุสื่อสาร 90 00:05:05,800 --> 00:05:08,039 ด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บอาการให้เป็น 91 00:05:08,039 --> 00:05:11,199 ปกติที่สุดเราเดินลึกเข้ามาในหุบเขา 92 00:05:11,199 --> 00:05:14,120 เรื่อยๆอย่างระมัดระวังทุกสายตาคอยสอด 93 00:05:14,120 --> 00:05:17,680 ส่องไปรอบตัวเพื่อระวังการซุ่มโจมตีแต่ 94 00:05:17,680 --> 00:05:20,440 สิ่งที่เราพบกลับไม่ใช่ร่องรอยของกลุ่ม 95 00:05:20,440 --> 00:05:25,560 กำลังติดอาวุธหากแต่เป็นร่องรอยของอดีต 96 00:05:25,560 --> 00:05:28,160 เราเริ่มพบกับเศษซากของสงครามที่ถูกกาล 97 00:05:28,160 --> 00:05:31,280 เวลากลืนกินหมวกเหล็กแบบเก่าของทหารเขมร 98 00:05:31,280 --> 00:05:35,319 แดงที่ขึ้นสนิมเกอะกรังและมีรูกระสุนพรุน 99 00:05:35,319 --> 00:05:38,479 2 กระสุนปืนอาก้าที่ว่างเปล่ารองเท้าผ้า 100 00:05:38,479 --> 00:05:41,639 ใบสีดำที่เปื่อยยุ่ยและที่ทำให้พวกเราทุก 101 00:05:41,639 --> 00:05:46,440 คนต้องหยุดชะงักคือหลุมขนาดใหญ่หลายหลุม 102 00:05:46,440 --> 00:05:49,840 ที่ดูเหมือนจะเป็นหลุมศพหมู่แม้จะถูกปก 103 00:05:49,840 --> 00:05:52,759 คลุมด้วยหญ้าและใบไม้แต่เราก็ยังมองเห็น 104 00:05:52,759 --> 00:05:55,440 เศษกระดูกมนุษย์โผล่พ้นดินขึ้นมาให้เห็น 105 00:05:55,440 --> 00:05:57,319 ประาย 106 00:05:57,319 --> 00:05:59,840 ผมสั่งให้ลูกน้องถ่ายภาพและบันทึกพิกัด 107 00:05:59,840 --> 00:06:02,840 ของสิ่งที่พบไว้เป็นหลักฐานขณะที่กำลังจะ 108 00:06:02,840 --> 00:06:07,000 ออกเดินทางต่อไอ้เป้พลวิทยุของทีมก็สะกิด 109 00:06:07,000 --> 00:06:11,599 แขนผมหมู่ครับได้ยินอะไรมั้ยครับผมเงี่ย 110 00:06:11,599 --> 00:06:15,280 หูฟังในตอนแรกผมไม่ได้ยินอะไรแต่เมื่อ 111 00:06:15,280 --> 00:06:19,639 ตั้งใจฟังดีๆในท่ามกลางความเงียบสงัดนั้น 112 00:06:19,639 --> 00:06:22,919 ผมก็ได้ยินมันเป็นเสียงที่ฟังดูคล้ายกับ 113 00:06:22,919 --> 00:06:27,720 เสียงคนจำนวนมากกำลังเดินสวนสนามมันเป็น 114 00:06:27,720 --> 00:06:30,080 เสียงย่ำเท้าที่พร้อมเพรียงกันของคนนับ 115 00:06:30,080 --> 00:06:33,280 ร้อยนับพันดังมาจากที่ไหนสักแห่งในป่าลึก 116 00:06:33,280 --> 00:06:36,440 เบื้องหน้าเสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ 117 00:06:36,440 --> 00:06:38,919 จนพื้นดินที่พวกเรายืนอยู่สั่นสะเทือน 118 00:06:38,919 --> 00:06:41,680 เล็กน้อยพวกเราทุกคนรีบหาที่กำบังและ 119 00:06:41,680 --> 00:06:44,639 เตรียมอาวุธพร้อมยิงทันทีผมส่องกล้องมอง 120 00:06:44,639 --> 00:06:48,000 ไปยังทิศทางของเสียงแต่ก็ไม่เห็นอะไรไม่ 121 00:06:48,000 --> 00:06:51,599 เห็นแม้แต่เงาของคนแต่เสียงนั้นมันยังคง 122 00:06:51,599 --> 00:06:55,919 ดังอยู่มันดังหน้าพวกเราไปแล้วก็ค่อยๆไกล 123 00:06:55,919 --> 00:06:59,680 ออกไปจนกระทั่งเงียบหายไปในที่สุดพวกเรา 124 00:06:59,680 --> 00:07:02,080 มองหน้ากันเลือกลากนี่มันไม่ใช่เรื่อง 125 00:07:02,080 --> 00:07:06,039 ปกติแล้วตำนานที่นายดับเข้มเคยเล่ามันได้ 126 00:07:06,039 --> 00:07:09,440 เริ่มต้นขึ้นแล้วและพวกเราก็ได้กลายเป็น 127 00:07:09,440 --> 00:07:13,479 ส่วนหนึ่งของมันโดยสมบูรณ์ค่ำคืนนี้ในใจ 128 00:07:13,479 --> 00:07:16,680 กลางของหุบเขามรณะแห่งนี้คงจะเป็นค่ำคืน 129 00:07:16,680 --> 00:07:20,240 ที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของพวกเราหลังจาก 130 00:07:20,240 --> 00:07:23,680 เผชิญหน้ากับเสียงปริศนาในตอนกลางวันขวัญ 131 00:07:23,680 --> 00:07:27,599 และกำลังใจของทีมก็ลดวบลงอย่างเห็นได้ชัด 132 00:07:27,599 --> 00:07:30,479 ผมในฐานะหัวหน้าชุดต้องพยายามอย่างหนักใน 133 00:07:30,479 --> 00:07:33,440 การควบคุมสถานการณ์และสร้างความเชื่อมั่น 134 00:07:33,440 --> 00:07:37,280 ให้ลูกน้องกลับคืนมาเราตัดสินใจหาทำเลที่ 135 00:07:37,280 --> 00:07:40,400 เหมาะสมเพื่อตั้งฐานพักแรงชั่วคราวสำหรับ 136 00:07:40,400 --> 00:07:43,400 คืนนี้ซึ่งเป็นเนินดินเล็กๆที่ค่อนข้าง 137 00:07:43,400 --> 00:07:47,440 โล่งและสามารถมองเห็นได้รอบทิศเราจัดเวร 138 00:07:47,440 --> 00:07:50,759 ยามกันอย่างรัดกุมกว่าปกติแบ่งกำลังออก 139 00:07:50,759 --> 00:07:54,440 เป็น 4 ผลัดผลัดและ 2 นายและก่อกองไฟขึ้น 140 00:07:54,440 --> 00:07:57,199 ตรงกลางเพื่อให้แสงสว่างและสร้างความอบ 141 00:07:57,199 --> 00:08:00,800 อุ่นเมื่อความมืดเริ่มโรยตัวลึงมาปกคลุม 142 00:08:00,800 --> 00:08:04,159 หุบเขาบรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งทวีความน่า 143 00:08:04,159 --> 00:08:07,280 สะพรึงกลัวขึ้นเป็นร้อยเท่าความเงียบสงัด 144 00:08:07,280 --> 00:08:10,000 กลับมาอีกครั้งแต่คราวนี้มันเป็นความ 145 00:08:10,000 --> 00:08:13,080 เงียบที่ไม่ได้ว่างเปล่าผมรู้สึกเหมือนมี 146 00:08:13,080 --> 00:08:16,680 สายตานับร้อยนับพันคู่กำลังจับจ้องพวกเรา 147 00:08:16,680 --> 00:08:19,680 อยู่จากทุกทิศทุกทางเป็นสายตาที่เต็มไป 148 00:08:19,680 --> 00:08:22,879 ด้วยความสงสัยความไม่เป็นมิตรและความ 149 00:08:22,879 --> 00:08:27,120 อาฆาตแค้นผมเข้าเวรเป็นผลัดแรกคู่กับไอ้ 150 00:08:27,120 --> 00:08:30,199 ยอดทหารพรานหนุ่มที่เพิ่งย้ายมาประจำการ 151 00:08:30,199 --> 00:08:32,959 ได้ไม่นานมันยังดูตื่นกลัวกับเหตุการณ์ 152 00:08:32,959 --> 00:08:36,039 เมื่อตอนกลางวันไม่หายผมพยายามชวนมันคุย 153 00:08:36,039 --> 00:08:38,959 เรื่องสัพเพเหระเพื่อทำลายความเงียบแต่ดู 154 00:08:38,959 --> 00:08:42,000 เหมือนจะไม่ค่อยได้ผลนักท่ามกลางเสียงฟืน 155 00:08:42,000 --> 00:08:44,680 ในกองไฟผมก็ได้ยินมันอีกครั้งมันเป็น 156 00:08:44,680 --> 00:08:48,440 เสียงกระซิบในภาษาเขมรดังแว่วมาจากรอบทิศ 157 00:08:48,440 --> 00:08:53,160 ทางดังมาจากในพงไม้บนยอดไม้และใต้พื้นดิน 158 00:08:53,160 --> 00:08:55,720 มันฟังดูเหมือนมีคนจำนวนมากกำลังพูดคุย 159 00:08:55,720 --> 00:08:59,680 กันวางแผนอะไรบางอย่างแม้ผมจะฟังไม่ออกก็ 160 00:08:59,680 --> 00:09:03,480 แต่สัมผัสได้ถึงเจตนาที่ไม่ดีหมู่ครับ 161 00:09:03,480 --> 00:09:06,200 หมู่ได้ยินมั้ยครับไอ้ยอดกระซิบถามผม 162 00:09:06,200 --> 00:09:09,680 เสียงสั่นได้ยินแต่อย่านอกเรื่องจดจ่อ 163 00:09:09,680 --> 00:09:12,240 อยู่กับพื้นที่รับผิดชอบของตัวเองไม่ว่า 164 00:09:12,240 --> 00:09:15,320 เห็นอะไรหรือได้ยินอะไรห้ามยิงเด็ดขาดจน 165 00:09:15,320 --> 00:09:19,040 กว่าจะได้รับคำสั่งผมกำชับลูกน้องเสียง 166 00:09:19,040 --> 00:09:22,040 กระซิบดังขึ้นเรื่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆจน 167 00:09:22,040 --> 00:09:25,920 ผมรู้สึกเหมือนมีคนมายืนหายใจรถต้นคอผม 168 00:09:25,920 --> 00:09:30,160 สะดุ้งสุดตัวรีบหันขวับไปแต่ก็ไม่พบใคร 169 00:09:30,160 --> 00:09:33,200 แล้วเหตุการณ์ก็เริ่มเลวร้ายลงกองไฟที่ 170 00:09:33,200 --> 00:09:37,720 เคยลุกโชตช่วงจู่ๆก็หรี่แสงลงหรี่ลงจนแทบ 171 00:09:37,720 --> 00:09:41,160 จะมอดดับทั้งๆที่ยังมีฟืนอยู่เต็มและไม่ 172 00:09:41,160 --> 00:09:44,920 มีลมพัดแม้แต่น้อยความมืดเข้าปกคลุมรอบ 173 00:09:44,920 --> 00:09:48,040 ตัวเราอย่างฉับพลันเหลือเพียงแสงไฟจากไฟ 174 00:09:48,040 --> 00:09:50,880 ฉายบนหัวของพวกเราเท่านั้นผมพยพยายามติด 175 00:09:50,880 --> 00:09:53,720 ต่อผ่านวิทยุกลับไปยังฐานหลักแต่สิ่งที่ 176 00:09:53,720 --> 00:09:56,680 ได้ยินกลับมามีเพียงเสียงซ่าเหมือนถูก 177 00:09:56,680 --> 00:10:00,160 คลื่นอะไรบางอย่างรบกวนเราถูกตัดขาดจาก 178 00:10:00,160 --> 00:10:04,120 โลกภายนอกโดยสมบูรณ์แล้วทันใดนั้นเองไอ้ 179 00:10:04,120 --> 00:10:06,440 ท็อปที่เข้าเวรอยู่อีกฝั่งนึงก็ร้องลั่น 180 00:10:06,440 --> 00:10:10,240 ขึ้นมาว่าเฮ้ยนั่นตัวอะไรวะพวกเราทุกคน 181 00:10:10,240 --> 00:10:13,560 หันไปมองตามทิศที่มันชี้ในความมืดสลัวนอก 182 00:10:13,560 --> 00:10:17,120 รัศมีแสงไฟพวกเราเห็นเงาตะคุ่มของคนจำนวน 183 00:10:17,120 --> 00:10:20,720 มากกำลังเคลื่อนไหวไปมาพวกพวกเขากำลัง 184 00:10:20,720 --> 00:10:24,920 ล้อมเราเข้ามาจากทุกทิศทุกทางมันไม่ใช่ 185 00:10:24,920 --> 00:10:28,760 เงาของต้นไม้มันคือเงาของคนในเครื่องแบบ 186 00:10:28,760 --> 00:10:30,320 ทหาร 187 00:10:30,320 --> 00:10:34,079 ใจเย็นๆอย่าเพิ่งยิงผมตะโกนสั่งสุดเสียง 188 00:10:34,079 --> 00:10:37,320 พยายามข่มความกลัวของตัวเองเอาไว้เงา 189 00:10:37,320 --> 00:10:39,440 เหล่านั้นไม่ได้บุกเข้ามาพวกเขาแค่ 190 00:10:39,440 --> 00:10:43,160 เคลื่อนที่ไปรอบๆที่ตั้งของเราคืนนั้นไม่ 191 00:10:43,160 --> 00:10:45,440 มีใครในทีมของเราได้นอนหลับเลยแม้แต่ 192 00:10:45,440 --> 00:10:48,440 วินาทีเดียวเรานั่งเกาะกลุ่มกันอยู่กลาง 193 00:10:48,440 --> 00:10:52,200 วงล้อมที่มืดมิดกอดปืนไว้แน่นและสวดมนต์ 194 00:10:52,200 --> 00:10:55,279 ทุกบทที่นึกออกพวกเราไม่ได้กำลังเผชิญ 195 00:10:55,279 --> 00:10:58,399 หน้ากับศัตรูที่เป็นมนุษย์แต่เรากำลังถูก 196 00:10:58,399 --> 00:11:03,120 ปิดล้อมโดยกองร้อยผีค่ำคืนแห่งการปิดล้อม 197 00:11:03,120 --> 00:11:06,600 ผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้าและทรมานจนแทบจะ 198 00:11:06,600 --> 00:11:10,720 เป็นบ้าพวกเรานั่งหลังชนกันสาดไฟฉายไปรอบ 199 00:11:10,720 --> 00:11:13,920 ตัวตลอดเวลาเพื่อขับไล่ความมืดและเงามรณะ 200 00:11:13,920 --> 00:11:17,120 ที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบๆที่ตั้งของเรา 201 00:11:17,120 --> 00:11:20,040 เสียงกระซิบภาษาเขมรยังคงดังอยู่ไม่ขาด 202 00:11:20,040 --> 00:11:23,440 สายมันเหมือนเป็นการทรมานทานจิตวิทยาที่ 203 00:11:23,440 --> 00:11:27,320 ได้ผลชะงัดหลายคนเริ่มมีอาการประสาทหลอน 204 00:11:27,320 --> 00:11:30,720 ผมในฐานะผู้นำต้องคอยตบหน้าเรียกสติลูก 205 00:11:30,720 --> 00:11:34,519 น้องอยู่ตลอดเวลาแต่ในใจของผมเองก็ใกล้จะ 206 00:11:34,519 --> 00:11:38,800 แตกสลายเต็มทีแล้วในช่วงใกล้รุ่งขณะที่ 207 00:11:38,800 --> 00:11:41,480 สติของผมเริ่มเลือนลงเพราะความอ่อนเพลีย 208 00:11:41,480 --> 00:11:44,639 และอดนอนมาทั้งคืนผมก็เผลอฟุบหลับไปบน 209 00:11:44,639 --> 00:11:47,440 หลังของจ่าเดชเพื่อนคู่หูที่นั่งพิงผม 210 00:11:47,440 --> 00:11:50,839 อยู่และในช่วงชั่ววูบนั่นเองจิตของผมก็ 211 00:11:50,839 --> 00:11:54,040 หลุดลอยออกจากร่างผมไม่ได้อยู่ในหุบเขา 212 00:11:54,040 --> 00:11:57,880 อัสฎงในยุคปัจจุบันอีกต่อไปภาพที่ผมเห็น 213 00:11:57,880 --> 00:12:00,720 คือสมรภูมิรบที่เต็มไปด้วยควันตืนและ 214 00:12:00,720 --> 00:12:04,279 กลิ่นคาวเลือดผมอยู่ในร่างของทหารเขมรแดง 215 00:12:04,279 --> 00:12:07,639 หนุ่มคนนึงในมือของผมถือปืนอาก้าที่ร้อน 216 00:12:07,639 --> 00:12:11,639 จี๋รอบตัวผมคือสหายร่วมรบอีกนับพันที่ 217 00:12:11,639 --> 00:12:15,040 กำลังวิ่งพล่านหาที่กำบังกันอย่างอลหม 218 00:12:15,040 --> 00:12:18,079 เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวอยู่รอบตัว 219 00:12:18,079 --> 00:12:20,480 เศษดิดินและชิ้นส่วนร่างกายของเพื่อนทหาร 220 00:12:20,480 --> 00:12:24,040 กระเด็นมาตกอยู่ข้างๆผมสัมผัสได้ถึงความ 221 00:12:24,040 --> 00:12:27,199 รู้สึกของทหารหนุ่มคนนั้นความสับสนความ 222 00:12:27,199 --> 00:12:31,360 หวาดกลัวและความโกรธแค้นพวกมันหักหลังเรา 223 00:12:31,360 --> 00:12:34,120 พวกมันหลอกเรามาตายเสียงผู้บังคับบัญชา 224 00:12:34,120 --> 00:12:37,360 ตะโกนกล้องเป็นภาษาเขมรแต่ผมกลับเข้าใจ 225 00:12:37,360 --> 00:12:40,839 ทุกคำพูดพวกเราถูกลวงให้เข้ามาในหุบเขา 226 00:12:40,839 --> 00:12:44,760 แห่งนี้โดยคำสั่งของนายพลที่เราเคารพโดย 227 00:12:44,760 --> 00:12:47,160 สัญญาว่าจะมีการส่งกำลังบำรุงและหน่วย 228 00:12:47,160 --> 00:12:51,639 สนับสนุนตามมาแต่ทั้งหมดมันคือคำโกหกเรา 229 00:12:51,639 --> 00:12:54,720 ถูกทิ้งให้เป็นเป้านิ่งถูกปิดล้อมและถล่ม 230 00:12:54,720 --> 00:12:57,360 โดยกองกำลังของฝ่ายตรงข้ามที่เหนือกว่า 231 00:12:57,360 --> 00:13:01,240 ทุกด้านทั้งจากบนสันเขาและทางอากาศมันคือ 232 00:13:01,240 --> 00:13:04,600 การสังหารหมู่คือการกำจัดเสี้ยนหนามทาง 233 00:13:04,600 --> 00:13:07,720 การเมืองผมเห็นเพื่อนทหารล้มตายไปต่อหน้า 234 00:13:07,720 --> 00:13:11,959 ต่อตาบางคนถูกยิงบางคนถูกสะเก็ดระเบิดบาง 235 00:13:11,959 --> 00:13:15,199 คนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่มีใคร 236 00:13:15,199 --> 00:13:18,120 หนีเพราะไม่มีที่ให้หนี 237 00:13:18,120 --> 00:13:22,399 สู้สู้จนตัวตายเพื่ออุดมการณ์ของเราเสียง 238 00:13:22,399 --> 00:13:25,639 ปลุกใจยังคงดังอยู่แต่มันช่างฟังดูว่าง 239 00:13:25,639 --> 00:13:28,959 เปล่าแล้วผมก็รู้สึกถึงแรงกระแทกอย่าง 240 00:13:28,959 --> 00:13:32,920 รุนแรงที่กลางหลังผมล้มลงไปนอนกองกับพื้น 241 00:13:32,920 --> 00:13:36,199 เลือดทะลักออกจากปากดวงตาของผมเริ่มพร่า 242 00:13:36,199 --> 00:13:39,360 มัวภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือใบหน้าของผู้ 243 00:13:39,360 --> 00:13:42,240 บังคับบัญชาที่กำลังยืนเสหยะยิ้มอยู่บน 244 00:13:42,240 --> 00:13:47,160 สันเขาเป็นรอยยิ้มของผู้ทรยศความแค้นแค้น 245 00:13:47,160 --> 00:13:50,440 ความเจ็บปวดและความรู้สึกที่ถูกหักหลัง 246 00:13:50,440 --> 00:13:54,680 มันอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบจะระเบิดกูจะกลับ 247 00:13:54,680 --> 00:13:58,880 มากูจะฆ่าพวกมึงทุกคนกูจะอยู่ที่นี่รอพวก 248 00:13:58,880 --> 00:14:04,120 มึงแล้วสติของผมก็ดับวูบลง 249 00:14:04,120 --> 00:14:08,440 หมู่เคนหมู่ตื่นสิครับหมู่เคนลืมตาขึ้นมา 250 00:14:08,440 --> 00:14:11,839 พบว่าจ่าเดชกำลังเขย่าตัวผมอย่างแรงแสง 251 00:14:11,839 --> 00:14:15,320 แรกของวันเริ่มจับขอบฟ้าแล้วผมห่อหายใจ 252 00:14:15,320 --> 00:14:16,279 อย่างหนัก 253 00:14:16,279 --> 00:14:19,839 เหงื่อท่วมตัวเรากลับไปวิ่งมา 10 กภาพ 254 00:14:19,839 --> 00:14:24,079 ความทรงจำอันโหดร้ายนั้นยังคงติดตาผมอยู่ 255 00:14:24,079 --> 00:14:29,399 ผมไม่ได้แค่ฝันผมสัมผัสมันมาด้วยตัวเองผม 256 00:14:29,399 --> 00:14:31,639 รับรู้ถึงความเจ็บปวดและความแค้นของดวง 257 00:14:31,639 --> 00:14:36,440 วิญญาณ 2,000 ดวงที่สถิตอยู่ที่นี่บัดนี้ 258 00:14:36,440 --> 00:14:40,759 ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมไปไหน 259 00:14:40,759 --> 00:14:44,199 พวกเขาไม่ได้ต้องการทำร้ายใครแต่พวกเขา 260 00:14:44,199 --> 00:14:46,279 กำลังรอ 261 00:14:46,279 --> 00:14:48,920 รอวันที่จะได้ชำระแค้นให้กับคนที่หักหลัง 262 00:14:48,920 --> 00:14:53,880 พวกเขาและในขณะเดียวกันพวกเขาก็ยังคงรบ 263 00:14:53,880 --> 00:14:57,279 ปฏิบัติหน้าที่ในสนามรบสุดท้ายของตนเอง 264 00:14:57,279 --> 00:15:01,480 และมองว่าทุกคนที่ย่างกายเข้ามาคือศัตรู 265 00:15:01,480 --> 00:15:04,680 ผมมองไปยังลูกน้องที่แต่ละคนมีสภาพอิฐโรย 266 00:15:04,680 --> 00:15:09,199 และหวาดผวาผมรู้ได้ทันทีว่าเราต้องออกจาก 267 00:15:09,199 --> 00:15:12,920 ที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่ดวงอาทิตย์จะ 268 00:15:12,920 --> 00:15:16,160 ตกดินอีกครั้งเพราะผมไม่แน่ใจว่าถ้าต้อง 269 00:15:16,160 --> 00:15:20,560 เจอแบบเมื่อคืนอีกสักครั้งพวกเราทุกคนจะ 270 00:15:20,560 --> 00:15:24,639 ยังมีสติครบถ้วนกลับออกไปได้หรือไม่เมื่อ 271 00:15:24,639 --> 00:15:28,120 แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาในหุบเขาจนเต็มที่ 272 00:15:28,120 --> 00:15:30,920 ความน่าสะพึงกลัวของเงามืดและเสียงกระซิบ 273 00:15:30,920 --> 00:15:34,279 ในยามค่ำคืนก็จางหายไปเหลือทิ้งไว้เพียง 274 00:15:34,279 --> 00:15:37,240 ความเหนื่อยล้าและสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของ 275 00:15:37,240 --> 00:15:40,839 พวกเราทุกคนผมเรียกประชุมทีมสั้นๆเพื่อ 276 00:15:40,839 --> 00:15:43,720 วางแผนการถอนตัวออกจากพื้นที่โดยเร็วที่ 277 00:15:43,720 --> 00:15:47,279 สุดเราจะไม่อยู่ที่นี่จนถึงกลางคืนอีก 278 00:15:47,279 --> 00:15:51,120 แล้วเก็บของเท่าที่จำเป็นเราจะเดินทางกัน 279 00:15:51,120 --> 00:15:54,319 แบบไม่หยุดพักมุ่งหน้ากลับไปยังสันเขาทิศ 280 00:15:54,319 --> 00:15:58,079 ตะวันออกที่เราเข้ามาเข้าใจมั้ยผมออกคำ 281 00:15:58,079 --> 00:16:01,480 สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดทุกคนพยักหน้ารับ 282 00:16:01,480 --> 00:16:04,319 คำอย่างพร้อมเพรียงไม่มีใครอยากจะอยู่ใน 283 00:16:04,319 --> 00:16:08,040 ขุมนรกแห่งนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียวเรา 284 00:16:08,040 --> 00:16:11,000 เก็บสัมภาระอย่างรวดเร็วดื่มน้ำและกิน 285 00:16:11,000 --> 00:16:13,680 อาหารแห้งเพื่อประทังชีวิตแล้วจึงเริ่ม 286 00:16:13,680 --> 00:16:16,759 ออกเดินทางฟาดงป่าทึบเพื่อกลับไปยังเส้น 287 00:16:16,759 --> 00:16:21,959 ทางเดิมแต่ดูเหมือนว่าเจ้าของพื้นที่จะ 288 00:16:21,959 --> 00:16:26,000 ไม่ยอมให้เราจากไปได้ง่ายๆขณะที่เรากำลัง 289 00:16:26,000 --> 00:16:28,199 เดินผ่านลานกว้างแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วย 290 00:16:28,199 --> 00:16:32,279 ซากปลักหักพังของบังเกอร์เก่าจู่ๆหมอกหนา 291 00:16:32,279 --> 00:16:34,959 ทึบก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆตัวเราอย่างรวด 292 00:16:34,959 --> 00:16:38,199 เร็วทั้งๆที่เป็นเวลากลางวันและไม่มี 293 00:16:38,199 --> 00:16:41,920 วี่แววของฝนเลยแม้แต่น้อยหมอกนั้นหนาจัด 294 00:16:41,920 --> 00:16:45,639 จนทำให้เรามองเห็นกันในระยะไม่เกิน 5 เมต 295 00:16:45,639 --> 00:16:49,240 จับกลุ่มกันไว้อย่าให้คลาดสายตาผมตะโกน 296 00:16:49,240 --> 00:16:52,839 สั่งแล้วเราก็ได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง 297 00:16:52,839 --> 00:16:56,720 เสียงเดินสวนสนามแต่ครั้งนี้มันไม่ได้ดัง 298 00:16:56,720 --> 00:17:00,519 มาจากที่ไกลๆมันดังมาจากรอบทิศทางดังมา 299 00:17:00,519 --> 00:17:04,039 จากในม่านหมอกที่อยู่รอบๆตัวเราพื้นดิน 300 00:17:04,039 --> 00:17:06,720 เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเหมือน 301 00:17:06,720 --> 00:17:10,120 มีกองทัพขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนผลเข้ามาแม้ 302 00:17:10,120 --> 00:17:12,959 จะไม่รู้ว่าเรากำลังจะเจอกับ 303 00:17:12,959 --> 00:17:16,720 แต่สัญชาตญาณบอกผมว่านี่คือการเผชิญหน้า 304 00:17:16,720 --> 00:17:21,360 ครั้งสุดท้ายและแล้วในม่านหมอกเบื้องหน้า 305 00:17:21,360 --> 00:17:26,319 พวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้นไม่ใช่เงาไม่ใช่ 306 00:17:26,319 --> 00:17:30,280 เสียงแต่เป็นร่างที่จับต้องได้ด้วยตากอง 307 00:17:30,280 --> 00:17:35,280 ทัพเขม็นแดงนับร้อยนับพันค่อยๆเดินทะลุ 308 00:17:35,280 --> 00:17:38,760 ม่านหมอกออกมาใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้ 309 00:17:38,760 --> 00:17:42,960 สึกแต่ดวงตาทุกคู่ลุกวาวเป็นสีแดกแดงกรรม 310 00:17:42,960 --> 00:17:46,679 จ้องเขม็งมาที่พวกเราบางร่างมีบาดแผล 311 00:17:46,679 --> 00:17:50,400 เหวอะหวะบางร่างแขนขาขาดบางร่างไม่มี 312 00:17:50,400 --> 00:17:55,000 ศีรษะแต่ทุกคนยังคงถือปืนอาก้าอยู่ในท่า 313 00:17:55,000 --> 00:17:58,799 เตรียมพร้อมและเดินมาอย่างพร้อมเพรียงพวก 314 00:17:58,799 --> 00:18:02,880 เรา 8 คนยืนตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสป 315 00:18:02,880 --> 00:18:06,240 หน้ามันเกินกว่าที่สมองจะรับได้มันคือ 316 00:18:06,240 --> 00:18:09,600 ความสยดสยองที่น่าตื่นตะลึงและน่าเศร้าใน 317 00:18:09,600 --> 00:18:13,360 เวลาเดียวกันยายิ่งจริงผมตะโกนสั่งลูก 318 00:18:13,360 --> 00:18:16,760 น้องอีกครั้งแม้ว่ามือของผมเองก็กำลังกำ 319 00:18:16,760 --> 00:18:20,760 ด้ามตืนไว้แน่นกองทัพวิญญาณหยุดเดินเมื่อ 320 00:18:20,760 --> 00:18:24,240 อยู่ห่างจากเราประมาณ 20 เมตแล้วผู้ที่ดู 321 00:18:24,240 --> 00:18:27,000 เหมือนจะเป็นผู้บังคับบัญชาก็ชักดาบปลาย 322 00:18:27,000 --> 00:18:30,440 ปืนขึ้นชี้ฟ้าก่อนจะเปล่งเสียงคำรามก้อง 323 00:18:30,440 --> 00:18:35,440 เป็นภาษาเขมรสิ้นเสียงนั้นกองร้อยผี 2,000 324 00:18:35,440 --> 00:18:38,840 นายก็กรูกันเข้ามาหาพวกเราพร้อมกับเสียง 325 00:18:38,840 --> 00:18:42,200 โห่ร้องที่ไร้เสียงมันเป็นภาพที่เหนือ 326 00:18:42,200 --> 00:18:45,559 จริงและน่ากลัวที่สุดในชีวิตพวกเขาไม่ได้ 327 00:18:45,559 --> 00:18:49,240 วิ่งแต่เป็นการเคลื่อนที่รวดเร็วจนน่าตก 328 00:18:49,240 --> 00:18:55,159 ใจพวกเราหลับตาปี๋รอรับชะตารรมแต่แล้ว 329 00:18:55,159 --> 00:19:00,000 ร่างของพวกเขาก็ทะลุผ่านตัวเราไปผมรู้สึก 330 00:19:00,000 --> 00:19:03,000 ถึงความเย็นยะเยือกที่พุ่งผ่านร่างกาย 331 00:19:03,000 --> 00:19:06,159 กลิ่นอับของดินหลุมศพและกลิ่นคาวเลือดคละ 332 00:19:06,159 --> 00:19:09,400 คลุ้งไปทั่วกองทัพวิญญาณไม่ได้ต้องการจะ 333 00:19:09,400 --> 00:19:13,520 ทำร้ายเราพวกเขากำลังบุกทะลวงกำลังรบใน 334 00:19:13,520 --> 00:19:16,799 สงครามครั้งสุดท้ายของพวกเขาที่ใช้ซ้ำไป 335 00:19:16,799 --> 00:19:21,440 ซ้ำมาไม่รู้จักจบสิ้นพวกเขาวิ่งผ่านเราไป 336 00:19:21,440 --> 00:19:23,919 แล้วก็สลายหายเข้าไปในม่านหมอกอีกด้าน 337 00:19:23,919 --> 00:19:27,720 หนึ่งเมื่อร่างสุดท้ายผ่านพ้นม่านหมอกที่ 338 00:19:27,720 --> 00:19:31,640 เคยทะก็ค่อยๆจางลงท้องฟ้ากลับมาสดใสอีก 339 00:19:31,640 --> 00:19:34,520 ครั้งเหลือทิ้งไว้เพียงพวกเรา 8 คนที่ 340 00:19:34,520 --> 00:19:38,600 นั่งกองอยู่กับพื้นและจิตใจที่แตกสลายเรา 341 00:19:38,600 --> 00:19:41,919 ได้เห็นภาพที่มนุษย์ไม่ควรจะจะได้เห็นและ 342 00:19:41,919 --> 00:19:45,320 มันจะกลายเป็นฝันร้ายที่ติดตามเราไปตลอด 343 00:19:45,320 --> 00:19:49,360 ชีวิตหลังจากที่กองทัพวิญญาณได้บุกทะลวง 344 00:19:49,360 --> 00:19:52,559 ผ่านร่างของพวกเราไปแล้วความเงียบอันน่า 345 00:19:52,559 --> 00:19:56,400 อึดอัดก็กลับเข้ามาปกคลุมหุบเขาอีกครั้ง 346 00:19:56,400 --> 00:19:59,919 แต่ครั้งนี้มันเป็นความเงียบที่ว่างเปล่า 347 00:19:59,919 --> 00:20:03,480 อย่างแท้จริงราวกับว่าพลังงานทั้งหมดได้ 348 00:20:03,480 --> 00:20:06,440 ถูกใช้ไปกับการปรากฏตัวครั้งสุดท้ายนั้น 349 00:20:06,440 --> 00:20:10,400 แล้วพวกเราทั้ง 8 คนยังคงนั่งหมดสภาพภาพ 350 00:20:10,400 --> 00:20:13,760 อยู่กับพื้นไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำ 351 00:20:13,760 --> 00:20:18,240 เดียวทุกคนต่างมีสีหน้าที่ซีดเผือดแววตา 352 00:20:18,240 --> 00:20:21,760 เหม่อลอยและยังคงสั่นเทาไม่หยุดกับภาพที่ 353 00:20:21,760 --> 00:20:24,880 ได้เห็นเมื่อครู่มันเป็นประสบการณ์ที่ 354 00:20:24,880 --> 00:20:27,840 ทำลายกำแพงแห่งเหตุผลและความเชื่อที่พวก 355 00:20:27,840 --> 00:20:32,159 เราเคยมีมาทั้งชีวิตจนพังพินาศผมเป็นคน 356 00:20:32,159 --> 00:20:35,600 แรกที่ได้สติกลับมาผมรู้ว่าเราไม่สามารถ 357 00:20:35,600 --> 00:20:38,679 นั่งจมอยู่กับความกลัวตรงนี้ได้อีกต่อไป 358 00:20:38,679 --> 00:20:42,120 ขืนชักช้าดวงอาทิตย์อาจจะตกดินอีกครั้ง 359 00:20:42,120 --> 00:20:44,919 และผมไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าจะเกิดอะไร 360 00:20:44,919 --> 00:20:50,039 ขึ้นต่อไปลุกขึ้นทุกคนลุกขึ้นผมโตหวาด 361 00:20:50,039 --> 00:20:52,919 เสร็จลูกน้องพยายามใช้ความเกรี้ยวกราด 362 00:20:52,919 --> 00:20:56,159 เพื่อกระตุ้นให้ทุกคนขยับเราจะตายกันหมด 363 00:20:56,159 --> 00:20:59,559 ถ้ายังนั่งอยู่ตรงนี้ไปวิ่งวิ่งไปที่สัน 364 00:20:59,559 --> 00:21:03,760 เขาคำพูดของผมได้ผลเราค่อยๆพยุงกันลุก 365 00:21:03,760 --> 00:21:06,400 ขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลแล้วออกวิ่งอย่าง 366 00:21:06,400 --> 00:21:09,799 ไม่คิดชีวิตวิ่งไปตามทิศทางที่เราจำได้ 367 00:21:09,799 --> 00:21:13,400 ว่ามันคือทางออกเราไม่สนใจกิ่งไม้ที่ขีด 368 00:21:13,400 --> 00:21:16,880 ขวนใบหน้าไม่สนใจหนามที่เกี่ยวเสื้อผ้า 369 00:21:16,880 --> 00:21:20,000 เราสนใจเพียงอย่างเดียวคือการออกไปจากหุบ 370 00:21:20,000 --> 00:21:23,320 เขานรกนี้ให้เร็วที่สุดเราวิ่งไปข้างหน้า 371 00:21:23,320 --> 00:21:26,919 โดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังอีกเลย 372 00:21:26,919 --> 00:21:30,120 ผมไม่รู้ว่าเราวิ่งกันไปนานแค่ไหนรู้แต่ 373 00:21:30,120 --> 00:21:32,720 เพียงว่าปอดของผมแทบจะระเบิดออกมาเป็น 374 00:21:32,720 --> 00:21:36,919 เสี่ยงๆแต่ในที่สุดเราก็มาถึงตีนสันเขา 375 00:21:36,919 --> 00:21:39,320 ที่เป็นเหมือนเส้นแบ่งระหว่างโลกของคน 376 00:21:39,320 --> 00:21:43,159 เป็นและโลกของคนตายเราปีนป่ายมันขึ้นไป 377 00:21:43,159 --> 00:21:46,520 อย่างสุดชีวิตและในวินาทีที่เท้าของผมได้ 378 00:21:46,520 --> 00:21:50,240 สัมผัสกับพื้นดินบนยอดสันเขาผมก็รู้สึก 379 00:21:50,240 --> 00:21:53,440 เหมือนกับว่าโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่ง 380 00:21:53,440 --> 00:21:57,600 พันธนาการพวกเราไว้ได้ขาดสะบั้นลงผมหัน 381 00:21:57,600 --> 00:21:59,919 กลับไปมองยังหุบเขาอัสฎงที่อยู่เบื้อง 382 00:21:59,919 --> 00:22:03,200 ล่างมันยังคงดูรกทึบและมืดครึ้มเหมือน 383 00:22:03,200 --> 00:22:07,039 เดิมแต่ผมไม่รู้สึกถึงแรงกดดันหรือสายตา 384 00:22:07,039 --> 00:22:10,840 ที่จับจ้องอีกต่อไปแล้วมันเหมือนกับว่า 385 00:22:10,840 --> 00:22:14,360 อาถรรพ์ของที่นั่นจะสิ้นสุดลงที่แนวสัน 386 00:22:14,360 --> 00:22:18,200 เขานี้เราเดินทางกลับฐานด้วยสภาพสะบัก 387 00:22:18,200 --> 00:22:21,240 สะบอมและอิฐโรยอย่างหนักเมื่อผู้กองและ 388 00:22:21,240 --> 00:22:24,640 นายทหารคนอื่นๆเห็นสภาพของพวกเราพวกเขาก็ 389 00:22:24,640 --> 00:22:28,080 ไม่ได้ซักถามอะไรมากนักเพียงแกตบไหล่เบาๆ 390 00:22:28,080 --> 00:22:31,880 และสั่งให้นวยพยาบาลเข้ามาดูแลเราทันทีผม 391 00:22:31,880 --> 00:22:35,320 รู้ได้จากแววตาของผู้กองและนายดาบเข้มว่า 392 00:22:35,320 --> 00:22:39,320 พวกเขารู้อยู่แล้วว่าเราไปเจอกับอะไรมาผม 393 00:22:39,320 --> 00:22:42,120 ทำรายงานสรุปภารกิจไปตามความเป็นจริงทุก 394 00:22:42,120 --> 00:22:45,880 ประการแน่นอนว่าผมละเว้นเรื่องราวเหนือ 395 00:22:45,880 --> 00:22:49,799 ธรรมชาติเอาไว้และสรุปไปเพียงแค่ว่าไม่พบ 396 00:22:49,799 --> 00:22:52,880 ร่องรอยของกลุ่มกำลังติดอาวุธในปัจจุบัน 397 00:22:52,880 --> 00:22:56,000 แต่พบหลักฐานของสมรภูมิรบเก่าในอดีตจำนวน 398 00:22:56,000 --> 00:22:59,400 มากพื้นที่ไม่เหมาะแก่การปฏิบัติภารกิจใด 399 00:22:59,400 --> 00:23:02,480 ๆทั้งสิ้นและควรประกาศให้เป็นเขตหวงห้าม 400 00:23:02,480 --> 00:23:04,279 ถาวร 401 00:23:04,279 --> 00:23:07,080 หลังจากเหตุการณ์นั้นทีมของผมก็ถูกยุบ 402 00:23:07,080 --> 00:23:10,039 ชั่วคราวพวกเราทุกคนถูกส่งตัวไปพบ 403 00:23:10,039 --> 00:23:13,840 จิตแพทย์เพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจบางคนลาออก 404 00:23:13,840 --> 00:23:17,360 จากรัชกาลไปเลยส่วนผมและอีกไม่กี่คนที่ 405 00:23:17,360 --> 00:23:20,840 ยังคงรับรัชการต่อก็ถูกย้ายไปประจำการใน 406 00:23:20,840 --> 00:23:23,919 หน่วยอื่นไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เกิด 407 00:23:23,919 --> 00:23:27,159 ขึ้นในหุบเขาอัสฎงอีกเลยมันกลายเป็น 408 00:23:27,159 --> 00:23:29,960 เหมือนบาดแผลที่ถูกซ่อนไว้ในใจของพวกเรา 409 00:23:29,960 --> 00:23:34,520 แต่ละคนหลายปีผ่านไปผมได้มีโอกาสกลับไป 410 00:23:34,520 --> 00:23:37,919 ที่กรมเก่าอีกครั้งและได้พบกับนายดาบเข้ม 411 00:23:37,919 --> 00:23:41,400 ที่ตอนนี้แก่ลงไปมากแล้วเรานั่งคุยรำลึก 412 00:23:41,400 --> 00:23:44,320 ความหลังกันจนมาถึงเรื่องของหุบเขาแห่ง 413 00:23:44,320 --> 00:23:47,559 นั้นหมู่เคนรู้มั้ยว่าหลังจากที่พวกหมู่ 414 00:23:47,559 --> 00:23:50,360 กลับมาทางการเขาก็ประกาศให้หุบเขานั่น 415 00:23:50,360 --> 00:23:53,120 เป็นเขตภัยพิบัติสงครามห้ามใครเข้าไปอีก 416 00:23:53,120 --> 00:23:56,520 เด็ดขาดเลยนะดีแล้วล่ะครับดาบก็ควรจะเป็น 417 00:23:56,520 --> 00:24:00,440 อย่างนั้นแล้วก็มีพระธุดงค์ที่ท่านไปปัก 418 00:24:00,440 --> 00:24:03,240 กรดอยู่แถวชายแดนท่านเล่าให้ชาวบ้านฟัง 419 00:24:03,240 --> 00:24:06,360 ว่าท่านได้นิมิตเห็นดวงวิญญาณทหารนับพัน 420 00:24:06,360 --> 00:24:11,120 มาขอส่วนบุญท่านบอกว่าพวกเขารอคอยมานานจน 421 00:24:11,120 --> 00:24:14,640 กระทั่งได้เจอกับทหารกลุ่มนึงที่ไม่ได้มี 422 00:24:14,640 --> 00:24:18,200 เจตนาไปทำร้ายพวกเขาการปรากฏตัวของพวก 423 00:24:18,200 --> 00:24:21,799 หมู่เหมือนไปปลดล็อคอะไรบางอย่างตอนนี้ก็ 424 00:24:21,799 --> 00:24:25,120 คงจะเหลือแต่ดวงวิญญาณที่ยังคงยุติอยู่ 425 00:24:25,120 --> 00:24:28,559 ไม่มากแล้วผมฟังแล้วก็ได้แต่ยกมือไหว้ 426 00:24:28,559 --> 00:24:32,679 ท่วมหัวน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวพื้นดิน 427 00:24:32,679 --> 00:24:35,440 ทุกตารางนิ้วบนโลกใบนี้ล้วนแต่มี 428 00:24:35,440 --> 00:24:37,840 ประวัติศาสตร์และความทรงจำของมันเองทั้ง 429 00:24:37,840 --> 00:24:41,760 สิ้นบางแห่งเป็นความทรงจำที่สวยงามแต่บาง 430 00:24:41,760 --> 00:24:45,200 แห่งก็ชุ่มโชคด้วยเลือดและน้ำตาการให้ 431 00:24:45,200 --> 00:24:48,200 เกียรติสถานที่และการแผ่เมตตาให้กับดวง 432 00:24:48,200 --> 00:24:51,480 วิญญาณที่อาจจะยังคงสถิตอยู่ณที่นั่นคือ 433 00:24:51,480 --> 00:24:55,120 สิ่งที่พึงกระทำความแค้นไม่ได้ช่วยให้ 434 00:24:55,120 --> 00:24:58,440 อะไรดีขึ้นมีแต่จะสร้างบ่วงผูกมัดให้จม 435 00:24:58,440 --> 00:25:01,880 อยู่กับความทุกข์ไม่สิ้นสุดการให้อภัยและ 436 00:25:01,880 --> 00:25:05,760 การปล่อยวางแม้จะทำได้ยากแต่คือทางเดียว 437 00:25:05,760 --> 00:25:09,000 ที่จะนำดวงวิญญาณไปสู่การหลุดพ้นและนำ 438 00:25:09,000 --> 00:25:12,520 ความสงบสุขมาสู่หัวใจของคนที่ยังมีชีวิต 439 00:25:12,520 --> 00:25:14,500 อยู่ 440 00:25:14,500 --> 00:25:17,170 [เพลง]63932

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.