Original subtitles

Είναι Μάιος του 1945 επιτέλους η ναζιστική σκιά εξαφανίζεται.

O πόλεμος έχει καταστρέψει την ήπειρο.

Tώρα, όλοι θέλουν να ξαναζήσουν.

Παρόλο που τα όπλα, δεν ακούγονται πιά.

ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Το Τρίτο Ράιχ μπορεί να έχει παραδοθεί,

αλλά η βία δεν φαίνεται να έχει τελιώσει.

Για πολύ καιρό ακόμα η Ευρώπη, θα παραμείνει ποτισμένη στο αίμα.

Όχι πολύ αργότερα, τα όπλα θα πάρουν θέση...

σε έναν άλλο πόλεμο.

"Ένα σιδερένιο παραπέτασμα έχει κατέβει σε όλη την ήπειρο".

Και δεν θα περάσει πολύς καιρός πριν η ανοδική,

τάση του ναζισμού, δώσει θέση σε μια άλλη,

εξίσου αναμφισβήτητη τυραννία.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ Μέρος Πρώτο.

Στις 8 Μαΐου του 1945, η ναζιστική Γερμανία έχει παραδώσει τα όπλα.

ΝΑΖΙ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ

Οι χώρες της Ευρώπης, γιορτάζουν όλοι τη νίκη.

"Τελείωσε, θα πούνε όλοι, τελείωσε".

Στα μάτια λάμπει η ελπίδα, για έναν καλύτερο κόσμο.

Στη Μόσχα, Νέα Υόρκη Παρίσι, Λονδίνο,Άμστερνταμ,Πράγα.

Παντού οι άνθρωποι χαίρονται.

Σε ένα μικρό βελγικό χωριό, γιορτάζουν το καρναβάλι.

Και η όλη ιστορία διαδραματίζεται.

Η έξοδος.

Η αιχμαλωσία.

Η απελευθέρωση με την Μις Νίκης, επάνω στο άλογο.

Και τα τέσσερα μεγάλα αστέρια,

ο Τσώρτσιλ, ο Ντε Γκωλ, ο Ρούζβελτ και ο Στάλιν.

Η χαρά είναι πραγματικά μεγάλη.

Αλλά δεν θα διαρκέσει πολύ.

Η Ναζιστική Γερμανία, μπορεί να έχει ξυλοκοπηθεί.

Αλλά η Ευρώπη είναι γονατισμένη.

Ήταν ο πιο δολοφονικός πόλεμος της ανθρωπότητας.

27 εκατομμύρια, Σοβιετικοί έχουν εξαφανιστεί.

Η Γερμανία έχει χάσει, 4,5 εκατομμύρια στρατιώτες,

και περισσότερο από ένα εκατομμύριο είναι πολίτες.

Περίπου 6 εκατομμύρια, Εβραίοι έχουν εξουδετερωθεί.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη...

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος έχει κοστίσει τις ζωές,

σχεδόν σε 14 εκατομμύρια άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Η ήπειρος είναι ένα τεράστιο νεκροταφείο.

Οι επιζώντες θρηνούν, τους νεκρούς τους.

Ενώ γύρω τους, υπάρχουν ερείπια.

Στην Σοβιετική Ενωση, περισσότερες από 70.000 πόλεις και χωριά,

έχουν καταστραφεί από την γερμανική κατοχή.

Στη Γαλλία...

Εκατοντάδες χιλιάδες κτίρια έχουν ισοπεδωθεί.

Στην Ολλανδία...

Τα αναχώματα έχουν σπάσει, απο το σαμποτάζ των Ναζί.

Ολόκληρες γειτονιές, τώρα βρίσκονται κάτω απο το νερό.

Η Βουδαπέστη είναι ερείπια.

Όλόκληρη η πόλη είναι ισοπεδωμένη απο το πεδίο της μάχης.

Όσο για το Βερολίνο, έμεινε μόνο ο σκελετός, του πρώην εαυτό του.

Αυτό το πεδίο των ερειπίων είναι το μόνο που έχει απομείνει,

από τη Βαρσοβία το 90% του, έχει καταστραφεί.

Ο αμερικανός φωτογράφος, Τζόν Βάτσον λέει:

"Απλά δεν μπορώ να καταλάβω, πώς ήρθαμε σε αυτό,

είναι πάρα πολύ βάναυσο, απλά δεν μπορώ να το πιστέψω".

Αυτός είναι ο χειρότερος κατακλυσμός, που γνώρισε ποτέ η ήπειρος.

Η γόνιμη Ευρώπη μετατράπηκε, σε ένα άγονο σεληνιακό τοπίο.

Από τον Μάιο του 1945 εκατοντάδες χιλιάδες,

γερμανοί έφυγαν απο την πόλη τους,

για να ξεφύγουν από την φρίκη του πολέμου.

Δεν υπάρχει η βενζίνη, ο Χίτλερ την ήθελε για το χιλιάδων ετών του Ράιχ.

Αντί αυτού, έστειλε τον λαό του, χιλιάδες χρόνια πίσω.

Τώρα που γύρισαν, χρειάζονται φαγητό και κατάλυμα.

Η δυσκολίες όμως, είναι παντού.

Όλα τα δίκτυα μεταφορών έχουν καταστραφεί,

οπότε, δεν φθάνουν οι προμήθειες.

Δεν έχει απομείνει τίποτα.

Υπάρχουν κουπόνια για τα πάντα,

κουπόνια για ψωμί,για γάλα, για ρούχα,για κρέας.

Ακόμη και στην Γαλλία που απελευθερώθηκε μήνες πριν,

προτού παραδωθεί η Γερμανία, η ποσότητα του κρέατος,

είναι 100 γραμμάρια την ημέρα, συμπεριλαμβανομένων και των οστών.

Όλα είναι μια μεγάλη ουρά.

Ακόμη και η παροχή νερού, μπορεί να είναι αυστηρή.

Και δεν επιτρέπεται, το πλήρες πλύσιμο του σώματος.

Στη Νάπολη, στην Βουδαπέστη...

Η κατάσταση είναι τρομακτική.

Εκατοντάδες παιδιά του δρόμου, είναι τόσο πεινασμένα,

που στρέφονται παντού, συμπεριλαμβανομένης και της πορνείας.

Ψάχνουν τριγύρω για αποφάγια,

ή οτιδήποτε άλλο μπορούν να ανταλλάξουν.

Λίγα κομμάτια κάρβουνο, είναι πολύτιμο εμπόρευμα.

Μια τέτοια ταλαιπωρία, σύντομα θα οδηγήσει σε λεηλασίες.

Η Ε.Σ.Σ.Δ η Ηνωμένες Πολιτείες η Μεγάλη Βρετανία,

και η Γαλλία κέρδισαν τον πόλεμο,

Αλλά, θα μπορέσουν να κερδίσουν την ειρήνη;

Αλλά με όλη αυτή την πτώση, και την καταστροφή,

τώρα προστέθηκε και ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα.

Τι πρέπει να γίνει με τα εκατομμύρια, των Γερμανών και των Ιταλών,

που κρατούνται αιχμάλωτοι, στο πεδίο της μάχης;

Αν και υπάρχουν πάρα πολλοί από αυτούς,

είναι μόνο ένα μικρό μέρος.

της τεράστιας μετανάστευσης που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Μια απο την μεγαλύτερη, που έχουμε δει ποτέ.

Με δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων,

που εκτοπίστηκαν από τον πόλεμο.

Όλοι τους λαχταρούσαν την ελπίδα.

Οι τέσσερις συμμαχικές δυνάμεις είναι αντιμέτωποι,

με μια φαινομενικά αδύνατη κατάσταση.

Πώς μπορούν όλα αυτά τα προβλήματα, να επιλυθούν με τη μία.

Πώς μπορεί να αναζωογονηθεί μια ήπειρος;

Πώς μπορεί να ξαναχτιστεί;

Και πάνω απ 'όλα, τι γίνεται με την νικημένη Γερμανία;

Από τώρα και στο εξής το Βερολίνο, είναι στα χέρια των Σοβιετικών.

Γιατί την πήραν πρώτοι.

Είπαν για να γίνουν δημοφιλείς, παρέχοντας στην πόλη φρέσκα εφόδια.

Είναι μια ωραία χειρονομία...

Αλλά μακριά από της κάμερες είναι μια διαφορετική ιστορία.

Η Ρωσία έχει καταστραφεί.

Έτσι οι εντολές του Στάλιν είναι, οι ειδικοί κομμάντος...

να καταστρέφουν τα εργοστάσια,

και αφαιρούν τα μηχανήματα, ακόμη και της ράγες των τρένων.

Όλα καταλήγουν ανατολικά.

Δυστυχώς, αν και οι γυναίκες θεωρούνται επίσης μέρος των λαφύρων του πολέμου.

Περισσότερες από δύο εκατομμύρια Γερμανίδες,

έχουν βιαστεί από τον Κόκκινο Στρατό.

Σαν αυτήν την άγνωστη γυναίκα.

Για αυτήν και για πολλούς άλλους, ο πόλεμος δεν τελείωσε ακόμα.

Μέχρι τον Ιούνιο του 1945...

Οι πύλες του Βερολίνου, είναι ανοιχτές στους νικητές.

Της Αμερικής ο Αϊζενχάουερ, της Βρετανίας ο Μοντγκόμερι,

της Ρωσίας ο Ζούκοφ και ο Γάλλος Φράνσις ντε λάτ.

Όλοι συναντώνται εκεί.

και υπάρχει μια ιδέα, η Γερμανία πρέπει να διασπαστεί.

Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας της Γιάλτας,

Η ΗΠΑ, η Ρωσία, η Βρετανία και η Γαλλία,

θα πρέπει να διαιρέσουν τη Γερμανία μεταξύ τους.

Αν και το Βερολίνο είναι στην Σοβιετική ζώνη,

πρέπει να μοιραστεί μεταξύ των τεσσάρων συμμάχων.

Συμβολίζοντας έτσι, το πνεύμα και την συνεργασία, μεταξύ των νικητών.

Οι Σύμμαχοι γιορτάζουν όλοι μαζί.

Πίσω από τα χαμόγελα τους κρύβουν, μια πυριτιδαποθήκη διαφωνιών.

Και το φυτήλι καίγεται.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ

ΕΙΣΕΡΧΕΣΤΕ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΚΗ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΖΩΝΗ

ΦΕΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

Τα πρώτα πάνελ, χωρίζουν τα σύνορα της πόλης.

ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

και με της όμορφες στρατιωτίνες του κόκκινου στρατού,

να κατευθύνουν την κυκλοφορία, βάζοντας τον καθένα στον τομέα του.

Οι νικητές ποζάρουν ανάμεσα στα ερείπια,

για να απαθανατίζουν την στιγμή, για τις επόμενες γενιές.

Τουλάχιστον το αξίζουν, μετά από πέντε χρόνια πολέμου.

Οι στρατιώτες επισκέπτονται το Ράιχσταγκ ή το Ολυμπιακό Στάδιο.

Ελέγχουν τον τόπο όπου υποτίθεται, ότι κάηκε το σώμα του Χίτλερ.

Τα δοχεία βενζίνης είναι ακόμα εκεί.

Στον αγώνα των Γερμανών για να επιβιώσουν...

ο Φύρερ τους είναι ήδη ξεχασμένος.

Ένας νεαρός Βερολινέζος γράφει:

Tώρα όλoι γυρίζουν την πλάτη τους στον Χίτλερ, σαν να έγινε τίποτα.

Όλοι είχαν υποστεί δίωξη και κανείς μίλησε.

Αλλά οι Σύμμαχοι δεν ξέχασαν.

Στα μάτια τους οι Γερμανοί παραμένουν επικίνδυνοι και αναξιόπιστοι.

Η Αμερικάνικες εντολές πρός τα στρατεύματα τους είναι σαφείς:

Μην είστε φιλικοί.

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΧΥΠΟΠΤΟΙ

"Ανάμεσα σε αυτούς τους Γερμανούς, υπάρχουν και ναζιστές απο τους χιλιάδες,

που είναι κρυμένοι, μέσα στον όχλο".

"Που εξακολουθούν να σε παρακολουθούν και να σε μισούν".

"Κάθε γερμανός, είναι μια πιθανή πηγή προβλήματος".

"Ώς εκ τούτου, δεν πρέπει να υπάρξει αδελφοποίηση, με κανέναν γερμανό".

"Οι Γερμανοί δεν είναι φίλοι μας".

Για τους στρατιώτες αν και είναι δύσκολο, να υπακούσουν.

Το θέαμα αυτών των ταλαιπωριών, τους συνεπαίρνει.

Ένας αξιωματικός αναφέρει:

Όταν βλέπω δύο ή τρεις χιλιάδες ηλικιωμένες γυναίκες,

και παιδιά που είναι τόσο αδύναμα και φοβισμένα,

δεν μπορώ, παρά να αισθάνομαι οίκτο.

Και φυσικά πολλοί από αυτούς τους στρατιώτες,

είχαν να δούν γυναίκα, εδώ και μήνες.

Όπως το θέτει και ένας στρατιωτικός:

"Όταν ένας άνθρωπος έχει βαρεθεί, απο την παρέα άλλων ανδρών,

σχεδόν οτιδήποτε σε φούστα, είναι ένα διεγερτικό στην ανακούφιση.

Ένας στρατιώτης και μια φρόιλάιν είναι ο μαγνήτης στο ατσάλι.

Πολύ σύντομα στους χορούς, τα κορίτσια δεν χορεύουν μεταξί τους άλλο πιά.

Και η πορνεία, επαγγελματική ή ερασιτεχνική, είναι εντάξει.

Οι Γερμανοί άνδρες μπορεί να καταριούνται,

τους κατακτητές που έκλεψαν, τις γυναίκες τους,

γιατί απλά δεν μπορούν να ανταγωνιστούν, τις αναλογίες των στρατιωτών.

Ορίστε λοιπόν, το ζοφερό μέλλον της Γερμανίας,

με κάποιον φοβερό αμερικάνο στρατιώτη, και μια γερμανίδα πόρνη.

Υπάρχει επείγον έργο πρέπει να γίνει, στις κατεστραμμένες πόλεις.

Να φέρουν το πόσιμο νερό και πάλι.

Επιδιορθώνοντας τις γέφυρες, και σκάβοντας στα ερείπια.

Και όλα με το χέρι, γιατί δεν υπάρχουν μηχανήματα.

Είτε τους αρεσει ειτε οχι, οι Βερολινέζοι θα πρέπει να καθαρίσουν την πόλη.

Εάν θέλουν να φάνε, καλύτερα να στρωθούν στην δουλειά.

Χιλιάδες γυναίκες συγκεντρώνονται για να απομακρύνουν,

τα εκατομμύρια τόνους συντριμμιά, που έθαψαν της πόλης τους.

Της αποκαλούν το "Λουλούδι της κοπής".

"Οι γυναίκες λίθοι".

Είναι ένα εξαντλητικό και φαινομενικά ατελείωτο καθήκον.

Και όλο αυτό το διάστημα...

Δεκάδες χιλιάδες ανώνυμα, παιδιά εξακολουθούν,

να περιπλανιούνται στα ερείπια και να αναζητούν τις οικογένειες τους.

Καθώς ταξιδεύει στη Γερμανία ένας Βρετανός Στρατηγός γράφει:

"Το πιο εκπληκτικό πράγμα είναι, η πλήρης απουσία των ανδρών, μεταξύ 17 και 40 ετών".

Είναι μια χώρα γυναικών, παιδιών και γέρων.

Οι άντρες, οι γιοι και οι πατεράδες, είναι όλοι νεκροί.

Ή αυτό ή είναι κρατούμενοι.

Γιατί οι Σύμμαχοι εξακολουθούν να κρατούν,

σχεδόν11 εκατομμύρια αιχμαλώτους πολέμου.

Και αυτό είναι ακριβό.

Οπότε πρέπει κερδίζουν την κράτηση τους.

Τους μοιράζονται, μεταξύ τους οι νικητές,

για να δουλέψουν και να ξαναχτίσουν της χώρες,

που έπρεπε να καταστρέψουν.

Είναι σαν τους σύγχρονους δούλους, με μισθούς πείνας.

Στη Μεγάλη Βρετανία και στη Γαλλία,

οι αρχές υπέβαλαν πάνω από ένα εκατομμύριο,

γερμανών κρατουμένων σε καταναγκαστική εργασία.

Για την αποπληρωμή, των νεκρών κρατουμένων τους,

μερικές φορές έπρεπε να κάνουν επικίνδυνες δουλειές.

Θα καθαριστούν όλες η ζώνες, που έχουν παγιδευτεί κατά τη διάρκεια της κατοχής.

Και αυτό θα κοστίζει, πολλές από τις ζωές τους.

Για να αντιμετωπίσουν τα εγκλήματα τους,

κάποιοι αναγκάστηκαν να ξεθάψουν τους μαζικούς τάφους,

των αμέτρητων θυμάτων τους.

Οι νικητές διευθετούν τους λογαριασμούς, με τους ηττημένους.

Και ταυτόχρονα κυβερνούν μια διαιρεμένη Γερμανία,

με εκατομμύρια φυλακισμένους.

Πολύ σύντομα, θα γίνει πολύ υπερβολικό γι' αυτούς.

Πώς θα επαναπατρίσουν...

τα εκατομμύρια των εκτοπισθέντων που το Ράιχ,

έχει συγκεντρώσει από όλη την ήπειρο,

και που όλοι, θέλουν να πάνε στα σπίτια τους.

Οι Εβραίοι πολιτικοί που έχουν απελαθεί,

εξακολουθούν να μαραζώνουν στα στρατόπεδα.

Οι αιχμάλωτοι πολέμου ξεχυλίζουν, στα στρατόπεδα.

Όλα τα ναζιστικά καθεστώτα, αναγκάστηκαν να κάνουν στρατιωτικές εργασίες.

Οι οποίοι πλέον εγκαταλείπουν, τα εργοστάσια τους.

Και μετά, υπήρχαν οι πολίτες που έφυγαν από τη μάχη.

Συνολικά...ο πόλεμος οδήγησε στην εκτόπιση,

είτε με τη βία είτε με δική τους επιλογή,

περίπου 40 εκατομμυρίων ανθρώπων, σε όλη την Ευρώπη.

Είναι ένα μίγμα με διαφορετικές εθνικότητες,

μια μαζική μεταφορά, μέσω της ολικής καταστροφής.

Στην καρδιά της Γερμανίας ολόκληρες φάλαγγες,

παιρνούν απο μια αυτοσχέδια γέφυρα.

Περισσότερα από 2 εκατομμύρια Ρώσοι,

1 εκατομμύριο πολωνοί, 330 χιλιάδες Τσέχοι...

600.000 πρόσφυγες από την Κεντρική Ευρώπη,

και όλοι κατευθύνονται ανατολικά.

Και την ίδια στιγμή, περισσότεροι από 2 εκατομμύρια Γάλλοι,

570.000 Βέλγοι, 400.000 Ολλανδοί,

και 420 χιλιάδες Ιταλοί, κατευθύνονται δυτικά.

Όπως το είπε και ένας άγγλος δημοσιογράφος:

"Θα δείς όλη την ιστορία της Ευρώπης, έξω στους δρόμους της Γερμανίας".

Πολύ σύντομα γίνεται ένας εφιάλτης, για τους Συμμάχους,

να έχουν αυτή την ανθρώπινη παλίρροια, να χτυπάει ελεύθερα τριγύρω.

Γιατί πολλοί από αυτούς τους πρόσφυγες,

έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους.

Την εκδίκηση.

Στον δρόμο για το σπίτι τους, μέσω των χωριών της Γερμανίας,

τα θύματα του Ράιχ, αφήνουν ένα μεγάλο μονοπάτι,

απο κλοπές, βιασμούς και καταστροφής.

Οι ντόπιοι κρέμασαν ακόμη και λευκές σημαίες, στα παράθυρα τους.

Η λεηλασία είναι ενδημικοί.

Ρώσοι, πολωνοί και οι Γάλλοι με κομμένη την ανάσα,

παρατηρούν, έναν βρετανό αρχηγό.

Παντού ο πόλεμος έχει σπάσει, όλη την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Στα πρόσφατα απελευθερωμένα στρατόπεδα θανάτου,

πολλοί από τους φυλακισμένους, ξεκίνησαν να επιβάλλουν,

σκληρή δικαιοσύνη στους, πρώην κατακτητές τους.

Ένας διασωθέντας παραδέχεται ότι:

"Όταν ελευθερώθηκα, υπέθεσα ότι θα σβήσουμε όλη τη Γερμανία, από τον χάρτη".

Ορισμένοι ναζί, προσπάθησαν να ξεφύγουν με την ανάμειξη τους, με τα θύματα.

Οι στρατιώτες ζήτησαν, από τους πρώην κρατούμενους τους εντοπίσουν.

Και μερικές φορές, τους άφηναν να πάρουν την εκδίκηση τους.

Οι συνεργάτες των δολοφόνων, τιμωρούνται και αυτοί επίσης.

Στο στρατόπεδο Ντεσό ,στη Γερμανία πολλοί από αυτούς, εντοπίζονται.

Ένας σημαντικός μάρτυρας, σε όλα αυτά,

είναι ο φωτογράφος, Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν,

που αποθανατίζει τη σκηνή.

Σε αυτές τις εικόνες, μια πληροφοριοδότης της Γκεστάπο,

αντιμετωπίζει μια γυναίκα, που την έχει κατονομάσει.

Η κατάσταση είναι επείγουσα...

Αυτοί οι άνθρωποι, πρέπει να επιστρέψουν στα σπίτια τους, και γρήγορα.

Και αυτό είναι μια επικίνδυνη δουλειά.

Γιατί όλοι, θα μπορούσαν να μεταφέρουν, μια αόρατη μάστιγα,

τον τύφο.

Οι Σύμμαχοι δημιούργησαν οδοφράγματα παντού.

Και υπάρχει μόνο μια διαταγή.

Το DDT ένα πανίσχυρο εντομοκτόνο.

"Η πούδρα DDT, λέει ένας άνθρωπος".

"Στα πρόσωπα μας,μέσα απο τα παντελόνια μας, στα αυτιά μας,

στις μύτες μας, είχες την γεύση του, μας έπνιξαν με αυτό".

Τον καθένα που ξεψείριαζαν οι αμερικανοί, του έδιναν και μια κάρτα.

Πολύ σύντομα οι Γάλλοι δεν θα άφηναν κανέναν,

να περάσει τον Ρήνο, εκτός και αν είχε μια απο αυτές.

Οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος, δεν είχαν ιδέα πώς θα φτάσουν στο σπίτι τους.

Είναι πολύ αδύναμοι και άρρωστοι.

Στην αρχή οι Σύμμαχοι, δεν μπορούσαν να καταλάβουν,

τι βασανιστήρια έχουν περάσει.

Αν και η πλειοψηφία των φυλακισμένων του Ράιχ επέζησε,

μόνο το 2% των Εβραίων διέφυγε, από την προγραμματισμένη εξολόθρευση.

Δεν υπάρχουν σχέδια, για την φροντίδα τους.

Έτσι οι Σύμμαχοι αυτοσχεδίασαν...

Να τους ταίσουν, με οτιδήποτε μπορούσαν βρούν.

Εντός έξι εβδομάδων από την απελευθέρωση του Στρατοπέδου Μπέργκεν-Μπέλζεν,

13.000 απελαθέντες έχουν πεθάνει, είτε από τύφο είτε από υποσιτισμό,

που προήλθε από τρόφιμα πολύ πλούσια, γι' αυτές της σκιές.

Λίγες βδομάδες μετά τη νίκη, οι επιζώντες,

εξακολουθούσαν να φορούν, την ειδεχθή ριγέ στολή τους.

και ακόμη πέθαιναν.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ

"Μια ιστορική στιγμή...

Καθώς ο Λόρδος Χάλιφαξ κάλεσε,

σε ψηφοφορία για το θέμα της έγκρισης του Χάρτη,

της Διεθνούς Οργάνωσης.

Και οι επικεφαλής των 50 αντιπροσωπειών των Ηνωμένων Εθνών,

σηκώθηκαν για να ψηφήσουν". "Η ψηφοφορία είναι ομόφωνη".

"Και ένας νέος κόσμος γεννιέται".

Αν και εξακολουθεί να βασιλεύει, το χάος στην Ευρώπη,

στο Σαν Φρανσίσκο, τα Ηνωμένα Έθνη,

επικυρώνουν τον χάρτη, στης 26 Ιουνίου του 1945,

με την οποία τα μέλη της σκοπεύουν, να απαγορεύσουν για πάντα,

τον πόλεμο μεταξύ των εθνών.

Ο ΟΗΕ θα απαλύνει τον πόνο, της γηραιάς ηπείρου.

Είναι μια υπηρεσία βοήθειας το Ο.Π.Κ.Α.Η.Ε, (UNRRA)

θα στείλει τα βασικά αγαθά.

Όπως πατάτες, μαγειρικό λάδι κρέας, σαπούνι και ρούχα.

Για τα εκατομμύρια ανθρώπων που προσφυγοποιήθηκαν.

Χιλιάδες εγκαταλελειμμένα παιδιά...

Μπορούν τώρα να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.

Τα χαμόγελα γύρισαν, σε όλα εκείνα τα πρόσωπα,

που είχαν χάσει, στο μαρτύριο τους και τώρα τα περιβάλλει, ένα ίχνος ελπίδας.

Η Ο.Π.Κ.Α.Η.Ε τους οργανώνει σε ομάδες ανάλογα,

με την εθνικότητα και φροντίζει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Σιγά σιγά όλες σιδηροδρομικές γραμμές επισκευάστηκαν,

και η πρώτη αμαξοστοιχία αποχώρησε, για όλες τις πόλεις της Ευρώπης.

Είναι μια συνοδεία ελπίδας, που φέρνει μαζί της την υπόσχεση,

να δούνε και πάλι τους αγαπημένους τους.

Μερικά από τα δάκρυα που πέφτουν, είναι τώρα δάκρυα χαράς.

Είναι ένα θαύμα της οργάνωσης.

1,500 αεροπλάνα, έχουν τεθεί σε λειτουργία για την δύση,

για να πάνε 36 χιλιάδες άτομα την ημέρα, με ασφάλεια στο σπίτι.

Στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι, στο Άμστερνταμ,στην Μόσχα, στην Πράγα,

επιστρέφουν στο σπίτι τους, σε μια εκστατική υποδοχή.

Ένας δεκανέας που γύρισε πίσω μετά, απο πέντε χρόνια αιχμαλωσίας γράφει:

"Σε αυτήν την πλατφόρμα, βρήκα ότι αγαπούσα πιό πολύ".

"Την γυναίκα μου, την κόρη μου και όλη μου τη ζωή".

"Δεν έχω καταλάβει ακόμη, ότι τώρα είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος".

Μια γυναίκα λέει πώς δεν θα...

"Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που αγκαλιαστήκαμε...

...τι απίστευτη ευτυχία".

Δάκρυα χαράς, απο την επιστροφή στο σπίτι.

Και το μικρό του κοριτσάκι που είχε να το δει,

απο τότε που ήταν, μόλις ενός έτους,

και τώρα ήταν έξι, έτρεξε στην αγκαλιά του λέγοντας:

"Μπαμπά, μπαμπά", σαν να μην έφυγε ποτέ.

Πίσω από κλειστές πόρτες,αν και...

αυτοι η επαναπατρισμοί, είναι μερικές φορές πικρή.

Αυτοί οι άνδρες επιστρέφουν σπίτι τους, σαν ξένοι στις οικογένειες τους.

Η απελευθέρωση μοιάζει, σαν ένα εκρηκτικό διαζύγιο, σε όλη την Ευρώπη.

Kαι ενώ μερικοί επιστρέφουν, στις οικογένειες τους,

άλλοι δεν βρίσκουν κανέναν σπίτι.

Είναι ιδιαίτερα οδυνηρό, για τους πολύ λίγους Εβραίους, που επέζησαν.

Είναι σε τόσο κακή κατάσταση, που έπρεπε να δημιουργηθούν καταφύγια για αυτούς.

Όσοι επέστρεψαν στο Παρίσι, μένουν στο ξενοδοχείο "Λουτήσια,"

το πρώην αρχηγείο, των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών,

τώρα έγινε ξενώνας για τους άστεγους.

Σε έναν τοίχο ανεβάζουν, εκατοντάδες φωτογραφίες,

...που απλά λένε: "Λείπει" μαζί με το όνομα.

Για πολλούς, η χαρά που έφτασαν στο σπίτι τους, είναι στιγμιαία.

Όλοι οι αγαπημένοι τους, έχουν εξαφανιστεί.

Ένας απελαθέντας ο Λουίζ Αλγκόν λέει:

"Δεν έμεινε χαρά,φέρνουμε πάρα πολλούς νεκρούς ανθρώπους σπίτι με μας".

Αυτοί οι επιζώντες θα στοιχειώσουν για πολύ καιρό, από αυτά που έχουν περάσει.

Ο ναζισμός μπορεί να είναι νεκρός, αλλά το αντισημιτικό μίσος ζει.

Λίγο μετά τον πόλεμο, η Ανατολική Ευρώπη,

εξακολουθεί να φλέγεται, με τους διωγμούς.

Το πιο φοβερό από αυτά, είναι στο Κιουσεφ.

Μόλις 200 χλμ από τη Βαρσοβία.

Όλα ξεκινούν με ένα οκτάχρονο αγόρι,

να τρέχει μακριά και να κατηγορεί τους Εβραίους, ότι τον είχαν απαγάγει.

Σε αντίποινα, 42 Εβραίοι σκοτώνονται, και άλλοι 80 είναι τραυματίες.

Γυναίκες, στρατιώτες και αστυνομικοί είναι όλοι μέρος του όχλου.

"Ο Χάρολντ Κίελιτσε συγκλόνισε τη συνείδηση του κόσμου".

"Αυτές οι γυναίκες πέρασαν από Γερμανικά στρατόπεδα,

σήμερα στην αυγή μιας αναγεννημένης ελευθερίας,

έχασαν κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο".

"Χάθηκαν πολλοί άνθρωποι που ήταν Πολωνοί,

δεν μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη,

για τα εγκλήματα που μάστισαν την Πολωνία".

Σύμφωνα με έναν Πολωνό Εβραίο:

"Ένιωθα ότι ζούσαμε, σε μια κινούμενη άμμο,

θέλαμε να επιστρέψουμε στη ζωή, σαν ανθρώπινα όντα".

"Το πογκρόμ ήταν κατηγορητήριο...

γκρέμισε όλες της ψευδαισθήσεις μας".

Άπλά δεν μπορούσαμε να μείνουμε, ούτε στιγμή παραπάνω".

Αλλά πού να πάνε;

Πολλοί επικεφαλής αναζητούσαν ασύλο.

Όπως αυτά τα 900 ορφανά, απο την Τσεχία,Πολωνία,Ουγγαρία.

Όλα από το Μπούχανμπεργκ.

Είναι γεμάτα ελπίδα, για μια νέα ζωή στη δυση.

Οι κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης, τα αφήνουν να φύγουν.

Όχι πολύ δυσαρεστημένα,για απαλλαγούν από τις εβραϊκές τους μειονότητες.

Τον Ιούλιο του 1945...

Οι τρείς μεγάλοι, συναντιούνται στην καρδιά της ηττημένης Γερμανίας,

για να διαπραγματευτούν τους κανόνες, που θα διέπουν την μεταπολεμική περίοδο.

Ο νέος πρόεδρος Χάρι Τρούμαν,

με υπερηφάνεια χαιρετίζει τόσο τους άνδρες του αλλά,

και το ισχυρό πυροβολικό που έφερε νίκη.

Κατευθύνεται προς τη σοβιετική ζώνη.

Στο Πότσνταμ, που έγινε για λίγο, το κέντρο του κόσμου.

Ο Στάλιν έφτασε, μια μέρα αργότερα.

Ο Αμερικανός πρεσβευτής Άβερολ Χάριμαν σχολιάζει:

"Θα πρέπει να υπάρχει μεγάλη ικανοποίηση,

μετά από όλες τις δίκες και της τραγωδίες γι 'αυτόν να είναι στο Βερολίνο".

Και η απάντηση του ανέκφραστου Στάλιν;

"O Τσάρος Αλέξανδρος πήγε στο Παρίσι".

Είναι το καπό του Κρεμλίνου, που κυριαρχεί στο συνέδριο.

Τα εκατοντάδες τμήματα του, έχουν απελευθερώσει την Ανατολική Ευρώπη,

και τώρα τα θέλει όλα, κάτω από την κόκκινη σημαία.

Έχει ένα ισχυρό χαρτί, στα χέρια του.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα είναι παντού, θα τηρήσουν τυφλά τις εντολές του.

Ο Στάλιν βρισκόταν ακριβώς απέναντι, από τον Χάρι Τρούμαν.

Στα μάτια των σοβιετικών ηγεμόνων,

ο Τρούμαν είναι ένας έμπορος του Κάνσας Σίτυ.

Δεν μπορεί να δώσει ούτε ένα κερί στον Ρούσβελτ,

και αποζητάει τον θείο Τζο.

Δεν είναι ούτε έξυπνος, ούτε μορφωμένος.

Αλλά ο διάδοχος του Ρούσβελτ, εμφανίστηκε στο Πότσνταμ,

με το δικό του ατού.

Και ονομάζεται Τρίνιτι.

Η πρώτη ατομική βόμβα.

Μόλις τέσσερις μέρες πριν,η Τρίνιτι δοκιμάστηκε, στην έρημο του Νέου Μεξικού,

και απελευθέρωσε μια δύναμη, που ισοδυναμεί με 20.000 τόνους δυναμίτιδας.

Είναι το σημείο καμπής, στην ιστορία.

Η ανθρωπότητα εισήλθε, στην Ατομική Εποχή,

με τη γέννηση ενός όπλο, που θα μπορούσε να τα καταστρέψει όλα.

Οι συνομιλίες συνεχίζονται...

Ο Τρούμαν ανακοινώνει μάλλον κρυφά στον Στάλιν,

ότι έχει αναπτύξει ένα νέο όπλο, με μεγάλη καταστροφική δύναμη.

Ο Στάλιν δείχνει αδιάφορος.

Εντούτοις,μακριά από το κύριο συνέδριο,

εξομολογείται στον υπουργό Εξωτερικών Μολότοφ,

ότι πρέπει να προλάβουν τις ΗΠΑ.

"Χωρίς αμφιβολία, η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο ελπίζουν,

ότι δεν θα μπορέσουμε να φτιάξουμε βόμβα μόνοι μας,

και θέλουν να μας αναγκάσουν, να δεχτούμε τα σχέδια τους".

"Λοιπόν,αυτό δεν πρόκειται να γίνει".

Μερικές μέρες αργότερα...

Ο Τρούμαν διατάζει, να πέσουν δύο ατομικές βόμβες.

Στη Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου.

και στο Ναγκασάκι στις 9.

Μέσα σε λίγα λεπτά...

η πυρηνική έκρηξη εξολοθρεύει, περισσότερους από 150.000 Ιαπωνέζους.

Η αυτοκρατορία του Ανατέλλοντος Ηλίου παραδίδεται.

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, τελείωσε.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ

Ο Στάλιν έχει έρθει στο Πότσνταμ, το κορυφαίο σκυλί.

Σύντομα διαπιστώνει ότι...

ο μικρός έμπορος της πόλης του Κάνσας,

είναι περισσότερο αποφασισμένος απ' ότι νόμιζε.

Έν τω μεταξύ, μέσω όλων αυτών των ατελείωτων συζητήσεων,

οι άνθρωποι εξακολουθούν να παγιδεύονται, στην φρενίτιδα της απελευθέρωσης.

Δημοσίως, στη Γαλλία, Ιταλία Βέλγιο, Νορβηγία και Δανία,

οι γυναίκες έχουν ξυρισμένο το κεφάλι τους.

Κάθε εμπόριο με τον εχθρό,

ακόμη η κοινωνικοποίηση μαζί τους,

είναι αρκετή για να προκαλέσει υποψίες.

Και με τέτοια εγκλήματα, πραγματικά ή φανταστικά...

Οι τιμωροί δίνουν ελεύθερα ερεθίσματα, στη μανία τους.

Είναι μια απελευθέρωση για κάθε άντρα,

που μπορεί να ένιωθε ότι απειλείται ο ανδρισμός του,

απο την ήττα και την κατοχή.

Μέχρι το 1946, δεκάδες χιλιάδες γυναίκες,

εξακολουθούν να ταπεινώνονται.

Δεν είναι μόνο τα μαλλιά που κόβονται, αλλά και τα κεφάλια επίσης.

Σε ένα δρομάκι στο κέντρο,

δύο συνεργάτες συλαμβάνονται απο την φυλακή που έβγαλε το φανατικό πλήθος.

και η αστυνομία επιτρέπει στο πλήθος, να εκφράσει τα συναισθήματα του.

Αυτή η άγρια εκκαθάριση, γίνεται σε όλη την Ευρώπη.

Είναι σαν μια σελίδα που πρίν γυρίσει, πρέπει να βαφτεί με βία.

Μόλις εξαερωθεί όλη η μανία,

είναι καιρός να επικρατήσει η δικαιοσύνη.

Στην Γαλλία,στο Βέλγιο, στην Ιταλία, Ολλανδία και στην Νορβηγία,

εκατοντάδες χιλιάδες συνεργάτες, προσάγονται για δίκη.

Τώρα είναι η μέρα του δήμιου.

Στην Ιταλία δύο νέοι κινηματογραφιστές, ο Βισκόντι και ο Ντε Σάντις απαθανατίζουν,

την ωμή πραγματικότητα των εκκαθαρίσεων.

Αυτές οι εικόνες είναι παραπλανητικές, άν και...

πολλοί συνεργάτες είτε καταδικάζονται ερήμην,

είτε κατεφέρνουν να διαφεύγουν της δικαιοσύνης.

Αλλά μετά από χρόνια, αιματοχυσίας...

ο κόσμος είναι ανυπόμονος για τον επίλογο.

Και για μερικούς το κλείσιμο.

Η μεγαλύτερη ποινική δίκη, στην ιστορία ξεκίνησε,

τον Νοέμβριο του 45' στη Νυρεμβέργη.

Στον ίδιο μέρος όπου οι αντισημιτικοί νόμοι,

ανακοινώθηκαν πριν από 10 χρόνια.

Οι ηγέτες του Ναζιστικού Κόμματος,

πρέπει να λογοδοτήσουν, για τα εγκλήματα τους.

Ανάμεσα τους ο Χέρμαν Γκίριν, το δεξί χέρι του Χίτλερ.

Ο Ρούντολφ Χές.

Αλλά επίσης και ο Χίμλερ Κάιτερ, ο ανώτατος διοικητής Βέρμαχ.

Συνολικά 21 πρώην ηγέτες, βρίσκονται ενώπιον του δικαστηρίου.

Κατά την έναρξη της δίκης...

ο Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ, απευθύνεται στους ένορκους.

"Τα λάθη που επιδιώκουμε να καταδικάσουμε...

και να τιμωρήσουμε...

Ήταν τόσο μεθοδευμένα...

Τόσο μοχθηρά και καταστροφικά....

Και ο πολιτισμός δεν μπορεί, να ανεχθεί την αγνόηση τους...

Γιατί δεν μπορεί να επιβιώσει...

...η επανάληψη τους".

- "Θα πρέπει να δηλώσουν ένοχοι... - Οι κατηγορούμενοι σηκώνονται επάνω.

Δεν είμαι ένοχος, είμαι αθώος.

Δεν είμαι ένοχος, είμαι αθώος.

Δεν είμαι ένοχος, είμαι αθώος.

Είμαι αθώος.

Θα πάρει σχεδόν ένα χρόνο,

400 ακροάσεις και 16 χιλιάδες σελίδες μετάφρασης,

για να δείξουμε στον κόσμο την πλήρη έκταση, της ναζιστικής βαρβαρότητας.

Ανάμεσα στους πολλούς μάρτυρες είναι,

και το Κομμουνιστικό μέλος αντίστασης,

Μαρί Κλόντ Βαγίον Κουτουργιέ.

που ήταν φυλακισμένη και στο Άουσβιτς και στο Ράβενσμπρικ.

Η μαρτυρία της εντυπωσιάζει, την αίθουσα του δικαστηρίου.

- Με ακούτε; - Ναι.

Μια νύχτα, ξυπνήσαμε από της τρομακτικές κραυγές....

και μάθαμε το επόμενο πρωί...

από τους άνδρες που δούλευαν, στην ζώνη τον κομμάντο.

Ότι οι κομμάντο του αερίου....

την προηγούμενη ημέρα που δεν υπήρχε αρκετό αέριο....

έριξαν ζωντανά παιδιά, μέσα στους φούρνους.

Για τέτοιες ανείπωτες πράξεις, η δικαστικοί υπάλληλοι,

για πρώτη φορά έθεσαν τον όρο γενοκτονία,

και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ακολούθησαν εκατοντάδες άλλες δίκες.

Δίκη όπως αυτή εδώ, δεν υπάρχει άλλη.

Η μάγισσα του Μπούχενβαλντ,

που συγκέντρωνε τατουάζ, από τους απελαθέντες,

και συρρικνωμένα κεφάλια.

Ένα μακάβριο τρόπαιο, παρουσιάζεται ως απόδειξη.

Καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη.

Τους χειρότερους παραβάτες τους κρεμάνε,

όπως τον βασανιστή της Τσεχοσλοβακίας,

τον Κάρλ Χέρμαν Φράνκ.

Τα σώματα τους αποτεφρώνονται,

και η τέφρες τους διασκορπούνται,

ώστε να μην υπάρχει μνημείο γι' αυτούς και τα εγκλήματα τους.

Στην Ρωσία οι εκτελέσεις, προσελκύουν χιλιάδες θεατές,

όλοι πρόθυμοι να παρακολουθήσουν, τους καταπιεστές να πεθαίνουν.

Όσο διαδεδομένη και είναι...

η εξάλειψη των Ναζί, θα παραμείνει ατελής.

Το 2ο τμήμα του Ράιχ για παράδειγμα,

έκαψε το ειρηνικό χωριό, Οραντούρ Σιρ Γκλάν,

και έσφαξαν 642 άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Αλλά ο Στρατηγός Λάμερντιν, θα πεθάνει ειρηνικά στο κρεβάτι του.

Και πόσοι άλλοι είναι υπεύθυνοι για το ολοκαύτωμα,

και παραμένουν ασύλληπτοι.

Μετά από όλη την εκδίκηση, ήρθε η ώρα να ξαναχτίσουμε.

Αλλά το έργο είναι τεράστιο,

για να τραβήξεις την Ευρώπη από τις σκιές της.

Οι άνθρωποι εξακολουθούν, να είναι πεινασμένοι,

και όσο το μέλλον της Γερμανίας παραμένει αβέβαιο,

άλλος ένας πόλεμος διαφαίνεται.

Οι Αμερικανοί και οι Σοβιετικοί,

δεν βλέπουν την επερχόμενη περίοδο, με τον ίδιο τρόπο.

Οι Σύμμαχοι έχουν κερδίσει τον πόλεμο...

Αλλά μπορούν να κερδίσουν την ειρήνη;

Mετάφραση επιμέλεια υποτίτλων:gianis76

{Ζητώ συγνώμη για τυχόν παραφράσεις των υποτίτλων,

σχετικά με την μετάφραση των άλλων γλωσσών, εκτός των αγγλικών}