Original subtitles

We gaan beginnen.

En aan het eind van het verhaal weten we meer dan nu.

Het sprookje van mijn leven.

Wat gebeurt er buiten?

Is ze er al?

Komt de Sneeuwkoningin me halen?

Het is alleen maar een optocht. De Vastenavondprocessie.

Er zijn zelfs acteurs bij.

Daar heb je de zoon van de schoenmaker.

Grijp 'm.

Je zou op je vader passen.

Wat doe je hier bij dit uitschot? Al die sloeries en zuiplappen.

Ik kwam kijken of u hulp nodig had.

Ik heb inderdaad hulp nodig.

God sta me bij met al die leugenaars, halve garen en dan je vader nog.

Til dat op.

Mag ik naar de optocht kijken? -Nee, dat zou je wel willen.

Je moeder wast het ondergoed van imbecielen...

terwijl jij droomt dat je op weg bent naar de Opera in Kopenhagen.

Je bent weer bezopen.

Ik ben hier niet voor geboren. M'n moeder kwam uit een goeie familie.

Het mocht wat. Ze had drie kinderen van drie verschillende mannen.

Ze was met ze getrouwd. -Met alle drie tegelijk.

Doe niet zo uit de hoogte. Je verkocht vroeger zwavelstokjes op straat.

Schiet op, mens. Ga die dierentuin uitmesten.

Hebt u haar ook gezien? Ze vroeg me ten dans en iedereen klapte.

En ze heette Duimelijntje.

Ze moet oppassen. Er wonen trollen aan de andere kant van de rivier.

Ik ben hier toch veilig, hè? Trollen kunnen de rivier niet oversteken.

Dat klopt, grootvader. Hier bent u veilig.

Op een nacht hopte er een lelijke vrouwtjespad voorbij.

'Een mooie vrouw voor mijn zoon.' -Al die rare verhalen.

..en nam haar tot achter in de tuin, waar een beekje kabbelde.

Logisch dat ik soms een opkikker nodig heb.

Je mag in deze toestand niet strijken. Wat een lelijke striem.

Kijk nou. Dwars door je levenslijn.

Lees je nu mijn hand? -Als je me zilver geeft.

Dat is beter dan niets. Laat maar eens kijken.

Een mooie, lange levenslijn. Dat is fijn.

Wacht eens even.

Je handpalmen hebben 't altijd bij het juiste eind.

Op een dag zal heel Kopenhagen oplichten.

Ter ere van jou, Hans.

Vader, de zigeunerin heeft m'n hand gelezen.

Heel Kopenhagen zal oplichten ter ere van mij.

Vader?

Je had hem moeten zien toen hij nog jong was.

Hij zag er zo knap uit in z'n generaalsuniform.

Hij was geen generaal. Die medailles komen van de kerstboom.

Wat moeten we nu? Boeken kun je niet eten.

We zitten aan de grond.

Wat gaat er nu met mij gebeuren?

Ik kom gauw terug met zakken vol goud.

Kopenhagen zal oplichten ter ere van mij.

We hadden alleen elkaar nog, Hans.

Zeg het maar. -Ik ben op zoek naar een dame.

Dan ben je hier aan het goeie adres. Aan dames geen gebrek.

Wie wil je? -M'n tante. Christiane Sorensdochter.

O, zij. Die is maanden geleden vertrokken.

Ze had nog een fikse huurschuld. Ze is er met een matroos vandoor.

Nee, m'n moeder zei dat haar zus een respectabele weduwe was.

En mijn oom is admiraal van de vloot.

Ik ben moe. Hebt u een kamer? -Hoeveel geld heb je?

Drie rijksdaalders. Hebt u een bed? -Jazeker.

Kom maar mee.

Je mag haar oude kamer hebben.

Er is geen raam. Dit is een kast. -Je wilde een bed. Graag of niet.

M'n vader zei altijd: Als alles fout lijkt te gaan...

Zal God je hulp sturen.

Hij zei: Je moet eerst lijden voordat je iets kunt bereiken.

Nog een half uur, Miss Lind.

Jenny, je moet meer zelfvertrouwen hebben.

Dolcissimo. Heel zoet.

Ik ben als de dood.

Kaartjes voor De Nachtegaal. Maar 50 rijksdaalders.

Kaartjes voor De Nachtegaal. Maar 50 rijksdaalders.

Vijftig? Dat is belachelijk. -Hij verkoopt ze wel.

Een kaartje voor de voorstelling? -Heel erg bedankt.

Je moet ervoor betalen.

Hoeveel? -Vijftig rijksdaalders.

Zie ik eruit alsof ik zoveel heb? -God weet hoe jij eruitziet.

Opzij.

Hallo, wat doe jij hier? -lk?

Wat een leuke verrassing. Vader, Edvard, dit is...

Sorry, ik ben je naam vergeten. -Hans Christian Andersen.

M'n vader Jonas Collin en m'n broer Edvard.

Ben je hier voor het concert? -Ik heb geen kaartje.

Geeft niet. We hebben een loge.

En graaf Plopqvist dan? -Er is ruimte zat.

Vader, hij geniet er vast meer van dan u of Edvard.

Kom toch bij ons zitten.

Waarom ook niet?

Waar kennen jullie elkaar van? -Van de muziekclub.

Hou je van muziek?

Ik bewonder Miss Lund heel erg. -Lind.

Wat een hoogdravend programma. Waar is de Rossini?

Bellini is erg populair in Parijs. -Inderdaad.

Goedenavond, Edvard. -Wat een drukte, hè?

Verheug je je op de voorstelling, Jette? -Die jurk staat je heel mooi.

Dank je. Ik verheug me er heel erg op.

Goedenavond, dames en heren.

U vereert ons met uw komst.

Miss Lind treedt hier voor het eerst op in uw mooie Opera...

maar het is vast niet de laatste keer.

Dames en heren, De Nachtegaal. Miss Jenny Lind.

Waar ben jij opgevoed, zeg? -ln Odense. Kent u het?

M'n vader was de schoenmaker. Hij was eerst militair.

Achteruit. Ik mag u niet doorlaten.

Bedankt voor uw interesse, maar Miss Lind is doodmoe.

Ze heeft een inspannend optreden achter de rug.

De naam is Plopqvist. -Daar kan zij niets aan doen.

Graaf Plopqvist, directeur van dit theater. Jouw werkgever.

Een directeur? Kijk, ik kan dansen.

Je bent veel te mager om te dansen. -Als u me aanneemt, word ik dikker.

Eruit.

Diva, een selecte groep vrienden dineert hier tegenover.

Ik zou me vereerd voelen als u... -Ik ga liever terug naar het hotel.

Een heel selecte groep. -Otto, vraag ze om opzij te gaan.

Laat haar met rust. -Laat los, schoenmakerszoon.

Jenny, dit kan belangrijk zijn.

We zijn erg invloedrijk. We willen uw begeleider ook graag ontmoeten.

Het is ons een eer.

Goed, heel even dan. -Uitstekend.

Op één voorwaarde.

Dat u deze galante jongeman een auditie toestaat.

Zoals u wilt. Noem mijn naam maar. M'n rijtuig staat voor.

Succes.

Wacht. -Wat is dat?

Ik krijg acht rijksdaalders van je. Je staat op straat.

M'n moeder stuurt me wel iets. -Dat zou een wonder zijn.

Je hebt een brief van het gekkenhuis.

Tot onze spijt is je moeder vrijdag overleden.

Ze rust in vrede. Ingesloten vind je haar laatste salaris.

Veertien rijksdaalders. De acht van jou en de zes van je tante. Eerlijk toch?

Ze is nu gelukkiger. Ze dronk zich dood. -Wat weet u daar nou van?

Ik geef je geen fatsoenlijke kamer als je me niet betaalt.

Die kamer had niet eens een raam. -Wegwezen.

U bent verachtelijk. En immoreel. -Eruit.

Je hebt geen schoenen. Je arme voetjes.

Ik had een paar muiltjes, maar ze waren te groot.

Ik ben er een verloren en een jongen heeft de andere gepikt.

Hij wilde 'm later als wieg gebruiken.

Koopt u wat zwavelstokjes? -Dat kan ik niet. Ik heb geen geld.

Ik heb nog niets verkocht.

Als ik nu naar huis ga, geeft m'n vader me een pak slaag.

Ik heb het zo koud.

Strijk een zwavelstokje af. Misschien helpt dat.

Kijk, een kaars.

Warm en helder.

Wat zie je erin?

Een zwarte ijzeren kachel met gepoetst koperen beslag.

Ik kan m'n voeten warmen.

Strijk er nog eentje af.

Een gebraden gans...

gevuld met pruimen en appelen.

Nog eentje.

Kijk daarboven.

Het noorderlicht.

Ga niet weg, zoals de kachel en de gans.

Ga alsjeblieft niet weg.

Wat gebeurt er?

Het is de Sneeuwkoningin. We vliegen.

Wat wil je? -Graaf Plopqvist.

O, ben jij 't. Hij zit boven. Kom terug. Ze willen niet worden gestoord.

Ik stel voor dat we La Lind het seizoen laten openen met Rossini en Bellini.

Miss Lind, oké. Maar ons theater moet Deense werken opvoeren.

Raadslid Collin, de Opera is te goed voor die boertige vertellingen.

Moet je kijken.

Wat doe je nou? -Dansen. U hebt dansers nodig.

Daar gaan wij niet over. Ga naar de dansmeester.

Die ken ik niet. Ik ken u en hem. -Je kent mij niet.

M'n excuses, heren. Ga nu weg.

Ga zitten, anders begrijpt u 't niet. -Ik laat me zo niet toespreken.

Er was eens een vrouw die een kind wilde.

Ze ging te rade bij een heks en die zei: Neem dit zaadje en plant 't in een pot.

Dit is onzin. Ga weg. -Ik wil weten wat er gebeurt.

Laat hem. De uitgever wil het horen. -De vrouw plantte het zaadje...

en er groeide een mooie bloem uit.

Daarin, op een groen stoeltje, zat een schattig meisje...

Zo groot als een duim.

En ze heette Duimelijntje.

Heb ik jullie al verteld over de vissen?

Die beten de stengel van 't plompenblad door.

Duimelijntje dreef mee op de rivier tot aan het leger van een mol.

De mol was wijs en zeer belezen.

Hij werd op slag verliefd op Duimelijntje's mooie stem.

Waar is Jenny? -ln het repetitielokaal.

De auditie is afgelopen.

U begrijpt het niet. -Je wilt blijkbaar clown worden.

Nee, acteur. Een treurspeler.

Wat onfortuinlijk. Wat kunnen we met deze vreemde vogel aanvangen?

Hoe heette je ook weer? -Hans Christian Andersen.

Christian om me te onderscheiden van m'n vader. Hij heette ook Hans.

Hans Christian, kom je met me mee?

U bent de enige die aardig is. U bent net zoals uw dochter.

Zij is inderdaad aardig.

Is je vader dood? -Ja, meneer.

Noem me Mr Collin. Jonas Collin.

Leeft je moeder nog?

Waar woon je?

Daar heb je de schoenmakerszoon die me wilde redden van Plopqvist.

Heeft hij je auditie laten doen?

M'n stem liet me in de steek. -Wat jammer.

Het is winter en ik heb geen goeie schoenen en geen ondergoed.

Wat vreselijk. Kan ik iets...

Ik zal Mr Andersen aan een positie helpen, Miss Lind.

Echt waar? Dank u.

Ik was bang dat ik verwachtingen bij hem had gewekt.

Dit is raadslid Collin. Hij is erg aardig voor me.

U bent niet aardig voor haar. -Ons rijgtuig wacht.

We zijn blij dat u zult terugkeren. - Norma van Bellini.

Keer ik terug? -U zult beter zijn dan wie ook.

Dan zing ik dus Norma. Tot ziens, Mr Collin en Mr Andersen.

Wat voor positie? -Ik leid het Koninklijk Beurzenfonds.

Kan ik daarmee acteur worden? -Je kunt een vak leren.

Nee, dat zou zondig zijn.

Hoe bedoel je? -Ik wil acteur worden.

Zelfs na vandaag?

Je hebt onderdak nodig. Je kunt bij m'n familie logeren.

Vindt uw vrouw dat goed? -Die is dood.

Heeft Jette... Henriette, Edvard en ik wonen...

Ik weet waar u woont. -Ga dan maar voor.

Jette, kijk eens wie ik heb meegenomen.

Dit is een paleis. Ik voel me net Aladdin.

Vader, bent u al terug? De lunch is al voorbij.

Wat doe jij hier? -Je kent Edvard nog wel.

Mr Andersen logeert bij ons. Hij is kandidaat voor een beurs.

Ik ga met hem op gesprek bij de prins.

Jette brengt je naar je kamer en Edvard zoekt wat kleren voor je.

Mijn spullen passen je niet. Ik vraag 't de bedienden wel.

Wil je een slaapkamer met zon in de ochtend of in de middag?

Geen idee. Ik heb nog nooit een slaapkamer gehad.

We hebben veel te veel kamers.

Je krijgt er een voor 's ochtends en een voor 's middags.

Duimelijntje was verdrietig. Ze hield niet van de mol.

Ze liep door de donkere, vochtige gangen van z'n leger en huilde.

Maar toen vond ze een grote, dode vogel in een van de kamers.

'Vogel, ben je door de winter overvallen voor je naar het zuiden kon vliegen?'

Maar de vogel was warm. Hij was niet bevroren.

Hij had z'n vleugel bezeerd en kon zich niet bewegen.

Ze bracht hem dauwdruppels in een eikeltjesbeker...

en maakte een deken van distelpluis voor hem.

Lig in je warme bedje. Ik zal voor je zorgen.

Als ik op krachten ben, vlieg ik naar het warme zuiden.

Neem me met je mee.

Naar een wit marmeren paleis...

met pilaren, begroeid met klimop...

en tuinen met sinaasappels, citroenen, mirte en munt.

Vlieg mee op m'n rug en nestel je tussen m'n veren.

Sorry, ik had moeten kloppen.

Vertel verder.

Ze landden tussen een paar mooie, witte bloemen.

Daartussen zat een mannetje met een gouden kroontje...

en heldere vleugels op z'n rug. -Wat voor mannetje?

Elke bloem heeft een beschermgeest en dit mannetje was hun koning.

En hij werd haar echtgenoot.

Voorzichtig op die geboende vloeren. Ze zijn erg glad.

Ze zijn gemaakt van porselein.

Erg kostbaar, maar ook broos. Je moet erg voorzichtig zijn.

Natuurlijk, meneer. -Noem me Hans Christian.

In de stad staat een marmeren paleis en daar woont de koning.

Hij is nog steeds prins.

Noem hem hoogheid, niet majesteit. En praat niet over acteurs.

Jij? -lk.

Raadslid Collin en Mr Andersen.

Mr Andersen, hè? Wat fraai.

Uwe hoogheid, zijne laagheid. -Ik had u over hem verteld.

Dat weet ik nog. Dank je, Collin. Graaf?

Ik ben dit jonge heerschap helaas meerdere keren tegengekomen.

Daar ben ik me van bewust.

Met m'n complimenten, hoogheid.

Bedankt voor uw komst.

Ze hoeven niet te doen alsof. Ik weet wat ze willen.

Ze willen dat ik schoenmaker word. U ook, nietwaar?

Schoenmaker? -Net als m'n vader.

Nee, niet per se.

U hoeft zich geen zorgen te maken.

Ik wil geen acteur meer worden. Goeie hemel, nee.

Ik word een groot dichter.

Volgens Jette Collin heb ik talent en veel verbeeldingskracht.

Ben je wel realistisch? -Natuurlijk.

De waarzegster zei dat de stad voor me zou oplichten.

Dat doen ze niet voor schoenmakers. -Niemand wil dat je dat wordt.

We willen je een echte opleiding geven...

Zodat je bij iemand in de leer kunt. -Nee, u probeert me te bedotten.

Waarom moet ik worden wat m'n vader was? Niemand zou dat moeten doen.

Behalve u natuurlijk.

Misschien had graaf Plopqvist toch gelijk.

Dwing me er niet toe, majesteit. -Hoogheid. Blijf van me af.

Dit land heeft ijverige vaklui nodig, geen dromers.

Je krijgt een beurs opdat je een vak leert...

waarmee je het volk van Denemarken terug kunt betalen, Hans.

Je krijgt die beurs omdat ik Mr Collins oordeel respecteer...

niet omdat jij zo'n goeie indruk op me hebt gemaakt.

Gegroet, Mr Andersen. -Komt u maar mee, meneer.

Raadslid Collin wacht in z'n rijtuig op de binnenplaats.

Blijf staan. Kom terug.

Wat doe je nou? Wil je nog meer problemen?

Jij zoekt daar en jij daar.

U liet me schrikken. Wie bent u? -Hans Christian Andersen.

Christian om me te onderscheiden van m'n vader, generaal Andersen.

Wie ben jij? -Het kamermeisje.

Wie slaapt hier? -Hare hoogheid, de kroonprinses.

Je kunt altijd zien of iemand een prinses is.

Weet je hoe? -Nee, meneer. Hoe?

De kroonprins wilde trouwen, maar alleen met een echte prinses.

Op een nacht onweerde het vreselijk. Het donderde en bliksemde.

Toen werd er op de kasteeldeur geklopt. De oude koning ging opendoen.

Dat zou koning Frederick nooit doen. Dat is het werk van de butler.

De butler lag onder het bed.

En daar stond een verregende prinses.

Ze beweerde tenminste dat ze dat was.

En de koningin zei: Dat zullen we weleens zien.

Ze nam een gedroogde erwt en legde 'm op dit bed.

Daar legde ze 20 matrassen bovenop. -Hou op, ik moet dit opruimen.

En 20 dekbedden. En daarop moest de prinses de nacht doorbrengen.

Toen de koningin vroeg hoe ze had geslapen, zei ze:

'Ik ben bont en blauw. Er moet iets in het bed hebben gelegen.'

Toen wisten ze dat ze 'n prinses was, want alleen die zijn zo gevoelig.

Ga door. Was ze een echte prinses? -De kroonprins is met haar getrouwd.

En de erwt? -Die ligt nu in het museum.

Vergeef me, koninklijke hoogheid. -Als hij niet is gestolen.

U bent koninklijk?

Die aaneenschakeling van leugens...

die lasterlijke onzin...

is het vermakelijkste verhaal dat ik ooit heb gehoord.

Dat moet u de kinderen vertellen. U bent een echte dichter.

Ik weet wat.

Ik geef u deze ring omdat u me hebt laten lachen.

Wie bent u? -Hans Christian Andersen, majesteit.

Is alles in orde? -Absoluut.

Ik heb gezellig gekletst met Mr Andersen.

Nu kunt u uw eigen prinses gaan zoeken.

Ik vraag me af wie ze is.

Ik weet het al.

Ik kom van het paleis met een boodschap voor Miss Lind.

Een boodschap van de kroonprinses.

Ik ben Hans Christian Andersen, hofdichter van kroonprins Christian.

Ze is aan het repeteren.

Je weet maar nooit. Jens, haal Mr Otto.

Ik kom van het paleis. Ik heb de prins en prinses ontmoet.

Wees niet bang. Je kent me. Ik ben 't. Hans.

Mr Andersen, natuurlijk. Vergeef het me.

De prinses heeft me haar ring gegeven. Ze vond m'n verhalen leuk.

Ik heb haar laten lachen. Niemand anders kon dat.

Ze had al tien jaar en tien dagen niet meer gelachen.

Kijk, in de ring staat het koninklijk wapen.

Inderdaad. Bent u echt in het paleis geweest?

Dat is geen verhaaltje. Ik vertel geen leugens.

Ze zei dat ik je moest vragen om...

Ik kan 't je hier niet vragen. We zijn hier niet veilig. Kom mee.

Waar gaan we heen? -Het is niet ver.

Hij heeft haar vast ontvoerd. Kom allemaal mee.

In het bos bij de zee...

ver van de stad leefde een nachtegaal, net als jij, Jenny.

Waar zijn we hier? -De Tivoli-tuinen.

Dit is het Chinese paviljoen.

De keizer van China is Chinees. Iedereen om 'm heen is dat ook.

Zijn paleis was gemaakt van het fijnste porselein.

En de tuinen?

Zelfs de tuinman wist niet hoe groot de tuinen waren.

Ze strekten uit tot aan de zee die zo diep was...

dat de schepen onder de bomen konden doorvaren. Daar leefde de nachtegaal.

Ze zong zo mooi dat de vissers hun werk staakten...

om vol bewondering te luisteren. Zing maar.

Moet ik nu zingen?

Natuurlijk, jij bent de nachtegaal.

Zing het liedje dat je eerst zong. Niet net, maar dat andere.

Je moet blijven zingen, anders lukt het niet.

De nachtegaal leeft in dit bos. Ik heb haar horen zingen.

Is er zo'n vogel in China? In m'n eigen tuin nog wel.

Daar heb je haar.

Zo had ik me haar niet voorgesteld.

Ze ziet er zo gewoontjes uit, Pong. -Zo kleurloos, Ping.

Ze is van kleur verschoten... -Toen ze ons belangrijke mensen zag.

Ze zal het goed doen aan het hof.

De keizer was zo verrukt...

dat hij z'n gouden muiltje om haar nek hing.

Buig je hoofd maar.

Ik kan ze zien.

De nachtegaal vluchtte naar haar boom.

De keizer liet haar zoeken, maar het was tevergeefs.

Toen op een dag werd er een pakje bezorgd.

Een mechanische vogel, die moest worden opgewonden.

De mechanische nachtegaal zong 33 keer hetzelfde liedje...

en werd niet moe.

Haar veren zijn veel mooier, met fonkelende diamanten.

Bij de echte nachtegaal wist je nooit wat er zou komen.

Bij deze weet je het zeker.

We verlenen deze vogel de titel...

van Zanger van het Keizerlijke Nachtkastje.

De echte nachtegaal wordt uit ons rijk verbannen.

Zijne majesteit wordt gekweld door z'n slechte daden..

nu de dood nabij is.

Muziek.

Breng me de nachtegaal. -Die is kapot.

Wil jij niet voor hem zingen? Hij heeft je z'n gouden muiltje gegeven.

Zing, alsjeblieft.

Waarom wilde je me helpen?

Plopqvist noemde je een schoenmakerszoon.

Ik ben de dochter van een naaister. -Jij?

Het doet er niet toe waar je vandaan komt.

Het gaat erom waar je eindigt.

Je bent een artieste. Een schoonheid. -Nee, dat ben ik niet.

Maar ik stel niets voor. Je kunt dus nooit m'n...

Jenny, waar ben je?

Otto, je liet ons schrikken. -Is alles in orde?

Mr Andersen keek toe hoe ik repeteerde. -Dat leidt je toch af?

Je hebt je schandalig gedragen. Je mag Miss Lind nooit meer zien.

Hou hiermee op.

Ik moet je terugzien. -Laat ze ophouden, Otto.

Laat hem maar los.

M'n excuses voor z'n gedrag. -Ik zal sterven.

Zeg dat niet.

Die is voor jou. Daar was ik voor gekomen.

Zul je er goed op passen? -Natuurlijk.

Voor eeuwig.

M'n vader heeft een uur op je staan wachten.

Je hebt je schandalig gedragen.

Niet waar. De kroonprinses vond me vermakelijk.

Je hebt haar man beledigd toen hij je wilde helpen.

Natuurlijk vond ze je vermakelijk.

Ik ben echt wel dankbaar. -Ben je gek, Andersen?

Die arme knul is labiel. Dat kun je niet ontkennen.

Dat geloof ik niet. Hij is gewoon naïef.

Hij heeft veel fantasie.

Ik wil niet dat je nog met hem praat.

Waarom niet? -Hij zou denken dat je 'm aanmoedigt.

Dat is niet eerlijk tegenover hem en de rest van ons.

Ik ben hier om je te beschermen.

Wat heb je daar in je hand? -Niets.

De sleutel van m'n valies.

Waarom is Edvard zo gemeen? -We waren bezorgd om je.

Hij zei dat ik gek was. Iedereen dacht ten onrechte dat m'n vader gek was.

Ze wisten niet wat er was gebeurd. -Wat is er dan gebeurd?

Een dame had hem gevraagd om rode schoentjes voor haar te maken.

Hij had er twee weken aan gewerkt.

Maar toen ze af waren, vond ze dat hij haar leer had verpest.

Maar hij had ze betaald. Ze had net genoeg leer voor de zolen gegeven.

Dus knipte hij ze kapot waar ze bij stond.

Dan was hij toch niet gek?

Nee, hij had gelijk.

Ze had niet zo onverschillig mogen zijn.

Mensen gaan alleen maar af op het uiterlijk van dingen.

Dat hoef je mij niet te vertellen.

Toen ik een keer in het gesticht was waar m'n moeder werkte...

wilde een gekke vrouw me vangen.

Ik vind het vreselijk dat m'n moeder daar is gestorven.

Nu heb ik helemaal niemand meer. -Je hebt nog wel iemand.

Nu wel.

Zeg maar tegen iedereen dat de kroonprinses je vermakelijk vond.

Hans, vader stuurt je naar een school voor jonge heren.

Word ik een heer, net als Edvard? -Inderdaad.

Op Meislings Academie krijg je een goeie opleiding.

Niet om schoenmaker te worden. Wees maar niet bang.

Als Kopenhagen ter ere van jou oplicht...

moet je je toch netjes weten te gedragen.

Schiet op.

U bent nu m'n vader.

En jij bent m'n broer. -Succes, Andersen.

Ga nu maar. Wees het lot maar dankbaar.

Nu moet je me wel schrijven hoe 't gaat. En ik vind spelfouten niet erg.

Ik zal je heel erg missen.

Ik zal jou nog meer missen. Zeker weten.

God zegene je, Hans.

Wat betekent dat?

Beursjongen, wat betekent lupo ?

Bij, met of van het konijn, Mr Meisling.

Bij, met of van het konijn?

Jij ziet er zelf uit als een konijn.

Een groot, trillend konijn.

Je bent half gaar.

Pardon, meneer. Het betekent 'wolf.

Je bent twee keer zo oud en veel groter dan de rest.

Heb je nog iets te zeggen, vadertje Langbeen?

De kroonprinses vindt me vermakelijk. -Wat?

Ze vond m'n verhalen leuk en heeft me haar ring gegeven.

Vertel je veel verhalen? -Best wel.

Wat is er met die ring gebeurd?

Die heb ik aan Jenny Lind gegeven. Ze is zangeres.

Ik weet wie Jenny Lind is.

En ik weet wat er gebeurt met insecten die liegen.

Ze worden geplet.

Het is vreselijk dat je zo lijdt, maar waardevolle dingen krijg je niet cadeau.

Stuur me meer verhaaltjes. Ik geniet er altijd van.

Veel liefs, Jette.

Het is niet je vuile was, het is Mozart. Speel met gevoel.

Don Giovanni is de grote verleider.

Die gemene stadslui wilden niet dat ik lid werd van het koor.

Ik ben de enige die dit soort muziek begrijpt.

Wil je een heer worden, Hans? -Ja, Mrs Meisling.

Dan moet je kennismaken met de fijnere passies.

Het is weer eens iets anders om een oudere jongen les te geven.

Je wordt al een echte jongeman.

Een jongeman die meer volwassen gevoelens in Mozart kan leggen.

Je bent al bijna volwassen. Een dam die bijna doorbreekt.

Doorbreken. Dam. Afgrond.

Zeg 's, Hans. Waar denk je nu aan? -Nachtegalen.

Je hebt een wilde fantasie.

Beschouw me niet als je directrice. We zijn tenslotte allebei volwassen.

Niet weer. Breng jezelf op orde, vrouw.

En jij kunt naar de duivel lopen, bedelknaap.

Goedenavond, soldaat. -Link, rechts.

Ik kan dit niet. Ik ben cadet, geen acteur.

Ik word 21 en op mijn feest moet je doen wat ik wil.

Ik vind het een vreselijk idee. -We doen 't voor Jette en Hans.

Waarom doen we iets voor Hans? -Hij is geslaagd voor z'n examen.

Met betere cijfers dan jij.

Hierdoor zal hij voelen dat hij bij de familie hoort.

Wilt u hem als familielid aan de gasten voorstellen?

Wat zullen ze wel niet zeggen?

Hopelijk zullen ze niet zo hatelijk reageren als jij, Edvard.

Jette, ik ben zo blij dat ik terug ben.

Ik ben zo blij dat ik je weer zie.

Ik was bang dat je m'n dansfeest zou missen. Dans de polka met me.

Ik wals misschien niet zo elegant, maar ik kan hupsen als de beste.

Op m'n lieve, aanbiddelijke zus. -Dat gelooft niemand.

Je hebt de jaren des onderscheids bereikt en bent nu volwassen.

Nu weten ze dat je liegt. -Nog vele jaren. Op Henriette.

Voordat we gaan dansen krijgen we een traktatie.

Van de pen van onze protégé aan de piano...

komt het stuk De Tondeldoos.

Applaus voor Mr Hans Christian Andersen.

Links, rechts. Ik ben terug van de oorlog.

Goedenavond. Jij bent een echte soldaat.

Als je doet wat ik zeg, zul je nooit om geld verlegen zitten.

Bedankt, ouwe heks. -Dit is een holle boom.

Klim er in en pak de tondeldoos die m'n oma daar heeft verborgen.

Ogen zo groot als schotelt jes. Brave hond. Kom hier, hondje.

Wat zit er in die kist? Het geld.

Koperen munten? Ik ben rijk.

De deur.

En de volgende deur?

Deze heeft nog grotere ogen. Ze zijn zo groot als molenstenen.

Brave hond.

Allemaal. Kom hier, hondje.

Wat zit er in deze kist?

Gouden munten. Genoeg om heel Kopenhagen te kopen.

Het meeste ervan is al van jou.

Genoeg goud om te kunnen trouwen met de knappe prinses.

Met de knappe prinses, zei ik.

Piano.

Blijf nog even. Alsjeblieft, schoenmakersknecht.

Haal m'n tondeldoos even. Hier heb je wat goud.

Hier hebt u de tondeldoos.

Brave hond. Kom hier, hondje.

We zullen u gehoorzamen, meester.

Hoera voor de soldaat.

Jij wordt onze koning en trouwt met de knappe prinses.

Een echte zoen. Ik ben tenslotte een echte soldaat.

Applaus voor de schrijver.

Dames en heren, Edvard heeft ons gevraagd...

om dit voor te lezen omdat hij het zelf niet durft.

Voor onze talentvolle schrijver:

dank voor dit stuk, o dramaturg je liet m'n hart verwarmen

ik voel nu een sterke drang om je als broer te omarmen

Jij hebt het niet geschreven. -Nee, maar het gevoel...

Je hebt 't ze verteld. Hoe kon je?

Ik ga hem zoeken. -Dat lijkt me een goed idee.

Andersen?

Ben je daar? -Je noemt me nooit bij m'n voornaam.

Hans, het spijt me.

Ze dolden maar een beetje.

Je moet niet zo gevoelig zijn. -Je hebt gelijk.

Ik moet altijd dankbaar zijn.

De Collins laten de schoenmakerszoon toe in de salon...

terwijl hij thuishoort in de poetskamer.

We hebben je in huis genomen. We hebben je gevoed en gekleed.

M'n vader heeft je opleiding bekostigd en het is je gegund.

Je wordt behandeld als een lid van de familie en dat is prima.

Maar ik ben geen echt familielid.

Vader lijkt te vinden van wel en Jette is erg dol op je.

Beschouw jij me als je broer?

Is dat zo belangrijk voor je? -Natuurlijk.

Ik heb niemand anders. Jij bent m'n grote voorbeeld.

Ik zou zo graag kunnen zeggen: 'Daar gaat mijn broer, Edvard Collin.'

Vooruit dan maar.

Mag het dan? -Als je erop staat.

Als je het woord te makkelijk gebruikt, verliest het z'n betekenis.

Ik heb geen broer. Jonas Collin heeft geen andere zoon.

Te doen alsof, zou de nagedachtenis aan m'n moeder beledigen.

Al zijn we wel heel erg op je gesteld, Hans.

Je hebt gelijk. Dat zie ik nu in.

Stel je nou niet langer aan en ga dansen.

Dans met Jette. Dat zou ze leuk vinden.

Hans, je was geweldig. M'n collega is erg in je werk geïnteresseerd.

Ik ken je nog van die auditie. Je bent geen acteur...

maar misschien wel schrijver. -En hij is uitgever.

Zou je een paar voordrachten willen geven?

Een paar verhalen voor een paar gasten om te kijken hoe ze bevallen.

Als het goed gaat... -Wat dan?

Dan kunnen we een bundel publiceren.

Alleen om m'n vriend Collin een plezier te doen.

Een echt boek? -Een kleintje. Je zult geen winst maken.

Heb je spannend nieuws, Hans? -Ik wil het Jenny vertellen.

Die treedt vanavond op. Ze kwam me alleen even feliciteren.

Wat zei de uitgever? -Is ze weg?

Je had me iets beloofd en ik hou je eraan.

Neem me niet kwalijk, dames en heren.

We hebben erg genoten van het werk van een talentvolle jongeman...

die ik nu vraag... nee, beveel om met me te dansen.

Ik ben er trots op dat ik deze man...

m'n broer mag noemen. Hans?

Maestro, speelt u een polka?

Stel je voor hoe we er nu uitzien. -Wat kan ons het schelen.

Ik wist dat je voordrachten een succes zouden zijn.

M'n naam wordt bekend, Jette. Ik kom echt tot leven.

Ik wil eer en glorie.

Klinkt dat vreselijk? -Er zijn ergere dingen.

Ik wil de wereld zien. Ik zou er beter door schrijven.

Ik wil een beetje gaan reizen. -Ga je weg?

Een tijdje. Ik wil Parijs, Rome en Londen zien.

De uitgever stelt voor dat ik op tournee ga.

Net zo'n tournee als Jenny maakt?

Waar is ze nu? -ln Parijs, geloof ik.

Het geluk lacht me toe. Misschien is het nu tijd...

om haar tot m'n vrouw te maken.

Hoor je dat?

Ze hebben er een harp op geplaatst om 'm te laten zingen. Wat mooi.

Jette, je huilt. Wat is er?

Het is niets. Ik ben gewoon mal.

De muziek klinkt zo mooi.

Net als het gezang van een zeemeermin.

Ik zal je missen. -Heb je liever dat ik niet ga?

Natuurlijk wil ik dat je gaat.

Je wilt zo graag de wijde wereld zien.

Jouw geluk is veel belangrijker dan mijn egoïstische wensen.

Ik meen het, Hans.

Ik zal je heel erg missen, lieve Jette.

Je bent m'n zielsvriendin. M'n kleine zusje.

Je hebt nooit aan me getwijfeld en me nooit bespot.

Het gezang van een zeemeermin.

Waar is het touw? -Waarom heb je dat nodig?

Bij brand moet ik uit het raam klimmen. -Het ligt daar.

Je lijkt wel een ouwe vrijster.

Tot ziens, broer Edvard. -Tot ziens, vriend Andersen.

Ik zal je schrijven uit elke stad die ik bezoek.

Dat zou ik fijn vinden. Ik wil meer horen over de wereld.

Hans, ik hoop dat je vindt wat je zoekt.

Tot ziens, Hans. Spring voorzichtig om met je tijd en je geld.

Er was eens een rijk dat lag in de diepste delen van de oceaan.

Het lag dieper dan een anker gaat. Daar leefde een kleine zeemeermin.

Zit stil. Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden.

Oesterparels, om te laten zien dat je meerderjarig bent.

Nu mag je naar boven zwemmen en de bovenwereld bekijken.

Grootmoeder, als de mensen van de bovenwereld niet verdrinken...

leven ze dan voor eeuwig? -Nee, ze leven nog korter dan wij.

We leven 300 jaar en veranderen dan in zeeschuim.

We hebben geen onsterfelijke ziel.

De mensen hebben die wel en die leeft eeuwig tussen de sterren.

Ik zou al m'n eeuwen opgeven om een mensenmeisje te zijn...

en eeuwig te leven tussen de sterren. -Stil. Dat kan nooit gebeuren.

Tenzij...

Tenzij een mens verliefd op je wordt, maar dat is onmogelijk.

Want wat meermannen aantrekkelijk aan je vinden...

is je staart, maar mensen vinden die lelijk.

Ze houden meer van die onhandige dingen die ze benen noemen.

Je zult wel zien wat ik bedoel. Ga nu maar naar boven.

Die lucht is zo mooi, maar o zo vernietigend.

Hoor je dat?

Dat zijn zeehonden.

De wind steekt op. Kom naar binnen, sire. Er is storm op til.

wordt vervolgd...