Original subtitles

Koffie.

Alsjeblieft. Bedankt, tot ziens. -Dank je.

Kom hier, kleintje.

Hoi, met Edith. Ik kom vandaag niet, ik voel me niet zo goed.

Sorry, het is niets ernstigs. Gewoon een beetje verkouden.

Ik ben er maandag weer.

Edi.

O, je bent er al.

Ga je weg? -Nee.

Ik bedoel, ik ben er net. -Oké.

Ja, ik...

Nog steeds op de fiets?

Ja.

En jij?

Nee.

Niet op mijn fiets, nee. Natuurlijk niet.

Je bloemen. Bloemen.

O, ja.

Ik wist niet of je zou komen.

Ik wilde je nog bellen om te zeggen dat ik kwam.

Maar ik ben niet zo'n beller. -Dat weet ik.

Ben je al bij zijn graf geweest?

Ja.

Ziet er mooi uit.

Ik doe mijn best. -Ja.

Ik was bang dat het op een bouwplaats zou lijken.

Nee.

Nee, gelukkig niet.

Dus we moeten hier gewoon wachten?

Ja, ik denk het wel.

Je bent niets veranderd.

Kom dan maar niet te dichtbij.

Het ziet er nog net zo uit als 10 jaar geleden.

De boom is weg...

bij zijn graf. -Ja.

Die had een of andere ziekte.

Ja.

Ik dacht dat het vanwege het gif was. -Nee, daar heeft het niets mee te maken.

Oké.

Hoeveel graven moeten ze verplaatsen?

Ik weet het niet echt.

Daar komen we snel genoeg achter.

Wil je iets? -Wat?

Koffie, thee, water? -O, nee, nee, nee. Bedankt.

Oké, dank je.

Ik vind dit moeilijk. -Nou...

laten we eerst horen wat ze te zeggen hebben.

Nee, ik...

Nee, ik bedoel, dat samen hier wachten, en dat ik je al jaren niet heb gezien.

Ik weet niet hoe het met je gaat.

Jij weet niet hoe het met mij gaat. Ik weet niet wat ik moet zeggen en ik moet plassen.

Nou, dan moet je maar gaan.

Gaan plassen bedoel ik.

Ja.

Best te drinken eigenlijk.

Weet je wat ik vreemd vind?

Dat dingen alleen gebeuren als het niet meer uitmaakt.

Als je het niet meer nodig hebt.

Heb je het over mij?

Dus...

het maakt je niet uit of ik hier ben of niet?

Dat zeg ik niet.

Zo klinkt het wel.

Maar zo bedoel ik het niet. Ik bedoel het op een positieve manier.

Dat...

dat je ontdekt dat je zonder iets kunt, dat je het niet meer nodig hebt.

Dat is toch positief?

Ja, maar ben je blij dat ik er ben of niet? -Ja, ik ben heel blij dat je er bent.

Oké. -Dat we hier samen zijn.

Aangespoeld bij wijze van spreken. -Dus je voelt je aangespoeld?

Ja.

Wat...

Wat was dat?

Wat is er gebeurd? -Is ie gewond?

Kom hier.

Is ie in orde? -Ik weet het niet.

31 december 2012.

Dat is lang geleden, nietwaar?

31 december 2012...

om 10 over 7.

10 over 7? -De deur ging dicht.

Ik keek op de klok, 10 over 7.

Ik ben het nooit vergeten.

Wat heb je die avond eigenlijk gedaan?

Of weet je dat niet meer? -Jawel.

Natuurlijk wel.

Ik reed naar...

ma's strandhuis, net voor middernacht.

Ik stopte bij een tankstation en ik wilde je bellen, maar toen...

dacht ik, jij verdomde idioot.

Ik bedoel, wie vertrekt er nou op zo'n dag en belt dan om middernacht? Dus...

Dus, ik heb niet gebeld.

Weet je wat me is opgevallen?

Hoe vaak je dingen doet die je eigenlijk niet wilt doen.

Heb je het over die avond? -Nee, nee... Ik bedoel...

Ik bedoel, ja, waarschijnlijk.

Je hoeft je niet te verontschuldigen. -Dat doe ik ook niet. Het is meer...

een inzicht lang na het gebeuren. Ik bedoel...

we eindigen uiteindelijk allemaal op dezelfde plaats.

We doen dingen die we liever niet doen...

of we laten dingen die we liever wel doen.

Grappig, toch? Je moet erom lachen.

Om dat van jou te horen, vind ik grappig.

Je moet erom lachen. Ja, hilarisch.

Het is grappig, toch?

Ben je nu gekwetst? -Nee.

Je bent toch niet opeens beledigd?

Wat ga je doen?

Ik moet even naar buiten.

Maar ze kunnen zo komen.

Wil je opnemen? -Nee.

Niet belangrijk?

Vind je het niet bizar...

om elkaar na al die jaren hier weer te zien?

Ik vind het wel bizar.

Een bizarre speling van het lot, toch?

Ik heb er niet echt over nagedacht.

Je ziet me voor het eerst in 10 jaar...

hier, op deze plek.

En je hebt er niet echt over nagedacht.

Ongelooflijk.

Is er iets waarover je wel hebt nagedacht? -Wat bedoel je?

Over die brief bijvoorbeeld? -Laten we eerst horen wat ze zeggen.

Wat de opties zijn, de kosten... -De kosten?

Ja, de kosten.

We hebben het over Jacob en jij begint over geld?

Sorry, zo bedoelde ik het niet.

Dat weet jij ook. Het is belachelijk om te doen alsof ik het zo bedoelde.

Edi?

Edi? -Ik heb honger.

Hier.

Vroeger was je verslaafd aan dat spul.

Ik probeer te minderen.

Wist je dat ik verslaafd was aan slaappillen?

Volgens mijn dokter konden ze geen kwaad...

en was het normaal voor een vrouw in mijn omstandigheden.

Na alles wat ik had meegemaakt, heel normaal.

Dat is toch geruststellend?

Dat het niet uit de hand zal lopen. De verslaving.

Nou, mooi niet.

Weet je wat het ergste is aan verslavingen?

Dat je er zo moeilijk vanaf komt? -Dat je zo er zo makkelijk één hebt.

Het gebeurt voor je er erg in hebt.

Je begint met een halfje en dan nog een, en nog een.

Maar niet elke avond. Alleen als het echt nodig is, natuurlijk.

En het is echt nodig.

Zoveel dingen zijn steeds vaker echt nodig.

Dingen in kleine flesjes...

of in handige doordrukstrips.

En voor je het weet, neem je er elke avond een.

Lange tijd hoopte ik dat ik de dingen achter me kon laten...

opnieuw kon beginnen.

Onzin natuurlijk.

Het wordt nooit meer hetzelfde. Wat je ook probeert, een nieuw huis, nieuwe...

vrienden, nieuwe baan.

Is dat wat je wilt?

Jij niet dan?

Alles uitgummen en opnieuw beginnen.

Ja, maar waar zou je moeten beginnen?

Waar? -Op welk punt zou je beginnen?

Wat wil je uitgummen en hoe weet je dat wat daarna komt beter zal zijn?

Wat een idiote vraag.

Sorry.

Ik mis hem.

Ik mis hem net zoveel als toen. Is dat gek?

En mis jij hem?

Ik denk elke dag aan hem, als je dat bedoelt.

Ik bedoel of je hem nog mist.

Ik weet niet echt wat ik zou moeten missen.

Dus je mist hem niet?

Ik heb me erbij neergelegd.

Dat hij er niet meer is? -Nee, dat ik hem mis, elke dag.

Ik denk elke dag aan hem.

Lijden is verslavend. Er zouden afkickklinieken voor moeten zijn...

met verplichte opname.

Klinkt een beetje gek, toch?

Het klinkt koud.

Afstandelijk.

Alsof het niet over jou gaat.

Ja, het klinkt als een mening die mensen hebben als het niet over hen gaat.

Zo'n terloopse opmerking.

Het idee dat je de controle hebt over je eigen leven...

en ook over je eigen lijden.

Ja, maar het is wel waar.

Denk je niet?

Tot op zekere... -Nee, ik denk het niet, nee.

Denk je dat uitmaakt wat je wel of niet doet...

dat je beloond of gestraft wordt?

Wat moet ik hiervan leren? Kotsmisselijk word ik van die vraag.

Wat moet ik hiervan leren? Niets.

Dat het leven soms klote is, voor sommige mensen zwaar klote...

om volkomen onverklaarbare redenen.

Waarom heb je meer dan 10 jaar niets van je laten horen?

Of leg uit waarom je bent weggegaan. -Dat weet je heel goed.

Een beetje uitleg zou fijn zijn. -Oké.

Oké, dus als ik het uitleg of als ik zeg dat het me spijt, zou dat verschil maken?

Soms is het fijn te horen dat je gelijk had.

Oké, sorry.

Het spijt me.

Voel je je nu beter?

Wauw. Je hebt er echt over nagedacht, hè?

Ik weet het niet.

Binnenkort denk ik.

Ja, ik bel je terug.

Oké. Oké, dag.

Koud, hè? -Ja.

Het spijt me. Ik was een beetje...

O, ik denk dat het gaat regenen. Vreselijk.

Ja.

Vroeger hield je van regen.

Zijn ze geweest terwijl ik weg was? -Nee.

Weet je wat?

Wat doe je? -Ik ga ze bellen.

Waarom? -Waarom niet?

We kunnen toch nog wel even wachten?

We wachten al een uur. -Heb je haast of zo?

Daar gaat het toch niet om?

Je hebt het Vianden kerkhof bereikt.

Helaas kunnen we op dit moment uw telefoontje aannemen.

U kunt ons van maandag tot vrijdag bereiken.

Dat is toch vreemd, nietwaar?

Het is vreemd...

dat de grond rond de graven niet is afgegraven...

en dat er geen bord hangt met uitleg over wat er gaat gebeuren.

Hij ligt daar in die rotzooi al...

10 jaar.

Kun je je dat voorstellen? -Niet doen. Zo moet je niet denken.

Je hebt gelijk.

Hij ligt daar toch eigenlijk niet echt? -Wat?

Hij ligt daar niet echt.

Als hij daar niet ligt, wie dan? -Je weet wel wat ik bedoel.

Je bent niets veranderd.

In al die jaren niet. -Ik probeer het gewoon anders te bekijken.

Onzin. Je probeert juist er niet naar te kijken.

Zoals altijd. -Daar gaan we weer.

Ja, loop maar weer weg.

Wat wil je dan? Wil je dat ik erop inga?

Nee, dan moet ik mijn beeld van jou te veel bijstellen.

Is er iets gebeurd? Is er iets gebeurd terwijl ik weg was?

Er is heel veel gebeurd toen je weg was.

Nee, ik bedoel toen ik net weg was. -O, bedoel je dat?

Ja. -Net? Nee, er is niets gebeurd net.

Bij nader inzien ben ik toch niet zo blij dat je hier bent.

Goed, dan kan ik beter gaan. -Ja, daar ben je goed in.

Wat wil je van me? Wil je dat ik blijf?

Als je dat wilt, zeg dat dan gewoon. Nou?

Oké.

Lafaard. -O, nee, nee. Jij gaat dit niet doen.

Het spijt me. Sorry.

Ik wil dat niet. -Ik zei sorry.

Ik wil dat niet. Dat is niet oké. Je doet dit niet.

Het spijt me. Het spijt me. Het spijt me.

Het spijt me. -Wat wil je? Wat wil je...

Wat ik wil? -Wat wil je?

O, wat wil ik?

Stop. -O, mijn God, wat ben je mager.

Nee, nee, nee, echt. -Je bent zoveel afgevallen. Eet je niet?

O, oké. Stop.

Een man alleen. Zorgt niet goed voor zichzelf.

Je moet wat meer eten. Niet te veel drinken.

Zegt niemand je dat ooit? -Ja, ja, ja.

Je moeder zeker. -Nee, mijn vrouw.

Mijn vrouw.

Ken je haar al lang?

Ongeveer twee jaar.

Al die tijd heeft je moeder niets tegen me gezegd.

Waarschijnlijk wilde ze je niet kwetsen.

Aardig.

Meelevend.

Ik haat geluk.

Gelukkige mensen.

Ze zien er zo...

gelukkig uit.

Wat zie je als je naar mij kijkt?

Moet je lachen? Grappig. Voel je je nu beter?

Kom nou. We gaan geen diepe, psychologische analyses maken, hè?

Ik vroeg alleen wat je ziet als je naar me kijkt.

Wat wil je dat ik zie? -Wat zie je?

Ik zie alleen gebreken.

Wat er niet is, maar er wel zou moeten zijn, een geschiedenis, een verleden.

Een mislukt verleden.

Ja, misschien wel. Een mislukt verleden.

Een mislukt verhaal. -Dat zie je.

Dat klopt toch ook? Wij zijn een mislukt verhaal.

Het spijt me dat ik het niet anders kan zien.

Wist je dat ik een boek schrijf?

Een boek?

Schrijf jij een boek? -Ja.

Wat voor boek?

Gewoon een boek.

Een journalistiek boek, of? -Nee.

Dus het is fictie. -Nou...

Nee. Gedeeltelijk wel, maar...

Ik wist niet dat je zulke ambities had.

Wil je weten waar het over gaat?

Oké, het gaat over een man.

Je zou kunnen zeggen dat ik het ben, of gedeeltelijk of wat dan ook.

Maar het gaat over een man...

en het gaat over een jongen. -Ik wil het niet weten.

En op een ochtend wordt de man wakker en merkt...

dat hij niet...

Ik zei: ik wil het niet weten.

Ik wil mijn kant van het verhaal vertellen. -Hoe kom je erbij...

om te schrijven over iets wat zo privé is?

De wereld is er vol van. -O, mijn God.

Wordt het nu wereldliteratuur?

Ik begrijp dat je er cynisch over doet. -Dat doe ik niet.

Ik vind het sneu. Zo met je verdriet te koop lopen, is toch pathetisch?

Ik wil het gewoon z'n juiste plek geven.

Z'n juiste plek. Waarom moeten we alles in het leven zijn juiste plek geven?

Om het boek te kunnen sluiten...

en het in de kast te zetten.

Mijn leven is geen boek dat je in de kast kunt zetten.

Als ik dood ben, misschien. Misschien dan, ja.

Dus jij bent liever je verdriet? -Ja, misschien wel.

Liever dat dan het verkopen aan iemand die er 15 euro voor geeft, als je geluk hebt.

Dat is toch van zijn fiets?

Wil je dat weten voor je boek?

Een leuke kleine anekdote over je gekke ex.

Ik heb er nog wel een paar, hoor, met sappige details.

Altijd goed voor de verkoop.

Ik had niet verwacht dat je er blij mee zou zijn.

Goed. -Ja.

Maar in zekere zin...

schrijf ik het ook voor jou.

Of voor ons in ieder geval.

Oké.

Vertel eens.

Wat is dat 'ons' dan?

Wat zijn wij, wij samen dan, in jouw ogen?

Wij zijn...

een man en een vrouw die een kind hebben verloren.

Of misschien moet ik zeggen, die eerst een kind verloren...

en toen elkaar.

of die een kind verloren en toen zichzelf...

en daarna elkaar.

Ja. Dat is een hele...

heldere en beknopte samenvatting van ons, ja.

Als je alleen verdriet voelt als je aan iemand denkt...

als je aan iemand denkt van wie je zo ongelooflijk veel hebt gehouden...

en als er niets komt om de plaats van dat verdriet in te nemen...

doe je dan niet iets ongelooflijk verkeerd?

Ik ben verdrietig.

Daar heb ik recht op. Ik heb een kind verloren. Wij hebben een kind verloren.

Dan heb je recht op verdriet. -Stel dat je nog een kind had.

Zou die dan zijn hele leven maar moeten omgaan met rouwende ouders?

Alleen omdat zij vinden dat ze daar recht op hebben?

Ik heb geen ander kind. -Ja, maar stel.

Ja.

Weet je nog dat iemand zei dat we een nieuwe moesten nemen?

'Een nieuwe'

Alsof ze het over een kat hadden.

Misschien hadden we dat moeten doen.

Ja, ik bedoel, wordt het beter als je niet doorgaat? Nee.

Wordt het beter als je wel doorgaat?

Het is het proberen waard, toch?

Je bent vader.

Je bent de vader van een ander kind, hè?

Wat maakt dat voor verschil?

Ben je de vader van een ander kind? -Wat maakt het uit?

Is het een jongen of een meisje? -Ik heb geen ander kind.

Nog niet.

Val is zwanger. -Val?

Ja. Zo heet ze. Valerie. Val.

Haar naam is Valerie. -Ja.

En Valerie is zwanger? -Ja.

Van jou? -Ja.

Hoe oud is ze?

Wat maakt dat uit? -Jong, natuurlijk.

Jong. Optimistisch.

Vrolijk. Je moeder is vast dol op haar.

God, je bent zo verbitterd. -Ja, hoe zou dat nou komen?

Je denkt dat jij de enige bent met pijn. De enige met pijn of verdriet.

Alles was altijd jouw verhaal, jouw drama, jouw lijden, jouw verlies.

Alsof ik er niets mee te maken had. Helemaal niets.

Jij hebt niet gezien dat hij werd overreden. Je was er niet.

Nee, ik heb het niet zien gebeuren. Ik was er niet bij.

Ik zat op de redactie een of ander lulverhaal te typen.

Nee, ik heb het niet zien gebeuren, maar ik heb het wel gevoeld. Ik voel het.

Ik voel het...

Hier.

Toen ik net in Nederland was, heb ik veel hardgelopen.

Om de pijn te verzachten, die vreselijke pijn die je voelt...

in je maag en je borst.

Ik rende kilometerslang en had geen idee waar ik heenging.

Ik zette de ene voet voor de andere.

Maar gelukkig, aan het einde van de reis...

stond een jonge vrouw te wachten...

en ze opende haar armen en nam je mee naar haar prachtige huis.

En ja...

toen wist je dat je was thuisgekomen.

En na jaren en jaren van rennen...

was je eindelijk waar je moest zijn.

Thuis.

Bij Valerie.

En voor je het wist...

was je mooie, gelukkige vrouwtje in verwachting.

En toen dacht je opeens: Wacht even.

Vroeger had ik ergens een zoon, lang geleden...

die tragisch werd overreden door een automobilist...

die door de straat scheurde met 80 km/u.

Ja, het was triest, maar weet je, gelukkig gaat het leven door.

En in dat grijze brein...

ontstond toen een briljant idee.

Ik ga er een boek over schrijven.

Ja, een boek over mij en mijn zoon en hoe moeilijk het allemaal was.

Ook al moest je diep graven in je geheugen...

omdat je bijna niet meer wist hoe dat allemaal gegaan was.

Maar misschien kan ik, je zielige ex-vrouw, je een beetje helpen met de details...

want bij mij is het nooit overgegaan, nooit.

Elk moment...

elk detail...

alles...

alles...

alles is opgeslagen in dit hoofd.

Perfect bewaard gebleven.

Sorry.

Je bent kwaad omdat ik wegging. Dat snap ik.

Ja.

Je liet me in de steek. Dat is een feit.

Ja, ik vertrok op oudejaarsavond om 10 over 7, met twee koffers.

Dat is een feit. -Ja.

Laten we al die feiten nog eens doornemen, oké?

Weet je nog wat ik droeg?

Wat voor weer het was? -Een rode sweater.

Geheugen voor details.

Ik zou bijna zeggen een schrijversgeheugen. -Moet ik me weer verontschuldigen?

Wil je dat? -Het spijt me.

Nou, heel nobel. Het spijt je. -Heb jij spijt?

Waarvan? -Je hebt niets gedaan.

Dat klopt, ik heb niets gedaan. -Inderdaad.

Wat wil je zeggen? -Ik vertrok op oudejaarsavond...

10 over 7, twee koffers in mijn hand.

Je kwam me niet achterna, probeerde me niet tegen te houden.

Bravo. Je hebt niets gedaan.

Ongelooflijk hoe jij de dingen omdraait. Nog steeds.

Ik vind het ongelooflijk hoe jij je wentelt in zelfmedelijden.

Je weet niet waar je het over hebt.

Geen woord van jou in 10 jaar.

En dan dit. -Dan wat?

Dan...

dit.

Ik had gehoopt dat de dingen veranderd waren.

Ik hoopte dat jij veranderd was.

En jij? -Ik ben veranderd.

Ik ben heel veel veranderd. -Ik ook.

In sommige dingen...

Ik heb me neergelegd bij wat me is overkomen.

Sorry. Ons.

Ik zeg niet dat ik het accepteer of dat ik het begrijp...

maar ik heb neergelegd bij het feit dat dit mijn leven is.

Ik doe dingen, weet je.

Ik heb vrienden, ik heb een baan.

Ik ga naar de bioscoop, ik neem mijn studenten mee naar het museum.

Het is allemaal heel normaal.

Als een normaal leven, bedoel ik.

Ik sta op.

Ik ontbijt.

Ik lees de krant.

Ik kan praten over dingen die in de wereld gebeuren.

Ik doe mee. Ik doe mijn best.

Ik doe mee.

Wil je gewoon zo doorgaan, voor de rest van je leven?

Ik begrijp je niet. -Waarom moet je me begrijpen?

Omdat we samen een verleden hebben. We delen een geschiedenis,

Die nooit meer zal verdwijnen, hoe hard we ook proberen.

Ik wil er een streep onder zetten. Ik wil daar samen een streep onder zetten.

Er een streep onder zetten? -Ja.

Je bent echt goed in metaforen, hè? Ik meen het.

Er een streep onder zetten.

Ik kan echt merken dat je schrijver bent.

Gek. Ik dacht dat schrijver zijn iets was...

wat je heel je leven in je had, waar je niet omheen kon.

Ik wist niet dat je...

na je 50e nog kon ontdekken dat je schrijver was.

Maar goed om te weten dat het nog kan. Dat zelfs ik...

nog steeds iets kan worden. Dat ik dat nog kan ontdekken.

Wat ga je doen? -Ik ga.

Misschien kun je iets anders doen voor de verandering.

Toen ik hierheen reed, moest ik denken aan...

jou. Ik dacht aan toen we elkaar 20 jaar geleden ontmoetten.

Ik herinnerde me dat je hier een klein kuiltje in je wang had.

Precies hier, als je lachte en...

Ik wilde zeggen dat ik me dat herinnerde.

Ik wilde zeggen hoeveel ik hield van die herinnering...

van jou als je lachte.

Ja, daar is het.

Ik kon de auto niet starten.

Nou ja, hij wilde wel starten, maar ik kon het niet.

Ken je dat?

Ik kwam de beheerder tegen. Ik liet hem de brief zien en hij vertelde...

dat ze inderdaad...

Ze waren een paar graven aan het ruimen, maar dat waren oude...

van begin 1900 en dat ze...

Er stond een stuk over in de plaatselijke krant.

Het bezorgde hem slapeloze nachten, zei hij.

Je haat me, hè.

Nee. -Als je me niet haat, wat dan?

Jij wil dat ik zeg dat ik nog steeds van je hou...

zodat jij kunt zeggen:

Ik weet het niet.

Ben ik zo? -Ja.

Zo wil ik niet zijn.

Ja.

Wil je ergens anders heen?

Zeker weten?

Ik kan je brengen, hoor.

Wil je naar jouw huis? -Nee. Niet naar mijn huis.

Wat ga je dan doen?

Ik wil gewoon hier blijven. -Goed.

Ik wil dat je zegt dat alles uiteindelijk goed komt.

Alles komt uiteindelijk goed.

Ja.

Op mijn sterfbed, waarschijnlijk.

Is dat grappig? -Ja, verdomd grappig.

Ja.

Ik heb soms het gevoel...

dat mijn hoofd vol zit met allerlei dingen die ik niet kan...

Niet kan vergeten, toch?

Die ik niet mag vergeten. -Ja.

Bedankt.

Ik weet nog dat ik het ziekenhuis inliep...

door de glazen deuren, de schuifdeuren...

en het leek wel een supermarkt.

Er was een restaurant in de foyer, met tafels en stoelen...

en we zeiden dat we daar...

over een week met Jacob zouden zitten...

en ijs zouden eten of wat dan ook.

Weet je nog?

Ja.

Hij is er bij elke stap die ik zet.

Hij is er, overal.

Soms zie ik een man met een jongen achter op zijn fiets...

of voetballen in het park of zwemmen in de zee.

En dan denk ik: Ben ik die man, is hij die jongen?

Weet je.

Blijft het voor altijd zo?

Wat heeft het voor zin om door te gaan?

Het regent niet meer.

Een stukje wandelen?

Ja. -Oké.

Weet je nog dat ik je vroeg:

Denk je dat zulke dingen zin hebben?

En je keek me aan alsof ik gek was.

En je zei dat dit soort dingen geen zin hebben, geen reden.

Deze dingen gebeuren zomaar. Ze gebeuren toevallig.

Dat was jouw standpunt. En...

dat standpunt dat...

zoog me naar beneden, waardoor ik geen lucht meer kreeg.

Ja, het spijt me. Zo ben ik nu eenmaal.

Dat geloof ik niet.

Soms zie ik mensen die iets veel ergers hebben meegemaakt...

en ermee hebben leren leven.

En ze zeggen dat ze gelukkig zijn.

En ik zie ze gelukkig zijn.

Dan vraag ik me af...

wat doe ik verkeerd? Wat is er mis met mij?

Begrijp je dat? -Ja.

Waarom ging je weg?

Waarom die avond?

Ik kon het gewoon niet.

Ik kon het niet aan.

Gelukkig Nieuwjaar. Tellen totdat het 12 uur was.

Het glas heffen, naar je kijken. Je omhelzen.

Ik kon het gewoon niet.

Ik weet nog hoe de deur met een zachte klik dichtviel. Gewoon.

Alsof je naar je werk ging of boodschappen ging doen...

alsof je zo terug zou zijn.

En toen startte de auto.

Ik telde, 30 seconden tot de auto wegreed.

30 seconden om van gedachten te veranderen.

Ik bleef tellen, 15 seconden, tot het geluid van de auto verdwenen was.

Ik keek op de klok, 10 minuten over 7.

Het klopt wat je zegt. Ik heb niets gedaan.

Ik liet je gewoon gaan.

Met twee koffers in je handen op oudejaarsavond.

Het was...

zo moeilijk om weg te rijden. Zo verdomde moeilijk.

Bij elk kruispunt dacht ik: ga terug, ga terug.

Bij elk stoplicht: ga terug, ga terug.

Maar ik kon het niet. Ik kon het gewoon niet.

Ik zat de hele avond bij het raam. In het donker.

En ik moest steeds denken aan de laatste momenten met Jacob in het ziekenhuis.

Jij aan de ene kant van zijn bed en ik aan de andere kant...

en iemand zei: We gaan hem nu loskoppelen.

Hoelang hebben we nog?

Een paar minuten.

Een kwartier.

En ik dacht: dit is niet het moment om te huilen.

Dus ik hield hem stevig vast.

Voor het eerst in weken hield ik hem stevig vast.

Zonder slangen aan zijn lichaam. Zonder dat...

zuigende geluid van het beademingsapparaat. Het piepen van de monitor.

Alleen hij en ik.

Ik voelde zijn borst op en neer gaan...

en zijn vingers in mijn...

Warm bloed, kloppend bloed.

Alleen ik en hij.

De wereld stond stil.

Op de een of andere manier was het een compleet moment.

Ik en hij.

9 minuten.

Uiteindelijk waren het 9 minuten.

Hoe kwam je op het idee voor die brief?

Nou, er stond iets in de krant over...

het ruimen van oude graven en het hele gedoe daarover.

En dat van de grond?

Dat was bij de oude gasfabriek.

Die twee dingen stonden op dezelfde pagina.

Ik weet dat je denkt dat ik gek ben. -Ja.

Ja.

Heb je hulp gekregen? Dat wilde je niet, maar heb je hulp gezocht?

Ik ben overal geweest.

Psychologen. Therapeuten.

Ze zeiden allemaal hetzelfde. Ja, het is moeilijk.

Ja, het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ja.

Ik wil weer gelukkig zijn. Is dat te veel gevraagd?

Nee, ik denk het niet.

Ik wil dat iemand me redt.

Zo werkt het niet. -Dat kun jij makkelijk zeggen.

Jij bent gered.

Je hebt een nieuwe vrouw en binnenkort een nieuw kind.

Wil je weten wat mij werkelijk gered heeft? -Ja.

Ja. Zeker weten?

Beloof dat je niet zult lachen.

Beloof het me. -Ik zal niet lachen.

Beloof het me. -Ik beloof het.

Oké.

Ik ging zingen.

Je zei... Het is grappig. Je zei dat je... Oké.

Het is toch grappig? Nee, het is grappig.

Zeg dat je bij een kerkkoor bent gegaan.

Nou, het is een koor. Het is een koor.

Het is een koor.

Ik vind het mooi dat jij in een koor zit.

Dat is aardig van je. Oké, dus, ik...

We repeteren op een school.

En op een dag... Dit is echt waar.

Op een dag was ik heel vroeg voor de repetitie. Ik stond daar...

te wachten op de anderen.

En ik hoorde deze man zingen...

en hij had een prachtige stem.

Zo'n stem die je helemaal laat trillen. Die door je heengaat.

En het was alsof ik het zelf zong, snap je?

Het was...

En plotseling dacht ik...

wat als dit het is?

Oké? Wat als er niets beters is, niets mooiers...

langskomt dan dit. Wat als dit het is?

Oké? En ik.... -Dat lijkt me verschrikkelijk.

Nee, maar...

Het zou toch een opluchting zijn? In zekere zin. Ik bedoel...

niet...

iets anders willen, niets anders verwachten.

Dit is het. -Dat is absurd.

Gelukkig zijn omdat er niets meer is. Geen verwachtingen meer.

Het zou rustgevend zijn, toch? -Maar niet erg hoopvol.

Wat wil je? Hoop of rust.

Beide.

Je hoorde die man zingen en dacht:

Wat als alles blijft zoals het nu is?

Ja. -Wat dan?

Dan was ik gewoon... had ik rust, weet je?

Ja.

Dat geloof ik niet.

Het maakt niet uit of je het gelooft of niet. Het is toch gebeurd.

Ik haat dat.

Dit soort verhalen die sommige mensen gewoon overkomt.

Verhalen die niet logisch zijn, die je niet zelf kunt herhalen.

Het idee dat je eerst het licht moet zien.

Alleen vertelt niemand je ooit hoe je dat voor elkaar krijgt.

Zing je vaak? -Ongeveer één keer per week.

En jij? -Nee.

Jij zong altijd voor hem.

Weet je dat? -Ja.

Toen hij een baby was. -Ja.

En ook in het ziekenhuis.

Zong ik in het ziekenhuis? -Ja.

Ja.

Weet je nog?

Op de dag dat hij stierf.

En...

ik hield jou vast en jij hield hem vast...

Je had je lippen tegen zijn voorhoofd gedrukt en ik zag je lippen bewegen.

En je zong voor hem en...

Ik kon niet horen wat het was, maar...

Weet je het niet meer?

Weet je het zeker? -Ja.

Ja, ja.

Gaat het?

Ja, ik wil hier weg.

Nu?

Ja, nu. -Nu onmiddellijk?

Nu onmiddellijk. -Om wat ik net zei.

Nee, nee, het is...

het komt door alles van vandaag. Alles.

Ik wil hier gewoon weg. Ik wil naar huis.

Wil je dat ik je breng? -Nee, ik wil alleen naar huis.

Oké.

Ik wil je zo niet achterlaten.

Het spijt me zo, Lucas.

Je moet me geloven. Het spijt me echt.

Ik wil je zo niet achterlaten. -Het is goed.

Is er iets wat ik voor je kan doen? -Nee, niets, dank je.

Nee, helemaal niets? -Misschien me vasthouden.