Original subtitles

ارائه‌ اختصاصی از کانال تلگرامی سینما نگاه t.me/YisMovie

‫کهنه می‌میرد و نو به دنیا نمی‌آید

‫در این فاصله

‫علائم مرگ‌بار با فراوانی بسیار فرامی‌خروشند

‫آنتُنیو گرامشی

فارسی فیل‌آسفی t.me/PhilAsefi

‫شب و روز جان می‌کنم ‫برای مردی که راضی نمی‌شود

‫در باد و بوران می‌آورم تاب ‫نه خوراک دارم و نه خواب

‫می‌خواهم آقا باشم

‫نمی‌خواهم بندگی کنم

‫یک آقای حسابی، آه

‫آن‌ دم که تو با دلبر خود به اندرونی، ‫من نگهبان در ام، گَرمِ دیده‌بانی

‫یکی دارد می‌آید

‫نمی‌خواهم گیر بیفتم

‫به هیچ روی نمی‌گذارم ‫بروی! مگر مرا بُکشی

‫ای زن نادان! ای اشک‌های واهی! ‫مرا نتوانی شناخت، خواهی نخواهی!

‫- بندگان! های! همگان! یک رَهزَن! ‫- بترس از خشمم، خاموش باش ای زن

‫- فرومایه! ‫- زن نادان!

‫این هزارتو مرا به نابودی می‌کشد

‫چه بلوایی!

‫چه جار و جنجالی!

‫این خشمِ افروخته مرا به نابودی ‫می‌کشد

‫مرا به نابودی ‫می‌کشد

‫بگذار برود، خیره! ‫از خودت دفاع کن

‫تو را هماورد خود نمی‌بینم!

‫به گمانت به این سادگی از چنگ من ‫می‌گریزی؟

‫بِستیز!

‫خیره‌چشم بی‌نوا!

‫باکی نیست

‫اگر هوای مرگ داری!

‫کمک!

‫به من خیانت شده!

‫آن آدم‌کش...

‫مرا زخم زد!

‫و روحش را می‌بینم که...

‫از سینه‌ی تپنده‌اش می‌گُسَلد ‫(جدا می‌شود)

‫گسستن روحم را

‫احساس می‌کنم

‫لِپُرِلّو، کجایی؟

‫- این‌جا، از بخت بد، شما چطور؟ ‫- این‌جا

‫که جان سپرد، شما یا پیرمرد؟

‫چه سوال مضحکی! ‫پیرمرد!

‫دو کام‌یابی دلفریب! ‫فریفتن دختر، و کشتن پدر!

‫خودش* خواست! ‫(پیرمرد)

همانگونه که دُنا آنا؟

‫خاموش! نکند تن تو هم می‌خارد؟

‫نه تنم می‌خارد و نه دیگر حرفی می‌زنم

‫پدر من در خطر است! ‫باید به یاری‌اش بشتابیم

‫اگر لازم باشد از خون خود نیز دریغ ندارم. ‫این جار و جنجال از کجاست؟

‫از همین نزدیکی

‫چی‌ست این چشم‌انداز مخوف...

‫پیش چشمان من؟

‫پدرم!

‫پدر عزیز من!

‫قربان!

‫آدمکش او رو کشته!

‫آن خون

‫آن زخم

‫آن چهره

‫آلوده و پوشیده به رنگ‌های مرگ

‫دیگر نفس نمی‌کشد

‫دست و پایش سرد است

‫پدر

‫پدر عزیز...

‫دارم از هوش می‌روم

‫دارم می‌میرم

‫یاری کنید، دوستان!

‫برو و قدری نمک معطر بیاور

‫قدری مِی، کندی نکن!

‫دُنّا آنا!

‫عشق من

‫دوست من

‫این مصیبت سنگین می‌کُشد او را

‫دارد به هوش می‌آید

‫بیایید کمک

‫پدر

‫آن اسباب وحشت را...

‫از پیش چشمش دور کنید

‫عشق من

‫آرام باش

‫نگران مباش

‫برو، ای سنگدل! بگذار من نیز بمیرم

‫اکنون او مُرده است... آه خدایا

‫او که مرا زندگانی بخشیده بود

‫گوش کن، عزیز من، خواهش می‌کنم گوش کن

‫لَختی مرا نگاه کن

‫من عزیز تو ام، تنها به خاطر تو زندگی می‌کنم

‫تو هستی... مرا ببخش

‫اندوه من، محنت من...

‫پدرم کجاست؟

‫پدرت؟

‫این خاطره تلخ را، عزیز من، از سر بیرون کن

‫تو همسر و پدرت را در درون من داری

‫پدرم...

‫سوگند بخور، اگر تو را توانی هست

‫سوگند بخور که کین* او بستانی! ‫(انتقام)

‫سوگند می‌خورم!

‫سوگند به چشمانت!

‫سوگند به...

‫مِهری که میان ماست

‫چه سوگندی، آه خداوندا

‫چه لحظه‌ی رنج‌آوری

‫احساسات بی‌شماری در دلم ‫سرازیر اند

‫سوگند بخور که کین او بستانی!

‫سوگند بخور!

‫سوگند می‌خورم

‫به چشمانت

‫به عشق‌مان

‫بجنب، تیز!

‫چه می‌خواهی؟

‫چیزی که می‌خواهم بگویمتان مهم است

‫باور می‌کنم

‫بسیار مهم!

‫بسیار خوب، بفرما بگو

‫سوگند بخورید که خشم نمی‌گیرید

‫به شرافتم سوگند

‫البته تا وقتی که اسم فرمانده را ‫نیاوری!

‫- اینک تنهاییم؟ ‫- خود نگاه کن

‫- کسی صدایمان را نمی‌شنود؟ ‫- ده بگو دیگر

‫- آزادانه حرف بزنم؟ ‫- بله

‫در این صورت، ارباب بزرگوارم

‫این زندگی که شما برای خود ساخته اید

یکسره منجلاب است

‫- به چه جرئتی! ‫- سوگند خوردید

‫یاد ندارم سوگند خورده باشم! ‫یا خاموش باش یا...

‫دیگر چیزی نمی‌گویم، لام تا کام

‫پس می‌توانیم دوست بمانیم. ‫گوش کن، می‌دانی چرا این‌جا هستم؟

‫نظری ندارم. ‫نکند برای فَتحی دیگر؟

‫باید تعریف کنید ‫تا اسمش را به فهرستم بیفزایم

‫تو مردی نیک هستی، ‫من به زنی زیبا دل داده ام

‫بی‌گمان او نیز مرا دوست دارد، ‫دیدمش، و با او حرف زده ام

‫امشب به دهکده می‌آید

‫هیس!

‫بوی زنی را...

‫می‌شنوم!

‫عجب شامه‌ای!

‫حتما که [آن زن] زیباست

‫عجب چَشمی!

‫برویم ببینیم داستان از چه قرار است

‫پیشاپیش در تب و تاب است!

‫چه کسی به من می‌گوید ‫که آن بربر [وحشی] کجاست؟

‫هم او را که، با کمال شرمندگی، ‫دوست می‌داشتمش؟

‫هم او که به من خیانت کرد

‫اگر آن شریر را بیابم

‫اگر نزد من بازنگردد

‫دود از سرش برآوَرَم! ‫(بیچاره‌ش می‌کنم)

‫و قلبش را خواهم دَرید

‫گوش کن! دلبری است سرگردان

‫که دلدارش او را تنها گذاشته

‫دود از سرش برآوَرَم!

‫قلبش را خواهم درید!

‫دختر بیچاره!

‫بیا اندوهش را فروبخوابانیم

‫همانگونه که 1800 تن دیگر را ‫فروخواباندید!

‫بیا اندوهش را فروبخوابانیم

‫همانگونه که 1800 تن دیگر را ‫فروخواباندید!

‫بانوی جوان عزیز!

‫که آن‌جاست؟

‫چه می‌بینم؟

‫دُنا الویرا!

‫دُن جُوانی!

‫هیولا! جانی! دروغ‌پیشه!

‫چه توصیف دقیقی! ‫خوب می‌شناسدش!

‫دُنا الویرا، آرام باشید. ‫اجازه دهید حرف بزنم

‫بعد از چنان رفتاری، چه داری که بگویی؟

‫دزدانه و زیرکانه به خانه من ‫آمدی، با وعده‌ها و چرب‌زبانی‌ها

‫قلبم را ربودی، دلم را بردی

‫و مرا عروس خود خواندی

‫سپس، سرپیچان از ‫قانون مقدس آسمان و زمین

‫سه روز بعد، از بورگس رفتی

‫من را گذاشتی و گریختی، ‫تا با آه و افسوس‌های خویش

‫تنها بمانم، تا شاید این‌گونه عشق فراوانی را ‫نثارت می‌کردم

‫مکافات کرده کرده باشی

‫مانند کتاب‌ها حرف می‌زند

‫لاجرم، من نیز دلایل خود ‫را داشتم، چنین نیست؟

‫البته! و آن هم چه دلایل خوبی

‫چه دلیلی جز سست‌پیمانی و سبک‌سری؟

‫اما دادگر آسمان‌ها ‫چنین حکم کرد تا بیابمت

‫از برای انتقام من، و خودش

‫منطقی باش!

‫چه ناگوار-زنی‌ست!

‫اگر مرا باور نداری، ‫حرف این مرد را باور کن

‫جُز از برای حقیقت!

‫برایش بگو

‫چه را؟

‫همه را

‫بجنب

‫مادام

‫راستش را بگویم

‫اگر مربع گرد شد، کار دنیا نیز ‫برمی‌گردد

‫ای شپش! ‫به چه جرئتی اندوه مرا ریشخند می‌کنی!

‫مرد شریر گریخت و رفت! بیچاره من!

‫کجا رفته است؟

‫بگذار برود، به دل‌نگرانی نمی‌ارزد

‫این ناکس مرا بازی داد

‫به من خیانت کرد

‫آرام باشید

‫شما نه آخری هستید، نه ‫بوده اید و نه خواهید بود

‫این‌جا را ببینید

‫این کتاب، که به هیچ روی سَبُک ‫نمی‌نماید

‫حاوی اسامی فتوحات وی است

‫هر ده و دهکده‌ای، و هر خرسی ‫در هر ییلاقی

‫شاهد کام‌‍‌جویی‌های او از زنان بوده است

‫خانم کوچولو

‫این فهرست زیبارویانی‌ست ‫که معشوق سرورم بوده اند

‫و من خود آن را ثبت نموده ام

‫بفرمایید، همراه من بخوانید

‫در ایتالیا، ششصد و چهل تن

‫در آلمان، دویست و سی و یک

‫صد تن در فرانسه، ‫و در ترکیه، چهل و یک

‫اما در اسپانیا

‫اما در اسپانیا، بالغ بر یک هزار و سه نفر

‫دختران روستایی

‫دختران خدمتکار و دختران شهری

‫کُنتس و بارُنِس

‫مارشنس، شاهدخت، زنانی ‫از هر رنگ و با هر سن و سال

‫با موهای بور

‫رسم بر...

‫ستایش مهربانی...

‫آنان است

‫با موی تیره

‫[ستایش] وفاداری

‫با موی سپید

ملاحت

‫در زمستان، [سرورم] گوشتالودهایشان ‫را می‌پسندد

‫و در تابستان، لاغر و استخوانی

‫[سرورم] بالابلندها را

‫"شکوهمند" می‌خوانَد

‫و ریزنقش‌ها را

‫همواره "فریبنده" می‌یابد

‫و مسن‌ترها را نیز

‫از برای لذتِ افزودن نام‌شان

‫به سیاهه‌ی خود

‫به چنگ می‌آورد

‫اما از برای نوکاران جوان

‫رغبتی بیشتر دارد

‫تا زمانی که

‫زیردامنی به تن داشته باشند

‫غنی بودن، زشت یا زیبا بودن آن‌ها را

به چیزی نمی‌گیرد

‫می‌دانید که

‫چه می‌کند

‫شما دخترانی که با عشق ‫به ملایمت رفتار می‌کنید

‫مگذارید که [بهار] جوانی‌تان بگذرد

‫اگر قلبتان به سوز و گذاز افتاده

‫چاره‌اش، همچنان که می‌بینید، همین‌جاست

‫چه لذتی پیش روست!

‫مردان جوان، که سری سبک دارید

‫بیهوده پرسه نزنید

‫عشرتِ یک نادان چندان نمی‌پاید

‫اما آن من هنوز شروع نشده!

‫چه لذتی پیش روست!

‫بیا عشق من، بیا برقصیم، بیا بخوانیم، ‫بیا بازی کنیم

‫بیا عشق من، ‫چه لذتی پیش روست

‫سرانجام، او رفت

‫نگاه کن! چه جوانان زیبنده‌ای! ‫چه دختران زیبایی

‫حتما برای من هم چیزی در میان هست

‫دوستان عزیزم، صبح بخیر!

‫نغمه‌تان را از سر بگیرید، ‫مردمان خوب!

‫جشن عروسی در کار است؟

‫بله، قربان، و عروس من ام

‫به به چه خوش خبری. ‫و داماد کیست؟

‫در خدمت شما

‫در خدمت من!

‫چه آقامنشانه سخن راندی!

‫همین برای شوهری خوب بودن کافی‌ست

‫ماسِتوی من دلی رئوف دارد

‫من نیز. دوست دارم که دوست باشیم

‫- نامت چیست؟ ‫- زرلینا

‫- و تو؟ ‫- ماستو

‫ماستوی عزیزم

‫زرلینای عزیزم

پاسداشت خود را نثارتان می‌کنم

‫تو چه می‌کنی؟

پاسداشت خود را نثارتان می‌کنم

‫با این جماعت همراه شو. ‫ایشان را به ویلای من ببر

‫و از شکلات و قهوه و شراب و گوشت ‫نثارشان کن

‫سرشان را گرم کن، باغ و تالار را ‫نشان‌شان بده

‫همچنین اتاق‌ها را

‫یک کلام، هرچه داری رو کن ‫تا ماستو شاد شود

‫شیرفهم شد؟

‫شیرفهم شد

‫برویم

‫- قربان ‫- چه شده؟

‫زرلینا بدون من این‌جا نمی‌مانَد

‫عالیجناب جای تو را پرمی‌کند

‫و نقش تو را به خوبی ایفا می‌کند

‫زرلینا در دستان یک شوالیه است

‫بروید، من و او به شما خواهیم پیوست

‫نگران نباش

‫من در دستان یک شوالیه ام

‫یعنی؟

‫یعنی که جای نگرانی نیست

‫پس من چه؟

‫این مرافعه را کوتاه کنیم

‫اگر فورا و بدون جر و بحث نروی

‫هوشیار باش، که پشیمان می‌شوی

‫دریافتم

‫چشم، قربان...

‫حالا که پافشاری می‌کنید، ‫سر خم کرده و می‌روم

‫جای گله‌ای نیست

‫به راستی که شوالیه اید

‫به شما شک نمی‌آورم، بابت لطفی که در حق ‫ما کردید متشکرم

‫دغل‌باز کوچولو!

‫همیشه بلای جان من خواهی بود

‫آمدم!

‫بمان!

‫مسئله راست و پوست‌‍کنده‌ای‌ست

‫شاید که سرور ما تو را معشوقه خویش گرداند

‫سرانجام از شر آن خربزه‌ی سر جالیز...

‫راحت شدیم، زلینای شیرین

‫کارم تعریفی نبود؟

‫او شوهر من است

‫آن مرد؟

‫به گمانت مردی راستین، شوالیه‌ای اشرافی ‫همچون من

‫تماشای ربوده شدن ‫چهره درخشان تو...

‫چهره‌ای چنین دلنشین را

‫به دست آن تخم-جن، تاب می‌آورد؟

‫پیمان بسته ام که زنش شوم

‫چنین پیمانی به هیچ نمی‌ارزد

‫تو را نساخته اند از بهر کشت و کار

‫تو سزاوار زندگی بهتری هستی... ‫تو با آن چشم‌ها...

لب‌های زیبا

انگشتان سپید

به دست ساییدن بر خامه

‫و بوییدن گل‌های سرخ می‌ماند

‫نمی‌خواهم...

‫چه نمی‌خواهی؟

‫که دست آخر فریفته شوم

‫روراستی و یک‌رنگی شوالیه‌ها با زنان

‫بس بسیار بعید می‌نماید

‫این‌ها همه شایعات روستایی‌ست

‫شرافت‌مندی راستین، ‫صداقت را در چشمان خود نقش زده است

‫بیا وقت را هدر ندهیم

‫در همین لحظه، می‌خواهم...

‫با تو ازدواج کنم

‫شما؟

‫البته

‫این ویلای کوچک از آن من است

‫تنها خواهیم بود

‫و همین‌جا

‫ازدواج خواهیم کرد

‫آن‌جا، دست خود را

‫در دست من خواهی گذاشت

‫آن‌جا بله را خواهی گفت

‫می‌بینی، چندان دور نیست

‫بیا برویم، محبوب من

‫دوست دارم، اما نمی‌توانم

‫قلبم اندکی می‌لرزد

‫درست است، خوشحال می‌شوم

‫اما شاید که مرا گول زده باشی

‫بیا، زیبای من

‫دلم به حال ماستو می‌سوزد

‫من سرنوشتت را دگرگون خواهم کرد

‫دیر نیست که تاب ایستادگی را ببازم

‫بیا!

‫بیا برویم

‫بیا برویم، ای محبوب

‫و زخم‌های عشق پاک‌مان را

‫التیام بخشیم

‫بس کن، شیاد! ‫خداوند دروغ‌هایت را به گوش من رساند

‫آمده ام تا این مخلوق بی‌گناه و بی‌نوا را

‫از دام جان‌فرسایت برهانم

‫افسوس، چه می‌شنوم

‫ای عشق، مرا الهامی ببخش

‫نمی‌بینی که بنای سرگرم ‫کردن خود را گذاشته ام؟

‫سرگرم کردن خود...

‫من که می‌دانم چگونه خود را سرگرم می‌کنی

‫سرورم، آیا حرف او صحت دارد؟

‫این زن بی‌نوا دلباخته‌ی من است

‫از سر دلسوزی، به دوست داشتنش تظاهر می‌کنم

‫از بخت بد

‫دل مهربانی دارم

‫از دست این خائن بگریز!

‫مگذار حرف بزند

‫لب‌هایش دروغ می‌گویند و چشم‌هایش ‫می‌فربیند

‫بگذار رنج من

‫یاری‌‌گر تو باشد. ‫بترس و از ناکامی من

‫درس بگیر!

‫امروز شیطان با موش دواندن در شادکامی من ‫خودش را سرگرم ساخته

‫و همه‌چیز بد پیش می‌رود

‫لابه‌های تو بیهوده است

‫بیا تا از کین‌جویی حرف بزنیم. ‫آه، دُن جُوانی

‫همین را می‌خواستم

‫در زمان درست یافتیمت

‫آیا تو از شهامت و روحی بزرگ‌وار برخورداری؟

انگار که شیطان با او سخن گفته

‫عحب سوالی! چطور؟

‫ما را به یارمندی شما نیاز است

‫دوباره می‌توانم نفس بکشم

‫در خدمت ام، خویشاوندان عزیز، ‫از دست و از شمشیر

‫از پایگاه و از خون، برای خدمت به شما ‫دریغ ندارم

‫دُنا آنای زیبا

‫چرا مویه می‌کنید؟

‫چه کسی آرامش روحتان را چنین سخت ‫آزرده؟

‫دوباره یافتمت

‫دیوِ سست‌پیمان

‫ای زن بی‌نوا

‫به دلی چنین نیرنگ‌باز

‫دل نبند

‫این دیو به من خیانت کرده است

‫و حالا به تو نیز می‌کند

‫چه رفتار شرافت‌مندانه‌ای!

‫چه شکوه شیرینی!

‫رنگ‌باختگی‌اش

‫اشک‌هایش

‫مرا لبریز از دلسوزی کن

‫این دختر بی‌نوا مجنون است، دوستان

‫او را به من بسپارید

‫شاید که آرام گیرد

‫خامِ این مرد دغل‌باز نشوید

‫او مجنون است، محل ندهید

‫بمانید، محض رضای خدا، بمانید

‫حرف که را باور کنیم؟

‫او دیوانه است

‫خامِ این مرد دغل‌باز نشوید، بمانید!

‫احساس وحشتی غریب

‫خواری، غضب، خفت و ترس...

‫درون سینه‌ام می‌جوشد

‫درون سینه‌ام می‌جوشد

‫از این زن بی‌نوا، ‫صدها چیز

‫به من می‌گویند

‫که همچنان درک نمی‌کنم

‫از این مرد خیانت‌کار

‫صدها چیز به من می‌گویند ‫که همچنان درک نمی‌کنم

‫تا حقیقت را درنیابم

‫از این‌جا نمی‌روم

‫زیرا این زن به دیوانگان نمی‌مانَد

‫نه سیمایش و نه گفتارش

‫اگر بروم

‫شاید به چیزی ظنین شوند

‫باید بتوانند از سیمای این مرد

‫به سیاهی روحش پی ببرند

‫پس این زن...؟

‫اندکی دیوانه است

‫- پس او...؟ ‫- یک خائن است

‫زن بیچاره!

‫دروغ‌گو!

‫کم‌کم دارم به شک می‌افتم

‫کنجکاوی مردم برانگیخته شده، ‫پَروا بدار وگرنه برایت دست می‌گیرند

‫مگر خوابش را ببینی، ای شیاد، که ‫شرم و آزرم خود را پاک باخته باشم

‫گناه و کژی تو باید بر همگان آشکار شود

‫زن بی‌نوا!

‫می‌خواهم به دنبال او بروم

‫و مطمئن شوم آزاری نمی‌بیند

‫پوزش می‌خواهم، دنا آنا

‫اگر خدمتی از من ساخته است

‫در خانه‌ام منتظر شما خواهم بود

‫دوستان، خدانگهدار

‫دُن اُتاویو، دارم می‌میرم

‫چه شده؟

‫کمکم کن!

‫دل قوی دار!

‫خداوندا!

‫او قاتل...

‫پدرم است

‫چه؟

‫شکی از این بابت ندارم

‫بدرودگویه‌ها و صدایش

‫مرا به یاد آن مرد رذلی انداخت

‫که در خانه‌ی من...

‫آیا امکان دارد که زیر ‫ردای مقدسِ دوستی...؟

‫تعریف کن آن شب چه گذشت

‫شبی بود

‫دیرهنگام

‫از بخت بد، در ‫اتاق خود، تنها بودم

‫که مردی پیچیده در ردا وارد شد

‫نخست، او را با تو اشتباه گرفتم

‫و بعد فهمیدم که خطا کرده ام

‫ادامه بده!

‫بی‌صدا پیش آمد و ‫خواست مرا ببوسد

‫خواستم خود را برهانم، ‫اما تنگ‌تر مرا فشرد

‫فریاد زدم

‫کسی نیامد

‫با یک دست، می‌کوشید ‫صدای مرا فروبنشاند

‫و با دست دیگر، تنگ مرا می‌فشرد

‫گمان کردم که دیگر مغلوب شده ام

‫ای خائن، و بعد چه؟

‫سرانجام، هراسِ کردارِ شریرانه‌اش

‫نیرویم را دوچندان کرد، ‫چنان که می‌کوشیدم خود را برهانم

‫پیچ می‌خوردم

‫و تاب می‌خوردم

‫و خود را از دست او خلاص کردم

‫دوباره می‌توانم نفس بکشم

‫فریادی بلند سر دادم

‫کمک خواستم

‫و آن جانی گریخت

دلیرانه تا خیابان از پی‌اش رفتم ‫تا گیرش اندازم

‫من، که مورد هجوم قرار گرفته بودم، ‫اکنون سوی او هجوم می‌بردم

‫پدرم بیرون آمد

‫تا ببیند او کیست، و آن جانی...

‫که از پیرمرد قوی‌تر بود

‫زشت‌کرداری خود را...

‫با کُشتن او کامل کرد

‫اینک تو می‌دانی که بود

‫که بر ربودن شرافت من می‌کوشید

‫و که بود آن خائنی...

‫که پدر مرا

‫از من ربود

‫من خواهان کین‌ خود ام

‫و قلب تو نیز چنین می‌خواهد

‫به یاد آر زخمی را

‫که بر سینه‌ی پدر بی‌نوایم خورد

‫به یاد آر خون او را

‫که چون جوی بر زمین جار گشت

‫هرگاه که خشم دادگرانه‌ی دلت

‫رو به سستی رفت

‫چگونه باور کنم که چنین جنایت وحشتناکی

‫می‌تواند از شوالیه‌ای سربزند؟

‫برای دریافتن حقیقت، ‫از هیچ کاری فروگذار نمی‌کنم

‫در سینه‌ام احساس می‌کنم، ‫که در مقام یار و یاور او

‫تکلیف برای من معلوم است. ‫یا باید نشانش دهم که اشتباه می‌کند

‫و یا اینکه باید کین پدرش را بستانم

‫آرامش من

‫در گرو آرامش اوست

‫آنچه او را شادمان کند

‫به من حیات می‌بخشد

‫و اندوه او

‫موجب مرگ من است

‫اگر او آه بکشد

‫من نیز می‌کشم

‫و خشم او از آن من نیز هست

‫اشک او از آن من نیز هست

‫و اگر شادمان نباشد

‫با شادی بیگانه ام

‫به هر قیمت، باید راهی بیابم ‫تا این مرد مجنون را برای همیشه ترک کنم

‫خونسردی‌اش را نگاه کن

‫لِپُرِلّوی عزیزم، ‫همه‌چیز خوب پیش می‌رود؟

‫دُن جُوانی عزیزم، ‫همه‌چیز بد پیش می‌رود

‫منظورت از "بد" چی‌ست؟

‫به ویلای شما رفتم، با جماعتی انبوه...

‫آفرین!

‫با چرب‌زبانی و دروغ‌های معمول

‫که به خوبی از خودتان یاد گرفته ام، همان‌جا ‫نگه‌شان داشتم

‫به ماستو چه حرف‌ها زدم

‫تا حسادتش را فروبنشانم

‫سوگند که آفرین!

‫همه را به نوشیدن واداشتم

‫اکنون همگی لول اند، بعضی آواز می‌خوانند، ‫بعضی شوخی می‌کنند یا همچنان می‌نوشند

‫بالاتر از همه، بگویید سر و کله چه کسی ‫پیدا شد؟

‫زرلینا!

‫آفرین! همراه که بود؟

‫دُنا الویرا

‫چه گفت؟

‫حرف‌های وحشتناکی درباره من زد

‫سوگند که آفرین!

‫- تو چطور؟ ‫- من ساکت ماندم

‫- او چطور؟ ‫- داد و هوار راه انداخت

‫تو چطور؟

‫وقتی که به نظر از نا افتاد، ‫زیرکانه با او همراه شدم

‫در را قفل کردم و گریختم

‫و او را در راه تنها گذاشتم

‫بهتر از این نمی‌شود. ‫کاری را که تو شروع کردی، من تمام می‌کنم

‫این دخترهای دهاتی ‫در آتش وحشی‌گری من می‌دمند

‫می‌خواهم تا شبانگاه سرگرم‌شان کنم

‫حال که گرمِ شراب اند، ‫جشنی برپا کن

‫اگر به دختری برخوردی، ‫او را با خود بیاور!

‫بگذار بی‌اختیار برقصند ‫[رقص] مینوئت، گاوُت

‫و والس! ‫برقصان‌شان

‫و من در این هنگام ‫با این و آن می‌لاسم

‫تا فردا باید چندین نام ‫بر سیاهه‌ام افزوده گشته باشد

‫ماستو، گوش کن

‫- به من دست نزن! ‫- چرا؟

‫می‌پرسی چرا، دغل‌بازِ ریزه!

‫آیا باید لمس کردن دستی یارناشناس را ‫تاب بیاورم؟

‫خاموش! چقدر بی‌رحمی! ‫من لایق چنین رفتاری نیستم

‫اکنون چنان جسور شده ای ‫که برای خودت عذر می‌تراشی؟

‫عذر خلوت کردن با یک مرد، و ‫تنها گذاشتن من در روز عروسی‌مان!

‫و داغ بدنامی گذاشتن بر ‫پیشانی یک کارگر صاف و ساده را

‫اگر رسوایی به بار نمی‌آمد، بدون شک...

‫اگر هیچ خطایی نکرده باشم چه؟

‫اگر او مرا فریفته باشد چه؟

‫از چه می‌ترسی؟ آرام باش

‫حتی سرانگشتانم را نیز لمس نکرده است

‫باور نمی‌کنی؟ ‫اینگریت، بیا این‌جا

‫مرا بُکش، هرچه می‌خواهی بکن

‫اما بعد، ماستوی من

‫بعد، بیا آشتی کنیم

‫مرا بزن، ماستو

‫زرلینای بیچاره‌ت را بزن

‫مثل یک برّه می‌ایستم

‫و ضرباتت را به جان می‌خرم

‫می‌گذارم موهایم را بِکنی

‫می‌گذارم چشم‌هایم را درآوری

‫و سپس دست‌های مبارکت را

‫خواهم بوسید

‫می‌بینم که

‫دلش را نداری

‫بیا آشتی کنیم، محبوب من

‫و در غم و شادی

‫روز و شبمان را کنار یکدیگر بگذارنیم

‫بنگر که این عجوزه چطور افسونم کرده است

‫باید که کم‌عقل باشیم

‫جشنی بزرگ برپا کنید

‫صدای شوالیه است

‫- که چه؟ ‫- دارد می‌آید

‫بگذار بیاید

‫کاش جایی برای پنهان شدن بود

‫از چه می‌ترسی؟ ‫چرا رنگ باخته ای؟

‫حالا فهمیدم. ‫دغل‌باز کوچولو!

‫می‌ترسی بو ببرم که چه میان شما دو نفر ‫گذشته

‫پیش از آمدن او، فورا ‫جایی پنهان می‌شوم

‫کنجی هست که بتوانم در آن

‫خاموش و دور از چشم بمانم

‫کجا می‌روی؟

‫پنهان نشو

‫اگر بیابدت

‫نمی‌دانی که چه از دستش ساخته است

‫بگذار هرچه می‌خواهد بگوید و بکند

‫حرف‌هایت بی‌معناست

‫حرف بزن و همین‌جا بمان

‫باز چه لودگی در سر دارد؟

‫مرد ناسپاس و شرور

‫به دنبال دردسر است

‫بی‌وفایی این زن ‫و آن‌چه در میان بوده

‫بر من آشکار خواهد شد

‫خود را آباد کنید!

‫شاد باشید، مردمان خوب

‫بیایید شاد باشیم، بخندیم و بازی کنیم

‫ایشان را سوی پایکوبی روان کن

‫و از هر دست اسباب پذیرایی ‫بهره‌مندشان کن

‫این‌جا نهان می‌شوم

‫شاید که مرا نبیند

‫زرلینای نازنین

‫دیدمت، فرار مکن!

‫بگذار بروم

‫نه، بمان

‫کاش که دلت به رحم آید

‫من سراپا عشقم

‫لحظه‌ای بیا

‫می‌خواهم شادت کنم

‫اگر شوهرم را ببیند

‫می‌دانم که چه از دستش ساخته‌ است

‫ماستو

‫بله، ماستو!

‫چرا آن‌جا پنهان شدی؟

‫زرلینای زیبایت

‫طفلی، دیگر نمی‌تواند

‫بدون تو سَر کند

‫متوجه ام، قربان

‫حالا شادمان باشید، هردویتان

‫صدای مطرب‌ها را می‌شنوید؟ ‫همراه من بیایید

‫تا دل شاد کنیم

‫و برقصیم. برویم، سه‌تایی باهم

‫باید پُردل باشیم، دوستان عزیزم

‫و به کم و کیف اعمال ننگین او پی ببریم

‫دوستمان راست می‌گوید، ‫باید دل به کار بدهیم

‫بتاران، عشق من

‫وحشت و محنتت را

‫این گامی‌ست خطرناک

‫و شاید که راه به تباهی بَرَد

‫محبوبم را دلواپس ام

‫برای همگی‌مان دلواپس ام

‫سروروم، بنگرید چنین نقاب‌دارانی را!

‫بیارشان

‫به ایشان بگو که ما را مفتخر می‌کنند

‫با چنین کردار و صدایی

‫ خائن، خود را افشاء می‌کند

‫نقاب‌داران!

‫پاسخش را بدهید

‫- نقاب‌داران! ‫- چه می‌خواهید؟

به هوش باشید

‫که اگر مایل باشید، سرورم ‫شما را دعوت کرده است

‫ما را مفتخر می‌کنید

‫بیایید، مهمانان عزیز

‫دوست من، همچنین می‌کوشد

‫که با این زنان عشق‌بازی کند

‫خداوندگارا

‫از گرمای

‫قلبم

‫محافظت کن

‫پروردگارا، کینِ عشق جفادیده‌ام را

‫بستان

‫- بیارامید، دختران زیبا ‫- نفسی تازه کنید

‫به زودی به پایکوبی و بازی خودتان ‫بازمی‌گردید

‫قهوه!

‫- شکلات! ‫- زرلینا، مراقب باش!

‫شربت! شیرینی!

‫مراقب باش

‫نمایشی که آغازی چنین شیرین دارد

‫شاید که پایانی تلخ از پی داشته باشد

‫راستی که زیبایی، زرلینای عزیز!

‫- مهربانی ‫- دارد لذت می‌برد

‫راستی که زیبایی!

‫سر از تنش برمی‌دارم

‫خون ماستو به جوش آمده، ‫مصیبت در راه است

‫دارد لذت می‌برد

‫سر از تنش برمی‌دارم!

‫این دغل‌باز کوچولو، مرا به تباهی می‌کشاند

‫پیش بیایید

‫نقاب‌داران زیبا!

‫همگی خوش آمدید

‫زنده باد آزادی!

‫از نمایش این گشاده‌دستیِ بی‌نهایت

‫بسیار خرسندیم

‫موسیقی را از سر گیرید

‫رقصنده‌ها جفت شوند!

‫مردمان خوب، پایکوبی کنید

‫این دختر دهاتی است

‫دارم می‌میرم

‫احساساتت را پنهان کن

‫همه‌چیز خوب پیش می‌رود

‫ماستو را دریاب

‫تو نمی‌رقصی

‫همراه تو من ام، زرلینا

‫با من بیا

‫نه، نمی‌خواهم برقصم

‫برقص، دوست من

‫برقص، دوست من

‫بَرنمی‌تابم!

‫وانمود کن، تو را به خدا

‫برقص، دوست من

‫بگذار ما هم چون دیگران باشیم

‫با من بیا

‫من گم شده ام

‫فاجعه‌ای در راه است

‫بدنهان، کمندی...

‫به گردن او می‌افکند

‫کمک!

‫بیایید دختر معصوم را یاری دهیم

‫بدنهان!

‫فریادهای او از آن سو می‌آید

‫در را می‌شکنیم

‫کمکم کنید!

‫کمکم کنید وگرنه می‌میرم!

‫ما این‌جاییم تا تو را یاری دهیم

‫بَدکاری که به شما جسارت کرد

‫این‌جاست

‫او را مکافات می‌کنم

‫- بمیر، ای جانی! ‫- چه می‌کنی؟

‫همان که شنیدی

‫نه چنین شتابان!

‫با چنین حُقه‌ای، مرد شرور گمان می‌کند

‫که می‌تواند شرارت‌هایش را نهان دارد

‫دُنا الویرا

‫بله، ای شرورمَرد!

‫دُن اُتاویو!

‫بله، این من ام، قربان!

‫باور کنید!

‫خائن!

‫ما همه‌چیز را می‌دانیم

‫بلرز، ای شریر!

‫سَرم به گردش افتاده

‫نمی‌دانم چه می‌کنم

‫و توفانی بر من می‌توفد

‫اینک بشنو توفان انتقام را

‫که تو را درهم می‌کوبد

‫در چنین روزی، بر سرت

آذرخشی فرود خواهد آمد

‫جسارت من کاستی نمی‌پذیرد

‫نه سرگشته ام و نه نگران

‫اگر خداوند خود فرو آید نیز

‫کوچک‌ترین واهمه‌ای نشان نخواهم داد

‫در چنین روزی، بر سرت

آذرخشی فرود خواهد آمد

‫بس کن، دلقک، آزارم مده

‫نه، ارباب، من نخواهم ماند

‫گوش کن، دوست من

‫گفتم که، من می‌روم

‫مگر من چه کرده ام که می‌خواهی بروی؟

‫مطلقا هیچ کار، ‫فقط کم مانده بود مرا بُکشید

‫به سرت زده است، ‫یک شوخی بود و بس

‫من شوخی ندارم، ‫می‌خواهم بروم

‫لِپُرِلّو

‫بله، سروم

‫بیا آشتی کنیم، بفرما

‫چه؟

‫چهار سکه طلا

‫این بار کوتاه می‌آیم، ‫اما همیشه بر همین طریق نمی‌روم

‫گمان نکنید که می‌توانید مرا ‫نیز چون زنان خود اغوا ‌کنید

‫حتی به لطف پول!

‫دلش را داری کاری را که از تو خواستم بکنی؟

‫به شرط آنکه زنان را به حال خود رها کنیم

‫زنان را رها کنیم! دیوانه شده ای!

‫می‌دانی که آن‌ها نزد من

‫از نان شب

‫و از هوایی که نفس می‌کشم، بایسته‌تر اند

‫شما را چندان خیرگی هست ‫که همه‌ی آنان را بفریبید!

‫پای عشق در میان است

‫مردی که تنها به یک زن وفادار باشد، ‫در حق باقی آن‌ها جفاکار است

‫من با وفور احساسات خود، ‫همه‌شان را دوست میدارم

‫و زنان، که از منطق بی‌بهره اند، ‫طبع لطیف مرا "شیادی" می‌نامند

‫تا به حال ندیده ام طبعی چنان لطیف

‫این چنین بخش‌بخش [و عرضه] شده باشد

‫چه می‌خواهی؟

‫ندیمه‌ی دُنا الویرا را ندیده ای؟

‫نه، ندیده ام

‫چیزی بس نازنین را از کف داده ای

‫لِپُرلّوی عزیزم

‫بر آنم تا بخت خود را با او بیازمایم

‫می‌خواهم با درآمدن به رخت و لباس تو

‫اشتهایش را برانگیزم

‫مگر لباس خودتان چه‌اش است؟

‫مردمی با پایگاه او، خود را ‫آن‌چنان لایق لباس اشرافی نمی‌دانند

‫بجنب، زود باش

‫قربان، به دلایلی چند...

‫بس کن! ‫ در این امر بحث درنگنجد!

‫آرام باش، قلب ستمگر!

‫ابراز اندوه مکن

‫او بی‌رحم است

‫یک خائن

‫احساس دلسوزی شرم‌آور است

‫دُنا الویراست

‫صدایش را می‌شنوم

‫فرصت را می‌قاپم!

‫تو همین‌جا بمان

‫الویرا، عشق من

‫[صدای] سست‌پیمان است؟

‫بله، عشق من، هم اویم من

لابه دارم که دلرحم باشی

‫چه احساس عجیبی

‫در سینه ام سرازیر گشته

‫فرو بیا، عشق من

‫خواهی دید که از دل و جان

‫تنها تو را خواهم ستود

‫که سخت...

‫پشیمان گشته ام

‫باورت ندارم، ای سنگدل

‫باورم دار!

‫- وگرنه خود را می‌کُشم ‫- اگر ادامه دهی، خواهم خندید

‫محبوبم، فرو بیا

‫خدایا، چه دوراهی دشواری!

‫نمی‌دانم باید بروم، یا بمانم

‫آه خدایا، قلب صاف مرا

‫حافظ باش

‫هیچکس بیش از من

‫از زیرکی و ذکاوت بهره نبرده است

‫چه فکر می‌کنی؟

‫فکر می‌کنم که دلی از سنگ داری

‫کله‌پوک! خوب گوش کن

‫وقتی که آمد، بدو و بیفشارش، بنوازش، ‫صدای مرا تقلید کن

‫و سپس با ظرافت او را به جای دیگری ببر

‫- اما قربان! ‫- بحث نباشد!

‫- مرا به جا می‌آورد! ‫- اگر خودت نخواهی، نمی‌آورد

‫نگاه کن!

‫من این‌جا ام

‫بسیار خوب

‫عجب مکافاتی!

‫باور کنم که اشک‌هایم قلبت را نرم کرده اند؟

‫یعنی دُن جُوانی من پشیمان شده

‫و بر عهد خود، که دوست ‫داشتن من باشد، بازگشته؟

‫بله، از-جان-بهترم

‫سنگدل! اگر بدانی چند اشک و چند آه ‫برای من تراشیده ای!

‫من، عشق من؟

‫تو!

‫دختر بی‌نوا، سخت پشیمان ام

‫- دیگر از من نمی‌گریزی؟ ‫- نه، مهربانم

‫- همیشه از آن من خواهی ماند؟ ‫- همیشه

‫از-جان-بهترم!

‫عزیزم!

‫عجب نیرنگ‌بازی محشری!

‫گنجینه‌ی من!

‫ونوسِ من!

‫سراپا در آتش تو می‌سوزم من

‫سراپا خاکسترم من

‫مشغول پختن اوست!

‫به من خیانت نخواهی کرد؟

‫نه، هرگز

‫سوگند بخور

‫سوگند به همان دستت ‫که مسرورانه می‌بوسمش

‫سوگند به چشمان زیبایت

‫مرگ بر تو! برو!

‫خدایا به دادمان برس

‫کاش بخت یار من باشد، تا ببینیم...

‫پنجره‌ها باید همان‌ها باشند

‫اینک نغمه‌ای برایشان ساز می‌کنیم

‫پای پنجره بیا

‫آه، گنجینه‌ی من

‫بیا و اندوه مرا

‫آرام بخش

‫اگر از تسلی دادن من

‫سر باز زنی

‫پیش چشمانت

‫طلب مرگ می‌کنم

‫ای که تو کامت...

‫از عسل شیرین‌تر

‫ای که درون قلبت

‫تمامْ شهد و شکر

‫نکن، جواهر من

سنگدلی با من

‫دست‌کم بگذار یک نظر ببینمت

‫عشق زیبای من

‫کسی پای پنجره است

‫نباید خسته شویم، دلم می‌گوید ‫که به زودی می‌یابیمش

‫کسی حرف می‌زند

‫بس کن!

‫کسی تکان خورد

‫باید ماستو باشد

‫چه کسی می‌رود آن‌جا؟

‫پاسحی نیامد! دلیر باشید! ‫موسکت‌ها آماده!

‫که می‌رود آن‌جا؟

‫تنها نیست، مراقب باشید

‫دوستان، نمی‌خواهم شناخته شوم

‫تویی، ماستو؟

‫البته، و شما؟

‫مرا نمی‌شناسی؟ ‫پیشکار دن جُوانی ام

‫لِپُرِلّو! ‫خدمتکار آن شوالیه‌ای فرومایه!

‫دقیقا، همان پست‌فطرت

‫آن مرد بی‌شرافت...

‫بگو کجا دستم به او می‌رسد؟

‫می‌خواهیم کارش را بسازیم

خرده‌حسابی داریم

‫آفرین ماستو!

‫من همراهت می‌آیم و به ارباب خود پشت می‌کنم

‫اکنون گوش کن تا نقشه‌ام را ‫برایت بگویم

‫نیمی‌تان از آن سو

‫نیمی‌تان از این سو

‫بی‌سر-و-صدا به دنبالش می‌گردیم

‫نباید از این‌جا دور شده باشد

‫اگر مرد و زنی در میدان، گَرمِ قدم زدن بودند

‫اگر از پای پنجره صدای عشق‌بازی ‫به گوش‌تان خورد

‫شلیک کنید

‫که او ارباب من است

‫بر سرش کلاهی دارد

‫با پرهای سپید

‫دور او ردایی مهیب

‫و بر ران پایش شمشیر

‫بروید، زود بروید!

‫تو تنها با من بیا، ماستو

‫باقی‌اش با ماست

‫و به زودی خواهی دید باقی‌اش چه است

‫ساکت!

‫بگذار گوش کنم

‫باید او را بکشیم؟

‫قطعا

‫شکستن استخوان‌ها یا کوفتن کتف‌هایش ‫کفایت نمی‌کند؟

‫می‌خواهم او را بکشم و هزار تکه کنم

‫خودت را خوب مسلح کرده ای؟

‫این موسکت را دارم

‫و این تپانچه را

‫دیگر چه؟

‫همین‌ها کافی نیست؟

‫البته که کافی‌ست

‫این برای کشتن اوست

‫این برای کوفتنش

‫شرور، لات، سگ‌-خوراک!

‫آخ سرم!

‫شانه‌هایم، سینه‌‍ام

‫انگار که ماستو است

‫زرلینا، کمک!

‫چه شده؟

‫آن پست‌فطرت کت و بالم کوفت!

‫خاک عالم! که؟

‫لِپُرِلّو!

‫یا که از-خدا-بی‌خبری شبیه به او

‫نگفتمت که...

‫این رَشک دیوانه‌وارت...

‫تو را به دردسر می‌اندازد؟

‫کجایت درد می‌کند؟

‫این‌جا

‫دیگر کجا؟

‫این‌جا، و این‌جا

‫دیگر کجا؟

‫جای دیگری درد نمی‌کند؟

‫این پا کَمَکی درد می‌کند

‫این بازو

‫و این دست

‫اگر سه ستون دیگر تنت سالم باشد

‫خیلی هم بد نیست

‫با من بیا برویم خانه

‫اگر قول بدهی کم‌تر حسادت کنی

‫زخم‌هایت را می‌بندم

‫شوهر عزیزم

‫خواهی دید، عزیزم

‫که اگر تلخی نکنی

‫چه مرهم زیبایی

‫به تو خواهم بخشید

‫طبیعی‌ست

‫و نه بدمزه

‫و داروساز

ساختن آن را یاد ندارد

‫مرهمی ویژه است

‫که همراه خود دارم

‫اگر بخواهی تلاش کنی [حسود نباشی]

‫می‌توانم تو را از آن بهره‌مند کنم

‫دوست داری بدانی

‫کجا نهانش می‌کنم؟

‫تپشش را احساس کن

‫این‌جایم را لمس کن

‫این‌جا بس بسیار چراغ‌ها گرد ماست

‫بیا این‌‌جا پنهان شویم، ‫تا دمی که من بروم

‫از چه می‌ترسی، نامزدِ ستوده‌ی من؟

‫هیچ، محض احتیاط

‫بروم ببینم که آیا چراغ‌ها در حرکت اند یا نه

‫چگونه از دست او آزاد شوم؟

‫همین‌جا بمان، جانِ شیرین

‫تنهایم مگذار!

‫تنها در این تاریک‌جای

‫احساس می‌کنم که قلبم تُند می‌تپد

‫غرق چنان وحشتی گشته ام

‫که حس می‌کنم روی به مرگ دارم

‫آن درِ نفرینی را

‫هرچه بیشتر می‌جویم، کم‌تر می‌یابم

‫نرم، نَرمک، یافته‌امش

‫اینک هنگام فرار است

‫اشک‌هایت را پاک کن، محبوبم

‫و اندوهت را فرو‌بنشان

‫روح پدرت

‫از شکنجیدن تو

‫آزارها...

‫خواهد دید

‫این اندک مرهم را

‫برای اندوه من باقی بگذار

‫تنها مرگ

‫ای گنجینه‌ی من

‫می‌تواند اشک‌هایم را بند آورد

‫نامزد من کجاست؟

‫اگر مرا بیابند، از دست رفته ام

‫آن‌جا دری می‌بینم!

‫دزدانه، دزدانه خواهم رفت

‫بایست، فرومایه، کجا می‌روی؟

‫اینک آن خیره‌چشم! این‌جا چه کار دارد؟

‫آه، ای، سست‌پیمان! ‫تو به من خیانت کرده ای!

‫او شوی من است، ‫رحم کنید!

‫دُنا الویراست!

‫هم اوست که این‌جاست؟ ‫باور نمی‌کنم!

‫رحم کنید!

‫او باید بمیرد

‫مرا ببخشید

‫مردمان خوب

‫من آن مرد نیستم

‫ایشان اشتباه می‌کند

‫بگذارید زندگی کنم، رحم کنید

‫خدایا!

‫لِپُرِلّوً!

‫این چه نیرنگ است؟

‫گیج و منگ مانده ام!

‫چطور می‌شود؟

‫هزار اندیشه‌ی پریشان

‫دور سرم می‌‍گردند

‫اگر خود را نجات دهم، ‫به راستی که معجزتی‌ست!

‫چه شگفت روزی! ‫چه عجیب اتفاقاتی!

‫پس با دست تو بود که ماستوی من ‫چنین سنگدلانه آزار دید؟

‫پس تو بودی که خودت را ‫جای دن جُوانی زدی و مرا فریفتی؟

‫پس تو با چنین جامه‌ای این‌جا آمدی ‫تا به فسق و فجورت برسی؟

‫او را مکافات می‌کنم

‫چنین خواهم کرد

‫نه، چنین خواهم کرد

‫بیایید هر چهار تن، باهم انجامش دهیم

‫رحم کنید، سروران من، ‫بر من رحم آورید

‫شما راست می‌گویید و او نیز

‫اما چُنین جنایتی از من سر نزده

‫ارباب بدگوهر من

‫معصومیت مرا ربود

‫دُنا الویرا، مرحمتی کنید

‫اینک شما در خواهید یافت هرآنچه ‫را روی داده است

‫از ماستو هیچ نمی‌دانم

‫و بانو می‌توانند گواهی دهند

‫چرا که ساعت گذشته را

‫در جوار ایشان بوده ام

‫به شما، قربان، چیزی نمی‌گویم

‫ترس‌ها بُرّا، مصیبت‌های کاری

‫بیرونِ نورانی، درونِ تاریک

‫دریغ از نهان‌گاهی، ‫در... دیوار

‫از آن سو می‌روم

‫این‌جا پنهان می‌شوم... ‫باقی را هم که می‌دانید

‫اگر می‌دانستم چگونه بگریزم، ‫که از این‌جا می‌گریختم!

‫بس کن، ای شریر

‫پست‌فطرت‌ گام‌های تُندی دارد

‫چه زیرکانه از چنگ‌مان گریخت!

‫دوستان من، ‫پس از چنین رویدادهای شنیعی

‫دیگر جای هیچ شکی نیست که دن جُوانی...

‫قاتل بی‌رحم پدر دُنا آنا بوده است

‫چند ساعتی این‌جا بمانید

‫تا داد به جای آید

‫سوگند که کین شما را می‌ستانم

‫این خواسته‌ای از سر دلسوزی

‫وظیفه

‫و عشق است

‫گنجینه‌ی من، در همین حال

‫برو و او را آرام کن

‫و از چشمان نازنینش بخواه

‫تا اشک‌هایش را بند آورند

‫او را بگو که تقاص ‫آزردگی‌هایش را

‫خواهم گرفت

‫با بازگشت خود

‫تنها اخبار مرگ و کشتار را خواهم آورد

‫آه، خدایا، این پست‌فطرت

‫گرفتار کدام گزاف‌کاری

‫و جنایات وحشتناک گشته است

‫آه، نه، خشم خداوند را بیش از این ‫دیرکردی نخواهد بود

‫داد را شکیبایی بیش از این نخواهد بود

‫هم‌اینک می‌بینم تندری را

‫که او را فرو می‌کوبد

‫می‌بینم آن چاه مرگ‌آلود را

‫که پیش پای او دهان باز می‌کند

‫الویرای بی‌نوا

‫چه احساسات جور-و-واجوری

‫که...

‫در سینه‌ی تو سرازیر می‌شود

‫چرا

‫این آه و اشک؟

‫چرا این اندوه؟

‫جان ناسپاس او بر من جفا آورده

‫ناراحت، آه خدایا، سخت مرا ناراحت ‫می‌کند

‫اما جفادیده

‫و چُنین مطرود

‫دلم همچنان برایش می‌سوزد

‫دلسوزی

‫وقتی چنین احساس شکنجیدگی می‌کنم

‫دلم فریاد انتقام سر می‌دهد

‫اما چنان که...

‫به سیمایش می‌نگرم

‫قلبم تند می‌زند

‫خوب بود! ‫حالا بگذار مرا بیابد

‫عجب شب زیبایی! از ‫روز درخشان‌تر است!

‫جان می‌دهد برای گشت و گذار ‫در جستجوی دختران!

‫دیروقت است؟ ‫ساعت هنوز دو هم نشده!

‫دوست دارم بدانم میان ‫لِپُرلّو و دُنا الویرا چه گذشته است

‫آیا [لپرلو] زیرک بوده است؟

‫می‌خواهد بلای جان من باشد!

‫لِپُرِلّو

‫- کی‌ست که صدا می‌زند؟ ‫- اربابت را نمی‌شناسی؟

‫- ای کاش که نمی‌شناختم ‫- چه؟ ای فرومایه!

‫شمایید؟ پوزش!

‫چه شد؟

‫به لطف شما، نزدیک بود کُشته شوم!

‫آیا این امر برایت مایه افتخاری ‫نمی‌بود؟

‫افتخار ارزانی خودتان!

‫بیا این‌جا

‫تا برایت شگفتی‌ها بگویم!

‫این‌جا چه می‌کنید؟

بیا تا بفهمی

‫پس از آنکه رفتی ‫چه رویدادها که پیش آمد

‫بعدا برایت خواهم گفت، ‫فی الحال به واگفتن بهترین‌شان کفایت می‌کنم

‫البته که در باب زنان است؟

‫البته. دختری زیبا و جوان

‫در راه دیدمش

‫دستش را گرفتم، بنای ‫فرار داشت، کلامی چند گفتم

‫و مرا اشتباه گرفت، حدس بزن با کی!

‫نمی‌دانم

‫با لِپُرِلّو!

‫با من؟

‫با تو!

‫چقدر جالب!

‫سپس دست مرا گرفت...

‫از آن هم بهتر!

‫مرا نواخت و به آغوش ‫کشید که «لِپُرِلّوی عزیزم...»

‫آن‌وقت دریافتم که از دختران توست

‫نفرین بر تو!

‫چنان که بوسیدمش، مرا بازشناخت ‫و فریاد کشید

‫صدای مردمان می‌آمد، ‫پس از روی دیوار گریختم

‫چقدر آسوده‌خیالی!

‫چرا نباشم؟

‫گیریم که آن زنم همسرم بوده؟

‫از آن هم بهتر!

‫پیش از سپیده‌دم

‫آخرین خنده‌ات را سرخواهی داد

‫که سخن گفت؟

‫شبحی از دنیای دیگر، که شما را خوب می‌شناسد

‫خاموش باش، احمق!

‫چه کسی می‌رود آن‌جا؟

‫ناکَس!

‫عیاشِ خیره‌سره!

‫تنِ مُرده را نلرزان

‫چنینت گفتم!

‫کسی باب شوخی را با ما ‫گشوده است!

‫این مجسمه‌ی فرمانده نیست؟

گورنوشته را برایم بخوان

‫پوزش می‌خواهم... هیچگاه خواندن ‫زیر نور مهتاب را فرا نگرفتم

‫بخوان!

‫«کین خود را، همچنان،

‫از مردی که روانه آرامگاه ابدی‌م کرد

‫خواهم جست»

‫شنیدی؟ وای که لرزیدم!

‫ای دلقک پیر!

‫بگو برای شام امشب ‫چشم‌به‌راه او خواهم بود

‫چه جنونی! این‌طور فکر نمی‌کنی؟

‫چه نگاه ناجوری برما فکنده!

‫انگار که زنده است! ‫انگار که می‌شنود، و می‌خواهد لب بگشاید!

‫برو آن‌جا، وگرنه می‌کشمت ‫و همین‌جا چالت می‌کنم

‫هم‌اینک اطاعت می‌کنم!

‫آه، زیبنده‌ترین مجسمه

‫از فرمانده‌ی بزرگ...

‫سرورم، قلبم می‌لرزد

‫دیگر نمی‌توانم

‫تمامش کن، وَرنه قلبت را با این تیغه ‫می‌درم

‫- چه مکافاتی! چه حماقتی! ‫- چقدر جذاب!

‫- از ترس خشک شده ام! ‫- می‌خواهم او را بلرزانم

‫آه ای مجسمه‌ی ارجمند

‫اگرچه مَرمَرینی...

‫ارباب!

‫بنگرید! همچنان نگاه می‌کند!

‫بمیر!

‫نه، صبر کن!

‫قربان، سرورم

‫سرورم، و نه من

‫مایل اند با شما شام بخورند

‫عجب چشم‌اندازی‌ست!

‫آه، خدایا!

‫سر تکان می‌دهد!

‫ادامه بده! حقا که دلقکی!

‫دوباره بنگرید، سرورم!

‫چه را نگاه کنم؟

‫سر مرمرینش را

‫این‌گونه تکان می‌دهد

‫اگر می‌توانی

‫سخن بگو!

‫برای شام خواهی آمد؟

‫بله

‫به سختی...

‫تکان می‌خورم

‫چندان...

‫نیرو ندارم

‫محض رضای خدا، برویم

‫از این‌جا برویم!

‫راستی که غریب چشم‌اندازی است!

‫این پیرمرد برای شام خواهد آمد

‫برویم خوراک را بسازیم

‫بیا از این‌جا برویم!

‫آرام باش، عشق من

‫دیر نیست که این مرد اهریمنی ‫از بهر جنایات تاریکش مکافات شود

‫کین خود خواهیم ستاند

‫اما پدرم، آه خدایا!

‫باید که در برابر خواست خداوند سر خم نمود

‫خودت را دریاب، عزیزم، ‫اگر بخواهی

‫تقاص خونی که بر دلت مانده، ‫فردا گرفته می‌شود

‫با قلب من

‫و با دستان من

‫محبوب قلبم

‫چه می‌گویی در چنین لحظه‌ای اندوهناک؟

‫چه؟ می‌خواهی رنج مرا

‫به غمی تازه آغشته کنی؟ ‫ای سنگدل!

‫سنگدل!

‫آه نه، عشق من!

‫از اینکه ناچارم به چشم‌پوشی...

‫از آن شادمانی که...

‫دلمان دیری‌ست انتظارش را می‌کشد

‫سراپا پشیمان ام

‫اما دیگران چه خواهند گفت؟

‫آه، خدایا

‫مکوش تا

‫اراده‌ی...

‫قلب حساس مرا سست کنی

‫از بهر توست

‫که عشق من

‫چنین بی‌وقفه سخن می‌گوید

‫ای عشق من

‫به من نگو

‫که با تو

‫سنگدل ام!

‫خودت که می‌دانی چطور دوست می‌دارمت

‫خودت که می‌دانی چگونه ‫به تو ایمان دارم

‫فروبنشان، فروبنشان رنجت را

‫وگرنه با چنین اندوهی

‫مرا به کام مرگ خواهی فرستاد

‫شاید که خداوند، ‫یک بار دیگر

‫مرحمت خود را بر من روا دارد

‫اینک میز آماده است

‫نغمه ساز کنید، دوستان من

‫چنان که بی‌دریغ پول خرج می‌کنم، ‫می‌خواهم سر کیف بیایم

‫تشریف بیارید سر میز

‫آماده ام تا شما را خدمت کنم

‫آه، جالب شد! "کُسا رارا"ست

‫این ساز و آواز دلنواز را ‫از کجا یافتی؟

‫درخور سزاواریِ شماست

‫چه خوراک خوشمزه‌ای!

‫چه اشتهای بَربرانه‌ای!

‫چه لقمه‌های غول‌آسایی! ‫گمانم الان است که از هوش بروم!

‫چنان که لقمه‌های مرا می‌نگرد

‫گمان می‌کند که از هوش می‌رود

‫دورِ بعدی!

‫بله، ارباب

‫زنده باد "لیتیگانتی"

‫شراب ریزید

‫شراب سرخ عالی!

‫این تکه از قرقاول را

‫آرام فرومی‌دهم

‫ناکَس مشغول خوردن است

‫خودم را به ندیدن می‌زنم

‫این‌یکی را خوب می‌شناسم

‫لِپُرِلّو

‫سرورم!

‫درست حرف بزن، سفله!

‫گلودرد سخن گفتن را برایم دشوار ساخته!

‫چنان که گرم خوردنم، ‫کمی سوت بزن!

‫بلد نیستم!

‫چه؟

‫پوزش می‌خواهم

‫چه آشپز خوبی دارید!

‫می‌خواستم اندکی از آن بچشم!

‫آخرین گواهِ

‫عشق من،

‫می‌خواستم با تو آشتی جویم!

‫می‌خواستم جفاهایت را از یاد ببرم

‫دلسوزی بر من فائق آمد

‫چه شده؟

‫روح اندوهناک من

‫از تو خواستار مرحمت نیست

‫خوش شدم! چه می‌خواهی؟

‫بلند شو! چون دیگر تاب ندارم

‫اندوه مرا ریشخند مکن!

‫کم مانده بود اشکم سرازیر شود

‫من تو را ریشخند می‌کنم؟

‫اما چرا؟

‫چه می‌خواهی عزیزم؟

‫می‌خواهم زندگی‌ات را دیگرگون کنی!

‫چه سخنانی!

‫دل بی‌وفا!

‫بگذار نوش جان کنم

‫و اگر می‌خواهی، تو نیز ‫در کنار من غذا بخور

‫همان‌جا بمان، نمک‌نشناس ‫و در گناهان پستت فرو رو!

‫ای مظهر خوفناک شرارت!

‫به افتخار زنان، به افتخار شراب نیک!

‫که نیرو و شکوه بشریت است!

‫اگر از غم او

‫متاثر نگشته باشد

‫یا دلی از سنگ دارد

‫و یا اصلا دل ندارد

‫چه بود این فریاد؟

‫برو ببین چه شد

‫چه تیره فریادی بود!

‫لپُرِلّو، چه شده؟

‫قربان، محض رضای خدا...

‫بیرون نروید. مرد سنگی... مرد مرمرین

‫سرورم، من می‌ترسم، ‫الان است که از هوش بروم

‫اگر می‌دیدید هیبت او را، ‫و می‌شنیدید...

‫هیچ سر درنمی‌آورم

‫پاک به سرت زده است

‫- گوش کنید! ‫- کسی درمی‌زند!

‫- بگشای در را ‫- می‌لرزم من!

‫بگشای در را!

‫بگشای!

‫دیوانه! برای حل کردن این معما، ‫خود می‌روم و در را می‌گشایم

‫دیگر آن مرد را نخواهم دید، ‫دزدانه پنهان می‌شوم

‫دون جُوانی!

‫آمده ام شام را در جوار شما بخورم

خودتان دعوت نمودید

‫و من نیز آمدم

‫هرگز باورم نمی‌شد!

‫اما هرآنچه بتوانم می‌کنم

‫لپُرلّو، بی‌درنگ

‫میزی دیگر بچین

‫ارباب

‫همه‌ی ما مُرده ایم

‫بجنب، دستور من است

‫راست بایست

‫غذای زمینی

‫برای آنان که

‫از غذای آسمانی خورانده می‌شوند

‫چه لطفی دارد؟

‫مسائلی جدی‌تر...

‫از این حرف‌ها

‫و تمایلاتی دیگر

‫مرا به این‌جا آورده اند

‫پس لب بگشای!

‫چه می‌خواهی؟

‫خواسته‌ات چی‌ست؟

‫سخن می‌گویم

‫گوش کنید

‫زمان چندانی ندارم

‫پس سخن بگو

‫می‌شنوم

‫مانند هنگامی که تب عارض می‌شود

‫دست و پایم از لرزش بازنمی‌ایستند

‫مرا به ضیافت شام فراخواندید

‫و اکنون تکلیف خود را می‌دانید

‫پاسخ بده

‫آیا در کنار من

‫به ضیافت شام می‌نشینی؟

‫به خاطر خدا، نه!

‫متاسفم اما او را زمان سرآمده!

‫هیچگاه نباید

‫به بُزدلی متهم شوم

‫تصمیمت را بگیر

‫پیشاپیش گرفته ام

‫خواهی آمد؟

‫بگو نه!

‫قلب من نمی‌لرزد

‫و ترسی در دل ندارم

‫خواهم آمد

‫دستت را از برای گواهی

‫در دست من بگذار

‫از این دستم ضمانت

‫- آه، خدایا ‫- چه شد؟

‫چرا چنین مرگ‌سان سرد است؟

‫توبه کن و راهی دیگر پیش گیر

‫که اینک زمانت سرآمده!

‫توبه نخواهم کرد

‫از من دور شو!

‫توبه کن، ای فرومایه!

‫نه، پیرسگ!

‫- توبه کن! ‫- نه!

‫زمانت سر آمد!

‫با ترسی غریب

‫برتاختن ارواح را بر وجودم درمی‌یابم

‫این گردابه‌های پر از وحشت و آتش

‫از کجا پدیدار می‌شوند؟

‫هیچ دوزخی برای تو چنان که باید مخوف نیست

‫بدتر از این‌ها مانده!

‫کی‌ست که روح مرا می‌دَرد؟ ‫کی‌ست که تنم را می‌شکنجد؟

‫تباهی [روح] از وجناتش پیداست

‫چه عذابی، چه خشمی!

‫لبریزم از وحشت

‫کی‌ست که روح مرا می‌دَرد؟

‫کی‌ست که تنم را می‌شکنجد؟

‫چه جنونی!

‫چه وحشتی!

‫چه دوزخی!

‫کجاست آن یزدان‌نشناس، ‫کجاست آن کژکردار؟

‫اینک باید تاوان ما ستانده شود

‫تنها تماشای او در غل و زنجیر

‫از رنج و عذابم می‌کاهد

‫امیدی به دیدن دوباره‌ی او نیست

‫نیازی به جستجو هم نیست، ‫که او بس بسیار دور از این‌جاست

‫- چه رخ داده؟ ‫- مجسمه آمد

‫زود باش، برایمان بازگو!

‫چطور بگویم؟

‫زود باش بگو، زود باش

‫از میان دود و آتش... ‫این‌جا را گوش کنید

‫مرد مرمرین... ‫تکان نخورید

‫همان‌جا، علامت داد

‫و درست همان‌جا، اهریمن او را ‫فروکشید!

‫این دیگر چه داستانی‌ست؟

مو به مو راست است

‫باید همان شبحی باشد ‫که من دیدارش کردم

‫اینک که همگی‌مان

‫عزیزترینم

‫کین خود ستاندیم

‫تو را به خدا

خواهش می‌کنم، لابه می‌کنم

‫که مزد مرا بده

‫مرا در این اندوه مگذار

‫تنها یک سال مرا فرصت بده، عزیزم

‫تا قلب خود را آرام کنم

‫عشق راستین را

‫باید تسلیم تقاضای معشوق کرد

‫به صومعه‌ای خواهم رفت

تا دمی که عمرم سر آید

‫ما، ماستو، به خانه خواهیم رفت

‫و شام را نزد یکدیگر خواهیم خورد

‫و من به مهمان‌خانه می‌روم

‫و اربابی نیک‌تر از برای خود می‌یابم

‫بگذار که آن فرومایه

‫همراه با پلوتو و پروسپرینا ‫در عالم زیرین باشد

‫و ما، مردمان خوب

‫مسرورانه آوازهای [اخلاقی] کهن را

‫سر خواهیم داد

‫و این سزای بدکاران است

‫و اهریمن‌کرداران

‫سرانجامی چنین اهریمنی خواهند یافت

‫از مردم شهر ویچنزا، که پالادیو ‫دَرَش به معماری پرداخته است

‫سپاس‌گزار هستیم

فارسی فیل‌آسفی t.me/PhilAsefi