Original subtitles

ГОЛЕМОТО ПРОЅЕВАЊЕ НА ИСТОРИЈАТА

- Да? - Добар ден.

Дојдовме за огласот за работа.

Зошто сте толку многу?

Влезете, еден по еден.

Собујте се.

Оставете ги овде. Одете во првата соба.

- Добар ден. - Добар ден. Оставете ги овде.

Внатре само без чевли.

Јас сум Реза Хосеини.

Имам 30 години и имам докторат по градежништво.

Подучувам персиска литература.

Планирате да смените работа?

Сопственик сум на дуќан,

но во последно време работата слабо оди

и кога најдов банкнота од 100 дол. ме заинтересира понудата за работа.

Какви работи сте работеле?

Бев водител на продажба за бројни компании.

Во еден момент бев и сметководител во Кувајт.

Дали беше добра платата?

Не е ни важно,

прифаќам се.

Секоја работа е добра. Сакам да учам.

Каков беше планот за банкнотата што ја најдовте?

Сакав да најдам кому му припаѓа.

Зошто не ја задржавте?

Тоа е "харам".

За мене е "харам", зашто не е моја.

Во што верувате?

Верувам во многу нешта.

На пример?

Во карма.

Во што друго верувате?

Само во Бога.

Дали е тоа се?

Човечност.

- Во тоа дека сум добра личност. - Добро дете си.

Но не си за оваа работа.

Ако смеам да прашам... Нудите верска работа?

Не, не е верска.

Верувате ли во чуда?

Чуда?

Да, верувате.

Јас?

- Верувате. - Дефинитивно постојат.

Тоа е се.

Добро. Да одам сега?

Фала што дојдовте.

Можеби друг пат.

Се разбира.

Верувате во добро и лошо, во помагање на другите и слично?

Верував кога бев мал. Веќе не.

Сега верувам само во себе.

За оваа работа би морале да одите на долго патување.

Би можеле да одите?

Долго патување?

Не знам.

Мислам дека не можам да одам.

Верувате ли во нешто?

Не знам...

Првпат ме прашува некој.

Не сум размислувал.

Верувате ли во "халал" и "харам"?

Не.

Утре по самракот.

Дојдете на железничката станица. Донесете си лични работи.

Мора да одиме на патување.

Да, господине.

Кажете и на фамилијата да не се грижат. Можеби ќе потрае.

Не. Да, ќе им кажам секако.

Всушност, ќе бидат среќни што имам работа.

Извинете, господине, можете ли да ми купите четка за заби?

Добар ден, господине, можете да ми купите четка за заби?

Жал ми е, не можам.

Добар ден, госпоѓо.

Извинете, може да ми купите четка и паста за заби?

Би ти се допаднало јас да укажам на твоите слабости?

Како полудуваш кога се работи за твоите ќерки и зетовите?

Добар ден.

Дај ми ги своите работи.

Тоа е се?

Да.

Имаш ли долна облека... нешто?

Оваа облека ми е доволна.

- Ќе ти биде студено. - Не, добро сум.

Ти знаеш најдобро.

Немаш никакви прашања?

На пример, каде одиме?

"Која работа ќе ја вршам? Колку ќе бидам платен?"

Може се.

Ќе убиеме еден тип.

Во неговата куќа има многу пари.

Мора ли јас да го убијам?

Дали повеќе сакаш само да броиш пари?

Но, господине,

мислам дека не можам да убијам некого.

Нели рече дека може се?

- Да, но... - Те зафркавам.

Одиме во пештера.

Пештера?

Да. Пештера.

Не знаеш што е пештера?

Знам.

Одиме во пештера.

Јас ќе бидам напред, а ти ќе влезеш.

Длабоко во пештерата има кутија полна со златници.

Ќе го земеш златото и ќе излезеш.

Ќе земеш половина и ќе ми ја дадеш другата.

Како ти звучи тоа?

Да го видам ранецот.

Да влезам, господине?

Не зборувај за момент.

Оваа не е таа.

Што не е?

Ова не е таа пештера.

Сакате да кажете, дојдовме на погрешно место? -Да.

Значи, ќе одиме во друга пештера?

Не поставувај толку прашања.

Се извинувам, госпоѓо.

Може ли овде да најдеме место да преноќиме? Само ние двајцата.

Колку пари имате?

Немаме пари.

- Знаете да работите? - Каква работа?

Овде, во оризовото поле. Добро би ми дошла помош.

Може син ми да го прави тоа?

Се разбира дека може.

Во ред.

Каде може да влеземе?

Почекајте кај мојата куќа. Веднаш ќе дојдам.

Полека.

Не толку грубо.

Полека, ова не е борење.

Сега можеш да прашаш што те интересира.

Во врска со што?

Претходно реков да не прашуваш ништо. Сега смееш.

Дали е близу таа другата пештера?

Не знам.

Што е приказната во врска со златниците?

Нема приказна.

Па зошто инсистирате да ги земам јас?

Не знам.

- Не е опасно? - Не.

Но, господине, никогаш не кажавте зошто сте сигурни дека се таму.

Доволно е.

Сакам само да бидам сигурен златниците дека не се нечии. Да нема проблеми.

Не плаши се.

Не се плашам.

Но не разбирам.

Седни.

Приказната е дека имам такви соништа.

Извини.

Имаш алергии?

Не. Мислам дека е тоа поради чадот од цигарите.

Малус.

Малус?

Какви соништа, господине?

Кивањето беше знак да почекам.

Дали заспа?

Дали работи добро?

Да, но не е ваш син.

Тој ми е помошник.

Помошник за што?

- Доктор сте? - Зошто доктор?

Велите дека е ваш помошник. Прашав дали сте доктор.

Ние сме екотуристи.

Екотуристи?

Одиме низ природата.

Има ли овде некаква пештера?

- Пештера? - Да.

Има, но тешко се стигнува до неа. Не можете.

Ја видовме.

Има уште една од онаа страна, но мала е.

Каде?

Тргнете натаму, поминете низ полињата.

Прашајте некого и ќе ви ја покаже.

Дали некогаш си одгледувал добиток?

Не.

А твоите родители?

Не.

Со што се занимаваат?

Не се во Иран.

Дали прашав каде се?

А каде се?

Во Германија.

И мојата сестра е во Германија.

Зошто не си заминал со нив?

Се занесов во работата.

Нели кажа дека никогаш не си работел?

Прво мора да отслужам воен рок. Потоа можам да одам.

Знаеш зошто никогаш не си имал работа?

- Затоа што не сум одел на училиште? - Не.

Затоа што не веруваш.

Што значи тоа?

Да си барал работа од Бога, досега веќе ќе си ја имал.

Но не барав од Бога, а ја добив оваа работа.

Ја имаш оваа работа зашто јас ја побарав од Бога.

И ова не е вистинска работа.

Парите лесно се заработуваат.

Работата значи физички напор, пот.

Ако сте толку голем верник, зошто вие немате работа?

Имав многу работи.

Тешки работи.

Боев фасади. Местев клими.

Но во еден миг реков дека нема веќе да го правам тоа.

Си реков самиот на себеси:

"Не го заслужувам ли она што не го заслужувам?"

Што значи тоа воопшто?

Не е ни оваа.

Што те интересира?

Што сте сонувале?

Поставуваш премногу прашања, момче.

Сонувам златници.

- Сте го измислиле тоа. - Верувај ми, сонувам златници.

Ова е исто како она во возот, кога ме зафркававте дека ќе убиеме некого?

Се колнам во мајка ми дека сонувам златници.

Сонувам дека стојам сред пештера.

Тоа всушност и не сум јас туку некој друг, но како да се гледам себеси.

На дното на пештерата се наоѓа кутија.

Кутија полна со златници.

Не може да се смета на сништата.

Што ако секогаш го сонуваш истото?

Ни тогаш.

Но сигурен сум дека постојат златниците.

Јас сум сигурен дека не постојат.

Во ред.

Ако не постојат, ќе ти платам кога ќе се вратиме во Техеран. Може?

Колку ти плаќа оној човек?

Знаеш, те искористува.

Да работиш за мене, би ти дозволила да бидеш во оваа куќа.

Би било штета само да се моташ околу него.

Не можам да останам.

Овде сум сама. Добро би ми дошла твоја помош.

Сите други се отселија, но јас не сакам.

Каде заминаа сите други?

Во градот, каде би заминале?

Сакам да одам со него.

Во ред, оди со него. Но потоа врати се овде и живеј свој живот.

- Но јас... - Само размисли за тоа. Добро?

Не е таа.

Шоџа?

Шоџа?

Каде замина, Шоџа?

Шоџа.

Шоџа.

Шоџа!

Шоџа!

Шоџа!

Каде замина?

Што ти стана?

- Ќе заминам без најава. - За што зборуваш?

Мислите дека сум будала?

Дека само ќе ве следам од пештера до пештера?

Бевме само во три пештери.

Рековте одиме во пештера, ќе влезам, ќе ги земам златниците и одиме. -И?

- Не ми кажавте дека има сто пештери! - Не ме праша!

- Заминувам. - Чекај. Чекај!

Ти си еден од оние што се вообразуваат кога некој ќе им даде комплимент?

Дали си?

Ти велам, има кутија со златници. Полна кутија.

Зошто ме влечевте со себе? Зошто не можете да одите сами по неа?

- А што мислиш, зошто? - Затоа што е опасно.

Сакате да ги земам златниците, а кога ќе ви ги дадам, ќе избегате со нив.

Будала. Грешиш.

Тогаш зошто?

Кој рече нешто за тоа дека се мои?

Отсекогаш живеам чесно, одвај спојувам крај со крај.

Кога ќе ми влезат златници во животот, се ќе се распадне.

Не е јасно дали се "халал" или "харам".

Ти кажав на почетокот:

ќе ги земеш и ќе ми дадеш половина.

- Значи, јас би згрешил. - Нели рече дека не веруваш во ништо?

Но ако се таму,

тоа значи дека грешам зашто не сум верник.

Момче,

ништо не барав.

Ме интересираше дали веруваш во нешто.

- Рече дека не веруваш. - И не верувам. Не верувам.

Да имаше нешто, ништо немаше да биде како што е сега.

Полесно би ги нашле златниците.

Не би скокале од една до друга пештера попусто.

Не е доволно. -Направете ми услуга, тоа е се што имам.

"Газдата" е поскап.

Кој? -"Газдата". Нели сакате туширање?

Да, но дајте ни попуст.

Добро.

Фала.

Шоџа.

Шоџа, разбуди се.

Разбуди се, мора да одиме.

- Што се случило? - Ништо. Мора да тргнеме.

Сношти сонував нешто.

Каде се наоѓаме?

На истото место. Сношти сонував нешто.

Сонував дека одам низ пештерата и одеднаш застанав.

Се свртев.

Пред пештерата имаше пустина.

На погрешно место сме.

Разбуди се.

Што работи татко ти во Германиј?

Пилот е.

Ти недостигаат ли некогаш?

Се навикнав на тоа.

Треба да го отслужиш воениот рок за да ги посетиш.

Мајка ми велеше дека татко ми се разболел кога сум се родил.

Починал две години потоа.

Наводно, не можел истовремено да не сака двајцата.

Бог тоа го дознава и ти го одзема животот.

Секогаш е така.

Кога ќе се роди дете, се се менува.

Присилен си да избираш меѓу детето и мажот.

Мајка ти го избрала татко ти.

Затоа заедно отишле во Германија.

Пештера "Мамад Пума".

Има толку прекрасни историски локалитети.

Зошто да одиш во пештера?

Каде?

Отспротива има добар амам.

Во градот има и стара џамија.

Каде е таа пештера "Мамад Пума"?

"Мамад Пума".

Порано постоел еден човек. Многу остроумен.

Бил бандит.

Пљачкал луѓе. Крадел злато и други работи.

Неговата пештера била каде што ни пума не може да оди.

Затоа добил прекар Мамад Пума.

Легендата вели дека му се допаднал на шахот Абас кога го сретнал овде.

Барал да не биде бандит туку да наплаќа патарина во регионот.

Наводно прифатил. Но неговата пештера е уште таму.

- Што се случило со златниците? - Златниците?

Не знам дали имало златници. Но...

Имам пријател што ја знае историјата на целиов регион.

Ќе го побарам, ќе му речам да дојде.

- Мислам дека тоа е таа. - Не зборувај ништо пред него.

Утре ќе ви ги донесам.

Сам? -Да, господине. Не грижете се. Можам сам.

Па тогаш да ме оставиш овде?

Господине, не сум крадец.

Кога не си верник, се ти е дозволено.

- Во што да се заколнам да ми верувате? - Како би верувал во тоа?

- Сакате да одите утре? - Да.

Земете го мојот мотор. Ќе ви требаат само 30 минути.

Знаете да возите мотор?

- Знаеш ли? - Да, знам.

Губи се, копиле!

Извинете, господине.

Малиот е вистина копиле. Никој не му ги знае родителите.

Заборавете на него. Каде е таа пештера "Мамад Пума"?

Мамад! Пума!

- Не ми кажа како се викаш. - Дали остануваш?

Не.

Зошто те интересира моето име?

Да знам како да ти се обраќам.

Можеш како сакаш. Што велиш за Џалал?

- Не. Како се викаш всушност? - Немам име.

Сакав да ти помогнам.

- Зошто? Имаш пари? - Не.

Тогаш, како би ми помогнал?

Мислев дека сме слични.

Не сме слични.

Не мислам на изгледот.

И тебе те нарекуваат копиле?

- Не. - Па како тогаш?

Ни јас немам родители.

- Сираче си. - Да.

- Има многу сирачиња. - Каква врска има?

Знаеш каква.

Смеам ли да седнам?

Каде спиеш ноќе?

Што ти е гајле? Имам нож. Внимавај.

Ни јас немам дом од својата 18-та година.

Пораснав во дом за сираци.

Колку години имаш?

Дваесет и три.

Колку години имаш ти?

Мислам 16. Можеби малку повеќе.

Зошто не одиш во дом?

Таму би ти било полесно.

Што е таму добро? Одвај избегав.

Навистина си бил во дом?

Да, бев.

Но ми рекоа дека мора да заминам.

Кога наполнив 18 години, ми дадоа пари и ме замолија да одам.

Оттогаш немам каде да живеам.

Како знаеш дека не си копиле?

Каква врска има? Има ли воопшто некаква врска?

Таму сите ме нарекуваат копиле.

Зошто?

Кога бев мал, ме одведоа во пештера.

Јакобовата пештера.

Имаше дупка.

Рекоа дека тоа е дупка "халал харам".

Беше многу тесна.

Ми рекоа дека мора да влезам во таа дупка.

Бев многу мал и преплашен.

Ми рекоа дека сум копиле ако не влезам.

Не можев да влезам и оттогаш ме викаат...

Извини, мора да одам.

- Не рече ништо за да ве вознемири. - Не сум вознемирен.

Не реков ништо.

Може да ви дадам совет? Да не си го трошите времето?

Кажете.

Има два вида детектори на метал: длабински и локализирачки.

Длабинскиот е за цел простор генерално.

Локализирачките ја покажуваат точната локација на богатството.

- Не сме ловци на богатство. - Разбирам.

Само ви помагам.

Ви предлагам да ги користите двата вида, заедно.

Така заштедувате време и пари.

Луѓето обично купуваат еден, бараат, па купуваат друг и пак одново.

- Овде сите ме познаваат... - Не бараме никакво богатство.

Разбирам, брате.

Научи нешто, можеби и потоа ќе ти дојде добро.

Вие двајцата шетате овде и се распрашувате за пештерите...

Сигурно барате нешто!

Двочлена екипа...

Знаете...

Во овој регион, всушност, во цел Иран...

Двочлени екипи не функционираат. Разбирате?

Подоцна, ако најдете нешто, можеме да разговараме.

Ќе договориме процент.

Во ред. Благодарам.

Тоа не се толку многу пари.

Сепак, на крај, најдов неколку пријатели.

Добра ноќ.

До видување.

Што рекоа?

Инсистира да го бараме богатството.

Како дознал за тоа?

Дали навистина бараме богатство?

Па зар не бараме?

Мислиш дека златниците се богатство?

А што се тогаш?

Не сонував за никакво богатство.

Освен тоа, нема причина да знаат што правиме.

А што се тогаш?

Чудо.

Полека. Полека.

Не.

Не е таа.

Господине, далеку стигнавме. Дозволете да проверам. Можеби е таа.

Не. Опасно е.

- Г. Бејти. - Да.

Ако е тој, мора некако да се ослободиме од него.

Господине, ви го враќам клучот од моторот.

Веднаш ќе се вратам.

Фала.

Дали се со вас?

Кој?

Моторџиите со огнометот. Оди в соба.

Не се. Дали сте добро?

Кажете ни колку сме ви должни.

- Си одите? - Не.

Сакам да сум сигурен дека ќе наплатите.

Нарачав сендвичи. Ќе смислиме нешто.

Ќе ни дадете сметка кога ќе стигнат сендвичите?

Се разбира.

Господине, можеби секоја вечер доаѓа овде.

Тогаш зошто беше кај пештерата?

Не знам. Можеби не сум видел добро.

И јас го видов.

Сакате да дознаам за што разговараат?

Како?

Зад таванот има празнина.

Не. Ќе дознаат и ќе бидеме во неволја.

Не грижете се. Ќе се прикрадам. Никогаш нема да дознаат.

Боли.

Тоа е твојата простата.

Дали си правилно обрежан?

Како тоа?

Поради тоа.

Знаеш, не обрежува само нас, Иранците.

Вистина?

Докторот ми кажа еднаш.

Докторот кому еднаш му го мерев дворот.

Дали најде нешто?

Само парче сребро.

Ме збунува како имаш толку од тие парченца.

Тоа ми е работа, човеку.

Не се татко и син.

Рекоа дека се татко и син?

А што рекоа?

Не знам. Не прашав.

Прашај ги изутрина.

Ако рекле дека се татко и син, дефинитивно имаат некаква намера.

Освен ако можеби, на пример...

Мама не е супер згодна.

Момчето не изгледа како Иранец.

Можеби не е ни обрежан.

Ќе се искрадеме взори.

- По кој пат треба да одиме? - Не знам.

Сакате да го прашам она момче?

Она копиле?

Не би го нарекол така.

Тогаш, законско дете. Како би знаел тој?

Ми кажуваше нешто за некоја пештера.

И дури сега ми кажуваш?

Сосема заборавив.

Ми кажуваше дека како мал го одвеле во пештера.

Се викала "Јакобовата пештера".

Оди. Прашај го.

Слушај, замоли го да не кажува никому.

Кажи му да дојде на врата взори.

Може да ни го покаже патот.

Го гледате оној пат? Одете само право по него.

Колку е далеку?

На еден час.

- Сигурен си? - Да. Само право еден час.

Повели.

Земете. Не е потребно.

- Што се случи со парите? - Ги сакате?

Задржи ги.

Не ги сакам. Земете ги.

- Само задржи ги. - Не ми требаат. Земете ги.

Ти реков да ги задржиш.

Мора да ја штедиме водата.

Не грижи се. Наскоро ќе стигнеме.

Но мислам дека се изгубивме.

Не се изгубивме.

Сношти, кога ги шпионирав...

Рекоа дека сум изгледал како странец. Вистина ли е тоа?

Да, така изгледаш.

Тоа е една од причините поради кои те избрав.

Кога мислат луѓето дека си странец, веруваат дека сме само екотуристи.

Обрежан сум.

Обрежан си?

Да.

Што очекуваш да направам во врска со тоа?

Ништо. Само кажувам.

Ми треба пауза за цигара.

- Што е тоа? - Што е што?

На земјата.

Што прави овде?

Свеж е.

И мириса.

Како лежеше на земјата?

- Како мислите? - Во која насока беше свртен?

Тоа е знак.

Да одиме во оваа насока.

Зошто во таа насока?

Нели рече дека сме се изгубиле?

И ако е така, ти си виновен. Односно, упатствата што ги доби.

Не можеме да следиме букет од цвеќе.

Како сред пустина знаеме во која насока да одиме?

- Но букет од цвеќиња? - Ориентацијата е важна.

Знакот е знак.

Дај ми голтка од својата вода.

Немам уште многу вода.

Сакаш да умрам?

Земете.

Се изгубивме. Немам поим каде сме.

Не се изгубивме.

Да одиме.

Уморен сум.

Не можам.

Тогаш немој.

Нема.

Станувај. Престани да се зафркаваш.

Навистина не можам.

Исцрпен сум.

Чевлите ме стегаат.

Со седење нема да стигнеме никаде.

Не можам понатаму, господине.

Ти седи тука...

Јас ќе го проверам оној рид.

Шоџа! Шоџа!

- Да? - Овде има село.

- Шоџа! - Доаѓам!

Господине!

Помош!

Господине, доаѓам!

Помош!

Напуштено е.

Наебавме.

За се си ти виновен.

Што направив јас?

Не требаше да бараш упатства од копилето.

"Одете право." Добро!

- И вие бевте присутен. - Не обвинувај ме мене!

Цел ден цимолкаш.

Да беше верник, ќе ја најдевме досега.

Да бев верник немаше да бидам овде.

Како некој идиот следам некој кому му е полошо од мене.

Мене ми е полошо?

Полошо?!

Губи се!

Оди, не сакам да те видам!

Губи се!

Не знам веќе што да правам.

Доста ми е.

Цел живот се убивам да им докажам на другите дека сум способен.

Не сум.

Не знам како.

Го слушате ли ова?

Тој звук?

Триесет отсто.

Триесет отсто од што?

Триесет отсто од што?

Можев да барам повеќе.

Но сакав да бидам фер. Еднаков сооднос.

За што зборувате?

Како што ќе каже г. Бејти.

- Зошто го удирате? - Ќе умре ако не направам така!

Г. Бејти.

Г. Бејти.

Г. Бејти.

- Што правите? - Ќе оживее.

Да го одведеме на болница.

Каде да најдам болница? Оди таму!

Собери си ги парталите и оди таму.

"Болница."

Дали сте при свест?

Колку прсти ви покажувам?

Отворете ја устата.

Направете вака.

Подржи.

Колку?

Три.

Триесет отсто.

Триесет отсто од што?

Триесет отсто од богатството.

- Пријателе, Саид! - Поздрав, брате.

Можеш да дојдеш со нас ако сакаш.

Само скитаме наоколу.

Не прави си така!

Ни се закануваш?

Да ви се заканувам?!

Малиот самиот рече.

Што сум рекол?

Нели рече 30 отсто?

Замисли се на негово место. Си рекол 30 отсто кога сме умирале.

А што друго да каже?

Мора да ти докажуваме дека не бараме никакво богатство?

Ќе те скршам.

Каков гад.

Рече гад?

Само си бараш неволји.

Да најдеме кола и да одиме.

Стигнавме довде, мора да продолжиме.

Кој го врти. Не го сакам.

За малку ќе умревме. Сакате сега да се откажете?

Ти велиш дека си сигурен дека нема ништо.

Не сум баш сигурен...

Само сакам да знам дали има или нема.

Дали ти изгледам како лудак?

Не. Зошто велите така?

Да ја избркам делузијата.

Ако сте сигурен, не е делузија.

Тоа е дефиниција за делузија.

Знаете ли за градот Бабак?

Урнатините? -Не се урнатини. Таму е веќе 1800 години.

Добро, тогаш е древен град.

Да, го поминувате тој град и доаѓате во градот Дахаџ.

Од Дахаџ одите во село Синехак.

Оттаму одите четири километра по земјен пат

и кога сте близу до пештерата ќе видите голем широк отвор.

Толку е голем што го викаат Големото проѕевање на историјата.

- Зошто на историјата? - Затоа што е историски.

"Големото проѕевање" не би било доволно.

Старите верувале дека пророкот Јакоб некогаш бил таму.

Затоа е "Јакобова пештера".

Има и интересен дел. "Харам халал" премин.

Ќе одите на западната страна на пештерата.

Оттаму ќе ја видите внатрешноста на пештерата.

Ќе видите дупка.

Дај ми ја светилката.

Ова е таа.

- Сигурен сте дека е таа? - Да.

Сигурен сум дека ова е тоа.

Сакате да кажете дека треба да влезам? -Ајде.

Оди. Сам ќе ги најдеш.

Што правите, господине? Таму немаше ништо.

Бестрага.

Ќе останам овде. Ќе видиш.

Тоа беше делузија.

Сето тоа беше делузија.

Јас имам делузии.

Планината би требало да зине и да ме голтне.

Го потрошив животот на сништа и фантазии.

Работев како магаре.

Мора да работам до крај.

Имаше право жена ми.

Можеш да одиш.

Сакам да останам овде.

Ќе ти ја дадам адресата на мојот дедо.

Кажи му дека ти должам пари. Ќе ти плати.

Шоџа!

Шоџа!

НА МОЈОТ ТАТКО

МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС