Original subtitles

NASJONALTEATERET, PRAHA

Du kan nok gjera begripeleg for Baronen at folka er her pga. fru Josefa.

Han skal nok skjøna det.

- Er det noko problem, Bloch? - Nei, herre.

Baron Saloka, vakker produksjon, synest du ikkje?

Slik skal det vera, herr Novák.

Det er so mange beundrarar som gratulerer ho med framsyninga hennar.

Nemleg.

Men Baron Saloka, det eg meiner er at ho...

- At ho er den strålande stjerna vår. - Akkurat.

God kveld, fru Josefa.

Når du betalar rekningane, Herr Novák, då og berre då...

får du gje instruksjonar.

Fru Greta.

Røysta di var i ypparleg form i kveld.

Får eg?

Kjære...

når eg finn slik stor venleik...

so vil eg mata han slik at,...

når han blømer, eg kan verdsetja og nyta kva som er mitt.

- Baron, sjølvsagd er eg takknemleg... - Ja, sjølvsagd.

...for all den støtta di, men...

Beklagar, orsak, fru Josefa, baron Saloka...

men det er ei stor folkemengd her ute.

Dei er veldig hardnakka.

Kjære frue...

Flytt dykk.

Eit slikt eit ekstraordinært talent.

Sanneleg ekstraordinært.

Du har høyrt det. Visste du at Mozart var eit vedunderbarn?

Han skreiv den fyrste operaen sin som niåring.

Eg har aldri høyrt noko so spennande som "Figaro".

- Han er faktisk eit geni. - Eit geni?

Det trur eg ikkje... Ein flink handverkar... kanskje.

- Du møtte han, baron? - Jo visst.

Hans Eksellense, fyrstbiskopen lét guten spela til underhaldinga vår...

- ...under opphaldet mitt i Salzburg. - Herleg.

- Musikken hans er mykje omtykt. - Jo visst.

Soleis kan kvar og ein av tenarane våre plystra "Voi Che Sapete".

- Nokre syng det til og med. - Eg kan ikkje kalla det syngja.

Om me berre kunne overtyda han om å gjera den siste framsyninga av Figaro i Praha.

Det skulle ta han fem dagar å koma hit.

- Og kostnadane... - Som dei fleste komponistane...

har han knapt råd til å betala reisa hit.

Då... må me betala for han.

Og her.

Han er ein av dei nære venane dine, fru Josefa.

Kan du spørja han om dette?

- Det ville vera ei ære for oss. - Han kan halde seg hjå oss.

Mozart, i Praha? For ei ære.

Med dette kjem han ikkje eingong til Brno.

Men om det er greit for fru Josefa...

Eg skal få Mozart til Praha.

Bra.

"Le nozze di Figaro" har mista sin Cherubino.

Kva?... Augneblink. Kva skjedde?

Det er frå Novák. Greta vende heimover til Tyskland.

- Og har forlate teateret. - Nokon forklåring kvifor?

Niks, det står berre at ho måtte heim.

Men kvifor då?

Det står der ikkje.

Kven skal syngja Cherubino då?

Zuzana Luptak.

Ho er svært gåverik, og har ei praktfull røyst,...

- ...dessutan kjenner ho rolla godt. - Rolla er veldig krevjande.

- Ho er so ung. - Ikkje ver uroleg.

Ho kan klåra det.

Synest du om ho, herre?

Ja, det gjer eg.

- For rolla som Cherubino... - Baron Saloka valde ho sjølv,...

...vår eiga søte Zuzana.

Fordi du song som ein nattergal, venen.

- Far, det seier du alltid. - Fordi det er sant.

- Han er ein mann med utsøkt smak. - Han er ogso ein kjekk mann, eller?

- Eg synest han er ganske skremmande. - Skremmande?

- Ikkje ver dum, venen. - Han skal vera ein vedunderleg ektemann.

- Far, han er for gamal. - Nei, han er faktisk ein mogen mann.

- Kva trur du, kjære? - Å jau.

Eg torde berre drøyma om eit slikt godt parti for deg, Zuzana.

Av god nedætting og velståande.

Men mor, me er ikkje fattige.

Baronen har allereie invitert mor di og meg, -

for å snakka med oss ​​om den nye Cherubinoen sin.

- Men far... - Still, jenta mi.

Vis lite respekt. Far din veit kva som er best for deg.

Har han nokosinne teke feil?

- Skal Mozart faktisk halde seg hjå deg? - Det stemmer.

Han når fram i dag.

- Eg skal introdusere deg for han. - Det er svært venleg.

Zuzana, eg er venen din, og eg vil hjelpa deg.

- Difor skal eg gje deg eit godt råd. - Råd?

- Gjeld det rolla mi? - Aldeles ikkje.

Det gjeld...

Baron Saloka.

Han skal vera sjenerøs, han skal hjelpa deg...

- Ja, eg kjenner meg veldig favorisert. - Det er du òg, på ein viss måte.

Men ver varsam.

Du får det ikkje for ingenting.

Det skjønar eg ikkje.

Syrg for at du ikkje er åleine med han.

Hana...

kvar skal du?

Beklagar å ha vekka deg. Eg ana ikkje at ein kunne høyra meg.

Men det var vakkert. Liksom ein musikalsk sefyr...

- ...som får medvitet mitt attende til liv. - Herr Mozart.

Ja, eg kjem straks nedover.

God morgon, Josefa.

Eg ser at dykk allereie har møtt kvarandre. Sove godt?

Faktisk, og då eg vart vaken...

kom det ei røyst av ein engel inn gjennom vindauget mitt.

Eg trudde eg var i himmelen.

Barbarina, har du fôra fuglane att, feita opp turtelduene og ringduene?

Til kva då? Duepostei?

Korleis har du det, Wolfgang?

Det er vanskeleg å vera åleine.

Kva med Constanze?

Tapet av Lilljohan må vera so grufullt.

For dykk båe to.

Han var so liten...

og no er han borte.

Heilt borte før han visste namnet sitt.

Me har iallfall enno att Karl.

- Constanze tok han med til Baden. - So bra.

Det skal få ho til å bløma opp att.

Eg saknar ho.

Gje ho tid.

Dykk må båe kunna syrgja.

- Du har rett. - Bra.

La oss snakka om korleis du tenkjer deg opphaldet ditt her.

- Fred og ro, sa du. - Ja, eg treng tid til å tenkja.

Den nye operaen min er framleis ikkje ferdig.

- Her skal du finna inspirasjon. - Mest sannsynleg.

Men endå viktigare... skal det finnast ei rolle for meg?

- Sjølvsagd, ein stor, prektig Aria. - Herleg.

Du nemnde han Baron Saloka i brevet ditt.

Betala han ikkje for reisa mi?

Han gav eit sjenerøst bidrag.

So likar han musikken min.

Eg må takka han. Korleis er han?

Eg hatar han.

Men han ville vera ein perfekt djevelsk karakter for ein av operaane dine.

Verkeleg... no skjønar eg...

Saloka, den plaga tenoren.

Ein djevelsk baryton.

- Heller den plaga tenoren? - Det er det.

- Ja? Eller barytonen? - Tenoren.

Det ville fungera bra.

Og dette er det siste, herre.

- Ein ting til, herre. - Ja?

Eit brev frå fyrstbiskopen. Frå Salzburg.

Han kunngjer å senda ein sendemann til Praha.

Ein herre med namnet Jindřich Nový.

Han oppmodar om å få audiens.

Det synest som han har all grunn til det.

- Set i verk dei naudsynte førebuingane. - Ja, herre.

Har du behov for nokre andre førebuingar, herre?

Ei anna vitjing av fru Vogt, kanskje?

Diverre synest mannen hennar å halde auge med ho.

Kanskje den nye mezzosopranen din, Zuzana Luptak?

Nei, eg har langsiktige planar for frøken Luptak.

For å svara på spørsmålet ditt, den anna metressa mi frå Nasjonalteateret.

- Frøken Ribber? - Ja...

Berre av eit enkelt smil... vert ho allereie patetisk lukkeleg.

- Ta ho med hit etter framsyninga i kveld. - Ja vel, herre.

Det er alt.

Har nokon sett Hana?

Eg skal sjå etter ho...

Hana... Kva er det med deg, barnet mitt?

Kvifor kom du ikkje ned for maten?

Kva er det?

Eg er ikkje svolten.

Ikkje uroa deg, far.

Eg skal kjenna meg betre i morgon føremiddag.

Sov godt.

God natt.

Me er velsigna...

Du gjet aldri kva for nokre nyhenda eg har.

Eg tok imot... ein bodskap i dag.

Nei, vent, vent... frå baron Saloka?

- Kva står det i? - Han bed om tillatinga vår...

- ...til å få vitja Zuzana. - Eg visste det.

Eg såg korleis han augnefór ho.

Cherubino er ikkje den einaste rolla han tek i betraktning for ho.

Slett ikkje, og baronen er ikkje nokon mann som sløser bort tida.

Ta lite te, herre. Det skal kvikka deg opp.

Baronen Saloka har bede om at du ærar han med nærværet ditt.

Eit maskeball, det skal vera dans. Du burde kvila i dag.

Eg kan ikkje. Kom og set deg, ver snill... Snakk med meg.

Eg treng nokon å snakka med.

Eg har gjort ei stor forandring i livet mitt.

Eg var ein gong organisten og komponisten...

ved fyrstbiskopens hoff i Salzburg.

- Ytst imponerande. - Nei, det var det ikkje.

- Faktisk var eg berre ein av tenarane hans. - Seriøst?

Ja. Og det var berre byrjinga.

Med tida vart åtferda hans og skuldingane hans mot meg...

absolutt ulidelege.

Eg bruka tida på å skriva musikk han føreskreiv.

Musikk for hoffet.

Divertimento.

Kva gjorde du då?

Eg kom meg av garde.

No er eg i det minste fri for å skriva og skapa min eigen musikk.

Ja, herre. Det er du.

Om du treng noko, so berre ring klokka. Eg skal koma med det same.

Du snakka om å dansa.

Kom igjen, eg må øva.

Tøys, kom igjen.

Kom til balkongen om fem minuttar.

Med glede, fru...

Rose.

Rett nok er det eit problem, dette er ein maskeball.

- Du skal ikkje kjenna meg att. - Men du er kvar og ein sin favoritt.

Sjølv far min sine stallgutar nynnar musikken din.

Det er velkjend at hestar elskar musikken min.

- Maestro, eg meinte ikkje... - Nok.

- Madam, du er ikkje van med... - Tru ikkje det.

Eg berre ertar deg, eg kunne ikkje motstå.

Det eg prøvar å seia...

er at eg trur at musikken din...

er ei gåve frå Gud. Det gjer verda enno vakrare.

Takk...

Det er ein veldig sjenerøs ros.

Orsak, herre.

- Frøken Rose. - Herr Katt.

Om tilgjeving, herre.

Eg vonar du naut baronen sin gjestfridom.

Ja, takk.

Det var fortryllande.

Akkurat som veninna di, frøken Rose.

Eg skulle gjerne villa sjå kva som gøymer seg under denne maska.

Du er ein ganske dristig mann.

Eg ser at baronen surrar kring den lita rosa vår.

Han kjem mot oss. Eg måtte takka han, vil eg tru.

Baron Saloka, får eg presentera for deg herr Mozart?

God kveld, baron Saloka, eg trur...

Kva med anstrengingane dine i dag, maestro?

Ikkje bra. Eg kan ikkje konsentrera meg...

sidan eg møtte den nye Cherubino.

Frøken Zuzana Luptak.

Eg kan ikkje komponera noko om eg ikkje høyrer ho syngja.

- Du skal ikkje verta skuffa. - Akkurat det sa Josefa allereie.

Barbarina, fortel meg meir om han baron Saloka.

- Eg høyrer berre sladder, herre. - Eg treng å veta det.

Kom og set deg.

Det er viktig.

Nå...

det er... rykte, herre.

Damer, nokre gifta.

Kvinner i desse krinsane kan nok vera lite...

Same kva, om ei kvinne vil det, skal mannen ikkje mistenkja noko.

Dersom ikkje halsen viser blåmerka.

Blåmerka?

Eg skjønar.

- Ingen Casanova, altso. - Nei.

Storarta, fru Zuzana, det er nok.

Flott, kjære, tusen takk. Bra jobba.

Frøken Zuzana er ei nyting.

Du har kanskje ikkje høyrt det, men baronen har sloppe unna dauden.

- Verkeleg? - Ja, han vart angripe av tenaren sin.

Måtte drepa han i sjølvforsvar.

Lukkelegvis er baronen flink med kården og vart ikkje skada.

Hender den slags ting jamleg i Praha?

Dette er utvilsam ikkje det rette temaet, herr Novák.

Orsak, damer, det var tankelaust.

Eg må enno snakka med baronen før han dreg.

- Til tenest. - Bra, ynsk han alt godt.

Eg høyrer at du skriv ein ny opera.

Ja... han byrjar... endeleg... å ta form.

Signor Bondini har antyda at premieren skal finna stad her.

For ei ære for byen.

Men me er berre provinsielle samanlikna med Wien.

Kva seier du? Dei elskar musikken min i Praha.

- Ja, du er favoritten vår. - Har den ny operaen din allereie eit namn?

Nei, men han er meir eller mindre basert på historia om Don Juan.

- Det er alltid eit folkeleg tema. - Kan eg mogelegvis hjelpa?

Eg meiner, med å syngja det nye arbeidet? Det ville vera ei ære.

For ein bra idé!

Det ville vore storarta.

Om du er samd, fru Luptak.

Kvifor ikkje?

Eg veit at Zuzana skal lika det, eller, venen?

Ja, mor. Nemleg.

Ja vel då, hjarteleg velkomen.

- Skål for helsa di, herr Nový. - Skål for deg, baron Saloka.

Eg er her som sendemann for fyrstbiskopen.

Men det handlar ikkje berre om kyrkjelege affærar som uroar Hans Eksellense.

- Jaso! - Han har høyrt snakk om herr Mozart.

At han komponerer ein ny opera i den byen her.

Han legg ikkje skjul på det, han seier tom. at det skal verta eit stort verk.

- Han har aldri vore beskjeden. - Nei... bortsett frå å komponera...

ganske bra musikk, kan eg ikkje finna nokre som heilst andre kvalitetar.

Hans Eksellense er samd om det. Å forlata hoffet på den måten...

- ...er uforskamma og utakksam. - Eg er heilt samd med deg.

Ein kan ikkje kontrollera Mozart. Hans Eksellense vil døma han for kjetteri.

Kjetteri?

Tru meg, Herr Nový...

folka med innverknad i Praha er so fortrylla av han...

at dei aldri skal tillata det.

Han fylgjer ikkje skikk og bruk og dessutan...

kurtiserer han,...

for ein skam,...

ei uskuldig ung kvinne som eg har...

ei profesjonell interesse i. Ein vakker sopran frå Nasjonalteateret.

Og han er... ein gift mann.

Men om denne parvenyen...

viser seg å vera forderva...

då er eg tvungen til å trekkja attende patronasjen min.

So at Herr Novák må bannlysa operaane hans frå Nasjonalteateret.

- Skal du gjera det? - Jodå, absolutt.

- Absolutt. - Korleis skal me gå fram?

Fyrst må eg verta kjend med denne foraktelege påfuglen lite betre.

Frøken Luptak er her, åleine. Ventar du ho?

Er eg for tidleg? Om du ikkje er klar enno, dreg eg att.

Nei, det er greit. Eg har eit partitur her ein stad.

Takk, Barbarina. Nokre forfriskingar?

Ikkje bry deg om Barbarina, ho er berre vanleg lite svartsjuk.

Eg har den verknaden på alle kvinner.

Det er betre.

Du har eit vakkert smil.

Forhåpentlegvis synest du ogso om røysta mi.

Sjølvsagd, heilt sikkert.

Bra, la oss lite trena denne røysta.

Om att.

Det funkar.

Å koma hit utan mor si, og i fråvære av fru Josefa...

- Var det galt? - Nei, det er berre...

Far din har vorte drepen, hjartet ditt er i fullt sinne.

Du vert freista.

Av Don Giovanni?

Og Don Giovanni er ein forderva mann.

Han må straffast.

Men hjartet ditt skammar seg fordi du nyt freistinga.

Takk, Barbarina. Me forsyner oss sjølve.

Eg trur eg burde læra deg kunsten å kurtisera.

- Det trur eg ikkje. - Det kan vera til hjelp.

Eg vart strengt oppseda, maestro.

Å kurtisera, særleg ein gift mann, er forbode.

Sjølvsagd.

Skal dette hindra framgangen min i operaen?

Nei, tilgje meg.

Eg erta deg.

Å... Constanze...

Eg saknar deg...

so mykje...

Eg lengtar etter...

å sjå att...

det vakre ansiktet ditt, elska du.

Eg vonar at kvila i Baden fekk gjenoppliva deg.

Eg er sterkt oppteken med prøvane til den siste framsyninga av Figaro.

Her og her, det er meir forte.

Og la det verta sterkare her, skjønar du meg?

- Ja, sjølvsagd. - Bra.

Praha inspirerer meg.

Og eg har oppdaga ein vakker ung sopran.

Frøken Zuzana Luptak.

Eg har bestemt meg for å nemna den nye operaen min Don Giovanni.

Og eg trur eg kunne fullføra han raskt, om du var ved sida mi.

Ver so snill...

og kom til meg til Praha.

Din trurøkne og alltid elskande mann...

Wolfgang.

Får eg gjera eit framlegg?

Kanskje det kunne avslutta med eit spørsmål.

På denne måten.

Tilgje meg, eg veit at eg berre er ein fersking.

Baronen har sloppe unna dauden.

Han vart angripe av sin eigen tenar.

Måtte drepa han, skjøna eg.

Lukkelegvis er baronen flink med kården og vart ikkje skada.

Vanlegvis får eg ikkje påskjøning frå heile publikumet mitt.

Beklagar, damer, hovudet mitt er fullt av farlege tankar.

Don Giovanni byrjar å skremma meg.

Eit giftarmål med frøken Luptak?

Er det verkeleg eit slikt eit låtteleg framlegg, Bloch?

Ho skal halda seg i dette huset til ho er klår til å fø...

og so skal ho dra til ein av dei andre eigedomane mine.

Det tyder at du må mellombels styra eit anna hushald til.

Du kan då klåra det, eller?

Be frøken Ribber vitja fru Josefa i morgon.

Og deretter skulle eg gjerne få veta...

om ho skulle lika å mora seg med ein uvanleg leik.

Om ho som dei andre metressene er eigna til å tilfredsstilla alle behova mine...

då skal du ta plassen min.

Det er di plikt.

- Ein dag skal du takka meg for dette. - Jaso?

Kvifor er eg då fylt med frykt og ikkje med glede?

For alle unge damer er det vanskeleg å tenkja sjølv.

Det er difor eg finst, far di, for å visa deg den rette vegen.

Men eg likar han ikkje.

Det florerer so mange rykte.

- Han er ikkje noko godt menneske. - Rykte? Eg har ikkje høyrt noko.

Eg skal ikkje kunna elska han.

Du må vera lydug og gjera det eg seier.

Han spurde meg om handa di med iver og glød.

Baronen skal læra deg å elska.

Korleis du kan vera til behag for han.

Skal han då ikkje vera til behag for meg?

Sjølvsagd. Baronen skal vera til behag for deg òg...

som kvar ektefelle burde gjera.

Greit, so det er avgjord. Tørk tårene dine...

Eg går og fortel mor di det gode nyhendet.

Me sest til middagen.

Beklagar å forstyrra deg, men frøken Ribber er her grunna påklednaden.

Verkelig?

- Bra, det tek ikkje lang tid. - Ingen fare.

Frøken Zuzana og eg skal ta den andre arien.

Takk, Barbarina.

Endeleg...

har eg deg for meg sjølv.

Ikkje gråt, ver snill.

Eg toler ikkje tårer.

Eg har gjort deg irritert og eg ber deg rett ut om orsaking.

Sjå... eg held meg på armlengds avstand.

Eg skal ikkje kyssa deg lenger.

Du mistyder meg, eg græt ikkje fordi du kyssa meg.

Kvifor græt du då?

Far min vil at eg skal gifta meg med baron Saloka.

Baron Saloka? Det er låtteleg.

Han synest han er det perfekte partiet...

for å fremja karrieren min i operaen.

Eg er redd...

La meg snakka med far din.

Skulle du gjera det for meg?

Sjølvsagd.

Jindřich Nový, til tenest, herr Mozart.

Me møttest allereie kort i Salzburg.

- Ein gong til. - "Le nozze di Figaro".

For ein stor premiere har det vore i Wien.

No komponerer du ein ny opera?

- Ja... Don Giovanni. - Å...

Kva spennande.

Det seiest at du prøver dette nye verket heime hjå fru Josefa.

Fru Josefa og frøken Luptak...

har vore so venlege å assistera meg.

Eg lurar på...

om eg får sjå på prøvane?

Ja... om det er greit for fru Josefa.

Baron...

Eg visste ikkje...

Eg trefte på ein blomeseljar utanfor.

Eg såg dette...

og måtte tenkja på deg.

Ein kort pause.

Eksellent.

Eg ville gjerne presentera eit nytt stykke, ein arie frå den nye operaen min...

akkompagnert av orkesteret ditt.

Men.. herr Mozart... eg veit ikkje om det var fornuftig.

Jodå, set i gang.

Eg har partitura med meg.

- Då so, herr Mozart. - Takk, herr Boháč.

Var det eg som gjorde det?

Tilgjev du meg?

Eg tilgjev deg.

Herr Mozart, me var verkeleg privilegerte i dag.

Takk, Johan. Det tyder mykje for meg.

- Får eg be deg om ei tenest? - Herr Mozart.

Wolfgang, ver so snill.

Wolfgang, om eg kan hjelpa deg på nokon måte...

so er det berre å spørja.

Eg ville gjerne snakka med herr Luptak.

- Har du høyrt om trulovinga? - Av dottera hans med baronen, ja.

Heile byen snakkar jo om det. Me er sjølvsagd svært glade for dei båe to.

Og du kjenner til ryet hans?

Wolfgang, han er den viktigaste sponsoren vår.

Det veit eg. Men at herr Luptak lovar dottera si bort til ein slik ein mann...

Eg skal prøva å overtala han til å ikkje godkjenna det.

- Men herr Luptak er veldig nøgd med det. - Eg må prøva det.

Då so.

Men ver varsam.

Bravo, storarta.

Eg trur me fortener ein pause, eller, maestro?

So klårt. Tilgje meg.

Eg er ein slavedrivar.

Zuzana og eg nyt det, eller? Zuzana?

Eg ana ikkje at operaen skulle krevja so mykje arbeid.

- Frå no av skal eg hugsa det. - Det er verkeleg mykje arbeid.

Men det er eit privilegium å syngja herr Mozart sin musikk.

Ja, eg byrjar å skjøna det.

Tilgje meg, er dykk snille. Eg trur eg treng lite frisk luft.

Orsak, ver so snill.

Eg treng meir tid med deg.

Åleine.

Korleis kan me gjera det?

Når?

Vitj meg onsdag kl 11.00.

- Eg skal ordna alt. - Er du sikker?

Men prøv å ikkje ta han med deg.

For ein distré tilskodar høyrest det ut som ein kort pause...

i intensiteten i musikken.

Men eg var klår over at det stod meir bak det.

Som eg gjekk ut frå.

Eg har instruert høgrehanda mi om å fylgja etter den viktigperen, uansett kvar.

Bra.

Bloch...

kan du syrgja for at ein av mennene våre fylgjer frøken Luptak?

Å... og... ho påklederska...

Gå hen til ho, so ho veit når ho må vitja frøken Luptak.

- Ja, herre. - Kvinna jobbar i Nasjonalteateret.

Og ho er ogso ein av... tilsette mine.

Strålande, ho har ein god grunn til å koma seg inn i Zuzana sitt soverom.

Akkurat det.

Du kan gå.

Mozart skal gjera ein feil, gå for langt.

Han må verta avsløra.

- Øydelagt. - Me treng fyrst uomstridde bevis.

Dei får me.

Ver snill og set deg, herr Boháč.

Orsak meg, herr Luptak, eg ventar ute.

Maestro Mozart vil gjerne snakka med deg privat.

Ja, sjølvsagd.

Herr Luptak, eg ovundrar dottera di si røyst.

Ho har ei storarta framtid framfor seg som operasongar.

Eg har allereie reservert ei rolle til ho i den nye operaen min.

Me er takknemlege om talentet hennar inspirerer deg lite.

I alle fall. Og pga. dette...

Eg ber deg tilgje meg...

Herr Luptak, hensiktane mine er reielege...

men eg er redd for at eg må leggja meg bort i ei privatsak.

- Ei privatsak? - Eg uroar meg for frøken Zuzana.

Uroar deg? Korleis det?

For det planlagte ekteskapet hennar med baron Saloka.

Er du klår over han sitt...

Eg er klår over at dette ikkje rakar deg.

- Han sitt...? - Han sitt ry som skjørtejeger.

Tør du tvila på valet mitt av mannen til dottera mi?

Baron Saloka ættar frå ein av dei eldste og noblaste familiane i Praha.

Eg tvilar ikkje på nedættinga hans...

men på karakteren hans.

Eg kan utøva meir påverknad på karrieren til dottera di enn ein slik ein mann.

Korleis kan du samanlikna påverknaden din med baronen sin?

Du er berre ein fattig komponist.

Baronen er ein velgjerar for operaen...

og har råd til å fremja karrieren til dottera mi.

Eg vil at du skal gå no.

- Eg vil ikkje irritera deg. - Fylg han ut.

- Eg vil berre åtvara deg. - No, ver so snill, herr Mozart.

Du prøvde det i det minste, maestro.

Ver snill og fortel ikkje nokon at eg sa dette.

Men eg er redd Saloka er urørleg, han står over loven.

Takk, Johan. Du veit korleis du kan oppmuntra ein.

Burde eg ta safirane? Me må gjera inntrykk.

Nei, nei. Du får ikkje gjera skam på vertinna.

Men eg har berre fem hattar og tre enkle kjolar med meg.

- Mor, det kjem til å verta bra. - Me er borte i berre to dagar.

To dagar, ikkje to veker.

Zuzana, hugs. Ingen vitjingar mens me er borte.

Eg har allereie sagt at eg skjønar det, far.

- Og ikkje noko sommel i kveld. - Ikkje noko sommel.

Då so.

- Hei, venen. - Ikkje uro deg.

"Ikkje uro deg."

Ho seier aldri noko anna.

- God morgon. - God morgon, herre.

- Beklagar, men... - Det er greit, Hans.

- La herr Mozart sleppa inn. - Herr og fru Luptak er ikkje her.

Og heller ikkje herr Mozart.

Frøken Luptak, herr Mozart er... ikkje her.

- Får eg snakka med deg, frøken Luptak? - Sjølvsagd.

Ver snill og set deg, maestro.

Tilgje meg, frøken, men herren...

fortalde meg at du ikkje tek imot nokon.

Det sa han ogso til meg og eg sa at eg skulle skjøna.

Men eg lova ikkje å lyda.

Herr Mozart er ikkje nokon "ingen".

Ikkje uro deg, Hans.

- Er alt i orden med tenaren din? - Alt er heilt topp.

No som du er der.

Kjære Zuzana, eg er lei for det, men eg mislukkast.

Han vart veldig sint da eg nemnde Saloka sitt ry.

- Han kalla meg ein fattig komponist. - Du store!

Eg er lei for det.

- Eg vil so gjerne hjelpa deg. - Takk for at du prøvde.

Det må finnast noko eg kan gjera.

Utan tvil.

Frøken Ribber er her. Ho vil retta på kostymet ditt.

Send ho til omkledingsrommet mitt.

Kjem påklerderska di vanlegvis hit for rettingane?

Ikkje eigentleg, men ingenting verkar normalare akkurat no.

Eg er attende so snøgt eg kan.

Fru Ribber?

Eg beklagar, eg berre lytta...

- Du skremde meg. - Og du meg.

Dette er arien frå herr Mozart sin nye opera, eller?

Som fru Josefa song på Nasjonalteateret?

Herr Mozart gav meg ein kopi av partituret.

Og... ein av tenarane mine er i ferd med å læra seg stykket...

slik at eg kan syngja arien for moro skuld.

Det er uvanleg, ein slik ein talentfull tenar.

- Kva er alt dette for? - Frøken Zuzana og herr Mozart.

Men... dei må prøva på kl. tre.

For etter prøven. Dette er hennar augneblink av lukke.

Har du vorte galen? Om Saloka finn ut...

Men det skjer ikkje.

Det skulle eg ikkje vera så sikker på.

Fortel det geniet at han skal halda opp med den støyen.

- Hans, eg går av her. - Nei, ikkje gå.

Ikkje enno.

Eg må.

Men i kveld...

Vil du koma attende i kveld?

Tilgje meg, men eg må be deg om ein tenest att.

Berre spytt ut.

Det kanskje høyrest melodramatisk ut...

men eg trur eg vert overvakt. Allstad eg går, er denne herr Nový...

eller tenaren hans.

Eg har set herr Nový saman med baronen.

So eg kan nok gjetta kva dette gjeld.

- Kan du det? - Sjølvsagd.

Kjære ven... frøken Zuzana.

Du spelar eit farleg spel, maestro.

Eg vonar du veit kva du gjer.

Eg med.

Og difor treng eg hjelpa di. Kom.

Dei kom til teateret saman, åleine.

For eit skamlaust svik.

Synd at påklederska di ikkje kunne nå fram til høgrehanda mi før.

Synd at høgrehanda di ikkje har sett Wolfgang Amadeus Mozart...

då han kom til Luptak sin heim.

Eg ser fram til kvelden vår saman.

Eg med.

Ver snill mot meg.

Ikkje uroa deg. Me fiksar bevis i kveld.

God kveld, herr Mozart.

Ho fru Ribber er her att.

- Fort. - Fem minuttar, Maria.

Ta so med ho til omkledingsrommet mitt.

Opp med deg.

- Ikkje lag ein einaste lyd. - Ja, eg skal vera musestill.

Og når du lukkar døra til omkledingsrommet, skal eg koma meg bort so still som muleg.

Skal det fortsetja slik for alltid for oss?

Eg trudde du hadde skjøna.

Å elska med deg...

var vedunderleg.

Eg skal aldri gløyma denne augneblinken av lukke...

Kva vil du seia?

Eg må vera ei lydug dotter.

Og ei lydug kone.

Og du ein god make og far.

Ver snill, frøken, du må skunda deg.

- Mozart er ein ganske lur rev. - Ut.

Båe to.

Høgrehanda vår har fylgt etter denne svindlaren i ein time...

- ...gjennom desse forbanna gatene i Praha. - Kvifor er eg aldeles ikkje overraska?

Det er liten tvil om at dei...

er kjærastar.

Men det finst ikkje noko bevis.

Men det finst ikkje... noko tvil.

SISTE FRAMFØRING, UNDER LEIINGA AV WOLFGANG AMADEUS MOZART

Kva er det?

Zuzana, eg veit ikkje om eg kan gjera dette.

Wolfgang, kjære ven...

kvar og ein er her grunna deg.

- Eg kan ikkje. - Jo då.

Gjer det for ho.

Orkesteret ventar på deg. Kom.

Kva synest du om den nye Cherubinoen min?

Eit storarta funn, eller?

Absolutt.

Ho er i ypparleg form.

Synd at ho ikkje er so rein som røysta hennar.

Finn ei orsaking for å verta kvitt herr Nový.

La vogna mi koma til sceneinngangen.

Eg har enno noko å ordna.

Kom inn, mor.

Jøss, kor du har blømt opp.

Eg er veldig stolt av deg.

Av meg, herre, eller av røysta mi?

Kom, eg må ta deg heim i vogna mi.

Eg trudde...

- Mor og far... - Nei, alt er ordna.

Vogna mi ventar ved sceneinngangen.

Kom.

Det ser ut som baron Saloka tok den vakre Cherubinoen heim.

Er du sikker? Men foreldra hennar er framleis her.

Eg såg dei koma ut, dei gjekk mot sceneinngangen.

Berre gløym det, Wolfgang.

Om herr Luptak godkjenner at dei er saman...

so er det ingenting du kan gjera.

Kvar skal me?

Til eigedomen min.

Og far min godkjente dette?

Ja, sjølvsagd.

Kom.

Set deg ned her.

Me har enno ikkje hatt mogelegheita til å snakka på tomannshand til no.

Nei, herre... Det har utan tvil ikkje vore mykje tid til det.

Det synest som kvar augneblink av dagen...

vart svelgt av forpliktingane dine i operaen.

- Me må øva oss nesten dagleg. - Nesten dagleg, verkeleg?

Kom.

Drikk vinen din.

Heilst ikkje.

Det ville vera betre.

For, du veit,...

enn om me enno ikkje...

formelt er gifta...

har eg til hensikt å gje deg undervising.

I kveld.

Når eg seier at du skal drikka...

so drikk du.

Og når eg seier hald opp, so...

held du opp.

Eg trur eg sa du skulle sitja ned.

So set deg ned.

Eg vart vist til...

at du og Mozart var kjærastar.

Er det sant?

Zuzana, kjære...

svar på spørsmålet.

Du har ikkje lært leksjonen din.

Ikkje enno.

Eller har du?

Når eg stiller eit spørsmål, forventar eg eit svar...

med ein gong etter at spørsmålet har vorte stilt.

Og ikkje når du har lyst til det.

La meg gå.

Lukta hans hengjer att på deg.

Korleis vågar du... korleis vågar du å audmjuka meg?

Du er ei skam.

Far din...

Far din var overlukkeleg, han ubetydelege borgaren.

Han kjem til å forakta deg... om han finn ut... sanninga.

Er dei her? Opn døra.

Flytt deg, ut av vegen. Kvar er dottera mi?

Ho bør ikkje vera her hjå deg, eg gav ikkje tillatinga.

Det var ei ulukke.

Eg meinte det ikkje...

Eg mista kontrollen...

Herr Mozart, herr Luptak vil snakka med deg.

Eg er her for å be om tilgjeving.

Men eg burde be om tilgjeving.

Ho er daud.

Og det er min feil.

Eg var...

blind.

Du åtvara meg...

om det udyret...

og eg ignorerte deg.

Eg var ogso blind.

Blenda av venleiken og gjevnaden hennar.

Du gjorde ho lukkeleg.

For dette vil eg takka deg.

God dag.

Kva skjer med Saloka?

Han hevdar at det var ei ulukke.

Men med dette slepper han ikkje unna.

Eg vil sjå han hengja.

Eg skal aldri dra frå deg att.

- Rolla av Cherubino... - Baron Saloka valde ho sjølv.

Fordi du, kjære, song som ein nattergal.

Herr Luptak, det er ei ung kvinne her.

Namnet hennar er Hana, ei tilsett av Saloka.

Ho har noko viktig å fortelja.

Viktig?

Vel...

slepp ho inn.

Ver snill og set deg, Hana.

Hans, hent ​​te og nokre av Maria sine kaker til oss.

Maria lagar herlege kaker.

Eg beklagar å måtta forstyrra i ein slik augneblink, herre.

Men det gjeld baron Saloka.

Eg er tenestkvinna hans.

Og eg ber barnet hans.

Han er sjølve djevelen, herre.

Han drap far min med kaldt blod.

Eg såg det.

Men fru Mozart, me har berre 24 timar att før den fyrste framføringa.

- Det veit eg. - Me kan ikkje utsetja ho att.

Ikkje uro deg, eg lovar at me skal opne i morgon.

Han greier det. Berre stol på meg.

Herrar, overturen.

Ta vare, blekket er framleis vått.

Øv inn det.

Me byrjar med ein gong, utan prøve. Nokre spørsmål?

Dykk greier det, dei beste i Böhmen.

- Eg trudde det fanst ingen overture. - Han fanst heller ikkje.

Eksepsjonell.

Norske tekstar: Henrik K. Arnvaldsson 2019