Original subtitles

- Poprzednio... w "The Endgame"...

- Dla kogo pracujesz?

- Ludzie pracują dla mnie.

- Co się stało ze złotem? - Całe złoto to glina.

- Wydałaś swojego męża FBI.

- Zajrzałaś do mojego męża? - A ty zajrzałaś do mojego?

- Kiedy zmarł? - 18 miesięcy temu.

- Powtarzanie planu w kółko.

- Wszystko pójdzie jak po maśle.

A oto nasza ciężarówka numer jeden.

- Pozostałe? - Przyjadą.

- Prezydent Wright obserwował atak

na wesele Fedorowej, jest też właścicielem kopalni gliny,

w której robiono fałszywe złote cegły.

Czy są jakiekolwiek wątpliwości,

że jest zamieszany w kradzież złota?

- Czy myślisz, że prezydent

zajmie się moim dzieckiem tak jak FBI?

- "Mały ziemniak, gdy się rodzi, pokrywa ziemię na każdej części".

Chodzi o córkę Eleny.

- Zmusiła mnie do przyznania się do odpowiedzialności za śmierć.

Umieściła je na pendrive'ie,

a następnie włożyła do tej małej rosyjskiej lalki.

- Martwię się rozmachem Stephanie Tirado.

Dostęp do złota Rezerw Federalnych

będę miał tylko wtedy, gdy będę u władzy.

- Jesteś tylko pionkiem dla Beloków.

- Masz bardzo ostry język.

- Dokąd mnie zabierasz?

- Niebezpieczny biznes.

Fedorowa powiedziałaby to samo, tyle że ona nie żyje.

Mam nadzieję, że Elena przygotowała Cię na to, co ma nadejść.

- Zobaczymy, co będzie.

- Dobra, ostatnia historia przed snem.

- Kolejna o królu i złocie.

Oczywiście, złym królu.

Zły król ukradł całe złoto z wioski, ale nie chciał,

żeby ktokolwiek wiedział, że je ukradł.

Zaniósł je do swojego więzienia, gdzie zostało przetopione.

A więźniowie przekształcili je w coś,

czego nikt nie podejrzewałby, że jest ze złota.

- W co?

- Guziki.

Następnie jego poplecznik przyprowadził wozy,

aby przewieźć złoto w sekretne miejsce.

- Dlaczego to zrobił?

- Ponieważ on

i wszyscy wokół niego byli chciwi.

- Prawie gotowe, Naczelniku.

- Czy Elena Fedorowa w końcu mówi?

- Tak.

Poznajemy pełniejszy obraz

jej zbrodni,

międzynarodowych transakcji zbrojeniowych,

oblężenia siedmiu banków w Nowym Jorku.

Cała ta historia wkrótce się zakończy.

Nasz nóż jest na gardle tej terrorystki.

- On kłamie. Ona nic nie mówi.

- Bo nie żyje? - Ona żyje.

Nie wierzę w jej śmierć. - Nic go nie obali.

- Nie obrałaby sobie za cel prezydenta Stanów Zjednoczonych

bez planu ucieczki.

- Plany nie zawsze się udają. Ale jej ma szanse powodzenia.

- Informacja o tym, że została zabrana z Fort Totten

nigdy nie została podana do publicznej wiadomości.

- Zgadza się.

- A jednak konsola nie mrugnęła ani razu,

odkąd ją zabrano.

- Nie zwróciłem uwagi, że nie mruga.

- Wiadomości ustały,

bo jej ludzie wiedzą, że jej tu nie ma.

- Racja. A jednym z jej ludzi jest...

- Może znać jej plan.

- Nie wiem, czy przekonam go, żeby wydał nam Elenę,

ale w tej chwili to jedyny trop, jaki mamy.

I wiem, że gdziekolwiek znajdziemy Elenę,

znajdziemy też złoto i będziemy mogli załatwić tego sukinsyna.

Jedziemy do więzienia.

- Uważajcie na siebie.

- Następne pytanie, proszę.

- Zły król nie wiedział,

że jego najgorszy wróg...

- Kto? - Brazylijska królowa.

Miała plan, jak odzyskać skradzione złoto.

- To już wszystko.

- Zamknąć bramy. - To samochód federalny, szefie.

- Co jest do cholery?

- I ta brazylijska królowa

wiedziała, że jej plan się powiedzie.

- Bo była mądra?

Ponieważ była po stronie dobra.

- Jest blisko. Pośpieszmy się.

- Pozew rozwodowy?

Anthony, co tak długo?

- Zamykamy!

Zbierać się! Odwiedziny zakończone!

Kierujcie się do wejścia, zbierzcie rzeczy osobiste!

- Przepraszam pana.

Agent federalny. Co się dzieje, do cholery?

- Ucieczka. Musicie natychmiast wyjechać.

- Dziwny zbieg okoliczności.

- Proszę wezwać naczelnika

i powiedzieć mu, że jesteśmy tu z upoważnienia

dyrektora FBI.

Natychmiast, proszę.

- Holmes, mamy tu FBI. Niech poszukają naczelnika.

- Tutaj. - Zakopana? Nie może być.

- W tym miejscu sygnał się urywa.

Pośpieszcie się. Kopcie!

- To Owen, a ten drugi uciekinier,

jak się nazywa? - Timothy Collins...

odsiedział pięć lat za napad z bronią w ręku.

- Pracowali razem? - Na hali produkcyjnej.

- Co robili? - Wybijali guziki.

- To jest Collins.

- Muszę porozmawiać z funkcjonariuszami.

- Anthony, ten człowiek nie nazywa się Collins.

To Siergiej Wodianow.

- Nie.

On umarł.

- Elena przez cały czas kłamała.

- Agentko Turner, powiedziałam pani prawdę.

We wszystkim, co kiedykolwiek ci dałam.

Nigdy cię nie okłamałam, agentko Turner.

- Fedorowa i jej gadanie o ulepszaniu świata,

zwodzenie mnie,

mówienie, że chodzi o powstrzymanie korupcji,

podczas gdy cały czas...

chodziło o pieniądze.

Jak myślisz, Anthony, z czego zrobione są te guziki?

- Ze złota.

Przetopili sztaby i zrobili guziki.

- Będę potrzebowała listów przewozowych

czterech ciężarówek, które wyjechały z placu,

i muszę dokładnie wiedzieć, dokąd jechały

i jaką trasę miały pokonać.

I nie mam czasu na wyjaśnienia.

- Lady Belok, mamy problem.

- Szybciej! - To trumna.

- Jak kończy się ta historia, mamo?

- Brazylijska królowa kradnie złoto.

Zły król zostaje zniszczony,

i wszyscy żyją długo i szczęśliwie.

- Mamy nadzieję.

- Elena?

- Za późno.

Nie. To niemożliwe.

- Elena, ocknij się.

- Zakończmy to.

- Panie prezydencie, prosił pan o spotkanie.

- Patrick, widziałeś konferencję prasową.

- Bardzo efektywna.

- Łagodny środek uspokajający w ogarniętym szaleństwem kraju.

Utrzyma się jakieś dwie godziny.

- Mam pewne poszlaki dotyczące poszukiwanego złota...

kiedy zostało zabrane z Rezerw

i dokąd je przewieziono.

- Ważniejsze jest to, że w obiegu

jest fragment fałszywego dowodu dotyczącego Totten.

- Fałszywe dowody.

- Dyrektor Réal i agentka Turner

są w posiadaniu spreparowanej rozmowy obciążającej mnie,

zapisanej na identycznym pendrive jak ten.

- Spreparowanej przez Fedorową? - A kogo innego?

Uznane jako prawdziwe, mogą być bardzo szkodliwe.

- Nic o tym nie słyszałem.

Widzę, że Val Turner

jest zdolna do wielu rzeczy, ale fałszywe dowody...

- Wiem. To szaleństwo.

Ona jest pod urokiem tej kobiety.

- Z pewnością przyjrzę się temu.

- Dobrze. Tylko po cichu. To jest...

- SMS z nieznanego numeru. "Doniesienia o moim zgonie...".

- Mam taki sam.

- Nieznany nadawca...

"Doniesienia o moim zgonie były mocno przesadzone".

- Cholera, ona żyje.

- Jej "zgonie"?

Nie wiedziałem, że myśleliśmy, że nie żyje.

To znaczy...

Nie wiedziałem, że była celem ataku.

- Chcesz zająć miejsce przy stole?

Znajdź ją.

- Mam pomysł, jak ją zwabić.

Jej dziecko jest na północy stanu.

Mam agentów w pobliżu.

Przyprowadzę dziewczynkę osobiście.

- Dyrektorze. - Doak, na polecenie prezydenta

jedzie po dziecko Fedorowej

na północ stanu.

- Mamy jechać i go powstrzymać?

- Jeśli chcemy znaleźć Fedorową, znajdziemy jej męża.

Jeździ z miliardami w złocie.

Będą mieli plan spotkania.

- Mam jednostki specjalne pracujące

nad czterema nieoznakowanymi, białymi ciężarówkami.

- Jeśli chcemy ich powstrzymać,

musimy myśleć jak oni.

Zawsze mają jakiś plan. - To znaczy?

- Wszystko wskazuje, że te ciężarówki

jeżdżą teraz z innymi tablicami

i prawdopodobnie nie są już nieoznakowane.

- Ruszamy! No dalej!

- Chodźmy!

- Zasnęła.

Książka wypadła jej z ręki jakieś pięć minut temu.

- Ustaw drużynę na miejscach, z przodu i z tyłu.

- Czego oczekujemy?

- Czegokolwiek.

- FBI!

- Co, do diabła?

Uprzedzili nas!

Obserwowaliśmy ich przez cały czas

nie spuszczaliśmy domu z oczu.

- Wyszli kiedy podchodziliśmy, muszą być niedaleko.

Stare domy w tej okolicy,

miały tunele z czasów prohibicji.

Chodźmy.

Moje dziecko, moja dziewczynka.

Pozwól mi spojrzeć na Ciebie.

Och, twoja buzia.

Jesteś piękna.

Wyglądasz tak dorośle.

- Tęskniłam za tobą, mamo.

- Ja też tęskniłam za tobą.

Nie potrafię powiedzieć, jak bardzo.

- Są maksymalnie dwie minuty za nami. - Tak, tak. Oczywiście.

Chodźmy po tatę i ruszamy w drogę, dobrze?

Biegnijmy. Chodź.

- Znaleźć je!

- Dziecko i opiekunka zniknęły z domu.

- Co powiedziałam?

Zapomnij o Fedorowej, skup się na Siergieju i Owenie.

- Nigdy nie znajdziemy ciężarówek na drodze.

Potrzebujemy celu.

- Biżuteria, rozumiem... posągi, sztuka, ale guziki?

Dlaczego ze wszystkich rzeczy, które można zrobić ze złota,

zrobiono coś tak zwyczajnego?

- Aby ukryć to na widoku.

- Mogą przewozić towar bez wzbudzania podejrzeń.

- Złoto jest ciężkie.

Transport takiej ilości odbywa się albo pociągiem, albo...

- Kontenerowcem.

- Poszukam najbliższych portów.

- Wraz z listą wszystkich statków, które dziś odpływają.

Będą chcieli mieć je jak najszybciej na otwartych wodach.

- Ale przecież całe to złoto jest w rękach Beloka, prawda?

Co robią Siergiej i Owen?

- Odbierają je.

Przynajmniej z ciężarówki, w której są. - W jaki sposób?

- Będąc nimi lub Eleną, porwałabym ją.

- To jest nasz przystanek.

- Trzy, dwa, jeden.

Wyskakuj!

- Dodaj dazu, Owen. Musimy ich dogonić.

- Zabrakło nam kilku sekund, sir.

Próbujemy namierzyć SUV-a, ale...

- To dowodzi twojego braku zdolności

do radzenia sobie z większym zadaniem.

- Proszę pana, poniosę konsekwencje tego.

- Przechodzimy do planu B.

Moi ludzie przesłuchiwali Fedorową przez 24 godziny.

I wiesz, co nam powiedziała?

- Nie, proszę pana.

- Prowadzi kampanię osobistej zemsty,

aby zniszczyć moją prezydenturę

i doprowadzić do upadku amerykańskiej demokracji.

To jest jej ostateczny cel, Doak.

Rozumiesz, że na tym najwyższym szczeblu zarządzania

czasami cel uświęca środki?

- Co mam zrobić?

- Dowody, które Fedorowa przekazała FBI,

muszą zniknąć.

- Skręć tutaj, teraz.

- Następny przystanek: Teterboro.

- Mamy to.

- Szefowi się to nie spodoba.

Straciliśmy numer cztery. - Zgubił się?

- Nie ma go za nami.

Jedź do doków.

Jeśli Elena ukradła jedną z ciężarówek,

odzyskamy ją później.

- Poinformuję o tym innych.

- Dobra, chłopaki, mamy pół godziny.

- Włóżcie wszystkie guziki do kontenera.

- Po zamknięciu kontenerów

załadujemy je na statek, i wyruszymy w rejs.

- Kiedy to zrobimy, ciężarówki i ochrona

rozpłyną się.

- Włóż wszystkie skrzynie do kontenera.

- Mamy pół godziny.

- Nie ma odwrotu.

- Agentko Turner, nie miałyśmy okazji się pożegnać.

- Bo to nie jest pożegnanie. Będę na ciebie polowała.

- Ale ja wyjeżdżam z miasta. - To jeszcze nie koniec, Eleno.

- Jeszcze nie, ale częściowo zakończy się dzisiaj.

Skończy się tam, gdzie się zaczęło.

- Zawsze zagadki i kłamstwa.

Powiedziałaś, że zawsze byłaś ze mną szczera.

Kłamstwa, każde słowo jest kłamstwem.

- Nie czas na to.

- Przyjaźń, korupcja, kłamstwa.

- Okłamałam Cię w jednym temacie.

Przepraszam za to.

Od tego zależał cały plan.

- No cóż, wszystko wybaczone.

- Masz jeszcze jedną, ostatnią misję... ratunek.

- Kogo teraz narażasz na niebezpieczeństwo?

- Dowiedz się, gdzie, a będziesz wiedziała, kogo.

I jeszcze jedna rada, tym razem bezpośrednia...

tylko strażnicy mają broń, nie kierowcy.

- Zapomnę o każdym słowie.

- Tylko jedna broń na ciężarówkę, strażnik.

- Dlaczego, do cholery, wierzymy w to, co ona mówi?

- Nie jestem pewna, czy mamy wybór.

- Czyli trzech z nich i dwóch z nas,

jeśli ona mówi prawdę.

- To się okaże.

- W porządku, zamykamy!

FBI!

Zatrzymajcie się i podnieście ręce do góry!

- Osłaniaj mnie.

Rzuć broń!

- Uwaga! Teren jest gorący!

- ERT znalazł trzy kolejne kontenery transportowe

wypełnione złotem.

Miałaś rację, musieli przewozić ładunek etapami.

- Te ciężarówki były ostatnimi.

- W międzyczasie sprawdziliśmy odciski palców

kierowców i agentów Beloka, głównie Białorusini

i Rosjanie, notowani w rejestrach karnych.

- "Głównie"? - Cóż, jeden z nich

nie jest taki jak inni.

Odciski jednego z kierowców prowadzą do armii USA.

Powiedział, że nazywa się Ivan Popov, a według

odcisków to Aaron Spiivak z Hackensack w New Jersey.

- Dalej.

Dobrze...

Ivan - a może Aaron?

Jaka jest Twoja historia? Jak nawiązałeś kontakt z Belokami?

- Nie mam ci nic do powiedzenia.

- Dyrektorze.

- Czy masz agenta Beloka o nazwisku Aaron Spiivak?

- Tak. Jak ty...

- Właśnie dzwonił do mnie dyrektor CIA.

- Jest jednym z nich. - Wygląda na to, że tak.

Jego przykrywka jest nadal nienaruszona?

- Z tego, co wiem, tak. - Dobrze.

Przesłuchaj go jak resztę. Zajmą się nim.

- Czy to oznacza, że przez cały czas CIA

było w to zaangażowane? - Dyrektor Takayama

powiedział mi, że śledzą Śnieżkę mniej więcej

od tak dawna, jak ty, Val.

Belokowie pojawili się na radarze całkiem niedawno.

Skąd wiedzieli o zaginionym złocie?

- Dyrektor...

On powiedział, że mieli człowieka w więzieniu Peekskill.

- Masz na myśli...

mojego męża?

Owen działał pod przykrywką w CIA.

- Tak to zrozumiałem.

- Gdzie on jest teraz?

- CIA twierdzi, że Śnieżka zabrała jedną z ciężarówek.

- Ich cięcie. - Dzięki Owenowi wiedzą,

że ciężarówka zmierza na lotnisko Teterboro.

Tam czeka na nich Agencja.

- To jest to...

cały ten czas, całe planowanie...

cały cholerny rok za kratkami

i oto jesteśmy, tak jak powiedziała Elena.

Udało się.

- Nie do końca.

- Co masz na myśli?

- Skręć tutaj.

Skręć tutaj.

- Réal powiedział, że CIA spodziewa się ich w Teterboro,

ale coś mi mówi,

że nie tam się udają.

- Informacje pochodziły bezpośrednio od Owena.

Dlaczego miałby wprowadzić CIA w błąd?

- Może nie wiedział.

Elena powiedziała mi wcześniej przez telefon

coś o ratunku i o tym,

że odbędzie się on tam, gdzie wszystko się zaczęło.

- Skok, jej schwytanie, cała ta cholerna sprawa?

- Może miała na myśli swoją historię.

Zamach bombowy na kościół. - Na Białorusi.

- Poszukaj białoruskich kościołów w okolicy.

- Dwa...

jeden w Highland Park, drugi w South River.

- Dobrze, każde z nas weźmie po jednym.

- Rozdzielanie się nie jest dobrym pomysłem, Val.

- Nie ma czasu, Anthony.

Jeśli mówimy o akcji ratunkowej, musimy działać szybko.

- Jak... - Ominęłam Secret Service?

Są bardziej lojalni wobec mnie, niż wobec ciebie.

Więc...

- Więc...

CIA znalazło złoto,

ponieważ śledziło Królewnę Śnieżkę.

Teraz...

Wezwałem już dyrektora Takayamę do Owalu.

W raportach nie wspomni o Beloksach,

a jako sprawców wskaże Śnieżkę i Fedorową.

Prasa kupi wszystko, co im sprzedamy.

- To bez sensu.

To był piękny plan...

w ten sposób moja rodzina

stałaby się najpotężniejszą

organizacją na świecie.

Zapewniłoby to realizację programu.

Teraz, zniszczonego...

przez Elenę Fedorową,

kobietę, która przez tyle lat rujnowała mi życie,

i zabrała mi tak wiele.

Mogłeś ją usunąć.

Ale nie.

- Słuchaj, jestem prezydentem Stanów Zjednoczonych.

Jeśli mnie zabijesz... - Zabić cię?

Nie.

Jesteś nadal użyteczny.

- Ale trzeba zrobić wiele,

aby nadrobić ten bałagan.

Jesteś mi to winien.

- Zatrzymaj ciężarówkę.

Wysiadaj.

Na kolana.

Daj spokój.

Pomyśl o wszystkim, co przeszliśmy.

Jestem twoim przyjacielem.

- Czy podczas pobytu w Argentynie

wierzyłeś w naszą misję,

czy zawsze chciałeś nas sprzedać?

Tak się nie stało.

- Słyszałeś naszą historię!

Cały ból, który znosiliśmy, wszystko, co straciliśmy.

Chcieliśmy tylko sprawiedliwości.

- I ciężarówki pełnej złota.

- Wiesz co, przyjacielu? Zmieniłem zdanie.

Nie muszę tego słuchać.

- Nie ruszaj się!

- Naprawdę chcesz umrzeć, Siergiej?

No dalej, sprawdź mnie.

- Val, musimy się stąd wydostać.

- Już za późno.

- Nie ruszałbym się z miejsca.

- Kochanie!

Jak ja za tobą tęskniłam.

- Poddaj się, Eleno.

- Mam przewagę liczebną.

Poddaj się, agentko Turner.

Agenci Turner.

- Kiedy dowiedziałaś się, że pracuję dla Agencji?

- Wiedzieliśmy o tym, zanim wszedłeś

do argentyńskiej restauracji.

Rozważaliśmy, czy nie pozwolić ci umrzeć tamtego dnia.

Potem zaczął mówić o tobie

i plan zaczął nabierać realnych kształtów.

- Teraz Ameryka odzyskała swoją część złota,

a my swoją.

Wykonałeś swoje zadanie. Odejdź.

- Nie zabierzesz ani grosza.

- Zasłużyliśmy na to. - Odchodzimy.

Osobiście wolałabym pozwolić ci żyć,

ale jeśli trzeba będzie przelać więcej krwi,

on umrze pierwszy.

Rzuć broń.

Odrzuć ją, podnieś ręce.

Wiem, że mną gardzisz.

- Delikatnie mówiąc.

- Ale zanim pójdę, mam prezent.

- Zachowaj to.

- Przywróci wszystko, co utraciłaś...

rzuci na kolana wielką organizację przestępczą.

- Jest pusta. - Ale nie na długo.

Takich lalek

z zabezpieczeniami, które Natalia zebrała, jest wiele.

- Wiem, ale czy nie są one

zaszyfrowane przez Beloków i niemożliwe do odzyskania?

- Mam jedną z nich, prawda?

Włóż bojaźń Bożą w swojego prezydenta.

Może mam dwie. Może dziesięć...

a może pięćdziesiąt.

Wiem, że cię okłamałam.

Ale czy nie załatwiłam strasznych ludzi?

Znikniemy

i znów będziemy rodziną...

lub ponieśemy konsekwencje.

Jak mawiała mama Siergieja,

gdy zadawałam zbyt wiele pytań,

czy naprawdę chcesz ciągnąć ten wątek?

Jesteś godnym przeciwnikiem, Val.

Bardzo lubiłam spędzać z tobą czas.

Być może w innym świecie

mogłybyśmy być wielkimi przyjaciółkami.

Ale nie w tym.

Kluczyki.

- Val, pozwól mi cię przytulić. - Ja tylko...

Ja tylko... Ja tylko... W tej chwili nie mogę.

Bardzo za wami tęskniłem.

Każdej nocy bolało mnie serce.

- Znowu wyjeżdżasz, tato?

- Nie, nie, nigdy więcej.

Nie mogłem tego znieść.

- Nie będziesz musiał.

- Spotkamy się przy ciężarówce

i upewnimy się, że jest dobrze ukryta.

Pójdziesz dalej na lotnisko. - Doskonale.

- Doak... powiedzieli mi, że tu jesteś.

- Poprosiłem Halimę, aby przedstawiła mi

te dowody przeciwko prezydentowi,

ale ona odmawia. - Na moje polecenie.

Dziękuję, Halima.

Przeszkadzasz jej w pracy.

Dotarliśmy do brzydkiego miejsca.

- Twoja ambicja sięga zenitu.

- Sir, Fedorowa zajęła banki.

Jej celem jest Prezydent Stanów Zjednoczonych.

Ona jest wrogiem.

- Wiesz, że prezydent jest właścicielem

Zakładu Karnego Peekskill?

Przez korporację fasadową,

ale udało nam się ustalić, że więzienie należy do niego.

Zbudował tam odlewnię, w której przetapiał złoto z Rezerw.

Patrick, rozumiem, że wpływowi ludzie

składali ci kuszące obietnice, ale...

gdzie Twoja lojalność?

- W pracy...

dla Stanów Zjednoczonych.

- Więc postępuj zgodnie z dowodami.

Ja to właśnie robię.

Chodźmy, Doak.

Ma pracę do wykonania.

- Plan był taki, że ja i Siergiej przenikniemy do Peekskill,

wejdziemy do załogi fabryki i zaplanujemy napad.

- Siergiej był tam pod fałszywą tożsamością, ale...

- Dostałem polecenie od mojego prowadzącego,

aby znaleźć sposób na legalne wejście...

popełnić przestępstwo nie do obrony.

- To wtedy ukradłeś gotówkę.

- I upewniłeś się, że widziałam, jak to robisz.

- Wiedziałem, że wszystko pójdzie podręcznikowo.

- Powinieneś był wiedzieć, że możesz powiedzieć mi prawdę.

- Nie mój wybór.

CIA bardzo dba o tajemnice, wiesz?

- Nie rozumiem.

Potrzebuję chwili.

Rozumiesz, jak ważna była ta misja?

Nie mogłem ryzykować, że ktoś w Biurze

ujawni moje zaangażowanie.

- To nie mnie musisz przekonywać, Owen.

- Bruna powiedziała, że kiedy wrócisz do domu,

zabierzesz mnie do Lizbony.

- Zabiorę cię wszędzie, kochanie,

do Brazylii, Portugalii.

- Do domu.

- Może w przyszłym roku. Jest tam bardzo zimno.

- Co to było? - Wszyscy cali i zdrowi?

Nie ruszaj się.

- Siergiej, uważaj!

- Tato!

- Nie patrz! Nie patrz!

- Tato!

- W porządku, kochanie.

W porządku.

- Gdzie jest moje złoto, Eleno?

- Właśnie znalazłam to, prawie identyczne z oryginałem.

Przeskanowałam go.

Wirus z pendrive mógł zniszczyć cały nasz system.

- Doak sądził, że uda mu się wymazać wszystkie dowody

istnienia oryginalnego pliku.

Niech to zostanie między nami.

- Och, mały ziemniaczku...

jak urosłaś.

- Nie dotykaj jej.

Zostaw ją w spokoju! Nie!

- Mamo!

Mamo! - Nie!

- Mamo!

- Och, maleńka,

twojej mamie nic nie grozi,

bo wierzę w sprawiedliwość.

- Nie rozmawiaj z nią!

- Widzisz, krzywdzenie matki nie byłoby sprawiedliwe.

Ale twój ojciec... to co innego.

Widzisz, twoja mama zabiła mojego ojca...

I moją siostrę.

Więc to...

to jest sprawiedliwość.

- Nie!

- Masz moje złoto,

no, część tego złota,

jak również inne moje rzeczy.

Zabieram twoją córkę.

- Mamo!

- Jeśli chcesz się wymienić,

wiesz, gdzie mnie szukać.

Pozwól jej odejść. Ma pracę do wykonania.

Sofija, przyjdę po ciebie!

- Mamo!

- Sofija, znajdę cię!

- Sir, chciał go zniszczyć.

Ale włożył go do kieszeni.

- Nikomu nic nie mów, nawet Val.

- Informujesz tylko mnie, zrozumiano? - Zrozumiano.

- Będzie próbował szantażować prezydenta.

To może być dla nas bardzo przydatne.

- Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić.

- Okłamywałeś mnie przez sześć lat, Owen...

sześć lat.

- Teraz już wiesz dlaczego...

aby obalić potężną intrygę i skorumpowanego prezydenta.

- Słuchaj... Słyszę to,

ale patrzę na nasze życie jako partnerów.

We wszystkim byliśmy partnerami.

Dlaczego nie mogliśmy być w tym partnerami?

- Otrzymałem polecenie.

- Czy było warto? - Nie.

Nic nie jest warte tego, by cię skrzywdzić

lub umrzeć ze świadomością, że jesteś w niebezpieczeństwie.

Patrząc na Ciebie przy stole widzeń w więzieniu,

mówiąc Ci, żebyś odeszła.

- Czy to dlatego wręczyłeś mi papiery rozwodowe?

- Musiałem dać Ci możliwość ucieczki, gdybyś tego chciała.

- Mój Boże.

Byłeś moją bratnią duszą.

Bez Ciebie nigdy nawet nie istniałam.

I wykorzystałeś mnie, manipulowałeś mną?

- Dla kraju, Val.

- Dziesięć dni temu

może byłabym osobą, która by to kupiła,

ale teraz nie wiem.

- Pamiętasz, jak wróciłem z Argentyny?

Powiedziałaś wtedy, że może wykonujemy niewłaściwą pracę

i że być może właściwą pracą będzie ta,

w której mnie nie zastrzelą...

lub gorzej.

Val, miałaś rację,

ale to już koniec.

I jest na to sposób...

możemy to wszystko zostawić za sobą.

- Zrezygnować?

- Rozpocząć nowe wspólne życie.

Wrócić do tego, czym byliśmy... partnerami.

- Nawet nie wiem...

na kogo teraz patrzę.

- Dzieciak z placu zabaw...

ten sam dzieciak.

Potrzebujesz czasu?

Będziesz go miała.

Kocham cię, Val.

- Powinieneś iść.

- Agentka Valerie Turner.

Zajęło ci to dużo czasu.

Gdybym złożyła to wszystko u twoich stóp, nie uwierzyłabyś.

Pewnego dnia porzucisz ślepą wiarę

i dołączysz do partnerstwa.

Powinnaś znać swoich partnerów.

Musisz przyznać, że dobrze nam się razem pracuje.

Czy naprawdę chcesz ciągnąć ten wątek?

- Mapa.

- Istnieje wiele takich lalek.

Może mam dwie. Może mam ich dziesięć, a może pięćdziesiąt.

- Potrzebuję Twojej pomocy.

Tekst polski : Maślak66