Original subtitles

BON APPÉTIT, WASZA WYSOKOŚĆ

Tam są ludzie.

Tutaj! Jesteśmy tutaj!

Kto tam jest?

- Jesteśmy… - Panienko!

Co?

Czemu mnie powstrzymujesz?

Chaehong.

Co?

Chaehong!

CHAEHONG: SELEKCJA KOBIET

Chcesz powiedzieć, że właśnie odbywa się chaehong?

No.

Mogą nas uprowadzić, więc niech panienka idzie za mną.

Nie wierzę.

Tak żem się starała przed nimi ukrywać,

więc nie dam się teraz złapać.

A wy dokąd?

SEO GIL-GEUM WYOSTRZONY WĘCH

To porwanie!

Przestępstwo! Natychmiast nas wypuśćcie!

- Panienko! - Cisza!

- Proszę pana! - Niech panienka nie krzyczy. To na nic.

Mam siedzieć cicho i nic nie robić?

Co to w ogóle za miejsce?

Więzienie u zarządcy.

Pojmali nas na chaehong.

To jakiś absurd!

Dziewuchy. Ciszej tam.

Rozejrzyj się. Nie widzisz, gdzie jesteś?

Żadna nie chce tu być ani na to nie zasłużyła.

- Racja. - Tak.

Albo się uciszycie,

albo zaszyję wam usta.

Na wszystkie świętości. To chaehong.

To niemożliwe.

No po prostu nie wierzę.

Niemożliwe.

Czemu panienka ciągle to powtarza?

To więzienie wygląda, jakby było w wiosce ludowej.

I każda z nich ma na sobie hanbok.

Przedziwne.

Wszystko jest dziwne.

Co tu…

Naprawdę znalazłam się w Joseonie?

Jakim cudem?

Panienko.

Choćby niebiosa miały runąć, zawsze jest jakieś wyjście.

Musimy być silne.

Więc to miejsce…

to królestwo Joseon, tak?

Ile razy mam to powtarzać?

- Otwierać! - Panienko!

- Proszę pana! - Cóż to za krzyki?

Milczeć!

Nie jestem stąd. Wypuśćcie mnie!

O nie! Co wy jej robicie?

Tylko nie to! Pomocy!

Puśćcie mnie! Nie!

Ej!

- Przysięgam, że was… - Ratunku!

A jednak. Przeniosłam się do przeszłości.

To jakaś powieść fantasy? Jak to w ogóle możliwe?

Ale niespodzianka!

Pani Yeon Ji-young z Korei!

Gratulacje! Proszę podejść!

Będę szefową kuchni w restauracji z trzema gwiazdkami Michelin!

Super. Jestem z ciebie dumny.

TATO…

DOPIERO CO DOSTAŁAM SZANSĘ, ŻEBY ZOSTAĆ SZEFOWĄ KUCHNI…

JAK DO TEGO DOSZŁO?

DLACZEGO?

Gorące! „Mangunrok”?

Co to?

Tutaj jest człowiek!

Ktoś ty? Człowiek tyś czy zjawa?

Zdrajca?

Jeśli to naprawdę Joseon

i ten pajac nie kłamał…

Nareszcie rozumiesz.

Jestem tu królem.

Smok?

Niech będzie.

Gdy dotrzemy do pałacu,

obdarzę cię swą łaską.

Obdarzysz łaską?

Naprawdę jest królem?

Wszystko tu należy do mnie.

Znam całą rodzinę królewską.

Kimże jest ten Yeonhuigun?

Czyżby on nim był?

Muszę się stąd wydostać.

Znajdę wyjście i wrócę do teraźniejszości.

Co się dzieje?

Wychodzić.

- Słucham? - Co?

Dokąd mamy iść?

Właśnie. Dokąd?

I jak, panie?

- Na lewo. - Stań po lewej.

Podejdź. Stań przed nami.

- Unieś głowę. Ile masz wiosen? - Dwadzieścia.

- Gil-geum, co oni robią? - Na lewo.

Zdaje się, że dzielą kobiety na dwie grupy.

Pewnie przybędzie nadzorca chaehong.

Nadzorca chaehong?

Mogę zostać kobietą króla?

Nigdy nie wiadomo.

Nie każda wybrana panna nią zostaje.

Zaraz oszaleję.

To jakaś katastrofa.

Panienko, to katastrofa dla każdej tu obecnej.

Nie o to chodzi.

Ja nie jestem stąd!

I myśli panienka, że przez to uniknie chaehong?

Nie w tym rzecz.

Następna.

Co tak stoisz? Podejdź.

Podejdźże.

Ile masz wiosen?

Dwadzieścia siedem.

Na lewo.

- Jesteś za stara. - Co?

- Masz za dużo lat. - Następna.

Podejdź.

Co się gapisz? Nie stój tak.

Liczę sobie 30 wiosen.

Co za bezczelność! Nie wolno kłamać.

Wyglądasz na jakieś 17.

To może chociaż 28?

Na lewo.

Następna.

Stań po lewej.

No dalej.

Gil-geum.

To niby dobra wiadomość, ale jakoś…

poczułam się lekko urażona.

Panny po prawej, idźcie do altany i się przebierzcie.

Panny po lewej,

idźcie do chanbang i przygotujcie jeopbingaek.

Tak jest.

„Chanbang”?

Królu, znaleźliśmy to nad strumieniem.

Rany, wszystko mnie boli.

Co za dzień. Normalnie cuda i dziwy.

YI HEON KRÓL JOSEONU

To wszystko?

Ślady straży

prowadzą do siedziby zarządcy.

Dała się więc złapać.

W drogę.

Tak jest.

Do siedziby zarządcy Gyeonggi!

Tak jest!

DANIE 2: METODA SOUS VIDE

Żwawo.

Czuję się, jakbym była w serialu.

To prawdziwy mosiądz.

- Sos sojowy. - Sos sojowy?

Mocny.

To ocet?

- Chyba tak. - Ale to kwaśne.

To dunggumi.

Kosz na zboże albo warzywa.

Dunggumi.

Żeliwny grill.

Smaży się na tym mięso lub ryby.

Nie każdy to ma.

Jest też ruszt.

- To jeokcheol. - Jeokcheol.

PRZYRZĄD DO MIĘSA I RYB

Nóż z ostrzem beoseon.

W KSZTAŁCIE SKARPETY

Jest naprawdę szpiczaste i ostre.

Kurza stopa, jak panienka gotuje, skoro nic nie wie?

A wy, paniusie, co robicie?

Wałkonicie się?

- „Wałkonimy”? - Do roboty!

Już, już. Przepraszamy.

Musimy brać się do pracy.

- Ale co my mamy… - Gil-geum.

Pośpiech nic tu nie pomoże.

Co panienka ma na myśli?

Co pani gotuje?

Jak to co? Nie widzisz?

Spójrz na to obślizgłe coś. To zupa z wodorostów.

Dlaczego kroicie rzodkiew?

- Na zupę. - Co?

Przecież ona robi zupę z wodorostów.

- Co? - No nie.

Szanowne panie, kto tutaj zarządza?

Myślisz, że wiemy?

Zeszłej nocy kucharki wzięły nogi za pas.

A dlaczego?

Nie mam pojęcia.

Kogo to obchodzi?

Będziesz tak stać i się lenić?

Trzeba wiedzieć chociaż, dla kogo gotujemy.

Czy ktokolwiek tu cokolwiek wie?

Wiecie coś?

Wiecie?

Nie.

- Wierzchołki pędów są świeże. - Tak.

Panienko.

Składników zostało niewiele,

ale wszystkie są naprawdę świeże.

Tak. Ktoś je przygotował.

Większość zniknęła,

jakby ktoś z nimi uciekł.

Co?

Zbierzcie się wszystkie.

Widzę, że ciężko pracujecie.

Oczekujemy ważnych gości z Hanyangu.

Jak nie podacie im posiłku z dziewięcioma przystawkami,

będzie katastrofa.

Zbierzcie więc resztkę sił, żeby coś przygotować.

To przecież czyste szaleństwo.

Robię tylko zupę z pasty sojowej, a mam przygotować dziewięć przystawek?

Proszę pana.

Słucham.

Proszę wybaczyć, że pytam, ale czemu my musimy to przygotować?

Nie zabrano was na chaehong.

No to proszę nas wypuścić.

Sprowadzono was tu.

Nie możecie odejść bez pozwolenia.

Nie zrobiłyśmy nic złego!

Jak śmiesz mi pyskować? Mam ci wbić rozum do głowy przez chłostę?

Panienko, musisz przestać.

A jeśli dobrze to zrobimy,

wypuścicie nas?

Jeśli posiłek będzie imponujący, to tak.

Dobrze.

Ile lat mają ci goście?

Co? Pytasz, ile mają wiosen?

Co lubią? Mięso? Owoce morze?

Mają alergie?

- Nie mogą czegoś jeść? - A ja wiem?

Przestań ględzić. Do roboty. Już!

Chwileczkę.

Gotowanie to nie jest produkcja masowa. Nie wystarczy wszystkiego wymieszać.

Mam wypytać o takie szczegóły?

To podobno ważni goście.

Mam robić, co chcę?

W gotowanie trzeba włożyć serce.

Niech to gęś kopnie.

Coś ty za jedna?

Nie jestem stąd.

Jestem szefo…

Znaczy kucharką.

Żeby ugotować smaczny posiłek,

muszę wiedzieć coś o gościach.

Jesteś dość zuchwała.

Jak śmiesz wymyślać takie wymówki?

Nic nie wymyślam.

Wszystkie jesteśmy tu nowe i nie znamy tej kuchni.

Poza tym mamy mało składników.

A jak zrobimy niewłaściwe danie?

Chyba byście tego nie chcieli, prawda?

Masz…

rację.

- O panie. - Ratujcie mnie.

Co więc mamy uczynić?

Muszę poznać upodobania gości,

ich wiek oraz zawód.

Czy wtedy

zdążysz przyrządzić

potrawę, która ich zadowoli?

Goście będą musieli potwierdzić, czy im smakuje,

ale wierzę w siebie.

Mimo że brakuje składników?

Może się udać, jeśli danie trafi w upodobania gości

i zostanie starannie przyrządzone.

Najlepsze składniki

nie są gwarancją pysznej potrawy.

Nieźle, panienko.

Dobrze.

Lecz będziesz musiała wziąć odpowiedzialność za swe słowa.

Jeden błąd może kosztować cię życie.

Życie?

Więc też mam warunek.

Warunek?

Jeśli moje danie zasmakuje gościom,

dziś wieczorem

puścicie nas wolno.

Dobrze.

Za mną.

Posłuchaj uważnie.

Dzisiejsi goście

to ojciec i syn z niezwykle wpływowego rodu Im.

Ojciec to Im Seo-hong, drugi minister pracy,

który zajmował wysokie stanowiska

za panowania poprzedniego króla.

Syn, królewski sekretarz Im Song-jae,

to uibin księżniczki Hwisuk, przyrodniej siostry króla.

UIBIN: MĄŻ KSIĘŻNICZKI

Zablokuj to!

Zanim król objął tron,

dorastał z Im Song-jae i się z nim zaprzyjaźnił.

Stój, Song-jae!

Wyjdź!

Z drogi, głupcze.

Zrujnowali wiele rodzin,

wykorzystując chaehong jako wymówkę.

Tylko delikatnie!

Są bardzo wybredni w kwestii jeopbingaek,

czyli powitalnego posiłku.

Możesz podać doprawdy wyśmienite danie,

a i tak znajdą w nim jakieś braki.

Cóż to jest?

Jeśli się im narazisz,

musisz zaoferować kosztowny dar.

Jeśli cię na to nie stać,

spotkają cię tortury.

Teraz rozumiesz?

Czyli… narzekają na jedzenie, które się im podaje?

Prawdziwe dranie.

Nauczę ich,

że jedzenie trzeba szanować.

Przygotuj cztery porcje.

Do roboty.

Tak jest.

Proszę dotrzymać słowa.

No dobrze. Chodźcie tutaj.

- Co? - Co znowu?

Dziękujemy, że się za nami wstawiłaś.

- Zacnie. - Świetnie się spisałaś.

To nic takiego. Musimy wydostać się stąd żywe.

Gotujemy dziś dla wymagających gości.

Posiłek dla czterech.

Czas nas goni, więc trzeba zdecydować, co najpierw.

Będziecie robić to, co powiem?

No ba. Wszystko albo nic.

Nic się nie martw.

Gdy cię nie było,

zebrałyśmy, co tylko mogłyśmy znaleźć.

Naprawdę? Gdzie to jest?

- Tutaj. - Wszystko jest tutaj.

Dobra robota.

Każdy ma odmienne upodobania.

Ale ci goście to arystokraci, i to bardzo wpływowi.

Byle co ich nie zadowoli.

Nic nie ma.

Nic nie nadaje się na danie główne.

Mięso.

- Rany. - Ale duży kawał.

Świeże.

Było ukryte w garnku, ale je znalazłam.

Naprawdę masz psi węch. Świetnie.

Dobra robota.

Okej. Spróbuję coś z tego zrobić.

Stek po francusku.

Przyrządzimy dzisiaj…

stek!

Stęk?

- Stęk? Co to jest? - Stęk.

Nie wiecie? To mięsne jadło.

Nie stójcie tak, do roboty!

Róbcie, co mówi.

- Dajcie to tutaj. - Okej.

- Tędy. - Tam.

Panie, czy to się uda?

Chyba nie kłamała.

Widać było, że jedzenie to jej pasja.

Nie byłbym tego taki pewien.

To bez znaczenia.

Jeśli coś pójdzie nie tak,

poniosą konsekwencje.

Też prawda.

Co się stało z Mi-hyang?

A właśnie.

Przed chwilą opuściła wioskę ze swą mamką.

Szkoda, że jej nie pożegnałeś, panie.

Dla mnie jest już martwa.

Tak, panie.

Mocny zapach.

Nie inaczej!

To z góry Nogo w naszej wiosce.

Świetnie.

Trzeba je uprażyć, by pozbyć się rybiego zapachu.

Te sardele są z wyspy Deokjeok na zachodzie i…

Nie.

Trzeba je uprażyć, by usunąć rybi zapach.

Zrobić pętelkę.

- Przeciągnąć i ścisnąć. - Właśnie.

Gotowe.

Może być?

Mocny smak, co?

To sfermentowane krewetki z portu Mapo.

Smakują wyśmienicie.

Smaż i mieszaj, aż się rozkruszą.

Strasznie twarde.

Ma za dużo błon, a za mało tłuszczu, więc jest łykowate.

Co to za mięcho, że nawet nóż nie daje rady?

Jest twarde jak lina.

Czyżby to było mięso z byka, który pracował na roli?

Co robić?

Nie. Myśl, Yeon Ji-young.

Tak. To jest to.

Sangajapbang, książka kucharska, którą pokazał mi tata.

By ugotować wołowinę, której nie przekroi nawet nóż,

mogę wykorzystać metodę jeonchisu.

KRWISTY

30 MINUT W 55°C

To jest to! Znam podobną francuską technikę.

Zmiękczę mięso, gotując je metodą sous vide.

W niskiej temperaturze.

Dobra, jest olej.

Gil-geum, przynieś mi hanji.

Papier? Po co panience drogi…

To pilne. Szybko.

- Przynieś. - Dobrze. Prędko się uwinę.

Okej.

JAHONGWON

Nadal brak wieści od jego wysokości?

Tak, wasza miłość.

Była z nim Straż Urimwi, więc na pewno jest bezpieczny.

W razie wieści daj mi znać.

KANG MOK-JU CZWARTA MAŁŻONKA

Tak jest, wasza miłość. Nie obawiaj się.

Czy ojciec i syn z rodu Im wyruszyli do Gyeonggi?

Zapewne są już na miejscu.

Chciałabym ujrzeć

minę dumnego Hong Gyeong-dala,

gdy zobaczy, że jego wnuczkę zabierają na chaehong.

Wyjść!

Witam drugiego ministra pracy i królewskiego sekretarza.

Świetnie. Czy twój ojciec dobrze się miewa?

Tak, dzięki twojej trosce, panie.

Proszę za mną.

Panienko,

czemu zawinęłaś mięso w wodorosty?

Jest za twarde.

Dojrzewanie w wodorostach je zmiękczy.

To doprawdy fascynujące.

Musimy dolać zimnej wody.

Napracowałyśmy się, by ją zagotować,

a panienka chce dolać…

Dobrze.

No więc teraz ją wleję.

Ale, panienko,

nie można usmażyć mięsa na ruszcie albo ugotować w wodzie?

- Właśnie. - Racja.

To jedyny sposób, by łykowate mięso stało się miękkie.

- Nie! Co panienka robi? - Wielkie nieba.

Woda nadal jest gorąca!

Sprawdza panienka, jak bardzo?

Mięso mięknie w temperaturze od 49 do 55°C.

Ale…

Jeszcze chochla.

Dość. Wystarczy.

Długie podgrzewanie w letniej wodzie

powoduje reakcję białka zwanego miozyną,

co prowadzi do zmiękczenia mięsa.

To tak zwana metoda sous vide.

- Jeszcze jedną. - Dobrze.

Wrząca woda ma 100°C,

a woda w temperaturze pokojowej – 20°C.

Zmieszanie ich ze sobą

daje temperaturę około 55°C

i umożliwia gotowanie metodą sous vide.

Panienko, z twoją ręką wszystko w porzą…

Nie mam termometru, to muszę zaufać opuszkom palców.

Ale panienki ręka jest cała czerwona.

Nie martw się.

Mnóstwo razy używałam tej metody.

Zobaczmy.

Niech ci się przyjrzę.

Jesteś zbyt nieśmiała.

Czyżbyś była zła?

Rozumiem.

Dlaczego…

Oho!

Ten pieprzyk jest za duży.

Za duże oczy.

Za duże usta.

Za wysoka.

W pośpiechu zostawiłaś szyję w domu?

Ożeż!

Zabrać tę podstarzałą kobietę!

Jak my spojrzymy jego wysokości w oczy?

Racja, ojcze.

Każdy opowiada o największej piękności tej wioski.

Liczyłem, że ją przyprowadzisz z lojalności wobec króla.

Doprawdy nie wiem, o kim mówisz.

Kim ona była?

Czyżby…

wnuczka…

zarządcy Honga?

Panie.

Cóż ty mówisz?

Mi-hyang to tylko dziecko.

Jak wiesz,

przybyliśmy tu wybrać kobiety dla króla.

- Ojej. - A niech mnie.

- Wygląda smakowicie. - Olaboga.

Coś podobnego.

Na szczęście zadziałało.

Pachnie jak nie z tej ziemi!

Mogę rzucić okiem?

Nie wygląda na ugotowane.

Skosztuję.

Pyszne!

Niesamowite!

Co to takiego, panienko?

To gotowanie metodą sous vide.

Rozumiem. Takie gotowanie mięsa w wodzie nazywa się „sous vido”, tak?

To nie koniec. Pora na opalanie.

- Opalanie? - Co?

Dajcie słomę ryżową.

- Chce się dziewczyna poopalać. - Przynieśmy jej słomę.

No więc

ile masz wiosen?

Panie. Uczta już gotowa.

Seokban już czeka.

Najpierw sprawy kraju, potem prywatne.

Może więc zaczniemy od posiłku?

Od posiłku?

Niech tak będzie.

Witamy.

Podróż zapewne była długa i męcząca.

No dobrze.

Czy jego wysokość dobrze się miewa?

Naprawdę nie wiesz, zarządco Hong?

Twe petycje,

by król odprawił czwartą małżonkę Kang,

wywołały spory zgiełk w pałacu.

Wystarczy, ojcze.

Dlaczego podnosisz tu tę sprawę?

Zawstydzasz go.

W porządku. Możecie mówić swobodnie.

To żadna tajemnica, że królowi nie spodobały się te petycje.

Czy to dlatego

przysłał tutaj nadzorców chaehong?

Ależ skąd.

To osobna sprawa.

Jestem taki wygłodniały po długiej podróży,

a uraczyłeś nas jedynie herbatą i przekąskami?

Wybacz mi, panie.

Podamy posiłek…

Nie owijacie w bawełnę.

No dobrze. Podać posiłek.

Tak jest, panie.

Przyniesiemy przygotowaną strawę.

Litości.

Toż to jest tylko…

Zdaje się, że w tej prowincji panuje głód.

Nie możemy zaakceptować tego posiłku.

Zarządca winien dać gościom jeopbingaek

zawierający walory jego ziemi,

by wyczuli jej krajobraz,

ducha ludu, a nawet udane zbiory.

Ja jednak widzę tutaj jedynie kilka kawałków mięsa.

Toć niczym się to nie różni od strawy barbarzyńców.

Wielkie rozczarowanie.

Nie jesteś godzien tytułu zarządcy, który ma czuwać nad ludem.

Chyba nie darzysz nas poważaniem,

mimo że jesteśmy tu z rozkazu króla.

Jak to wyjaśnisz?

Prawdę mówiąc, mieliśmy wczoraj problem z kucharkami.

Nowe musiały popełnić jakiś błąd.

Wybaczcie ten nietakt.

Nie wiedziałem, co zaszło,

i dopuściłem się tej zniewagi.

Szczerze przepraszam.

To za mało!

Jak mogłeś tak jawnie nas znieważyć?

Może zatem

zaoferujesz coś innego?

Coś innego? Co masz na myśli?

Nic to nie zmieni, cokolwiek by to nie było.

Wezwę odpowiedzialną za to kucharkę

i osobiście ją ukarzę.

Zaniechajcie gniewu.

Ekscelencjo Hong, co masz na myśli?

Przyprowadzić wszystkie kucharki z kuchni!

Tak jest, panie.

Muszę się zastanowić, co zrobię, jak już stąd wyjdę.

Nie wiem, jak tu trafiłam,

ale nie mogę siedzieć bezczynnie.

Co robisz?

Jak się gdzieś trafi jedzenie za darmo, to trza brać, ile się da.

Proszę.

- Wyprowadzić je! - Tak jest!

- O nie! - Tylko nie to!

Co tym razem?

Co się dzieje?

- Nie! - Puszczaj!

O co chodzi? Panienko! Ojej!

- Rany. - Darujcie nam!

Danie dla arystokratów

winno zawierać naturalne składniki typowe dla prowincji!

A na tym stole jest jedynie kilka plastrów mięsa!

- To ma być jeopbingaek? - Co jest?

Zostaniecie surowo ukarane.

Wybacz nam, panie!

Nawet nie spróbowali.

Szukają dziury w całym?

Przepraszam, ale czy spróbowali panowie tej potrawy?

Jeśli nie, krytyka jest niesprawiedliwa.

To danie kryje w sobie esencję natury.

Zuchwała z ciebie dziewka.

Twierdzisz, że ta strawa oddaje smaki tej prowincji?

Tak, zgadza się.

Powiedz, jak to możliwe.

Za kłamstwo poniesiesz konsekwencje.

Jak wystygnie, będzie niedobre, więc muszą zacząć jeść.

Panie.

Trzeba skosztować dania, by je docenić.

Później wszystko wyjaśnię.

Jak śmiesz, zuchwała dziewucho!

Nie do wiary.

Zarządco, przygotowałeś pocieszne przedstawienie.

Może ja także pokażę, co przygotowałem.

Wprowadzić ją!

Tak jest, panie!

Panienko!

O nie. Panienko!

Mi-hyang!

- Ojcze… - Panienko.

Mi-hyang.

Mi-hyang…

Jak śmiesz!

I jak, zarządco Hong?

Podoba ci się moja niespodzianka?

Jeśli jej słowa są prawdą,

uznamy to za stosowny jeopbingaek i odejdziemy w spokoju.

Ale jeśli nie…

zabiorę ze sobą twą wnuczkę.

HONG

W ramach chaehong.

To rozkaz króla.

Więc ten błazen to nadzorca chaehong, tak?

Im Song-jae, najbardziej podstępny poddany.

Jesteś niewiarygodnie bezczelny.

Może i jesteś królewskim sekretarzem cieszącym się łaską króla,

ale nie możesz mi grozić

ani żądać mej wnuczki na chaehong!

Jako człowiek powinieneś się wstydzić!

Nie denerwuj się, zarządco,

bo twa linia rodowa się tu zakończy.

Jesteś poważanym zarządcą, Hong Gyeong-dalu,

i nie przystoi, byś tak podnosił głos.

Hong Gyeong-dal?

Udam, że nie słyszałem.

Tak jak powiedziałem,

jeśli jedzenie tej dziewuchy mnie poruszy,

udam, że nic się nie wydarzyło.

Opanuj się zatem, zarządco.

Spróbujcie tej potrawy.

Zanim to zrobimy,

trzeba pokazać tej dziewce, gdzie jej miejsce.

Nie wierzę.

Przecież ja tylko gotowałam!

Powiedz mi.

Jeśli w tym daniu nie poczujemy esencji natury,

to co wtedy?

Zapłacisz za to życiem?

Nie wiem, jak wrócić, więc co mam do stracenia?

Idealnie przeprowadziłam sous vide.

Tak, zapłacę.

Proszę spróbować.

Dobrze.

Panienko!

Cóż to jest?

Ta tekstura.

Ten smak.

Dotąd takiego nie znałem.

Prawie nie muszę przeżuwać.

Rozpływa się w ustach.

Soki wypełniają me usta.

I ten sos.

Cóż to jest, na niebiosa?

Kwas guanylowy w twardziakach,

kwas inozynowy w sardelach

oraz kwas glutaminowy w sfermentowanych krewetkach.

Zmieszanie różnych grup aminokwasów w odpowiednich proporcjach

niesamowicie wzmacnia smak umami.

To tak zwana bomba umami, znana też jako

MSG.

Nie różni się od współczesnych przypraw.

To jest po prostu

talerz zwykłej, gotowanej wołowiny.

I co teraz?

Nie poczułem smaku natury, o którym mówiłaś.

Mówią, że kłamca zawsze będzie kłamcą.

Masz coś do powiedzenia?

Może się wydawać,

że podałam wam tylko kawał mięsa,

ale wykorzystałam w tym daniu lokalne składniki z całego regionu.

- Czyżby? - Na przykład sól do maczania.

Zawiera fermentowane krewetki z portu Mapo,

sardele z zachodniego wybrzeża

oraz twardziaki jadalne z góry Nogo.

Jeśli to nie jest smak natury,

to cóż może nim być?

To doprawdy dziwne.

Twe słowa przywołują na myśl naturę,

lecz nie poczułem jej smaku ani aromatu.

Kłamiesz prosto w oczy!

Co masz na myśli, zarządco?

Nigdy w życiu nie jadłem czegoś takiego.

A ty łżesz, żeby zabrać moją wnuczkę!

Twoja perfidia rozgniewa ludzi i niebiosa!

Wiedziałam.

Przez chaehong nie chciał powiedzieć prawdy.

Taki podstępny poddany

zginie z mej ręki!

Ojcze!

Ojcze!

To wszystko przez mą nieudolność.

Opanuj się, proszę.

Puść mnie.

Ojcze!

Nie możesz tego zrobić.

Litości.

Zaraz się rozpłaczę.

„Ojcze”.

Nie stać tak.

Natychmiast zadać cios winowajczyni!

- Przebacz nam, panie. - Co? Ja?

Mam umrzeć niesprawiedliwą śmiercią?

W Joseonie?

Boże, Buddo, ktokolwiek! Pomóż mi, proszę.

Nie!

Nie, błagam! Zaczekajcie!

To przez twe gotowanie.

To nie moje gotowanie jest problemem!

Tylko twój kłamliwy język!

Co wy robicie? Przestańcie.

Nie! Ratunku! Puśćcie mnie, błagam!

Ojcze.

Nie!

Darujcie mi życie.

Stać!

Przybył jego wysokość król!

- Wasza wysokość! - Królu!

- Wasza królewska mość! - Wasza wysokość!

Jeśli mówisz prawdę…

Chwila. Ten głos…

…sam tego spróbuję.

Niemożliwe.

To chyba nie ten pajac, prawda?

O w mordę!

„Wasza wysokość”?

Wstań, gwinyeo.

Już po mnie.

To naprawdę Yeonhuigun.

Kim jesteś?

Kimże ty jesteś?

Pogięło cię?

Ty głupi czubku! Chyba nie bardzo rozumiesz sytuację.

Rozkazuję ci jako król!

Jestem tu królem.

Jestem królem tego kraju.

Czemu jeszcze nie wstałaś?

Tato.

Wybacz, że cię opuściłam.

Pragnęłabym…

Zapragniesz,

by pobito cię na śmierć drewnianym kijem.

Jakiż prosty i zwyczajny posiłek.

Spróbuj jako pierwsza.

Co? Ja?

Tak, ty.

Oczywiście.

No tak.

Przecież jesteś słynnym smakoszem Joseonu o doskonałym zmyśle smaku.

Ocenisz to danie sprawiedliwie, prawda?

Nie rób sobie nadziei.

Jeśli nie będzie lepsze niż bibinbap…

Jak mięso może być tak kruche?

Im dłużej przeżuwam,

tym bardziej jest soczyste.

Delikatny i czysty smak

sięga zenitu, a potem się rozpływa.

Co to?

Ta przyprawa…

Ten smak

jest niewiarygodny.

To czysta esencja pyszności.

Cóż ty do tego dodałaś?

Faktycznie ma wyjątkowe kubki smakowe.

To naprawdę niesamowite, że wyczuł MSG.

Prawdziwy smakosz.

Po prostu

dodaję pewien element, by doprawić jedzenie.

Wzmacnia smak i zmniejsza słoność.

„Element”?

Rozumiem.

Więc to było to.

Marynowany cytryniec

i smażona zielona cebulka są pyszne

i idealnie pasują do mięsa.

Ta potrawa to z pewnością…

smak nie z tej ziemi.

Będę żyć.

Nie umrę!

Poczułem smak nostalgii

i po raz pierwszy od dawna

nie byłem rozczarowany potrawą.

Dlaczego więc tak okropnie ją skrytykowaliście?

Jest odpowiednia dla ciebie, królu, jako władcy narodu.

Nic dziwnego,

że mój marny język nie docenił jej smaku.

Faktycznie podstępny typek.

Mówiłeś, że jest bez smaku.

Dwa razy mnie dziś zadziwiłaś.

Jestem szefową!

Yeon Ji-young, szefowa!

Kucharką! Jestem kucharką!

Powiedziałaś,

że jesteś kucharką z Szefowa, prawda?

Szefową kuchni, czyli kucharką.

Widzę, że nie kłamałaś.

- Potrafisz gotować. - Tak.

Zwykle to mężczyźni pracują jako kucharze.

Jak kobieta nauczyła się tego zawodu?

Co jest?

Czy to rozmowa kwalifikacyjna?

Mój tata uwielbia gotować,

więc kosztowanie jedzenia i przygotowywanie go

stało się moim powołaniem.

Powołaniem?

Czy kiedykolwiek żałowałaś, że zostałaś kucharką?

Każde powołanie niesie ze sobą trudności.

To tak jak pozycja króla gwarantuje pewne korzyści,

ale wiąże się też z wyzwaniami i trudami.

Rozumiem.

W każdym razie

największą satysfakcję czuję, gdy tacy smakosze jak wasza wysokość

doceniają moją kuchnię.

Jak się nazywasz?

Yeon Ji-young.

Z rodu Yeon. A wiek?

Mam 27 lat.

Ile?

Dwadzieścia siedem?

Wyglądasz młodziej.

Masz jiabi?

Jiabi…

Ach, męża.

Jeszcze nie.

Olaboga. W takim wieku jesteś niezamężna?

Cóż za smutek.

Nie, to nie tak.

Nie jestem stąd,

więc moja sytuacja jest nieco inna, wasza wysokość.

Więc skąd jesteś?

Mam powiedzieć prawdę?

Czy nie?

Raczej mi nie uwierzy.

To zabrzmi niewiarygodnie,

ale jestem…

z przyszłości, 500 lat do przodu.

Rozumiem.

Czyżby mi uwierzył?

Nie odbiorę ci dziś życia.

Wierzysz mi, wasza wysokość?

To smutne, że straciłaś rozum,

ale twój talent cię dziś ocalił.

Myśli, że jestem stuknięta, tak?

Nic dziwnego. Sama w to nie wierzę.

Wiem, że ciężko w to uwierzyć,

ale jestem…

z innej epoki, z kraju zwanego Koreą.

Taka zuchwałość przed obliczem króla? Dość!

No tak.

Wiadomo, że mi nie wierzycie.

Nie oszalałam.

Taka jest prawda. Co ja poradzę?

Wystarczy. Podejdź tutaj.

Myśl sobie, co chcesz.

Tylko mnie wypuść. Powiedziałeś, że to smak nie z tej ziemi.

Wypuści mnie, prawda?

Puści mnie wolno czy nie?

Zaraz oszaleję.

Sekretarzu.

Tak, wasza wysokość?

Wypuścisz mnie, prawda?

Proszę.

Błagam cię…

Ta kucharka…

ma zostać zamknięta, a jutro pojedzie ze mną do pałacu.

Tak jest, królu.

To jakieś jaja.

Nie wypuści mnie.

A co mamy zrobić z wnuczką zarządcy Honga?

A właśnie. Przygotujcie ją, bo ona także pojedzie ze mną do pałacu.

Tak jest, królu.

Tak uczynimy.

Zabiera tę młodą dziewczynę? Rany, to nie w porządku.

Chwila. To wnuczka zarządcy Honga?

Czy nie to doprowadzi

do czystki wśród uczonych Gapshin?

ODWET KRÓLA NA WINNYCH ŚMIERCI JEGO MATKI

Zostawcie mnie samego.

Jestem zmęczony.

Tak jest, wasza wysokość.

Możesz odejść.

Dokąd to?

Szybciej.

Co człowiek sieje, to i żąć będzie.

Stare przysłowia się nie mylą.

Nie dziwię się, że doszło do czystek.

Prawdziwy drań.

Dziewucho!

Za mną.

Dlaczego jeszcze tu jesteś?

Nie wstyd ci przed zmarłym królem, wasza wysokość?

Schowaj miecz.

Zaniedbujesz sprawy kraju, leżąc w ramionach niewiasty,

nie cenisz urzędników na dworze

i gardzisz życiem swych poddanych!

Nie widzisz, że właśnie dlatego

nie cieszysz się szacunkiem urzędników ani lojalnością swego ludu?

Powtórz, coś powiedział.

Wasza wysokość.

Opamiętaj się i działaj z mądrością.

Musisz ukarać podstępnych poddanych

oraz kobiety, które żerują na twej władzy.

Tylko wtedy ten naród odzyska siłę!

Powtórz to jeszcze raz.

Wasza wysokość.

Królu.

Teraz, gdy ważą się losy twej wnuczki,

martwisz się o kraj?

Cóż ty wiesz o moich uczuciach?

Wasza wysokość.

Proszę, zamiast tego odbierz mi życie!

Czy wiesz, jaki to ból, gdy nie jesteś w stanie nic zrobić,

by ocalić rodzinę?

Wasza wysokość.

Przez lata będziesz cierpiał w męczarniach.

To będzie kara za doprowadzenie

do śmierci mej matki.

Straż!

Zabrać winowajcę,

który zbluźnił przeciwko królowi!

Wasza wysokość.

Królu.

Jutro rano wygnać go

na najdalszy kraniec Hamgyŏngu Północnego.

Tak jest, królu.

Wasza wysokość.

Wasza wysokość!

Królu!

Wasza królewska mość!

Cóż to jest?

Jest panienka pewna, że posiłek smakował jego wysokości?

Słyszałam, jak powiedział, że to smak nie z tej ziemi.

Więc czemu inne wypuścił, a nas kazał zamknąć?

A bo ja wiem?

Chciałabym zajrzeć mu pod czachę i zobaczyć, co on sobie myśli!

Na litość boską.

Powiedział, że jutro zabierze nas do pałacu.

Przechlapane.

Jest coraz gorzej.

Co takiego?

Do pałacu?

Muszę wrócić, zanim tam dotrzemy.

To mnie wykańcza.

Dokąd panienka musi iść?

Jak to dokąd? Tam, skąd przybyłam.

No właśnie. Czyli gdzie?

Gil-geum.

Wiem, że mi nie uwierzysz,

ale przybyłam z dalekiej przyszłości.

Rany, co ja wyprawiam?

Nieważne.

Nie, panienko. Wierzę ci.

Kiedy się spotkałyśmy,

poczułam zupełnie nieznany mi zapach.

I gotowałaś rzeczy, których nigdy nie widziałam.

Dlatego ci wierzę.

- Poważnie? - Tak.

Prawdę mówiąc, wracałam z Paryża do Korei samolotem.

Samomłotem?

Posłuchaj. Leciałam samolotem z Francji do Korei.

Ktoś oblał mnie kawą, poszłam do WC, otworzyłam książkę i…

No właśnie. Mangunrok.

Przeczytałam pierwszą stronę i jakby za sprawą magicznej księgi…

Co się stało z tą książką?

Moja torebka!

Torebka.

- Gil-geum. - Tak?

Właśnie zrozumiałam coś bardzo ważnego.

Co takiego?

Miałam bardzo ważną książkę o nazwie Mangunrok,

ale ją zgubiłam.

Mangunrok?

Muszę znaleźć moją torebkę. To jedyny sposób, by wrócić.

Pamiętasz ten klif w pobliżu twojego domu, na który mnie zabrałaś?

Tak.

Tam ją zgubiłam.

I co teraz?

Jak my się stąd wydostaniemy?

Ożeż.

Wybacz, królu.

Czemuż się tak skradasz?

Jest zimno.

Powinieneś wracać.

Song-jae.

Tak, wasza wysokość?

Jesteśmy sami, porzuć formalności.

- Nie, panie. - Słucham?

Jesteś za wolny.

A ty wciąż zwinny.

O, ty.

Song-jae.

Tak, królu?

Wypuść wszystkie kobiety, które przywieziono tu na chaehong,

z wyjątkiem kucharki Yeon Ji-young i jej towarzyszki.

Co?

Nie weźmiesz nawet wnuczki zarządcy Honga?

Nie wezmę.

Zostanie państwową niewolnicą,

gdy Hong zostanie wygnany.

Wasza wysokość.

Jesteś zły przez chaehong?

Nie.

Jesteś stuknięty. Ta śpiewka o potomku to zwykła wymówka.

Bawidamek i tyle. Ale se wymyślił.

Chaehong było tylko wymówką, by pomścić mą matkę.

Dobrze o tym wiesz.

Dzięki Mi-hyang miałem powód, by wygnać jej dziadka.

To mi wystarczy.

Ale jeśli teraz odwołasz chaehong,

królowa wdowa się domyśli, że chcesz pomścić matkę.

Tak drobna sprawa nie wzbudzi jej podejrzeń.

Z jakiegoś powodu…

czuję się wycieńczony.

Więc może…

zastąpię cię tej nocy?

Widzę, że trochę cię poniosło.

Kto tu idzie?

Nie lękajcie się. Przyszedłem dotrzymać słowa.

Jesteś tym facetem…

Znaczy… To ty, panie?

Spisałaś się przy jeopbingaek, więc was wypuszczę.

Naprawdę?

Weź to.

I to też.

Tamta droga

prowadzi do tylnej bramy.

Pośpieszcie się.

- No to… - Dobrze.

- Chodźmy. - Tak, panie.

Chwileczkę.

Może dziwnie to zabrzmi,

ale pewnego dnia ten tyran zostanie ukarany.

Dziękuję.

Bardzo dziękuję.

Chodź.

Wasza wysokość, to ja, królewski sekretarz.

O co chodzi?

Te dwie kucharki uciekły z więzienia.

Co takiego?

A gdzie jest twoja rodzina?

Nie mam. Jestem sama.

Co?

Ojciec służył w bazie floty wojennej na zachodzie prowincji Jeolla,

ale został w coś wrobiony i pojmany, więc nie wiem, czy żyje.

A matka

zmarła po tym, jak zaatakowali nas bandyci,

gdy udałyśmy się do Hanyangu odnaleźć mego ojca.

Przykro mi.

- Nie wiedziałam. Mogłam nie pytać. - Nic się nie stało.

Skąd panienka miała wiedzieć?

W porządku.

- Gil-geum. - Tak?

Chcesz pójść ze mną?

Dokąd?

Do świata za 500 lat.

Wróćmy razem do moich czasów.

Naprawdę?

Mogę z panienką wrócić?

Masz jakieś marzenie?

Marzenie?

Pragnienie.

Tam możesz być, kim zechcesz.

Jeśli mogę wybrać, cokolwiek chcę,

to pragnę być starszą damą dworu w królewskiej kuchni.

Dobra.

Dopóki tu jestem,

nauczę cię gotować.

Naprawdę? Nie może panienka złamać danego słowa.

Była tam panienka starszą damą dworu w królewskiej kuchni?

Nie, szefową kuchni z trzema gwiazdkami Michelin.

Panienko, to jedyny klif w okolicy.

A niech mnie. To była ciężka wspinaczka.

Mamy za sobą strasznie męczący dzień.

Tak tu ciemno, że nic nie widzę.

- Gil-geum. - Tak?

- To tu. - Naprawdę?

Tak.

Ojej.

Panienko!

To nie tutaj spadła?

- Poświeć. - Tutaj?

Nic nie widzę.

- Strasznie ciemno, prawda? - Tak. Rany.

Nic nie widać.

- To nie tu. - Nie?

Więc…

Chyba poleciała tam.

- W tamtą stronę. - Dobrze.

Pewnie spadła gdzieś tutaj.

Panienko.

- Poświeć mi tu. - Dobrze.

Gdzie ona jest?

Tutaj też nie ma.

Nic nie widzę.

Czemu jej nie ma? Przysięgam, że poleciała tutaj.

Panienko, spójrz tam.

Widzisz coś?

Tak.

Wasza wysokość.

My po prostu…

Nie! Czekaj! Wszystko wyjaśnię!

Błagam, pozwól mi wytłumaczyć.

Proszę…

A teraz mów.

Przepraszam.

Chciałam znaleźć moją torebkę.

- „Torebkę”? - Tak.

Strzeliłeś w nią strzałą i odleciała.

Ach, to?

Jest w niej książka zwana Mangunrok.

Myślę, że przez nią znalazłam się w czasach dynastii Joseon.

„Mangunrok”?

Próżna to wymówka.

Wiem, że ciężko w to uwierzyć, ale mówię prawdę.

Naprawdę potrzebuję tej książki, wasza wysokość.

Czy jest aż taka ważna,

by uciekać nocą z więzienia i dopuszczać się kolejnego przewinienia?

Tak. Od niej zależy moje życie.

Co za ulga.

O to chodzi?

Tak, właśnie o to! Dziękuję!

Ty szurnięty draniu!

Nie masz już powodu, by uciekać.

Co ty wyprawiasz?

A cóż to? Patrzcie ją.

Znów ten zuchwały ton.

Wasza wysokość, zechciej wybaczyć mi tę zuchwałość.

Zrobię wszystko, co każesz,

tylko zwróć mi tę torebkę, błagam.

Zrobisz…

cokolwiek rozkażę?

Tak.

Co?

Nie sądzisz, że to przesada?

Dlaczego tak bardzo nas dręczy?

Liczyłam, że jeśli trafię do pałacu,

będzie to raczej królewska kuchnia.

Cóż my teraz poczniemy, skoro podpadłyśmy jego wysokości?

Będę cię chronić za wszelką cenę. Nie martw się.

Trzymaj się i bądź silna, jasne?

Dobrze. Ja też będę panienkę chronić, za wszelką cenę.

Obie musimy być silne.

- Tak. - Właśnie.

Zrobię wszystko, by znaleźć Mangunrok i wrócić.

Choćby nie wiem co.

Wasza wysokość, dlaczego zabierasz ze sobą tę kobietę?

Ponieważ

nie chcę, by umarła w spokoju.

Gdybym tylko miała broń, od razu odstrzeliłabym mu ten łeb.

Dostałem wieści.

Jego wysokość spotkało coś okropnego.

Z ręki zabójcy?

Na szczęście nic mu nie jest.

Kto to zrobił?

Prawdopodobnie jeden z nas.

Chcesz powiedzieć, że ktoś działał na własną rękę?

Zapewne mu się śpieszyło.

Wiele razy mówiłem, że trzeba czekać na dobry moment.

Jeśli ktoś przedwcześnie nas wszystkich naraził,

musi zostać wyeliminowany.

Mam dyskretnie się temu przyjrzeć?

Nie trzeba.

Chyba wiem, kto to zrobił. Już go śledzą.

Musisz być bardzo ostrożna.

Dobrze, wasza książęca mość.

Powitaj króla tak jak zwykle,

by zapomniał o sprawach kraju

oraz gniewie wobec urzędników

i by ciekawość dotycząca jego matki doprowadziła go do szaleństwa.

Niech zatraci się w twym zapachu.

Tak jest.

A przy okazji, Mok-ju.

Tak?

Doszły mnie słuchy,

że król wraca z Gyeonggi z kobietą.

To zapewne wnuczka Honga.

Ciekawe.

Zostawcie mnie.

Tak jest, pani.

Chu-wol, jesteś tam?

Tak, wasza miłość.

Kiedy jego wysokość dotrze do pałacu?

Właśnie opuścił Gyeonggi,

więc przybędzie między godziną 15 a 17.

Będzie z nim wnuczka Hong Gyeong-dala.

To ponoć prawdziwa piękność.

Nikt nie może się z tobą równać, wasza miłość.

Jasno jej pokażę, że jestem jedyną kobietą króla.

Tylko poczekaj.

Będę dręczyć tę dziewuchę, aż ją zniszczę.

- Precz, gwinyeo! - A kysz!

- Wynoś się! - Odejdź!

Ej! Co wy sobie wyobrażacie?

Co? Chcecie zobaczyć, jaką gwinyeo ma moc?

- Wy małe hultaje! - Gamonie!

- Zapamiętam was! - Małe skurczybyki.

- Nic panience nie jest? - Stać!

Mniejsza o to.

Te dzieciaki są ode mnie o 500 lat starsze.

Darujmy sobie to.

Gdzie nie spojrzę,

upewniam się, że to Joseon.

Muszę nad sobą panować.

O matko!

Jak śmią krzywdzić coś, co moje?

Trzeba im dać nauczkę.

Wasza wysokość.

Mówiąc „coś”, miałeś na myśli

mnie?

Owszem.

Od teraz bez mej zgody nie wolno ci

z nikim się spotykać, rozmawiać ani nigdzie chodzić.

Czyli nic mi nie wolno.

Najpierw zdrajca, potem gwinyeo,

a teraz czyjaś własność.

Normalnie brak mi słów.

I dobrze.

Trzy lata udawaj niemowę, następne trzy – głuchą,

a kolejne trzy – ślepą.

To podstawowa zasada przetrwania w pałacu.

Przygotuję dla ciebie specjalne miejsce.

Ale…

Przybył jego wysokość król!

To serio Bongdeokgung.

Prawdziwy pałac.

Zajmę miejsce wnuczki Hong Gyeong-dala.

Czyli zapobiegłam czystce wśród uczonych Gapshin?

Co robić?

To naprawdę piekielny Joseon.

Małżonko Kang, długo czekałaś?

Wasza wysokość, wypatrując cię, o mało nie obróciłam się w proch.

Wreszcie wróciłem.

Pragnę ci coś pokazać.

Chodź.

Co on robi?

Nie podchodź.

Nie zbliżaj się!

Oto ona.

Gwinyeo.

Słucham?

Gwinyeo?

Trafiła tu jako winna zbrodni?

Owszem. Zawiniła.

Ma jednak pewien talent, więc nie chcę pozbawić jej życia.

To niebywałe, że sprowadziłeś do pałacu kobietę.

To pierwszy raz, odkąd jestem tu ja, Kang Mok-ju.

„Kobietę”?

To zjawa.

Kang Mok-ju?

Najbardziej nikczemna kobieta w Joseonie,

która omotała Yeonhuiguna i sprowadziła piekło?

To jakieś jaja.

Nie jest to wnuczka zarządcy Honga.

Kto to?

O rany.

Ma kocie oczy

i przeszywa mnie jak laser.

Mogłaby wypalić mi dziurę w twarzy.

Ma dość ładną buźkę.

Król zapewne ją sobie upodobał.

Po odpowiedniej pielęgnacji będzie wyglądać przyzwoicie.

Mam ją zabrać do Jahongwonu i odpowiednio przeszkolić?

- Wykluczone. - Słucham?

To nie jest taka dziewka.

Nie pójdzie do Jahongwonu.

Zatem co z nią zrobisz?

Auć!

Prawie zabiła mnie wzrokiem.

Dowiesz się w swoim czasie.

Nie. Nie rób tego.

Nie, nie tutaj.

Ona to widzi!

Przylgniesz do mnie…

i będziesz błagać o życie.

Aż mam gęsią skórkę. Zamierza mnie torturować?

Mam ciarki na całym ciele.

BON APPÉTIT, WASZA WYSOKOŚĆ

Ta dziewka na pewno spodobała się królowi.

Od dzisiaj

każdego dnia będziesz dla mnie gotować.

Jeśli danie mi nie zasmakuje, skażę cię na śmierć.

Zanim wpadniesz w tarapaty i zaznasz upokorzenia…

- Zastawię pułapkę w królewskiej kuchni. - Wąż!

To twoja sprawka, tak?

Ponieważ…

- Nie możesz, wasza miłość. - Z drogi!

…cię wybrałem.

Do czego?

Napisy: Joanna Kuboń